KIEDY mówimy o Abrahamie, Izaaku i innych jako o typach, to nie powinno wynikać z naszych słów, że byli oni jedynie typami, a odnoszące się do nich opowiadania zostały wymyślone.

Osoba lub rzecz jest wtedy typem, gdy Pismo Święte wskazuje, że obok rzeczywistych przeżyć takiej osoby lub rzeczy przedstawia lub ilustruje w małej skali inną osobę lub rzecz, która pojawi się dopiero w przyszłości.

Na przykład: Adam w pewnych wypadkach jako głowa rasy był typem Mesjasza, drugiego Adama. Pierwszy Adam był głową naszej rasy, ale nie zdołał przekazać upragnionego wiecznego życia. W Boskiej opatrzności Mesjasz ma być drugim Adamem w tym sensie, że odrodzi Swe dzieci, wszystkich posłusznych potomków pierwszego Adama – Izaj.9:6

Proroctwo Izajasza stwierdza, że Mesjasz – będzie w ten sposób Wiecznym Ojcem rodzaju ludzkiego — Ojcem lub lepszym od Adama Dawcą życia, który obdarzy rasę ludzką wiecznym życiem w miejsce dziedzicznych słabości, niedoskonałości i śmierci.

Podobnie Mojżesz, który był nie tylko rzeczywistą postacią, przywódcą narodu Izraela, lecz ponadto typem większego Pośrednika — Mesjasza.

Tak jak Mojżesz pośredniczył w przekazaniu Przymierza Zakonu Izraelowi, tak Mesjasz, Prorok podobny Mojżeszowi, jego antytyp (Dz. Ap. 3 : 23), ma stać się pośrednikiem Nowego Przymierza dla Izraela.

Na mocy tego Przymierza Izrael otrzyma błogosławieństwa Abrahamowe, które  przekaże wszystkim rodzajom ziemi (Jer. 31:31).

Podobnie Aaron był typem wyższego kapłaństwa i jego lepszych ofiar związanych z Nowym Przymierzem. Zgodnie z tym kapłani i lewici, dodatkowo do własnych doświadczeń w Boskiej opatrzności posłużyli jako typy wyższych instytucji, dzięki którym już wkrótce na całej ziemi nastąpi inauguracja Nowego Przymierza.

Ofiarowanie Izaaka przez Abrahama

Z tego powodu zachęcam do zwrócenia uwagi na Abrahama, który znany  jest w Piśmie Świętym jako przyjaciel Boga,  jako Ojciec wierzących.

Abraham – pierwotne jego imię; Abram,  urodził się w Ur Chaldejskie, 2120 lat p.n.e.  Gdy miał 75 lat,  Pan Bóg zawarł z nim przymierze, tzw. Przymierze Abrahamowe – 2045 r. p.n.e.

Gdy miał 99 lat ( w 2021 roku p.n.e. dokonał po raz pierwszy na świecie, obrzezki swego ciała i ciał wszystkich swoich sług ), anioł poinformował go, że Sara urodzi mu syna. Gdy miał 100 lat urodził się Izaak.  Gdy miał 125 lat, a Izaak miał 25 lat,  ofiarował na górze Moria swojego syna Izaaka.

Zwrócimy też uwagę na jego syna – Izaaka, Syna Obietnicy, zrodzonego cudownie, aczkolwiek w naturalny sposób, gdy jego ojciec i matka byli już starzy oraz na żonę Izaaka — Rebekę — wybraną przez Abrahama na towarzyszkę i współdziedziczkę dziedzictwa należnego jego synowi Izaakowi.

Osoby te przeżyły życie całkowicie nieświadome faktu, iż Bóg ich użył i pokierował ich sprawami tak, aby mogły stanowić proroczy obraz Jego własnego wielkiego Planu Wieków.

Owe typowe obrazy mają zawsze być odczytywane w całkowitej harmonii z natchnionymi pismami Biblii i nigdy nie mają być rozumiane jako sprzeczne z nimi.

Jednakże  nie wszystko, co czynił Abraham może być uznawane za typowe.

W ogólnym sensie ten wielki człowiek przeszłości pojawia się w naszej pamięci jako „ pomnik wiary,  prawości  i  sprawiedliwości ”.

Błogosławieństwa mające zgodnie z obietnicą przejść przez niego na jego nasienie, co stanowiło go ojcem wielu narodów i jak wskazuje Apostoł Paweł, uczyniło z niego typ Wszechmogącego, od którego pochodzi wszelki dobry i doskonały dar, od którego pochodzi błogosławieństwo, spływające ostatecznie przez Mesjasza, Jego Syna i poprzez Izraela, Jego lud, na wszystkie rodziny ziemi (Gal.3:8, 16, 29;  4:22—31;  Rzym.4:17 ).

Przypuszczalnie  wszyscy   chrześcijanie zdają sobie sprawę, że Święty Paweł traktuje Abrahama i jego rodzinę jako typy.   Tak jak Abraham w typie przedstawiał Boga, tak jego żona była typem przymierza, dzięki któremu żywotność uczynionej Abrahamowi przez Boga w 2045 r. p.n.e. obietnicy ostatecznie rozwija Nasienie Obietnicy — Izaaka w typie, a Mesjasza w antytypie.

Święty Paweł wyjaśnia również, że służebnica Sary, Agara, na życzenie Sary, przez jakiś czas reprezentowała ją wobec Abrahama i urodziła Ismaela.

Agara, jak wyjaśnia Święty Paweł, przedstawiała w typie Przymierze Zakonu, ożywione dzięki łaskawym zrządzeniom tego samego Boga i Ojca.

Syn Agary – Ismael, formalnie pierworodny syn Abrahama, przedstawiał w typie naród żydowski, pierwszą fazę jego rozwoju pod przymierzem — Gal. 4:22—31.

Jak Abraham kochał Ismaela i pragnął dla niego błogosławieństwa, tak Bóg miłował Izraela, potomka Przymierza Zakonu i pragnął dla niego błogosławieństwa.

Jednakże, tak jak o Ismaelu, jako o synu niewolnicy powiedziano, że nie będzie głównym dziedzicem obietnicy Abrahamowej,  lecz drugorzędnym, tak też dzieci Izraela, potomkowie Przymierza Zakonu, nie były przeznaczone na duchowego Mesjasza, przez którego jak stwierdzała obietnica, miały przyjść pierwsze błogosławieństwa.

Widzimy, że Sara, w typie żona Abrahama, reprezentująca oryginalne Przymierze związane przysięgą, urodziła syna Izaaka w 14 lat po tym jak niewolnica, jej zastępczyni urodziła Ismaela.

Kiedy urodził się Izaak, Sara odrzuciła Ismaela i nie uznawała go już dłużej jako swego syna i żądała natomiast, aby wszystko należało do Izaaka.

Antytyp tego obrazu pokazuje, że od czasu, gdy Bóg rozpoczął rozwijać duchowego Izraela i wskazał na przymierze Sary na mocy którego miał się rozwijać ów duchowy Izrael, od tego czasu stało się jasne, że główna część obietnicy Bożej, mówiącej o błogosławieniu świata miała się wypełnić nie przez nasienie Ismaela, cielesnego Izraela, lecz przez nasienie Izaaka, duchowego Izraela (Rzym. 9 : 6—9; Gal. 3 : 16, 29).

Od samego początku zarysowała się rywalizacja o błogosławieństwo Abrahama. I jak Ismael drwił z Izaaka kiedy był dzieckiem, tak Żydzi w swym znacznym rozwoju i sile, drwili z antytypowego Izaaka — Jezusa i Jego stosunkowo prostych i niewykształconych naśladowców — i prześladował go.

Aby nadal zachować typ, w którym Abraham mógłby przedstawiać Boga, nakazano mu, aby wypędził Agarę i jej syna na puszczę.

Owo wypędzenie obrazowało w typie Boskie niezadowolenie, które spadło na Żydów prawie dwadzieścia  stuleci temu i sprawiło, że zostali odsunięci od Bożej łaski, tak jak Agara i Ismael zostali odcięci od obecności Abrahama, jego rodziny i opieki.

Chleb i woda, które Agara zabrała ze sobą i które przez pewien czas stanowiły jej i Ismaela pożywienie na puszczy, obrazują w typie obietnice Boże dane przez Zakon i Proroków, należące nadal do Żydów, którymi przez dwadzieścia  stuleci żywili się, bez których zginęłaby nadzieja tego narodu.

To dzięki tym obietnicom i nadziejom, Izrael przetrwał jako odrębny naród, będąc przez stulecia rozproszonym pośród wszystkimi narodami ówczesnego świata.

Teraz przechodzimy do strasznego momentu,  opisanego w 1Moj. 21:15 – 19.   Woda otrzymana od Abrahama została wypita. Nic z niej  nie pozostało.  Ismael umierał!

Agara, jego matka, oddaliła się od niego.  W odpowiednim momencie pojawia się wysłany przez Pana Anioł i wskazuje jej źródło wody, z którego ona sama i Ismael zaczerpnęli nowego życia.

Zobaczmy teraz jaki jest tego antytyp. Naród żydowski coraz bardziej odchodził od Zakonu i Proroków, stając się słabym i, jak można się spodziewać, tracił nadzieję. Już miał umrzeć!

Ale nie, Pan łaskawie w tym momencie wskazuje na źródło wody żywota. Tak jak Ismael został uratowany od śmierci przez ową wodę, tak naród izraelski, przedstawiony w typie przez Ismaela, dzięki Boskiej opatrzności, jest tuż przed zrozumieniem, iż przynależna mu część Przymierza Abrahamowego ma ziemski charakter, a nie niebiański, nie duchowy.

Naród izraelski znajduje się tuż przed orzeźwieniem i rozpocznie nowy etap swej kariery. Tak, ta kariera jednak nie wyciśnie na  nim piętna Ismaelitów, ani jego związek z Nowym Przymierzem nie będzie symbolizowany przez Agarę, stare Przymierze Zakonu. Odtąd naród żydowski przedstawiony jest w nowym typie.

IZAAK DZIEDZICEM WSZYSTKIEGO!

Chociaż początkowo nasi żydowscy przyjaciele skłonni byli czuć niezadowolenie, iż są reprezentowani przez Ismaela,  a nie przez Izaaka, w Przymierzu Agary, Przymierzu czyniącym ich niewolnikami Zakonu, zamiast wolnymi od tego Zakonu, to jednak jest dla nich pociecha.

Jest nią fakt, że Izaak przedstawiał w typie Mesjasza i że Izrael pokazany jest jako naród, na  korzyść którego Mesjasz będzie Pośrednikiem Nowego Przymierza Zakonu. Musi to być duchowy Mesjasz, aby mógł udzielić owych wielkich błogosławieństw, na które wskazuje przymierze zawarte z Abrahamem. Naród izraelski nigdy nie spodziewał się duchowej natury i nie ma w Biblii takiej obietnicy.

Żydzi otrzymają to, czego zawsze oczekiwali — wielkości jako naród ziemski, a cześć jako naród wybrany, przez który będą spływać błogosławieństwa Nowego Przymierza na rodzaj ludzki całego świata — na Pogan.

Jak to już pokazano, Izaak syn Abrahama przedstawia Mesjasza w chwale, Syna Bożego i dziedzica wszystkich obietnic — tego jedynego, przez którego jedynie można otrzymać życie wieczne i przywrócenie do takiej doskonałości, która umożliwi Izraelowi i rodzajowi ludzkiemu zachować w doskonałości Boskie Prawo i przyswoić zasługę daru Bożego, życie wieczne, zgodnie z obejmującym ich Nowym Przymierzem Zakonu dzięki wielkiemu Pośrednikowi — wielkiemu Mesjaszowi, Głowie i Ciału.

We właściwym czasie, Abraham posłał swego zaufanego sługę Eleazara (typ Ducha Świętego), aby wybrał  narzeczoną dla swego syna Izaaka.

Eleazar nie mógł iść na jej poszukiwanie w dowolne miejsce na Ziemi.

Skierowano go tylko do rodziny Abrahama, co pozwala nam wnioskować, że nikt nie będzie nazwany Oblubienicą Mesjasza, z wyjątkiem tych, którzy już byli w społeczności z Bogiem, przez wiarę, posłuszeństwo i usprawiedliwienie, w czasie próby jaką przechodzili tutaj na Ziemi poprzez cały Wiek Ewangelii, który rozpoczął się od rozpoczęcia misji nasze Pana i wybór tych jednostek trwał do 16 września 1914 roku, tj. do czasu gdy ostatni członek klasy Oblubienicy został wybrany i zapieczętowany na to stanowisko.  Klasa tej Oblubienicy, była na Ziemi do czasu, gdy ostatni jej członek przeszedł poza Wtórą Zasłonę, tj. do października 1950 roku.

Kiedy sługa Abrahama znalazł Rebekę nałożył na nią pewne klejnoty, wyjaśnił jej samej oraz jej rodzinie charakter swej misji i zapytał czy ma ochotę pójść z nim i zostać oblubienicą Izaaka.

Powiedział wtedy: „mój  pan Abraham jest bardzo bogaty, a wszystko co posiada, oddał Izaakowi”.

W ten sposób wielkie bogactwa Boga ponownie pokazane są w Abrahamie i fakt, że Mesjasz jest jego Synem i dziedzicem wszystkich obietnic Bożych, tym, Jedynym przez którego Izrael i cały rodzaj ludzki będzie błogosławiony.

Rebeka odpowiedziała gotowością, tym samym została zaręczona nie- widzianemu dotąd oblubieńcowi i pośpieszyła wraz z owym sługą do Izaaka. Kiedy krewni żegnali się z nią życzyli błogosławieństwa w takich słowach

„ozmnóż się  w  tysiąc  tysięcy”  ( 1 Mojż.  24  :  60).

Czytamy, że: „Wstawszy Rebeka z dzieweczkami [służącymi] swemi, i wsiadłszy na wielbłądy jechały za onem mężem”, – Eleazarem.

Znajdujemy  tu,  pozostający  w  harmonii z innymi tekstami Pisma Świętego, obraz Wieku Ewangelii i dzieła przyprowadzenia w tym okresie do Mesjasza specjalnej klasy Oblubienicy składającej się ze świętych.

Początkowo wśród tych świętych były pewne jednostki wywodzące się z narodu żydowskiego,  zgodnie  z  Boską  regułą  pokazaną  w  Piśmie Świętym:

„najpierw do Żydów”.

Następnie w późniejszym okresie klasa Oblubienicy wybierana była spośród każdego narodu, ludu, rodzaju i języka, a przecież wszyscy wybrani i tak  mieli  stanowić  jedynie  maluczkie stadko – ,,Nie bój się, o Maluczkie Stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam Królestwo” — nie ziemskie Królestwo, które zostało jednoznacznie obiecane Izraelowi, lecz, duchowe, niewidzialne Królestwo Mesjasza oraz współdziedzictwo z Nim na Jego tronie.

Inne teksty Pisma Świętego pokazują, że ci święci tworzą dwie klasy. Garstka szczególnie poświęconych tworzy klasę Oblubienicy. A większa liczba tych, którzy nie wykazali się taką odwagą w stosunku do prawdy i sprawiedliwości, tworzy towarzyszkę Oblubienicy, jej służebnice, jak to pokazuje podróż Rebeki w otoczeniu służebnic. Te dwie klasy są w szczególny sposób pokazane w Piśmie Świętym (Ps. 45 : 10—16), gdzie czytamy o Oblubienicy Mesjasza i Królowej. Przedstawiona tu jest ona w chwale zmartwychwstania jako Królowa odziana w szatę pięknie haftowaną złotem z Ofir — chwała reprezentuje Boską naturę, która będzie udzielona Oblubienicy, a haft na jej szacie reprezentuje chwalebną sprawiedliwość, ozdobioną owocami Ducha Świętego.

Psalmista opowiada jak Oblubienica będzie przyprowadzona przed oblicze wielkiego Króla Jehowy, a szczególnie dodaje, że panny lub jej towarzyszki, które postępują za nią, także przyjdą przed oblicze Króla, co wskazuje na zachowanie na płaszczyźnie  duchowej stałej różnicy w randze. Te dwie klasy są ponownie pokazane w Zakonie jako kapłani i lewici, przy czym klasa Oblubienicy przedstawiona jest w kapłanach, w związku z jej gotowością złożenia w ofierze ziemskiego działu na korzyść niebiańskiego.

Nie mamy utożsamiać klasy Oblubienicy z istniejącymi obecnie kościołami nominalnego chrześcijaństwa, tak jak nie utożsamialibyśmy Apostołów z kościołem żydowskim istniejącymi za ich czasów. Apostołowie stanowili garstkę wybrańców, podobnie wszyscy członkowie Kościoła tworzonego przez cały Wiek stanowią garstkę wybranych spośród wielu kościołów nominalnego chrześcijaństwa.  „Zna Pan tych, którzy są Jego”. Prawdziwy Kościół został wybrany nie tylko spośród wszystkich dwunastu  pokoleń Izraela, ale spośród wszystkich pozostałych narodów, ludzi i języków i składa się z tylu, ilu powołał Pan Bóg.

Opuszczenie przez Rebekę ojcowskiego domu w typie przedstawiało początek podjęcia osobistego poświęcenia się każdego z tych, którzy prowadzeni przez Ducha, przyjęli Boskie zaproszenie do współdziedzictwa z Chrystusem. Pierwszy klejnot otrzymany przez Rebekę, kiedy po raz pierwszy spotkała owego sługę, służyła mu i zaprosiła do swego domu, przedstawia pierwsze błogosławieństwo, które otrzymali wierzący — błogosławieństwo usprawiedliwienia.

Kosztowności jakie otrzymała, gdy zdecydowała się iść do Izaaka i zostać jego żoną reprezentują błogosławieństwa Ducha Świętego,  jakie były zsyłane na całkowicie poświęconych, tych którzy podjęli decyzję postępowania śladami Jezusa, wąską ścieżką prowadzącą do Królestwa pod przewodnictwem Ducha Świętego. Przybywszy do celu podróży, Rebeka znalazła się przed obliczem Izaaka i natychmiast zsiadła ze swego wielbłąda i okryła się ,,rańtuchem”.

W ten sposób obrazowo przedstawiony jest fakt wskazujący, że kiedy Kościół doświadczył przemian Pierwszego Zmartwychwstania i znalazł się przed obliczem niebiańskiego Oblubieńca, już więcej nie potrzebował przewodnictwa Ducha Świętego, przejawiającego się przez Pismo Święte.

Izaak natychmiast przyjął Rebekę i zaprowadził ją do namiotu swojej matki. Później Sara umarła, mając 127 lat,  a Rebeka stała się jej następczynią.

W ten sposób pięknie pokazany został fakt, że gdy Oblubienica Mesjasza zostanie skompletowana w sferze chwały, przymierze Sary skończy się, a jej miejsce jako przewodu błogosławieństw zajmie uwielbiony Kościół jako narzędzie przekazywania owych błogosławieństw.

Wtedy wypełni się prorocze błogosławieństwo  krewnych Rebeki,  „rozmnóż się w tysiąc tysięcy”.

Owe „tysiąc tysięcy” , przedstawiają rodzaj ludzki na całym świecie, który zostanie odrodzony lub otrzyma życie wieczne dzięki wielkiemu Mesjaszowi podczas tysiącletnich rządów sprawowanych przez Niego jako Pośrednika Nowego Przymierza, które zostanie wprowadzone już wkrótce.

Z utęsknieniem czekamy na ustanowienie widzialnej fazy Królestwa Bożego na warunkach Nowego Przymierza, gdy cały świat będzie doznawał warunków restytucji. Och, co za wspaniałe czasy nastąpią.  Oby one przyszły  jak najwcześniej.  Wierzymy, że przyjdą we właściwym, zaplanowanym przez Pana Boga czasie.  Pan Bóg z ustanowieniem widzialnej fazy Królestwa, na warunkach Nowego Przymierza , na pewno się nie spóźni.  Modlimy się więc o ustanowienie tego Królestwa.

Ono przyjdzie na pewno i się nie spóźni!  Pan Jezus w swojej wtórej obecności realizuje poszczególne cele swej działalności, a jednym z nich jest „ustanowienie Królestwa Bożego na Ziemi”. Wielu zadaje pytanie: Kiedy to nastąpi?  Dlaczego Pan odwłacza? Itp.

Tutaj na marginesie podam, że „Pan nie odwłacza!” To nasze ludzkie pragnienia i przewidywania są takie, że my chcemy, aby to nastąpiło jak najszybciej.  Z podobnymi pytaniami zetknął się już brat Russell i brat Johnson.  W odpowiedzi na takie zarzuty wskazywali właśnie na taki aspekt sprawy, że to nasze ludzkie pragnienia i przewidywania posuwają nas do takich niestosownych stwierdzeń, jakoby „Pan odwłaczał”.

Przypomnę po krótce proroctwo Abakuka 3:17-19. I bardzo istotny werset 18, mówiący, że w wyniku pozornych nieszczęść przedstawionych w wersecie 17, werset 18 mówi: „ wszakże ja w Panu weselić się będę, rozraduję się w Bogu Zbawienia mego”.

Pokładajmy wiec całkowitą nadzieję w Panu, a to Królestwo na pewno przyjdzie!!!  Słowa pieśni: „ W Panu ufność pokładajmy ”.

A wówczas, gdy to Królestwo będzie ustanowione, Nasz  Pan Jezus jako Mesjasz stanie się owym Odnowicielem, a Jego Oblubienica pod warunkami Nowego Przymierza, stanie się żywicielem, nauczycielem i pomocnikiem całego rodzaju ludzkiego, ponieważ właśnie ten antytypowy Izaak i jego Oblubienica będą pośredniczyć na rzecz Izraela, a poprzez niego na rzecz całego świata, w urzeczywistnieniu błogosławieństw restytucyjnych Nowego Przymierza (Dz.Ap. 3:19 – 21). ,,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należą już  do przeszłości, a duchowa natura została  osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się w W. Ew. (Gal. 3:16, 29).

Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii  ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa, otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo.

W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami.

Jednak, ze względu na minione doświadczenia  i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą.

Dlatego też jako pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako przez narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą cały rodzaj ludzki na całym świecie.

– List Jakuba 3:16 – „Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.”

Część 1: Historia Kaina i Abla
Część 2: Historia Izmaela i Izaaka

Wykład wygłosił brat Janusz Spadziński na spotkaniu zboru Pana Jezusa Chrystusa w Bydgoszczy, 13.02.2022 r.

—

ZAZDROSNE SERCA – cz. 2 – wykład w wersji tekstowej:

Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.

[Przekład Literacki, Jak 3:16]

W naszej następnej lekcji dotyczącej roli zazdrości i ambicji w sercu ludzkim zechcemy przyjrzeć się kolejnej parze braci.

O ile w poprzednim rozważaniu udaliśmy się w najdawniejsze dzieje ludzkości, by prześledzić dramat związany z pierwszymi braćmi na ziemi – Kainem i Ablem, o tyle dzisiaj zwrócimy uwagę na czas piątego stulecia po potopie, w którym przyszło żyć dwom innym braciom – Ismaelowi i Izaakowi.

W tej poprzedniej odsłonie dramatu mogliśmy, z tytułu bardzo ograniczonych informacji jakie Bóg zawarł w Swej księdze na tamten czas, postawić na scenie, przed naszymi oczami niewiele postaci biorących udział w ówczesnych wydarzeniach. Byli nimi nasi pierwsi rodzice – Ewa i Adam oraz ich pierwsi synowie Kain i Abel. Mówiąc językiem teatralnym ten dramat miał skromną obsadę czworga aktorów. A i scenariusz oraz scenografia tego dramatu były bardzo skromne, bo chociażby pozbawione tak ważnego elementu jakim jest czas, nie mówiąc o szczegółach które mogły by nadać tej obserwacji wypukłości i barw.

Nasza obecna obserwacja ma możliwość wzbogacenia jej w wiele szczegółów pozwalających, by analiza tej historii stała się głębsza.

Znowu pozwalamy sobie nawiązać do naszego poprzedniego rozważania i przypomnieć, że wówczas zwróciliśmy na początek uwagę na parę ludzką, Ewę i Adama będących inicjatorami naszego dramatu.

Tak i tutaj zaczynamy nasze rozważanie od kolejnej pary. Tworzą ją Abram, potomek w dziewiątym pokoleniu syna Noego, Sema, oraz Saraj –  dziesięć lat młodsza od Abrama żona, będąca córką ojca Abrama, Teracha (Tarego), z nieznaną bliżej kobietą, a więc w praktyce przyrodnią siostrą.

W przypadku Ewy i Adama sytuacja okazała się prosta.

… Adam zbliżył się do swojej żony Ewy. Poczęła ona zatem i urodziła Kaina. ….

[Przekład Literacki, Rdz 4:1]

Przypadek naszej drugiej pary nie był już jednak tak prosty i oczywisty.

Tymczasem Saraj, żona Abrama, nie dała swojemu mężowi dzieci. ….

[Przekład Literacki, Rdz 16:1]

Sytuacja nabiera tym większego dramatyzmu, gdy dowiadujemy się, że Abramowi Bóg daje obietnicę, że jeżeli opuści Ur Chaldejskie, gdzie się urodził i uda się do Kanaanu, który wskazał mu Bóg, to w nagrodę za wierność i posłuszeństwo zostanie zrealizowana wspaniała obietnica:

PAN powiedział do Abrama: Wyjdź ze swojej ziemi, zostaw swoich krewnych i dom swojego ojca i idź do ziemi, którą ci wskażę, a wywiodę z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił, rozsławię twoje imię i staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a gardzących tobą przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. Abram wyruszył więc, tak jak mu polecił PAN, …Zabrał ze sobą Saraj, swoją żonę, oraz Lota, swojego bratanka. … Wyszli, aby pójść do ziemi Kanaan. …

[Przekład Literacki, Rdz 12:1-5]

Abram i jego żona Saraj więc czekali na realizację tej wzniosłej obietnicy realizując posłusznie swą wędrówkę pierwszych nomadów w kierunku Kanaanu. Oni doskonale zrozumieli, że główną osią jej realizacji miało być ich potomstwo. Gdy opuszczali po śmierci ojca Teracha Charan, gdzie zatrzymali się na bliżej nieokreślony czas, Abram miał już 75 lat a jego żona 65 i wciąż czekali, wciąż cierpliwie czekali pełni wiary.

W rozdziale 15 księgi Rodzaju po wyzwoleniu Lota oraz po spotkaniu Abrama z Melchizedekiem i odebraniu z jego rąk błogosławieństwa czytamy następujące słowa:

Po tych wydarzeniach PAN skierował do Abrama, w widzeniu, Słowo takiej treści: Nie bój się, Abramie, Ja jestem twoją tarczą. Twoja zapłata będzie bardzo obfita! Abram odpowiedział: Wszechmocny PANIE, co możesz mi dać, skoro odchodzę bezdzietny, …Wtedy usłyszał Słowo PANA: … Dziedziczyć po tobie będzie ten, który wyjdzie z twojego wnętrza!

[Przekład Literacki, Rdz 15:1-4]

Tego dnia PAN zawarł przymierze z Abramem, oświadczając: Twojemu potomstwu dam tę ziemię, od rzeki egipskiej aż po wielką rzekę Eufrat,

[Przekład Literacki, Rdz 15:18]

Obietnica Pana była nadal aktualna, nadal związana z potomstwem, na które nadal trzeba było więc czekać.

I tak oto w oczekiwaniu wytrwali Saraj i Abram aż ten doszedł do wieku około 85 lat. W swym ludzkim sposobie myślenia doszli do wniosku, że trzeba Panu przypomnieć o zrealizowaniu jego obietnicy.

W ten sposób na scenie obserwowanego przez nas dramatu pojawia się trzecia postać.

I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj. Wzięła więc Saraj, żona Abrama, swoją służącą Hagar, Egipcjankę, ….Obcował więc z Hagar, a ona poczęła.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Rdz 16:2-4]

To nie była decyzja Pana, lecz ludzka decyzja Saraj i Abrama, która zaskutkowała uruchomieniem szeregu ludzkich kłopotów i namiętności.

Młoda Egipcjanka Hagar musiała być najwspanialszą i najbliższą dla Saraj wierną i posłuszną niewolnicą, skoro ją postanowiła uczynić surogatką, czyli matką zastępczą dla swego dziecka. To w tamtych czasach była dosyć rozpowszechniona praktyka, która dzisiaj, w zmienionej nieco formie spowodowanej rozwojem medycyny jest również praktykowana.

Sytuacja związana z tą decyzją rozwinęła się jednak w kierunku zupełnie niespodziewanym dla naszej pierwszoplanowej pary Saraj i Abrama. Miła i posłuszna swej pani młoda Egipcjanka, dotychczas sprawiająca wrażenie bliskości i bezgranicznego oddania, diametralnie zmieniła swą postawę. Być może w zaistniałej sytuacji dostrzegła szansę wywalczenia dla siebie wolności i niezależności i w ten sposób zmiany swego statusu życiowego. Prawdopodobnie duma i niezależność były tkwiącymi w głębi jej serca cechami.

…. A kiedy spostrzegła, że jest w ciąży, zaczęła pogardzać swoją panią.

[Przekład Literacki, Rdz 16:4]

… niewiele już znaczyła pani w jej oczach.

[Biblia Poznańska, Rdz 16:4]

… ze wzgardą patrzyła na swoją panią.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Rdz 16]

W domu zgodnego dotychczas małżeństwa zapanowała niemiła i nerwowa atmosfera.

Wtedy Saraj oskarżyła Abrama: Ciebie winię za moją krzywdę. ….

[Przekład Literacki, Rdz 16:5]

Dramat narastał i rozwijał się bardzo niekorzystnie dla każdej ze stron. Szczególnie niekorzystne warunki powstały dla brzemiennej Hagary.

… gdy Saraj upokorzyła Hagar, ta od niej uciekła.

[Przekład Literacki, Rdz 16:6]

Hagar nie bardzo miała gdzie uciec, ale jej osobista duma nie pozwalała jej pozostać, więc pomimo swego szczególnego stanu uciekła w surowe warunki pustyni, dbając jedynie o to by znaleźć się w pobliżu podtrzymującej życie wody.

I tutaj w naszym rozważaniu dochodzimy do podobnej sytuacji jaką obserwowaliśmy w przypadku matki Ewy, gdy nosząc w sobie dziecko podległa bardzo silnym i niekorzystnym wpływom stresu towarzyszącego doświadczeniom pozaedeńskim, mającym bardzo zły wpływ na mającego się narodzić Kaina.

Tak i w tym przypadku zsumowane czynniki stresujące, łącznie z twardymi warunkami pustynnymi, podobnymi do surowych warunków ziemi poza Edenem, dodatkowo wspomagane uczuciami hardości i buntu młodej Egipcjanki wycisnęły bardzo niekorzystne piętno na mającym się narodzić Ismaelu.

Bóg zaingerował w tą nabrzmiałą i skomplikowaną sytuację i przez swego anioła, (posłańcy mówią, że był to Logos), wpłynął na Hagar by zmieniła swoje postępowanie, jednocześnie pokazując jej jakie negatywne skutki odniesie z tego wszystkiego jej mający się narodzić syn:

Wróć do swej pani — rozkazał Anioł — i bądź jej posłuszna!

[Przekład Literacki, Rdz 16:9]

O mającym się narodzić Ismaelu powiedział zaś:

Będzie on jak dziki osioł, przeciwny wszystkim, a wszyscy przeciwni będą jemu; ..

[Przekład Literacki, Rdz 16:12]

Będzie to człowiek nieujarzmiony…

[Biblia Poznańska, Rdz 16:12]

Ucieczka Hagar spowodowała, że Saraj powróciła do pierwotnej sytuacji beznadziei. Oto wraz ze zbiegłą niewolnicą oddaliła się nadzieja posiadania, mającego zmienić sens dotychczasowego życia, upragnionego dziecka. Zaistniała sytuacja diametralnie zmieniła postawę Saraj, przygotowując ją do powrotu Hagar. Ta druga zaś upomniana przez Pana ujarzmiła w jakimś stopniu swe negatywne odczucia, by współistnieć w domu swej pani i pana przez kolejne około 17 lat. Późniejsze wydarzenia wykazały, że pożar został ugaszony lecz jednak w obydwu skonfliktowanych umysłach i sercach tliło się zarzewie konfliktu, który ostatecznie miał się przenieść na przyszłą parę braci.

Nasz Pastor w W.T. R-4682-1910 podaje następującą myśl:

„..Sara starała się uznać Ismaela za swojego syna i trzymała Agarę w swych ramionach gdy ta rodziła Ismaela…”

W domu Saraj i Abrama pojawiła się mała istotka, która napełniła go dziecięcym beztroskim gwarem i śmiechem na kolejne 14 lat. Abram, 86 letni wówczas ojciec cieszył się, że oto w jego domu pojawił się jego syn, ten którego był rzeczywistym ojcem, ten, o którym mógł myśleć jako o spadkobiercy swych rozlicznych już wówczas dóbr. Być może przyglądał się swemu synowi doszukując się w nim w trakcie jego wzrostu miary fizycznego podobieństwa do siebie. W nim spodziewał się realizacji wielokrotnie ponawianych obietnic swego umiłowanego Boga.

Hagar, która ani na chwilę nie porzuciła ambicji wolności i niezależności, wciąż czekała, że gdy jej syn dorośnie i stanie się osobą decyzyjną w domu jej właścicieli, stanie się tym, który spowoduje, że będzie mogła dokończyć swego dążenia do zdobycia dominacji nad coraz bardziej starzejącą się jej panią.

Być może, że tak jak matka Ewa wlewała w umysł Kaina swe nadzieje z nim związane, tak czyniła i Hagar w przypadku Ismaela, hodując w jego sercu ducha wyniosłości i poczucie, że jest w tym domu osobą nadzwyczajną i jedyną, do której należy błogosławiona przyszłość. W takim duchu wyrastał młodzieniec Ismael.

I tylko serce Saraj nie potrafiło zagoić swej rany, z której sączyła się tęsknota i żal, że w twarzy swego wychowanka nijak nie mogła dopatrzyć się swego podobieństwa.

I tak minęło 13 lat, gdy Bóg w swej wielkiej mądrości uznał, że nadszedł właściwy czas, by sprawy realizacji Jego licznych obietnic względem Abrama zorganizować zgodnie według jego woli i niedoścignionej mądrości:

Gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się PAN i powiedział do niego: Ja jestem Bogiem Wszechmocnym, żyj blisko Mnie i bądź nienaganny. Ustanowię bowiem przymierze między Mną a tobą i rozmnożę cię bardzo obficie. Abram padł na twarz, a Bóg przemówił do niego tymi słowy: Oto moje przymierze z tobą: Staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz już nazywał się Abram. Twoje imię brzmieć będzie Abraham. Uczynię cię bowiem ojcem mnóstwa narodów. Rozmnożę cię bardzo obficie. Wywiodę z ciebie narody. Od ciebie też będą pochodzić królowie. I ustanowię moje przymierze między Mną a tobą i twoim potomstwem, po wszystkie ich pokolenia. Będzie to przymierze wieczne. Na jego podstawie będę Bogiem twoim i Bogiem twojego potomstwa.

[Przekład Literacki, Rdz 17:1-7]

Abraham, zapatrzony przez ostatnie trzynaści lat tylko w swego syna Ismaela, nawet nie pomyślał, że Bóg mógł mówić w kontekście usłyszanych przez niego słów o kim innym.

I powiedział Abraham do Boga: Oby tylko Ismael mógł żyć blisko Ciebie!

[Przekład Literacki, Rdz 17:18]

Lecz Bóg powiedział: Nie tak będzie! Twoja żona Sara urodzi ci syna. Nadasz mu imię Izaak. Z nim ustanowię moje przymierze jako przymierze wieczne i rozciągnę je na jego potomstwo.

[Przekład Literacki, Rdz 17:19]

Następnie Bóg powiedział Abrahamowi: Swojej żony Saraj nie nazywaj już w ten sposób. Jej imię będzie odtąd Sara. Będę jej błogosławił, a także dam ci z niej syna. Będę jej błogosławił i wywiodę z niej całe narody, pochodzić będą od niej królowie.

[Przekład Literacki, Rdz 17:15,16]

Bóg znał silne uczucie jakim darzył swojego syna Ismaela i stąd dał również swoje zapewnienie Abrahamowi co do jego przyszłości.

Co do Ismaela, również cię wysłucham. Otóż pobłogosławię mu, rozplenię go i rozmnożę bardzo obficie. Urodzi mu się dwunastu książąt i wywiodę z niego liczny naród. Jednak moje przymierze ustanowię z Izaakiem, którego urodzi ci Sara ….

[Przekład Literacki, Rdz 17:20,21]

Gdy Sara urodziła Izaaka w domu zapanowała nowa jakość życia. Ogromna radość Sary i Abrahama przytłumiła zadrość i obawę Hagar, której nie potrafiła powstrzymać by nie zaszczepić w młodym sercu i umyśle 14 letniego Ismaela. Trzy kolejne lata były czasem, w którym równolegle do rozwoju i wzrostu małego Izaaka rozwijały się i rosły złe myśli w umyśle i złe uczucia w sercu młodego Ismaela, podsycane przez świadomą porażki złych planów jego matkę Hagar.

Wybujały w umyśle i sercu Ismaela owoc pychy i zarozumiałości, pełen smaku zazdrości dał o sobie znać trzy lata później, gdy był już młodzieńcem około 17 lat.

A gdy Izaak podrósł i został odstawiony od piersi, Abraham z tej okazji wyprawił wielką ucztę. Wtedy Sara zauważyła, że syn Hagar, Egipcjanki, którego ta urodziła Abrahamowi, żartuje z jej syna.

[Przekład Literacki, Rdz 21:8,9]

…wyśmiewa jej syna, Izaaka.

[Biblia Poznańska, Rdz 21:9]

.. szydzi z jej syna Izaaka,

[Biblia Warszawska, Rdz 21:9]

Są interpretatorzy, którzy twierdzą, że w tym miejscu zapisano, że Ismael świetnie bawił się z małym Izaakiem, co wskazywało, że dwaj bracia nawiązują coraz bliższe kontakty i coraz lepszą nić porozumienia i Sara zaczęła się obawiać, że Izaak, tak zżyje się z Ismaelem, że w przyszłości zechce podzielić się wszystkim z bratem, dlatego zdecydowała się na żądanie by wygnać z domu Hagar wraz z Ismaelem.

Sara, przez wszystkie lata od czasu buntu Hagar pilnie ją obserwowała i pomna jej zdradzieckich i hardych zachowań wiedziała, że w sercu tym nie zaszła żadna diametralna zmiana, a jej duch wlewał się w chłonne, młode serce i umysł Ismaela. Wydarzenia opisane powyżej, w związku z ucztą jedynie potwierdziły te obserwacje.

Antytyp tych wydarzeń, który być może również będzie obiektem naszych dociekań w przyszłości potwierdza prawidłowość odczytu zaistniałej sytuacji.

Udała się z tym do Abrahama: Wypędź tę niewolnicę wraz z jej synem! — powiedziała…. Słowa te wydały się Abrahamowi okrutne. Ten chłopiec był przecież też jego synem. Bóg jednak przemówił do Abrahama: Nie myśl, że to, co dotyczy chłopca i twojej niewolnicy, jest okrutne. Posłuchaj rady Sary, ponieważ twoje potomstwo będzie nazywane od Izaaka. Natomiast z syna twojej niewolnicy również wywiodę naród, gdyż jest on twoim potomkiem. Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb, bukłak z wodą, włożył to Hagar na ramiona, przekazał jej dziecko i odprawił ją. Hagar odeszła.

[Przekład Literacki, Rdz 21:10-14]

Tak oto złe uczucia zazdrość, ambicja i bunt, które w sercu Ismaela zasiała jego matka Hagar spowodowały, że dwaj bracia już nigdy nie zamieszkali pod jednym dachem. Na skutek tych złych uczuć nie doszło do tak tragicznych wydarzeń jak w przypadku Kaina i Abla to jednak możemy mówić również o śmierci. W tych dwóch braterskich sercach umarły i już nigdy nie zagościły: braterska miłość, sympatia i zgoda.

W dalszych latach Bóg zatroszczył się o chłopca. Wyrósł on, osiadł na pustyni i został łucznikiem. Mieszkał na pustyni Paran, a matka sprowadziła mu żonę z Egiptu.

[Przekład Literacki, Rdz 21:20,21]

To są imiona synów Ismaela, według nazw ich pokoleń. Pierworodnym Ismaela był Nebajot. Następnymi synami byli Kedar, Adbeel, Mibsam, [Przekład Literacki, Rdz 25] (14): Miszma, Duma, Masa, Chadad, Tema, Jetur, Nafisz i Kedma. ….od nich pochodzą nazwy ich zagród i obozowisk, zarządzanych przez dwunastu książąt ich plemion.

[Przekład Literacki, Rdz 25:13-16]

Od Ismaela i jego synów wywodzą się Arabowie, bardzo liczna grupa ludzkości na całym świecie. Spotkałem się również z myślą, że stąd wywodzą się również ludy Kaukazu. Aż do dnia dzisiejszego ludziom tym nie po drodze z narodem Izraelskim, potomkami Izaaka. Znane do dzisiaj i budzące przerażenie całego świata są dzikie i bezwzględne zachowania przedstawicieli tego odłamu ludzkości.

Na pustyni arabskiej do dziś żyją Beduini, którzy uznają się za  jedynych, prawdziwych Arabów.

Beduini (lub po arabsku Bedawi) to najstarsi mieszkańcy arabskiej pustyni prowadzący półkoczowniczy tryb życia, którzy od wieków przemierzali piaski pustyni arabskiej….Będące w nieustannym ruchu plemiona przemierzały tysiące kilometrów pustyni, używając do nawigacji tylko słońca i gwiazd, a wschody i zachody słońca oznaczały wschód i zachód, zaś gwiazdy pokazywały północ. Kierunek nachylenia wydm piaskowych ukształtowanych przez wiatr stanowił dodatkowe źródło orientacji. Beduini byli również znakomitymi tropicielami, zdolnymi wypatrzeć w piasku ślady zwierząt i ludzi, a także określić, czy należą one do mężczyzny, chłopca, kobiety, czy dziewczynki….Żyjąc na jałowej pustyni, zmagając się z brakiem wody i zasobów naturalnych, Beduini musieli radzić sobie, korzystając wyłącznie z tego, do czego mieli dostęp, aby przeżyć. Mimo tego żyli dumnie i prosto, traktując swoje otoczenie z szacunkiem…Beduini to ludzie dumni, którzy w życiu kierują się surowym kodeksem honorowym. Znani są z lojalności, w pierwszej kolejności wobec najbliższej rodziny, a następnie wobec swoich klanów i plemion. Dawniej każdy członek rodziny miał swój wkład w życie rodzinne. Zadaniem mężczyzn było polowanie, handel i ochrona plemienia, a kobiety były odpowiedzialne za prowadzenie gospodarstwa domowego, przygotowywanie posiłków i wychowywanie dzieci.

Dwóch odległych i nie pałających do siebie zbytnią sympatią braci sprowadziła na jakąś chwilę na jedno miejsce, jak to często i dzisiaj bywa, śmierć – śmierć ich ojca Abrahama.

Życie Abrahama trwało sto siedemdziesiąt pięć lat. Zakończył je w pięknej starości, sędziwy i syty dni, i dołączył do swoich przodków. Pochowali go jego synowie, Izaak i Ismael, w jaskini Makpela, na polu Chetyty Efrona, syna Sochara, naprzeciw Mamre, na polu, które Abraham nabył od synów Cheta. Tam właśnie został pochowany Abraham i Sara, jego żona. [Przekład Literacki, Rdz 25:7-10]

Te chwile nie były jednak przełomem, by połączyć na stałe drogi Ismaela i Izaaka. Rozeszli się znów, by już chyba do końca swych dni nigdy się nie widzieć.

Po śmierci Abrahama Bóg błogosławił jego syna Izaaka. Zamieszkał on przy studni zwanej Studnią Żyjącego, który mnie widzi.

[Przekład Literacki, Rdz 25:11]

Ismael dożył stu trzydziestu siedmiu lat. Po śmierci dołączył do grona swoich przodków.

[Przekład Literacki, Rdz 25:17]

Otrzymaliśmy niedawno ciekawe pytanie: 

Typy biblijne to wszystkie rzeczy, osoby i wydarzenia w Biblii, które są jednocześnie zapowiedzią lub ilustracją innych rzeczy, dopiero mających się dokonać. Typy znajdujemy najczęściej w Starym Testamencie i mają one swoje wypełnienie, zwykle na większą skalę, w życiu Pana Jezusa i jego wiernych.

Termin ten jest biblijny i pochodzi z greki Nowego Testamentu. Na przykład w 10. rozdziale 1 Listu do Koryntian opisane są dzieje Izraela, a w wersecie 6 apostoł Paweł podaje, że

Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali.

Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i odnosi się do biblijnego typu baranka (Jana 1:36). Jezus to antytypiczny baranek, „Baranek Boży”.

Słowo przetłumaczone na ’przykład’ to greckie 'typos’, co bywa też tłumaczone jako: znak, wzór i właśnie typ.

Dobry przykład takiego typu to typiczny baranek, którego Żydzi zjedli w Egipcie, gdy Bóg karał faraona i Egipt dziesiątą, ostatnią plagą. Antytypem, czyli wypełnieniem tego typu, jest nasz Pan – Jezus Chrystus – „Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29).

W zacytowanym wyżej wersecie, Jan Chrzciciel robi aluzję do typicznego baranka, którego jedli Izraelici, po czym nastąpiło ich wyzwolenie. Antytypiczny Baranek (Jezus Chrystus) dla antytypicznych Izraelitów, czyli naśladowców Jezusa, stanowi wyzwolenie z niewoli śmierci i grzechu, jeśli wiernie go spożywają i karmią się nim, tzn. przyjmują przez wiarę Jezusa jako Odkupiciela i Pana, a dalej trwają i wzmacniają się w tej wierze.

Typy są to więc zapowiedzi innej, większej rzeczywistości i pozwalają nam one lepiej zrozumieć jak Bóg patrzył na wiele wydarzeń związanych z Jezusem i czego oczekuje od swoich wiernych także dziś. Takich przykładów znaleźć można bardzo wiele.

– wąż miedziany jest typem ukrzyżowanego Chrystusa (por. Ewangelia wg Jana 3:14-17)

– obrzezanie jest typem poświęcenia się Bogu, odcięcia lub wyrzucenia z serca miłości do grzechu, samolubstwa i grzesznego świata (List do Kolosan 2:11, List do Rzymian 2:28-29)

– Sara i Hagar są typami dwóch różnych przymierzy (List do Galatów 4:22-26)

– Izaak jest typem obiecanego potomka Abrahama, Chrystusa (List do Galatów 4:25,28,31)

– Abraham jest więc w tej relacji typem na Boga

itd.

Zachęcamy do dalszych rozważań i zadawania pytań (np. e-mailowo – wiktor@badaczebiblii.pl), a poniżej zostawiamy dwa nagrania, które mogą się stać pomocą w lepszym zrozumieniu tematyki typów i antytypów Biblii.

Wąż miedziany i jego antytyp

Baranek Boży