PYTANIE: Czy Ewangelia wg Jana 3:36 nie podważa nauki, że niektórzy ludzie przyjmą Jezusa dopiero po wskrzeszeniu umarłych i że dopiero wtedy osiągną życie wieczne?

Przeczytajmy ten fragment z dosłownego przekładu Kodów wyd. „Vocatio”:

Jana 3:36 – „Wierzący w Syna ma życie wieczne. Zaś nieuległy Synowi nie zobaczy życia, ale gniew Boga pozostaje na nim.”

Pierwsze przeczytanie tego fragmentu mogłoby sugerować, że tylko człowiek wierzący w Jezusa w tym życiu może kiedykolwiek zdobyć życie wieczne. Dla reszty pozostaje tylko Boży gniew i nigdy nie osiągną życia.

Fot. bbnradio.org

Taki pogląd ma kilka słabych punktów:

1. W obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, powiedziane jest, że w potomku Abrahama, którym jest Chrystus, mają być błogosławione wszystkie narody ziemi. A jednak nie wszystkie narody ziemi doświadczyły błogosławieństwa w tym życiu i wiele z nich nigdy nie usłyszało nawet o tym, że jest ktoś taki jak Jezus, więc nie mogły w niego uwierzyć. (Księga Rodzaju 22:16-18)

2. List do Hebrajczyków 2:9 mówi, że Jezus „z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka”. Każdy więc powinien w jakiś sposób skorzystać z Jego ofiary, zwłaszcza, że Ewangelia Jana mówi o Jezusie (1:9), że jest On „prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat”. Jeżeli ktoś nie został oświecony w tym życiu, to taka szansa spotka tę osobę w przyszłości.

3. Pismo Święte uczy, że jest tylko jeden grzech, który nie może być odpuszczony i że jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu (Marka 3:28-29). Aby jednak taki grzech popełnić, trzeba by najpierw spełnić wiele wymagań, które wymienia apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków i których nie może spełnić nikt z ludzi niewierzących (Hebrajczyków 6:4-6) i bardzo mało ludzi którzy w jakimś stopniu wierzą.

4. Biblia mówi, że Bóg z miłości do człowieka dał swojego Syna na świat i że wysłał Go, aby świat został przez niego zbawiony. Już sam charakter Boga jest więc dobrym powodem, żeby się nad tym zastanowić. W Objawieniu 15:3-4 napisane jest, że gdy ludzie zrozumieją jak dobry jest Bóg, wtedy wszystkie narody przyjdą i oddadzą pokłon Bogu. Z samych słów Jezusa wiemy, że wśród tych narodów mają być mieszkańcy Sodomy, Niniwy i innych grzesznych miejscowości, które w Niego nie wierzyły.

5. Wreszcie, Biblia jako cel wyboru wierzących dzisiaj, podaje to, że w przyszłości, razem z Jezusem, mają oni błogosławić wszystkie narody ziemi. Apostoł Paweł mówi o wierzących, że są synami Boga, którzy wyprowadzą resztę ludzkości na wolność, gdy przyjdzie czas powrotu i panowania Jezusa.

Jak więc rozumieć to, że tylko wierzący w Jezusa ma życie wieczne, a nieposłuszny Jezusowi nie zobaczy życia?

Przede wszystkim warto pamiętać, że wierzący w Jezusa to w tym fragmencie ktoś, kto ma żywą wiarę w Niego. Taka wiara prowadzi do posłuszeństwa. Oznacza to wierność aż do końca, bo tylko taka osoba miała otrzymać wieniec życia.

A ilu jest faktycznie takich zupełnie wiernych? Sam Jezus określał ich jako „małą trzódkę” w porównaniu z ludzkością. Objawienie określa ich jako 144 tysiące. Czy znaczy to więc, że reszta ludzi nie ma już żadnej nadziei?

Na szczęście nie o to tutaj chodzi. Biblia mówi, że ta „mała trzódka” wiernych ma królować nad narodami i przynieść ludziom pokój i sprawiedliwość.

Według Dziejów Apostolskich nadchodzi czas, gdy nastąpi nie tylko zmartwychwstanie sprawiedliwych, ale też zmartwychwstanie niesprawiedliwych. A słowo „zmartwychwstanie” to w grece ‘anastasis’, które oznacza nie tylko wskrzeszenie człowieka, ale też jego podniesienie do utraconego, doskonałego stanu. Ten stan utracili już pierwsi ludzie w ogrodzie Eden.

Apostoł Piotr w Dziejach Apostolskich 3:21 określa ten czas jako epokę „odnowienie wszystkich rzeczy”. Apostoł dodaje jednak pewne ważne myśli w wersetach 22. i 23. Przeczytajmy:

„Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka, będzie wytracona spośród ludu.”

Co to znaczy? Możemy tu wrócić do naszego fragmentu z Jana 3:36. Czy teraz, czy w przyszłości, nie ma życia poza Chrystusem. Śmierć, choroby, ból i cierpienie będą trwały tak długo, aż człowiek uzna i przyjmie Chrystusa. Poza Chrystusem nie ma życia. Nie ma innego imienia, w którym człowiek może być zbawiony.

Wierzę, że już niedługo, kiedy Chrystus zapanuje na Ziemi, dowiedzą się o tym wszystkie narody, a Bóg pozwoli im poznać Jezusa jako źródło życia. Gdy ludzie będą dochodzić do harmonii z Bogiem, gdy będą ufać Jezusowi i gdy będą Mu posłuszni, grzech i umieranie stopniowo będą zanikać, a ludzie zaczną zdobywać coraz lepsze charaktery i coraz więcej siły i życia.

Życia wiecznego nie otrzyma jednak nikt, kto nie zaufa Jezusowi zupełnie. Czy teraz, czy w przyszłości. Życie wieczne zawsze jest tylko przez Jezusa. Ten werset mówi, że dopóki ktoś nie przyjdzie do Boga przez wiarę w Jezusa jako Odkupiciela i Pana, tak długo na kimś takim pozostaje Boży gniew.

Tak naprawdę ten gniew jest na wszystkich ludziach i apostoł Paweł mówi o wierzących dzisiaj, że tak samo jak inni byliśmy kiedyś dziećmi gniewu. Są dwie epoki, w których można wyjść z tego gniewu. Obecnie, oznacza to wiele trudności, ciasną bramę i wąską ścieżkę, ale oznacza to także wielkie Boże błogosławieństwo już teraz i wielką nagrodę w przyszłości.

W Królestwie Chrystusa otworzona będzie droga świętości, na której także potrzebne będzie zaufanie i posłuszeństwo Panu. Będzie jednak dużo łatwiej nią iść, bo nie będzie tam szatana, a prawda napełni ziemię tak jak dzisiaj ziemię napełniają różne błędy. Nagroda dla takich podróżnych będzie oczywiście niższa, będzie to jednak życie wieczne w Królestwie Bożym na ziemi.

Jak pięknie mówi piosenka „Przyjdź, teraz jest czas”:

Wierzę, że tak właśnie będzie.

Warto dodać, że przy okazji ten fragment z Ewangelii wg Jana 3:36 pokazuje, że tak jak mówi Biblia karą za grzech jest śmierć, a nie np. życie wieczne w cierpieniach. Ponieważ ten, kto będzie wierny Jezusowi zobaczy życie wieczne, a ten, kto nie będzie posłuszny Jezusowi w czasie jego panowania – nie zobaczy życia, tzn. przestanie żyć, bo śmierć to przeciwieństwo życia. To samo oznacza wytracenie z ludu tej duszy, która nie będzie słuchała wielkiego proroka z Dziejów Apostolskich 3:23.

Mam nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla kogoś przydatne.

Pozdrawiam,

Wiktor

– Ewangelia wg Jana 1:14

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Świnieckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 2 marca 2025 r.

(Notatki do wykładu pojawią się w tym miejscu później)

W Ewangelii wg św. Jana 3:13 nasz Pan

A w 2 Księdze Królewskiej 2:11 czytamy „Kiedy więc szli i rozmawiali, oto ognisty rydwan i ogniste konie oddzieliły ich obu. I Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba.”

Niniejsze dwa wersety wydają się przeczyć sobie nawzajem. Jeżeli jest tak, jak mówi Jezus, że nikt oprócz Syna Człowieczego nie wstąpił do nieba, to Eliasz nie wstąpił do nieba, gdyż żył wiele stuleci przed pierwszym przyjściem naszego Pana.

Sprzeczność jest oczywiście tylko pozorna, bowiem Biblia będąc Słowem Bożym nie może być sprzeczna sama ze sobą, gdyż Bóg będący jej autorem, nie może przecież zaprzeczać sam sobie.

—–

Wykład zaczyna się od około 19 minuty nagrania (po pieśniach), mówi brat Marek Urban ze zboru Pana w Chełmie:

19.09.2021 r.
—–

Kiedykolwiek znajdujemy w Słowie Bożym jakąkolwiek sprzeczność powinniśmy szukać harmonii pozornie sprzecznych myśli zgodnej z ogólnym świadectwem zawartym w Biblii – zgodnej z ogólnym tonem Biblii.

Słowo Boże jako całość jest zgodne samo ze sobą, z charakterem Boga, Jego planem zbawienia, z Okupem, z rozumem i faktami. A zatem rozważmy powyższe stwierdzenia w świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów.

Po pierwsze, nie wątpimy w prawdziwość słów naszego Pana z Jana 3:13 wypowiedzianych podczas Jego pierwszego przyjścia, mówiących, że nikt nie wstąpił do nieba. Apostoł Piotr pokazuje, że nawet Dawid – mąż wedle serca Bożego (Dzieje Apostolskie 13:22), nie jest w niebie, bowiem przemawiając w Dzień Pięćdziesiątnicy, już po zmartwychwstaniu Jezusa, apostoł wyraźnie stwierdza w Dziejach 2:34 „Dawid bowiem nie wstąpił do nieba”.      

Ponadto, musimy wziąć pod uwagę to, że Jezus we wszystkim ma mieć pierwszeństwo – Kolosan 1:18. Dlatego też Jezus – „wielki Najwyższy Kapłan”, a nie Eliasz czy ktokolwiek inny był pierwszym, który wstąpił do nieba – Hebrajczyków 6:19,20 (poprzednik, ten, który wcześniej czegoś dokonał [w KJV jest ‘forunner’ – prekursor].

Co więcej, apostoł Paweł w Żydów 11 rozdziale (11:32) mówi o prorokach, do których zalicza się Eliasz, wspomina o ich wierności i Boskiej aprobacie, jaką się cieszyli, ale wyraźnie zaznacza, że nie otrzymali oni jeszcze swojej nagrody i nie otrzymają jej dopóki Kościół Chrystusowy nie zostanie wybrany i udoskonalony, a następnie zmartwychwzbudzony i zabrany do nieba – 1 do Koryntian 15:23; 1 do Tesaloniczan 4:16. 

Kończąc swój wywód o Starożytnych Godnych, do których zalicza się Eliasz oraz inni prorocy, apostoł stwierdza w Liście do Hebrajczyków 11:39-40: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy, ponieważ Bóg przewidział dla nas coś lepszego [lepsze dziedzictwo i nagrodę dla klasy Chrystusowej], aby oni nie stali się doskonali bez nas.” Apostoł mówi, że to my, Kościół Chrystusowy, doprowadzimy ich do doskonałości w Tysiącleciu.

Nasz Pan także nauczał, że Starożytni Godni będą mieć mniejszą nagrodę niż Kościół Chrystusowy. Mówiąc o jednym z nich, jakim był Jan Chrzciciel, stwierdza w Ewangelii wg św. Mateusza 11:11: Nie powstał z tych, którzy rodzą się z kobiet, większy od Jana Chrzciciela. Ale ten, kto jest najmniejszym w królestwie niebieskim, jest większy niż on”.   

Z powyższych świadectw Pisma Świętego wynika, że Eliasz nie mógł pójść do nieba po tym, jak został oddzielony od Elizeusza i uniesiony w powietrze. Nie było go z Bogiem w niebie w czasie Żniwa Wieku Żydowskiego,  nie ma go tam też w trakcie Wieku Ewangelii. Ani Eliasza ani innych Starożytnych Godnych w ogóle jeszcze nie ma. Umarli i przestali istnieć. Do chwili obecnej nie dostąpili jeszcze lepszego zmartwychwstania obiecanego im w Liście do Hebrajczyków 11:35.

Jak zatem rozumieć w harmonii z powyższymi wersetami Pisma Świętego oświadczenie z 2 Księgi Królewskiej 2:11 mówiące, że „Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba.”? Najwyraźniej niebo, do którego wstąpił Eliasz wśród wichru nie jest miejscem zamieszkiwania Boga, lecz atmosferą ziemską otaczającą ziemię, firmamentem, czy sklepieniem niebieskim – tym niebem,

1. które robi się ciemne, gdy pojawiają się chmury (1 Król. 18: 45)
2. z którego pada deszcz (5 Moj. 11:11)
3. ku któremu wznosi się dym, gdy coś zostanie podpalone (Sędz. 20:40)
4. po którym latają ptaki (Ps. 79:2)

Hebrajskie słowo ‘shamayim’ występuje w oryginale Starego Testamentu łącznie 421 razy, a w Biblii Gdańskiej jest tłumaczone  jako niebo (201), niebiosa (108), niebieski (92), powietrzny (8), powietrze (4), świat (6), najwyższy (1), praktykarz (1).

Ma ono dwa główne znaczenia:

1: niebo w znaczeniu widzialnego nieba, po którym łatają ptaki.

2: niebo czy też niebiosa w znaczeniu miejsca przebywania Boga.

I: Chociaż jest często używane w znaczeniu miejsca zamieszkania Boga, jest również wielokrotnie używane w znaczeniu atmosfery ziemi, czyli widzialnego nieba (firmamentu), po którym latają ptaki. To do takiego nieba został zabrany Eliasz.

II: 2 Księga Królewska 2:11 mówi, że „Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba. Wicher jest ruchem powietrza w obrębie atmosfery ziemi, której nie ma nawet na innych planetach naszego Układu Słonecznego, a co dopiero na odległych gwiazdach, w niebiosach niebios (5 Mojżeszowa 10: 14; 1 Królewska 8: 27), gdzie mieszka Bóg. Dlatego też trąba powietrzna mogła jedynie unieść Eliasza w atmosferę ziemi, a nie nieskończoną ilość razy dalej do miejsca, gdzie mieszka Bóg.

III: Eliasz nigdy nie poznał imienia Jezusa, jedynego imienia pod niebem, dzięki któremu ludzie mogą zostać zbawieni Dzieje Apostolskie 4:12. Ze względu na to, że Jezus jest „drogą, prawdą i życiem” i nikt nie może przyjść do Ojca jak tylko przez niego, Eliasz nie mógł pójść do nieba, w którym mieszka Bóg.

IV: Eliasz żył w czasie, zanim nasz Pan umarł za grzechy ludzkości i dlatego też Jezus nie był wówczas ubłaganiem czy też zadośćuczynieniem za grzechy Eliasza. Dlatego też potępienie Adamowe nie mogło zostać zdjęte z Eliasza, co jest warunkiem koniecznym do tego, by ktokolwiek mógł być szykowanym do niebiańskiej nagrody – por. List do Rzymian 5:18 + List do Rzymian 8:1.

V: “Ciało i krew [ludzka natura] nie mogą odziedziczyć Królestwa Bożego” –  1 do Koryntian 15:50. Najpierw trzeba zostać spłodzonym z Ducha Świętego przez Boga (1 Piotra 1:3) i stać się „nowym stworzeniem” (2 do Koryntian 5:17), uczestnikiem niebiańskiego powołania (Hebrajczyków 3:1), a następnie po okresie ożywiania, wzrostu, wzmacniania, równoważenia i udoskonalania, narodzić się z Ducha, zanim ktokolwiek może wejść do stanu niebiańskiego, do obecności Boga jako istota duchowa.

Eliasz nie był spłodzony z ducha, bowiem za jego dni droga nowa i żywa nie została jeszcze otworzona (Hebrajczyków 10:19-20), a Święty Duch spłodzenia nie został jeszcze udzielony (Jana 7:39). A zatem, jeśli Eliasz nie został najpierw spłodzony z Ducha, nie mógł narodzić się z Ducha, a nie narodziwszy się z Ducha nie mógł znaleźć się w niebie.

VI: Prorok Eliasz był rzecznikiem Boga wobec Cielesnego Izraela i w Biblii jest używany jako typ Kościoła Wieku Ewangelii będącego Boskim rzecznikiem do nominalnego Duchowego Izraela (1 Królewska 17 r. do 2 Królewskiej 2:11), a doświadczenia Eliasza są obrazem czy też typem na doświadczenia Kościoła, np. tak jak Eliasz musiał uciekać na pustkowie/pustynię na 3½ roku z powodu prześladowań Jezabeli i Achaba, tak samo prawdziwy Kościół musiał uciekać przed prześladowaniami Kościoła Rzymskokatolickiego oraz władzy świeckiej w stan izolacji od 539 r. n.e. do 1799 r. – czyli przez 3 ½ symbolicznego roku – 1260 lat – Objawienie 12:6. Kościół jako antytypiczny Eliasz – Malachiasza 4:5,6 miał przyjść i wykonać pewną misję przed Drugiem Przyjściem Pana i czasem Wielkiego Ucisku jako zwiastun Chrystusa w chwale, tak jak Jan Chrzciciel będący kolejnym typem na klasę Eliasza był zwiastunem Chrystusa w ciele (Marka 9:11-13).

Z tego powodu Bóg sprawił, by Eliasz został uniesiony w powietrze w wichrze będącym symbolem ucisku, co w typie pokazuje, że członkowie Kościoła żyjący po powrocie naszego Pana na ziemię, zostaną porwani w obłoki [chmury są kolejnym symbolem ucisku], w powietrze na spotkanie z Panem [do atmosfery ziemi, do której przychodzi nasz Pan w Swoim wtórym przyjściu] – 1 do Tesaloniczan 4:15-17. Powodem zabrania Eliasza w powietrze była potrzeba dostarczenia typu.

VII. Pismo Święte pokazuje, że Eliasz wciąż żył na ziemi, a nie w niebie, całe lata po tym, jak został uniesiony w wichrze do nieba, czyli w atmosferę ziemi. 2 Księga Kronik 21:12 mówi nam, że pod koniec panowania króla Judy Jorama syna Jehoszafata, Eliasz wysłał list do króla Jorama potępiający go za jego niegodziwe postępowanie, a miało to miejsce całe lata po rzekomym zabraniu Eliasza do nieba.

Dlatego też Eliasz wciąż żył na ziemi całe lata po tym, jak został w wichrze uniesiony do nieba w znaczeniu atmosfery ziemi, tak samo jak wiele stuleci później Bóg Swoją mocą porwał Filipa i umieściła w innym miejscu na ziemi – Dzieje Apolskie 8:39-40.

Po rozważeniu wszystkich tych okoliczności widzimy, że nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy Janem 3:13 a 2 Królewską 2:11.

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

—

Świadectwo pochodzi z wykładu brata Jana Machnio pt. Światło –

—

Zobacz tez inne świadectwa.