—
Nagranie ze spotkania w Rzeszowie, 21.08.2021 r., mówi brat Mirosław Sellin:

—

Ekumenizm jest to słowo które wśród chrześcijan cieszy się wielką popularnością.

Pochodzi z greckiego oikoumené i oznacza „zamieszkały ląd” który ma się rozszerzać.

Ekumenizm – jest to ruch dążący do zjednoczenia rozbitego chrześcijaństwa.

Hasłem tego ruchu jest Jan.17:21 „Aby wszyscy byli jedno”.

Można powiedzieć, że ruch ten jest tak popularny wśród chrześcijan w ostatnich czasach, że wiek XX nazwano wiekiem ekumenizmu.

Chrześcijaństwo rozbite pragnie się zjednoczyć, by jako jedna zwarta siła odziaływać na resztę społeczności ludzkiej – wyznawców innych religii, które w tej chwili przeważają w świecie. Cele tego ruchu są więc piękne.

Stąd tym bardziej rodzi się pytanie: Dlaczego nie należymy do tego ruchu?

Myślę, że zanim odpowiemy na to pytanie musimy zdać sobie sprawę z czasów w jakich żyjemy, spoglądając na te czasy z biblijnego punktu widzenia.

Chcemy tutaj odwołać się do myśli pastora Russella który żył na przełomie XIX i XX wieku i przewidywał na podstawie proroctw pewne wydarzenia które nastąpią w przyszłości.

O jakich proroctwach tutaj mówimy.

Izaj.8:10 -12 (dokładniej omówimy później. Teraz zwróćmy tylko uwagę na kluczowe słowa – „plan” lub „rada” i „sprzysiężenie”)

Komentując to proroctwo pastor Russell twierdził, że ludzkość będzie wchodzić w związki ze sobą, powstaną światowe organizacje polityczne, społeczne, ekonomiczne i religijne.

Czy fakty potwierdzają tę myśl ?

Liga Narodów po I wojnie światowej, ONZ, Unia Europejska, Bank Swiatowy, łączące się firmy i koncerny itd.

To samo dzieje się w sferze religijnej.

Aby to lepiej wytłumaczyć zwróćmy uwagę na Obj.13 rozdział.

Występują tu Bestia, Druga Bestia i Obraz Bestii.

Wszystkie trzy współpracują ze sobą i działają w jednym kierunku.

Czym są te bestie ?

Znowu powróćmy do wyjaśnień pastora Russella a czy one są prawdziwe czy też nie potwierdzą nam fakty.

Bestia – Papiestwo

w.2    dostała władzę od smoka – Rzym Cesarski, szczególnie za cesarza Konstantyna.

w.4    „oddali pokłon” – cześć jaką zobowiązani byli oddawać papieżowi władcy ziemscy, hierarchia oraz cały lud.

w.5    „wielkie rzeczy i bluźnierstwa” – przywłaszczanie sobie wszystkich honorów i zaszczytów należnych Chrystusowi i Bogu .

w.7    „walczyła ze świętymi” – prześladowania świętych.

Druga lub Inna Bestia – Kościół Anglikański

w.11   miała dwa rogi – była popierana przez dwa ( rogi ) królestwa – Anglia (od 1531 ) i Irlandia (od 1537).

w.15   Obraz lub Wizerunek Bestii – zjednoczony Protestantyzm

Fakty

1846 – powstaje Związek Ewangeliczny

wspólne konferencje Kościołów protestanckich:

1910 Edynburg, 1925 Sztokholm, 1927 Lozanna – tu po raz pierwszy mówiono śmiało o ekumenii – ruchu który miałby zjednoczyć Kościoły protestanckie.

1937 Oxford ( repr. 120 Kościołów)

1937 Edynburg ( repr. 123 Kościołów)

1938 Utrecht – powstała Rada Ekumeniczna Kościołów, miała jeden statut, skupiała 48 Kościołów.

Program:

1. jedna strategia
2. jednolite poselstwo
3. jednolite kierownictwo
4. jednolity program
5. jednolita wspólnota

1948 Amsterdam – na I Kongresie Ekumenicznym powstaje Swiatowa Rada Kościołów

Dzisiaj SRK skupia 350 (stan z 2021) Kościołów protestanckich , prawosławnych i anglikańskich ze 120 krajów.

w.15

Kościół Anglikański (w.11-14) ma inicjatywę w SRK zarówno wewnątrz tej Rady, jak i na zewnątrz w kontaktach z papiestwem – Bestią. Z proroctwa wynika, że łącznikiem pomiędzy Bestią a Wizerunkiem Bestii jest Bestia Dwurożna (K. Anglikański)

Fakty

Pierwszym przewodniczącym SRK został anglikański biskup dr. Fischer.

Duchowni tegoż Kościoła często wybierani są do najwyższych władz SRK, np. w 1975 przewodniczącym został prymas Kościoła Anglikańskiego w Kanadzie arcbp. Edward Scott.

W 1960 roku nastąpiło wydarzenie, jeszcze do niedawna, nie do pomyślenia.

Arcybiskup Canterbury dr. Fischer, głowa Kościoła Anglikańskiego, odwiedza papieża Jana XXIII.

Dlaczego anglikanie mają tę inicjatywę przewidzianą w tym proroctwie ?

Oto co powiedział anglikański biskup Yorku:

„ Możemy podać rękę starym Kościołom Wschodu (prawosławie) i Rzymu i jednocześnie wyciągnąć rękę ku tym wszystkim, którzy tak jak my są dziedzicami reformacji. Dlatego właśnie pozycja nasza wewnątrz chrześscijaństwa jest pozycją wyjątkową. Kościół anglikański jest więc kościołem zreformowanym, a zarazem tradycjonalnym, jest średniowieczny i jest współczesny, zasługuje więc na nazwę, jaką nadał mu ongiś pewien szwajcarski teolog, a którą anglikanie szczycą się po dziś dzień „Kościół – Most”

Pewne katolickie czasopismo napisało:

„Anglikanizm, który zachował katolicki kult, ustrój i episkopat ( łącznie z sukcesją apostolską ), przejmując od protestanckiej reformacji podstawę biblijną i płynącą z Biblii naukę i pobożność kościelną, czuje się jednakowo związany z katolicyzmem jak i ewangelicyzmem. I to predestynowało go na inicjatora i chorążego idei ekumenicznej, idei Kościoła Chrystusowego”

Efektem tych wszystkich działań jest to, że SRK i KRK zbliżają się do siebie w ruchu ekumenicznym.

SRK zaprasza na swoje konferencje oficjalnych przestawicieli KRK, nie tylko jako obserwatorów, ale jako czynnie biorących udział w obradach.

Z kolei KRK na II Soborze Watykańskim uchwalił dekret „O ekumeniźmie” („Unitatis rendintegratio”) w którym otwiera się na ruch ekumeniczny i utworzył nawet w Watykanie specjalny Sekretariat d.s. Jedności Chrześcijan (odpowiednik ministerstwa)

Tak więc symboliczne niebiosa zwijają się Obj.6:14

Fakty potwierdziły więc niezbicie, że wyjaśnienia pastora Russella są prawdziwe.

A były to śmiałe poglądy jak na tamte czasy, szczególnie odnośnie KRK co tym bardziej potwierdza, że był on użyty przez Pana tłumacząc proroctwa.

Dlaczego tak twierdzimy ?

Ponieważ jeszcze w

• 1927 roku wyszedł dekret zabraniający katolikom współpracy i łączenia się z niekatolikami,
• 1928 roku Pius XI w encyklice „Mortalium animos” wypowiedział się przeciwko „fałszywej formie związku” głoszonej przez ruch ekumeniczny i zaliczył ten ruch do fałszywych religii.
• 1948 – przed zgromadzeniem w Amsterdamie wydano specjalne napomnienie:
  1. katolicy nie mogą uczestniczyć w zebraniach wspólnych z niekatolikami bez zezwolenia właściwej władzy kościelnej
  2. ruch ekumeniczny potraktowano jako wyraz tęsknoty protestantów za Rzymem i pragnienia powrotu do Kościoła macierzystego.

Zmiana w tym podejściu nastąpiła dopiero za Jana XXIII (1958-1963)

Spróbujmy odpowiedzieć teraz, dlaczego nie należymy do tego ruchu.

Wierzymy bowiem, że teraz jest czas rozdzielania a nie łączenia. Mat.24:39-42

Jest to czas żniwa, gdzie wszelka pszenica oddzielana jest od kąkolu Mat.13:30

Właśnie ci co łączą się zarówno w sferze politycznej, społecznej, ekonomicznej i religijnej zostaną spaleni.

Zauważmy co na ten temat mówią biblijne teksty

Izaj.8:9-12; Ps.2:1-3; Obj.19:19-21

Izaj. 8:9-12: “ Zbierajcie się, ludy, a zostaniecie zgniecione, nakłońcie ucha, wszyscy z dalekich ziem (opisana jest tu światowa agitacja na rzecz przyłączenia się do związku); Przepaszcie się (przygotujcie się, abyście byli silni i potężni), a zostaniecie zmiażdżeni (wasz związek w dniu ucisku zostanie rozerwany ). 2x Obmyślajcie plan, a będzie udaremniony; wypowiedzcie słowo (BG – namówcie się) (do konfederacji ), a nie ostoi się, bo Bóg jest z nami! Tak bowiem PAN powiedział do mnie, gdy chwycił mnie za rękę,(potężnym Słowem Bożym ), i przestrzegł mnie, abym nie kroczył drogą (jednoczenia się) tego ludu. Nie mówcie: sprzysiężenie (Obecnie słychać o szerokiej agitacji za jednoczeniem sekt katolickich, prawosławnych i protestanckich. Nie mamy wstępować do tego związku, gdyż Bóg tu wykazuje, że zostanie on całkowicie rozbity), kiedy ten lud mówi: sprzysiężenie; nie bójcie się tego, czego on się boi, ani się nie lękajcie. (ich gróźb)”.

Zwróćmy uwagę na Mądrość Boga.

Bóg zamiast niszczyć pojedynczo każde z 12 denominacji nominalnego chrześcijaństwa, dzięki ich związkowi zniszczy wszystkie prawie jednocześnie.

Mat.13:30 – Opis wiązania w snopki a następnie snopek w stóg i spalenie (różnica między spaleniem każdego snopka osobno a całego stogu)

To samo można powiedzieć o wszystkich innych sferach.

Trzeba też pamiętać, że do prawdziwego zjednoczenia chrześcijan nigdy nie dojdzie.

Dlaczego?

Obj. 6:14 i Izaj.34:4 mówią o dwóch końcach zwoju. One zwijają się do siebie ale nigdy nie staną się jednym zwojem. Tak jak tora w synagodze.

Ładnie obrazuje to Nah.1:10 – oni się splatają, ale cierniami.

Niektórzy z nas może widzieli, jak „ekumenizm” rozumiany jest przez obecnych papieży. Na tzw. mszach ekumenicznych siedzą przy ołtarzu dostojnicy wszystkich wielkich religii lecz na tronie zasiadał papież.

Takie jest zresztą rozumienie „ekumenizmu” przez KRK „córki” mają powrócić do „matki”. Obj.17:5

Dowodzą tego wszystkie dokumenty jakie wydał KRK na temat „ekumenizmu”

Wiemy, że Szatan i jego demoni będą starali się jak najdłużej utrzymać swoje królestwo.

Gdy w 1914 roku upadły jego trzy fundamentalne doktryny, przy pomocy których on dotąd utrzymywał swoje imperium, a mianowicie: o Boskim prawie do rządzenia (l) królów, (2) arystokratów i (3) kleru, to od tego czasu jednoczy on konserwatywne klasy i radykalne masy w chrześcijaństwie aby odsunąć wszechświatową rewolucję, która zagrażała powszechnym zniszczeniem jego imperium.

A ekumenia jest jednym z takich ruchów jednoczeniowych.

My żyjemy w tym czasie i rozpoznajemy, że „ekumenizm” jest tylko kolejnym wysiłkiem Szatana aby utrzymać swoje Imperium.

Podsumowując.

Slowo Boże pokazało nam, abyśmy chronili się przed ruchem ekumenicznym, aby wraz z nim nie być zniszczonym.

Wierzymy natomiast, że zjednoczenie całej ludzkości w niedalekiej przyszłości nastąpi wokół Chrystusa  Kol.1:20.

Dzisiejsze łączenie chrześcijan jest raczej wynikiem słabości i strachu przed wzrastającymi wpływami innych religii. Nie ma w tym ufności wobec Boga.

Strzeżmy się tej fałszywej jedności a budujmy między sobą jedność wiary, nadziei, poświęcenia bo o takiej jedności mówił Nasz Pan mówiąc „Aby byli jedno” . Jana 17:21

Amen

Posłuchajcie proszę, jeśli macie ochotę i podzielcie swoimi przemyśleniami na ten temat:

W ostatnim czasie dosyć dużo mówi się o biskupach. Pojawił się choćby głośny film „Zabawa w chowanego”, który ukazuje pewne patologie wśród biskupów kościoła rzymskokatolickiego w Polsce. Z mojej strony na dziś krótkie rozważanie na temat stanowiska lub urzędu biskupa w Nowym Testamencie. Myślę, że wiele informacji z Pisma Świętego może być ciekawych i warto zastanowić się czy w kościele, do którego należę jest stanowisko biskupa, a jeśli jest to czy zgadza się ono z tym, jak kwalifikacje, wybór i zadania biskupów widzieli Chrystus i apostołowie.

W tym opracowaniu nie będziemy omawiali stanowiska „biskupa” w różnych kościołach. Istotne będzie tylko to, co mówi Pismo Święte. Myślę, że lepiej spojrzeć do wzoru i zobaczyć, jak Biblia opisuje daną sprawę. Jak napisał apostoł Piotr: „Jeśli kto mówi, niech mówi jak Słowo Boże.” Czyjeś słowa i nauki są o tyle ważne, o ile są poparte Pismem Świętym i duchem świętym. Apostoł Paweł dodaje, że „nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane”. Dlatego właśnie interesuje nas Biblia jako kompas wiary i instrukcja jak powinna być zorganizowana chrześcijańska społeczność.

Ten przeskok o dwadzieścia wieków wstecz nie będzie łatwy. Główny powód to szybki upadek pierwotnych idei chrześcijańskich w pierwszych czterech wiekach naszej ery. Historyk John Lord tak opisuje ten proces: „W drugim stuleciu cisi biskupi, nieustraszeni męczennicy, którzy przemawiali do wierzących po domach, nie posiadali światowych odznak. W trzecim stuleciu Kościół stał się instytucją dość silną. W czwartym stuleciu, gdy chrześcijaństwo stało się religią dworu cesarskiego, było użyte do popierania wszelkiego zła przeciw któremu pierwotnie walczono. Duchowieństwo stało się ambitnym, światowym, szukającym wywyższenia i odznaczenia; stało się leniwe, aroganckie i niezależne. Kościół został połączony z państwem, a dogmaty religijne były wprowadzane siłą miecza.” Między innymi dlatego pewne biblijne opisy dotyczące BISKUPÓW mogą zaskakiwać, bo dawna nauka na wiele tematów Pisma Świętego została przez wieki zapomniana.

Podstawowe wymagania, jakie Biblia stawia biskupowi to 1 List do Tymoteusza 3:1-5. „Nauka ta zasługuje na wiarę. Jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pożąda dobrego zadania. Biskup więc powinien być nienaganny,” [Widzimy z tego opisu, że bycie biskupem miało być ZADANIEM, czyli jakimś wyzwaniem i pracą do wykonania. Już sam ten zwrot oznacza, że biskup miał to być ktoś aktywny. Słowo „nienaganny” możemy na chwilę zostawić, bo definicję podaje nam sam apostoł Paweł. Dalszy fragment przedstawia konkretne cechy, które powinien mieć biskup. I tak, niech to będzie

Po pierwsze – „mąż jednej żony” – ta informacja może być zaskoczeniem, ale wystarczy poczytać Pismo Święte i bardzo wyraźnie opisano tam, że swoją żonę miał apostoł Piotr i wielu innych apostołów i biskupów. W Biblii nie istnieje nakaz celibatu. „Biskup powinien być mężem jednej żony.” To znaczy, że nie ma mieć więcej żon, nie ma mieć kochanek, ani kochanków. Nie ma utrzymywać żadnych kontaktów seksualnych poza małżeństwem. Jak najbardziej może mieć jednak swoją żonę i rodzinę. Nie jest to nakaz, bo wiemy, że byli też biskupi, którzy pozostali samotni. Nie ma jednak celibatu w Piśmie Świętym, a widać, że celibat wyrządził wiele zła w tych kościołach, które wymuszają go na swoich kapłanach, a w tym na biskupach.

Dalej biskup powinien być trzeźwy, rozsądny i przyzwoity. Wydawałoby się, że nie potrzeba tłumaczyć tych prostych słów. A jednak, może warto przytoczyć definicję, że PRZYZWOITY to „postępujący zgodnie z normami moralnymi i obyczajami”. Biblijny biskup nie stoi ponad resztą ludzi i jego stanowisko nie sprawia, że może odłożyć moralność na półkę. Przeciwnie, ma być przyzwoity – więc jego moralność ma być wysoka. Oby tacy biskupi byli w naszych kościołach.

Przejdźmy do kolejnych wymagań dla biskupa.

Powinien on być „sposobny do nauczania”. To znaczy, że ma on w zrozumiały sposób wyjaśniać Pismo Święte i odpowiadać na pytania na temat wiary. Słowo „sposobny” znaczy, że biskup ma sam dobrze znać Słowo Boże i ma być łagodny i chętny, aby nauczać Słowa Bożego drugich, nie z wyższością, lecz także jako uczeń w szkole Chrystusa.

Biskup nie powinien przebierać miary w piciu wina. Jest to oczywiste, jeśli przeczytamy 1 List Piotra 3:15. Apostoł Piotr mówi tam, że każdy wierny ma być zawsze gotowy by udzielić odpowiedzi każdemu, kto pragnie wyjaśnień co do ożywiających nas nadziei. Nie jest możliwe, by pijany biskup udzielił takich informacji. Niewielu biskupów byłoby pewnie gotowych do bijatyki, ale zwrot „nie skłonny do bicia” można też przetłumaczyć NIE PORYWCZY. A wreszcie biskup powinien być opanowany i niekłótliwy.

Jak widać lista wymagań dla biskupów nie jest jeszcze skończona. W Biblii to odpowiedzialne stanowisko.

Biskup powinien być nie chciwy na grosz. Jeśli w kościele, w którym jesteś biskupi są pazerni i wykorzystują współwiernych, żeby sami się bogacić, to znaczy, że coś jest nie tak. Według apostoła Pawła miało być całkiem inaczej. Tutaj warto zwrócić uwagę na to, co apostoł Paweł pisał sam o sobie. On sam zarabiał na swoje potrzebne. Szył namioty – to była jego praca. Inni biskupi także pracowali zawodowo, a po pracy resztę czasu oddawali rodzinie i społeczności. Byli wzorami wiernych, a nie oddzielną kastą i hierarchią, która korzystała tylko z pracy drugich. Oczywiście zdarzało się, że biskup oddany pracy wśród wiernych otrzymywał pomoc ze strony społeczności, ale jak pisał historyk John Lord biskupi wczesnego kościoła byli to męczennicy i ofiarnicy, ludzie, którzy z serca mieli służyć drugim.

Jeśli ktoś miał wątpliwości co do pierwszego zwrotu, że biskup powinien być mężem jednej żony, posłuchajmy jak rozszerza te myśl apostoł Paweł. Biskup powinien być „dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakże będzie się troszczył o Kościół Boży?” Pytanie – czy w społeczności, do której należysz BISKUPI dobrze rządzą własnym domem i dobrze wychowują swoje dzieci? Trochę trudno ten opis pogodzić z obowiązkowym celibatem.

Słowa wersetu 6 wydają się oczywiste. Biskup musi być dobrze znany społeczności. Musi być też znany jako skromny, wypróbowany w doświadczeniach, aby nie okazało się, że jest pyszałkiem, który chce panować nad innymi. Werset 7 dodaje, że ludzie obcy, ludzie spoza kościoła powinni cenić tego biskupa jako człowieka. Powinni widzieć, że jest uczciwy i moralny. Tylko wtedy nadaje się na biskupa.

Bardzo ciekawe jest to, że apostoł Paweł rozsyłał po zborach listę wymagań dla biskupów. Podobna lista znajduje się na przykład w Liście do Tytusa. Prawdę mówiąc było to konieczne, bo to same zbory miały w demokratyczny sposób decydować, kogo wybierają na swoich biskupów. Wybór biskupa był podobny do demokracji ateńskiej, ponieważ wybierano głosując przez podniesienie ręki.

Zobaczmy np. opis z Dziejów Apostolskich 14:22. Biblia Tysiąclecia wypacza tutaj tłumaczenie, które nie pokazuje demokratycznego wyboru. Werset ten mówi tutaj tylko, że apostołowie „ustanowili starszych w [lokalnych] kościołach”. Jednak greckie słowo tutaj użycie to „kierotoneo” co znaczy dosłownie głosować przez podniesienie ręki albo ustanowić przez głosowanie. I tak oddaje to stara Biblia Gdańska, która tłumaczy ten werset: „A gdy im przez głosy postanowili starszych w każdym zborze”. Był to wybór poprzez głosowanie czyli greckie KIEROTONEO.

Na potwierdzenie podać można definicje ze Słownika grecko-polskiego pod redakcją prof. Zofii Abramowiczówny. Jednym ze znaczeniem „kierotoneo” faktycznie jest wyznaczenie na stanowisko w kościele. Jednak podstawowe znaczenie to „głosować przez podniesienie ręki”, „podnosić rękę, aby głosować”. I w taki właśnie sposób podejmowano decyzje we wczesnych kościele. To kościół lub inaczej zbór albo społeczność w danym mieście decydował kto ma zostać powołany na biskupa, a kto ma zostać odwołany z tego stanowiska.

Demokracja kościelna miała zresztą szerszy zasięg, bo poza wyborem poszczególnych sług zboru, społeczność decydowała też przez głosowania o sprawach organizacyjnych i gospodarczych. Przykłady takich demokratycznych głosowań znaleźć można na przykład w 2 Liście do Koryntian i w Dziejach Apostolskich. 2 List do Koryntian 8:19 – „Co więcej, przez same Kościoły Tytus został ustanowiony towarzyszem naszej podróży w tym dziele”. Chodziło to, kto z apostołem Pawłem ma dostarczyć pomoc materialną dla ubogich w innych kościołach. Wybrano Tytusa, a według oryginału KIEROTONEO czyli „wybrano przez głosowanie”. W taki sam sposób decydowano o wyłączeniu i ponownym przyjęciu do społeczności pewnego brata w zborze korynckim, a także wybierano diakonów, którzy mieli zająć się sprawami gospodarczymi, gdy apostołowie zajęci byli nauczaniem Słowa Bożego.

Ta nauka o demokracji kościelnej wynika wprost z nauczania Jezusa. Wśród chrześcijan wszyscy mieli być braćmi, a jedynym naszym Nauczycielem miał być Chrystus. Dlatego wśród braci i sióstr razem należy podejmować wszelkie decyzje, a nie powinny one być narzucane dla społeczności przez biskupie rady i urzędy ziemskich nauczycieli i panów. „Jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi.”

W tym 23 rozdziale Ewangelii wg Mateusza Pan Jezus wyraża się bardzo jasno. „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze (…) Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć nie chcą. (…) Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi…”

Jeśli w Waszych kościołach biskupi zachowują się w ten sposób, to znaczy, że coś jest nie tak. Według Biblii „biskup” ma być pilnym uczniem, który pomaga innym uczniom w lekcjach i wskazuje im na naukę Nauczyciela czyli Jezusa Chrystusa. Nie jest to ktoś spoza uczniów, ale jeden z kolegów, którzy razem się uczą.

Jeżeli więc biskup nie ma panować nad społecznością i rządzić nią według własnej woli, to jakie są zadania biblijnych biskupów? [SPACJA] Zobaczymy to, gdy spojrzymy na znaczenie słowa BISKUP czyli z greki EPISKOPOS. Słowo to składa się z dwóch części – epi (co znaczy „na” lub „nad”) oraz skopos (co znaczy „stróż, dozorca albo strażnik”). To strażnik czegoś lub kogoś, dozorca czuwający nad czymś lub nad kimś.

Jako stróż wiary i sługa, dozorca dla współbraci biskup ma 4 główne zadania:

Po pierwsze – biskup powinien bronić społeczności przed błędem i zwodzicielami

Po drugie – biskup powinien opiekować się duchowo braćmi i siostrami w wierze

Po trzecie – biskup powinien zapewniać duchowy pokarm dla wiernych, „mleko Słowa Bożego” dla początkujących i „twardy pokarm” czyli głębsze nauki Biblii, dla tych, którzy tego potrzebują

I po czwarte – biskup powinien reprezentować społeczność na zewnątrz, zgodnie z wolą braci i sióstr, realizować powierzone mu przez społeczność zadania

Pewnie można by jeszcze coś dodać, ale to już bardzo dużo.

W pożegnaniu z biskupami zboru w Efezie apostoł Paweł powiedział piękne słowa: „Pamiętajcie o sobie i o całej trzodzie, nad którą Duch Święty ustanowił was biskupami” albo UWAŻAJCIE NA SIEBIE i NA CAŁĄ TRZODĘ, „abyście kierowali Kościołem Boga, odkupionym krwią Jego własnego Syna.” Te słowa są w liczbie mnogiej „ustanowił WAS BISKUPAMI”, co pokazuje, że w jednej społeczności, np. w Efezie, mogło być kilku biskupów. Ci biskupi mieli ze sobą współpracować pod JEDNYM Arcybiskupem i Wodzem zbawienia, którym jest Pan JEZUS. To znaczy, że Biskup lub episkosos w kościele apostolskim to nie stanowisko w hierarchii, ale rodzaj służby w społeczności. Taką służbę mogło podejmować kilku braci z danej społeczności, jeśli tylko mieli do tego kwalifikacje i zostali wybrani przez zbór. Mieli być na przykład pracowici, gościnni, kochający swoje żony (każdy tę jedną, którą miał posiadać) i mądrze wychowujący swoje dzieci.

Piękna odezwę do starszych podaje też apostoł Piotr, który w swoim 1 Liście 5:1-4 zapisał: „Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.”

Popatrzmy na pokorę apostoła Piotra, który stawia się w jednym rzędzie z innymi sługami kościoła. Zachęca wszystkich starszych, co było innym określeniem biskupa, aby służyli z oddaniem drugim, jako żywe przykłady dla stada. Oni także mieli być ze stada owiec, nie mieli być wilkami. A ich nagroda miała ich spotkać, kiedy objawi się Najwyższy Pasterz – nie mieli zabiegać o chwałę w tym życiu.

Mam nadzieję, że przydało Wam się biblijne spojrzenie na stanowisko biskupa. Zakończymy jeszcze jednym fragmentem Pisma Świętego na temat biskupów.

Apostoł Paweł napisał do Tytusa: „Biskup powinien być… gościnny, zamiłowany w tym, co dobre, roztropny, sprawiedliwy, pobożny, wstrzemięźliwy, trzymający się prawowiernej nauki, aby mógł zarówno udzielać napomnień w słowach zdrowej nauki, jak też dawać odpór tym, którzy jej się przeciwstawiają.”

I takich biskupów Wam i sobie życzę. Dziękuję i zapraszam do dzielenie się przemyśleniami w komentarzach. Zapraszam też do wysłuchania innych wykładów, które powinny też wyświetlić się na Waszym ekranie. Zostańcie wszyscy z Panem Bogiem.

Wykład wygłoszony przez br. Beniamina Nagórnego na spotkaniu biblijnym pt. „Prawdziwy kościół – czy można go znaleźć na ziemi?” (Bydgoszcz, 30.05.2015 r.).

„W dzisiejszych czasach znajdujemy taki problem, że najważniejszy jest sztandar, najważniejsze jest wyznanie, do którego ja należę; że może Bóg inaczej spojrzy na to wyznanie i mnie oceni kiedyś w przyszłości tylko dlatego, że należałem do tego wyznania, a tutaj apostoł jasno mówi: ?innego gruntu nikt nie może założyć jak na Jezusie Chrystusie?. Już wtedy mówiono, powstawały jak gdyby sekty, jeden mówił: ?ja jestem Apollosowy?, ?a ja Pawłowy?. A apostoł Paweł mówi: ?a ja Chrystusowy?. To jest to właściwe spojrzenie na daną sprawę. Bóg nigdy nikogo inaczej nie oceni, jak spojrzenie i ocena człowieka – czy był naśladowcą Chrystusowym? Czy był zbudowany na tej jedynej, prawdziwej opoce jaką jest nasz zbawiciel – Jezus Chrystus?”

By zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, porównajmy:

• opis biblijny z dwudziestego rozdziału Księgi Wyjścia
• 10 przykazań nauczanych przez katechizm katolicki

Jak widać w tym zestawieniu, Katechizm Kościoła Katolickiego „zgubił” drugie przykazanie, zakazujące uprawiania kultu obrazów, posągów i figur. By jednak formalnie zachować dziesięć przykazań, ostatnie biblijne przykazanie podzielono na dwie części.

Można zauważyć, że to dziesiąte przykazanie dekalogu katolickiego nie jest żadnym przykazaniem. Ono nie zakazuje niczego, a to dlatego, że brak w nim zakazu ?nie będziesz?. Brak też czasownika w trybie rozkazującym jak w 4 i 5 przykazaniu – ?pamiętaj?, ?czcij?. Dekalog katechizmowy zawiera więc faktycznie dziewięć, a nie dziesięć przykazań.

Dlaczego Bóg sprzeciwia się tworzeniu Swej podobizny?

Odpowiedź znajdujemy w uzasadnieniu drugiego przykazania: „bo jestem zazdrosny”. Bóg wszechmogący jest istotą duchową niepodobną do człowieka. Porównanie Stwórcy do Jego dzieła ? człowieka ? uwłacza Jego godności i chwale.

W Księdze Izajasza 40:18-27 Bóg oburza się:

Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego? Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki wykuwa … Pomagają sobie jeden drugiemu ? i mówią nawzajem do siebie: Śmiało! Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem ? tego, co kuje na kowadle; ocenia sprawnie: W porządku; i umacnia gwoźdźmi posąg, żeby się nie zachwiał. Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo niepróchniejące; stara się o biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić … Z kimże byście mogli Mnie porównać, tak, żeby Mi dorównał?

Ograniczenie Boga do wizerunku człowieka, ogranicza nasze wyobrażenie o Nim. Nieświadomie możemy zacząć Go odbierać tak, jak Grecy czcili Zeusa. Widząc człowieka nieodłącznie widzimy jego słabości, niedoskonałości i wady. Tworzenie podobizny Boga Wszechmocnego jest pierwszym krokiem do wprowadzenia panteonu świętych przejmujących część władzy Boga. Czynienie podobizn świętych tworzy specjalistów od różnych spraw (święty od strażaków, podróżnych, opiekunka rodziny itp.) oprócz oczywistego faktu, że w ten sposób uszczupla się wszechmoc Boga.

Obecnie liczą się symbole wiary: kapłan, krzyż, obraz, figura, relikwie. Kilka tysięcy lat temu prorok Jeremiasz (10:3-5) powiedział:

Bóstwa ludów są marnością … Nie bójcie się ich, bo nie mogą szkodzić, lecz nie mogą też uczynić niczego dobrego.