(Nagrane na uroczystości 60. rocznicy zboru w Janowie, 10.09.2005 rok)

W odwiedzinach u brata Józefa i siostry Ireny Montewskich. W środku brat Piotr ze zboru we Wrocławiu (13.04.2012 r., Bydgoszcz).

Rozumiem, że to oświadczenie to oświadczenie 60-lecia, a nie ściśle do tego czy innego tekstu. Nawiązując do swojego poświęcenia i swego poznania Prawdy, bardzo daleko wnikam. Nie dlatego, by pochwalić się, że jestem ponad 60 lat zapoznana z Prawdą. Były to czasy wojny, gdzie przy zasłoniętych oknach mieliśmy zebrania, a Niemcy chodzili za oknami. Mówili, że jeśli Was SS-mani spotkają to koniec – to jeszcze było u Rzepkowskich w Zaroślu – wtedy już mieliśmy zebranie i łączność z drogocenną prawdą i drogocennymi wskazówkami, które przyjeżdżali i przywozili ukradkiem bracia. Brat Fischer przez dziurę w obozie przechodził i przyjeżdżał i głosił nam Słowo Boże, i uczył nas. Brat Pakulski, którego nie wszyscy znają, bo zginął zaraz po wojnie. Życie moje wyglądało tak od młodziutkich, dziecinnych lat. Gdy rodzice zaczynali poznawać Prawdę, ja też zaczęłam bezustannie i ściśle łączność mieć z braćmi. Chodziłam na zebrania stale, ale miałam wiele różnych kolegów i koleżanek, którzy namawiali mnie, bym nie chodziła na zebrania. „Irena, co ty chcesz tam między takimi starymi dziadami, to wszystko stare tam jest, a Ty, taka dziewczyna, idziesz tam z nimi? Chodź z nami, tu czy tam”. Nie będę wymieniać, gdzie mnie wołali. A jednak Słowo Pańskie było mocniejsze i Duch Prawdy był mocniejszy. Nie słyszałam żadnych głosów, ale w moim sumieniu była mowa, że tu jest Twoje miejsce, że tu będziesz z Panem i z braćmi. I tak też czyniłam i czynię dotąd, drodzy Bracia i Siostry. Cieszę się z tego, że Pan mnie zachował w tej drogocennej Prawdzie i że uczy mnie swojej drogi pod każdym względem. Byłam w różnych miejscach i różne okoliczności nieraz występowały, ale dziękuję Panu za wszystko, za całą Jego naukę tego, co jest mi potrzebne. Obecnie także przychodzą na nas ciężkie i trudne chwile, ale Pan widzi widocznie, że jeszcze i to nam potrzeba, aby nas wyszlifować i oczyścić ze wszystkich wad i nauczyć nas całkowitej ufności w jego drogocenne Słowo i w Jego pomoc, bo on nas nie zostawił. Jak nas nie zostawił przez tyle lat, uczył nas i prowadził, tak będzie nas prowadził dalej. O co pokornie codziennie wołam i proszę, abym nadal była Jego uczennicą i po wieki wieczne stała się nią i posłuszną pragnę być nie tylko teraz, ale na wieki wieków, abym mogła chwalić dobrego Stworzyciela nieba i ziemi z całej mojej siły i duszy, i Zbawiciela, czego pragnę i będę to czynić, ile tylko moich sił, ale nie jestem w stanie sama tego uczynić i dlatego proszę Was: wspomnijcie w modlitwach swoich, abym te lata, które Pan jeszcze pozwoli spędziła na służbie Panu i miłowała Braci i Siostry miłością szczerą i prawdziwą, nie tylko słowami, ale też czynami. Chcę, żeby Pan wyćwiczył mnie tak, bym była godna wejścia do Jego Królestwa jako zwycięzca.

_____
Zobacz inne świadectwa.

(Nagranie wspomnień z uroczystości 60. rocznicy zboru w Janowie)

W roku 1949 na konwencji w Janowie okazałem symbol chrztu na znak mojego poświęcenia się Panu. W latach 50-tych, a dokładnie w marcu 1953 r. ożeniłem się z Jadwigą Drążyk. Były to czasy, gdy nie było służby zastępczej za wojsko, jak dziś, dlatego zostałem wcielony do wojska w mundurze, bez broni. W okresie od października 1953 r. do grudnia 1955 r. pracowałem w kopalni. W latach 60-tych byłem diakonem, a po roku 1973 starszym zboru w Janowie. Gdy zmarł mój ojciec Franciszek w 1983 r. zostałem przewodniczącym zboru. Trudnym okresem było kilka lat po tragicznej śmierci brata Sawicza, gdy sam jako starszy prowadziłem zebrania.

Brat Marian Wigienka z żoną, siostrą Leokadią. 22 czerwca 2013 rok, Maksymilianowo k. Bydgoszczy

W 2001 r. przeprowadziłem się do Bydgoszczy i tam uczęszczam do zboru. Wspominam dobrze braci, którzy przyczyniali się do wzrostu naszego zboru, tj. brata Milczewskiego i brata Fischera. Później wielokrotnie usługiwał także brat Filipczak.

Pamiętam pewne zebranie przed rokiem 1950, na które przyszedł na kontrolę ubek: co robimy i o czym rozmawiamy na naszych zebraniach. Było to badanie, które prowadził brat Józef Montewski, a tematem były „Cienie przybytku”. Zaraz na początku zebrania człowiek ten zasnął, a obudził go dopiero śpiew kończący zebranie. Przerażony nie wiedział, co ma napisać w protokole, więc brat Józef mówił mu, co ma pisać, a on tylko powtarzał: „Mówicie po polsku, ale nic nie można zrozumieć”.

Pamiętam również wydarzenie z konwencji z 1951 roku. Zabrano wówczas braci do Chełmna na przesłuchanie. Wśród tych, którzy zostali był brat Konieczny, który po całym zamieszaniu zwołał braci i przeprowadził przerwane zebranie. Konwencje to wiele wspomnień, chociażby przyjazdy braci i ich odbiór. Na pierwszej konwencji jeździliśmy aż nad Wisłę do zwalonego mostu, furmankami w konie. Ładowaliśmy bagaże na furmanki, a bracia szli pieszo. Później był traktory i odbiór braci z dworca w Dąbrowie. A na ostatniej konwencji woziliśmy braci samochodami.

Przez te wszystkie lata odczuwaliśmy jako zbór Pańską łaskę, tak w życiu zborowym, jak i wtedy, gdy urządzaliśmy konwencję.

Marian Wigienka

_____
Zobacz inne świadectwa.

—-

Choć Janowo blisko Dąbrowy Chełmińskiej to bardzo mała miejscowość, wiąże się z nią historia i wspomnienia wielu badaczy Pisma Świętego.

„Cecylia Gajewska, z domu Górecka, urodziła się 20 września 1896 roku, we wsi Biskupice w powiecie toruńskim, w rodzinie wielodzietnej. Była najstarszą z dziewięciorga rodzeństwa. Od najmłodszych lat wyróżniała się wśród swego rodzeństwa cichością i religijną. Lubiła dużo czytać, a szczególnie książki o tematyce religijnej, jak Żywoty świetych i inne. Do innych nie miała dostępu, gdyż była jeszcze katoliczką. Kiedy była już na tyle dorosła, że mogła pracować, podjęła pracę u niemieckiego gospodarza o nazwisku Bejtka, zamieszkałego w Borkach koło Czarża. Tam została zapoznana z naukami Pisma Świętego, gdy Bejtkowie byli adwentystami.

Tam również poświęciła się i przyjęła symbol chrztu. Po kilku latach warunki się zmieniły i straciła z nimi kontakt. Przez dłuższy czas odczuwała duchowy głód nie mogąc spotkać nikogo, kto byłby zainteresowany prawdą. Jedyne oparcie miała w swoim ojcu, który też zaczął czytać Pismo Święte.

Reszta rodziny nie była zainteresowana, a wręcz przeciwnie, jeden z jej szwagrów groził, że ją zabije. Moja mama przeszła w swym życiu wiele przykrych doświadczeń. Będąc jeszcze w bardzo młodym wieku straciła męża i została wdową z dwojgiem dzieci. Kiedy siostry moje były już prawie dorosłe, wyszła po raz drugi za mąż i z tego związku jestem ja, Zefiryna.

Po wieloletnich perypetiach i licznych przeprowadzkach moja mama wraz z rodziną trafiła do Janowa. Zamieszkaliśmy jako lokatorzy u braterstwa Wigienków, którzy w tym czasie jeszcze nie byli w prawdzie, ale interesowali się Pismem Świętym. Był to rok 1938.

Drugimi lokatorami byli Wiatrowscy, którzy także czytali Pismo Święte. Byli oni spokrewnieni z rodziną Wojtko z Bydgoszczy.

Bardzo często, szczególnie zimową porą, zbieraliśmy się wszyscy i czytaliśmy Pismo Święte lub tomy, które otrzymywaliśmy od brata Piotra Montewskiego, ojca Józefa.

Pewnego razu, a było to w czasie okupacji, zgromadzili się wszyscy u Wiatrowskich i moja mama czytała głośno 4 tom. Było już około godziny 21:00, gdy nagle do okna zapukali Niemcy. Powstała wielka panika, prawie wszyscy zebrani pochowali się w drugim pokoju, gdzie kto mógł, pod łóżkami i w szafach. Moja mama jednak pozostała na miejscu, nie chcąc narażać reszty na przykre konsekwencje. Ukryła tom między ścianą, a nogą stołu. Na stole zostały tylko niemieckie gazety.

Brat Wigienka poszedł otworzyć drzwi i udało mu się uciec. Gdy Niemcy wtargnęli do środka, zastali tylko moją mamę, a więc całą furię wyładowali na niej. Bili ją po głowie i po twarzy, rękojeścią od bagnetu, krzycząc, że tu było czytane po polsku. Mama tłumaczyła im, że uczyła dzieci niemieckiego i dlatego było słychać polskie słowa. Oni jednak byli bardzo rozwścieczeni. W pewnej chwili doznała cios ostrzem bagnetu, ale opatrzność Pańska jednak nad nią czuwała, bo zamiast w brzuch, została zraniona w rękę, którą zasłaniała się od uderzeń. Potem skierowała się do wyjścia, a pozostali Niemcy już jej nie utrudniali. Opuściła więc mieszkanie Wiatrowskich i wróciła do naszego domu. Nie zapalając światła położyła się do łóżka obok mnie, a ja byłam wtedy małą dziewczynką i wcześnie mama kładła mnie spać. Nie mogła jednak zasnąć, bo czuła ogromny, piekący ból i dopiero wtedy zauważyła, że ma zranioną rękę.

Po tym wydarzeniu wszyscy byli już bardziej ostrożni. Gdy skończyła się wojna, pierwszy powrócił do swojej rodziny Józef Montewski. Po pewnym czasie nawiązał znajomość z braćmi z Bydgoszczy. Pierwszy przyjechał do nas brat Fischer, a potem brat Milczewski i tak powoli zaczęły się regularne zebrania. Wtedy moja droga mama odczuła całkowite zadowolenie. Znalazła to, czego zawsze szukała.

Przez wiele lat cieszyła się z otrzymanej prawdy i przy każdej okazji głosiła Słowo Boże. Nigdy nie opuszczała zebrań i dopóki jej siły pozwalały zawsze starała się być obecna. Przeżyła prawie 94 lata i pełna świadomości i nadziei w zmartwychwstanie skończyła swój bieg 28 września 1990 roku. Niech Bóg błogosławi jej pamięć!”

_____
Zobacz też inne świadectwa