Dzisiaj w naszym wspólnym rozważaniu zwrócimy uwagę na warunki, które mogą doprowadzić do całkowitej ruiny naszego zdrowia duchowego, kończącej się śmiercią. Wykład przedstawiony przez brata Janusza Spadzińskiego na spotkaniu w Bydgoszczy, 6 X 2023: 

PRÓŻNOŚĆ

„Próżność to rodzaj nadmiernej uległości słabej duszy wobec żywionych przez nią różnych zachcianek. Jest ona chciwa … honorów władzy, nadęta chorobą próżnej chwały, pusta, zepsuta, …. . Służą jej pyszni, pod jej <jarzmem> jęczą wyniośli, znajdują ją straceni, biegną ku niej zmierzający ku upadkowi, a tkwią w niej już upadli.”

Myślcie nie o tym, jak się wybić kosztem innych lub zaspokoić własną próżność, ale raczej w pokorze uważajcie jedni drugich za ważniejszych od siebie.

[Przekład Literacki, Filip 2:3]

Rodzimy się, wzrastamy i trwamy w swej codzienności z czterema wielkimi obciążeniami: grzechem, błędem, światowością i samolubstwem.

Takie „wyposażenie” otrzymaliśmy jako spuściznę, rodząc się jako niedoskonali, z niedoskonałych, wśród niedoskonałych.

Oto w nieprawości byłem zrodzony i w grzechu poczęła mnie matka moja.

[Biblia Poznańska, Ps 51: 7]

Każdego wieczora te cztery piętna naszej upadłości usypiają razem z nami mocno do nas przytulone, jak najlepsi przyjaciele, by każdego ranka znów wstać razem z nami i niestrudzenie znów domagać się dla siebie pierwszego miejsca w naszych umysłach i sercach. Są one, szczególnie dla nas, którzy zdeklarowaliśmy nasze życie poprowadzić drogami Pańskimi, ciągłymi, stałymi, a często skutecznymi przeszkodami w realizacji tego celu.

Toteż każdego dnia, w każdej chwili każdego dnia, musimy być gotowi, by prowadzić ciągłą walkę z tymi podstępnymi przeciwnikami naszego podróżowania z Panem przez życie.

I tak, jak obserwujemy czasem w filmach porywającą i wprowadzającą w podziw walkę mistrzów z kilkoma nacierającymi przeciwnikami, tak i my powinniśmy się okazywać zwycięzcami w walce z tymi stale nacierającymi na nas przeciwnikami, którym na imię:

grzech, błąd, światowość i samolubstwo.

W naszym dzisiejszym wspólnym rozważaniu zechcemy zwrócić z tytułu nakreślonego tematu o próżności naszą uwagę na walkę z jednym z nacierających nachalnie i nieustępliwie przeciwników jakim jest samolubstwo.

Bo to z nim, z samolubstwem, prowadząc nieudolną walkę, pozwalając by zawładnęło naszymi sercami i umysłami ponad przysługującą mu miarę, doprowadzimy do rozwoju w nas próżności, a ostatecznie doprowadzimy do rozwoju śmiertelnej choroby jaką jest pycha.

W przypadku samolubstwa sytuacja jest o tyle skomplikowana, że o ile grzech jest grzechem, błąd jest błędem i nie ma tu dwóch zdań, o tyle, podobnie jak w przypadku światowości, samolubstwo może być naturalne i bezgrzeszne, ale gdy nie podlega kontroli poświęconego serca i umysłu staje się potworem rodzącym odrażające formy zła.

Powiecie: ja wyzbyłem się samolubstwa, ono mnie nie dotyczy. Nieprawda.

Oto prosty przykład:

Droga siostro, gdy podejdziesz rano do lustra, tak długo zajmujesz się twoją fryzurą, aż doprowadzisz ją do stanu, gdy się sama sobie podobasz. Dopiero potem decydujesz się poddać swoje dzieło ocenie opinii publicznej.

Drogi bracie, gdy i ty decydujesz się rano skorzystać z lustra, by uporządkować swą twarz w procesie golenia, robisz to na tyle dokładnie, aż nie uznasz, że inni nie zarzucą ci iż uczyniłeś to w sposób niedokładny i niechlujny odbierając cię jako nie do końca eleganckiego pod tym względem. A gdy posiadasz wąsy lub brodę to starasz się by dla innych nie były one zasłoną części twej twarzy lecz jej ozdobą.

To właśnie jest to nasze małe, bezgrzeszne samolubstwo. Gdybyśmy całkowicie wyrugowali z nas tą formę samolubstwa przestalibyśmy dbać o siebie, powodując brak akceptacji od postronnych osób ze względu na niekomfortowe wrażenia płynące od nas do nich.

Lecz niestety, nie tu kończy się działanie samolubstwa w nas.

Niekontrolowane, a umiejętnie podlewane i pielęgnowane przez grzeszną naturę urośnie do wielkiego, niszczycielskiego potwora w nas, łapczywie pożerającego nasze serce i umysł.

„…. Duch samolubny chciwie przywłaszcza sobie możliwie jak najwięcej wszystkiego, co uważa za dobre i wartościowe – bogactwo, uczoność, chwałę, popularność, wyróżnienie pomiędzy ludźmi.

Pewna miara powodzenia w osiągnięciu tych skarbów pobudza tym więcej samolubną duszę do zarozumiałości, niezależności i obojętności na dobro drugich, co stopniowo, lecz szybko zamieni się w arogancką i nadętą pychę, która będzie się wzmagać z każdym przebłyskiem doczesnego powodzenia.

W miarę, jak samolubstwo coraz więcej dojrzewa, osoba, mająca takiego ducha, nadyma się, aż do śmieszności i z rozkoszą wynosi się i szczyci swoją ważnością i godnością czci i pochwały.

W.T. R-1486-1893 r.

To właśnie źle dozorowane, zaniedbane samolubstwo, które jest częścią nas stanie się komórkami naszego organizmu duchowego, na których zaczną się rozwijać obce uczucia, które nie są naturalną częścią duchowej konstrukcji człowieka, jakiego stworzył Bóg, ale zaczną stanowić duchowe nowotwory niosące ostatecznie śmierć, a są to wpierw próżność a potem śmiertelna pycha.

Szatan, jest niedoścignionym mistrzem w wykorzystywaniu wad i niedoskonałości upadłego człowieka. To on wyhodował na bazie niekontrolowanego samolubstwa, rodzącego próżność i pychę, różnego rodzaju monstrualnych dyktatorów jakich historia ludzkości znała, a i współczesność dnia dzisiejszego pokazuje takich również naszym oczom. To oni, opętani próżnością i pychą lali łzy i krew milionów ludzi na całym świecie. Dzisiaj współcześni im podobni, przez swe szaleńcze, próżne działania, wzbudzają strach i obawę, by te zrywające ze snu wspomnienia, nie stały się znów rzeczywistością.

Dzisiejsze, współczesne pokolenie ludzkości, szczególnie to, które wolne było od doświadczeń nędzy i głodu, przez hołdowanie swej próżności dało się zapędzić szatanowi i jego sługom w tragiczne zjawisko nazywane „wyścigiem szczurów”.

„Wyścig szczurów to pojęcie określające bezcelowe dążenie jednostki do osiągnięcia sukcesu materialnego lub zawodowego. Zjawisko, o którym mowa, jest wielką tragedią dla społeczeństw współczesnej Europy. ….. Wyścig szczurów polega na tym, że dana osoba ciągle chce więcej i więcej, pragnie ciągle piąć się wyżej po szczeblach kariery. Często odbywa się to kosztem wielu istotnych czynników…… Pogoń za pieniądzem i niezaspokojony głód dowartościowania swojego ego statusem materialnym niesie za sobą grono szkodliwych konsekwencji. Należą do nich zjawiska takie jak: zaniedbywanie życia rodzinnego i społecznego, przewartościowanie pieniądza kosztem wiary w Boga czy stworzeniem miejsca dla pracowniczego wyzysku i skrajnego indywidualizmu. …”

To ideały współczesnego, biednego duchowo, okaleczonego i bezbożnego świata.

Zniszczona przyjaźń i miłość bliźniego, utracony sens istnienia, mordercza gonitwa wokół swoich dewiacji i wynaturzeń. Zło, rozterki, kłótnie, zwady, niechęć, nienawiść, przemoc, łzy, krew, morderstwo a często samobójstwo. Świat żyjący na wysypisku śmieci. Fetor rozkładającego się życia wypełnionego zgnilizną grzechu.

Jakże trafnie wybrzmiewa to co apostoł Paweł napisał tak wiele stuleci temu:

Podając się za mądrych, właściwie zgłupieli.

[Przekład Literacki, Rz 1:22]

Zostawmy jednak świat. Nie nam go naprawiać i nie po to zgromadziliśmy się dzisiaj by nad tym rozmyślać i dyskutować. Mamy taki ogrom pracy i walki z nami samymi, by nie tracić czasu na reformę tego, co może naprawić tylko Pan.

Smuci nas fakt, że te słowa, które przeczytaliśmy na początku naszych rozważań, były niestety skierowane przez apostoła Pawła do ludu Bożego, do braci i sióstr, do zboru w Filipii, a przez świadomość, że to autor tej świętej księgi chciał by znalazły się właśnie tam rozumiemy, że one odnoszą się i do nas.

Powie może ktoś, że to przecież historia, to było tak dawno i dzisiaj jest już nieaktualne. Niestety, prześledzenie historii ludu Bożego na przestrzeni wieków potwierdza aktualność tych słów również na dzień dzisiejszy.

Najbardziej ciemne strony kart historii chrześcijaństwa zostały zapisane przy dominującym udziale samolubstwa, próżności a ostatecznie odrażającej pychy.

A co dzisiaj?

Dzisiaj to napomnienie naszego brata Pawła jest jak najbardziej aktualne. On nadal przestrzega nas przed dwoma praktykami, które są na wskroś złe:

1. Autopromocja

Myślcie nie o tym, jak się wybić kosztem innych

Jak przebić się, zdobyć uznanie, zostać zauważonym, zyskać popularność, odznaczyć się, zasłynąć,

Nie wszyscy z ludu Bożego mają uniżony umysł. Niektórzy myślą o sobie wyżej niż powinni myśleć.…..

Nie powinniśmy przechodzić przez życie z myślą, że sami prowadzimy i kontrolujemy swoje sprawy.

W.T. R-5842 a – 1916

Wybijanie się kosztem innych zawsze oznacza działania zmierzające do poniżenia innych a wywyższenia siebie.

Często jesteśmy świadkami relacji zdawanych przez niektórych, jak to dzielnie bronili prawdy, jak stanęli w roli światłych i niezwyciężonych pogromców błądzicieli oraz ich błędów.

„żołnierze zaangażowani w …walce o prawdę, zwyciężają nie przez pobicie drugich, ale przez okazywanie drugim tak zacnego przykładu wierności zasadom sprawiedliwości i prawdy, ze tym samym pociągają ich do Pana i Jego sprawy.”

W.T. R-3272-1903

Jeszcze inni skłonni są opowiadać o swoich sukcesach na polu szerzenia prawdy, a czynią to w taki sposób, by stworzyć wrażenie, że bez ich wkładu i udziału dzieło Prawdy nie postąpiło by o wiele naprzód.

On tylko używa nas jako Swoje narzędzia, dając nam przywileje i bądźmy pewni, że wszystko Bóg mógłby łatwiej uczynić bez naszej pomocy.

W.T. R-1651 -1894 r.

Inni zaś bardzo lubią podkreślać swój zasób wiedzy i w momentach, gdy nikt nie oczekuje jej eksponowania, i kiedy padnie pytanie, na które wystarczy odpowiedzieć krótko „tak” lub „nie”, oni skłonni są ubarwić swą wypowiedź licznymi cytatami z Biblii i literatury prawdy.

Możemy być w prawdzie i wiedzieć dość dużo o Bogu, lecz jeżeli nie udajemy się do niego w duchu – we właściwym usposobieniu serca – to nasze chwalenie Boga nie byłoby Mu przyjemne, bez względu jak wielką byłaby nasza znajomość.

W.T. R-5321- 1913

Aby być dobrym sługą prawdy pycha i próżna chwała muszą być wyrzucone i zgniecione. Ci, którzy przemawiając mają na celu pokazać się wielkimi, mądrymi i zachwycającymi, nie pracują z dobrym uczuciem i wielkiej nagrody nie otrzymają. …. Pamiętaj, że Bóg najwięcej miłuje i najczęściej używa uniżonych i skromnych.

W.T. 1047-1888 r.

Często jesteśmy świadkami, jak wypowiadający się w ramach lekcji oświadczeń zamiast najczęściej używać słowa „ja”, wypowiadają się w imieniu innych, mówiąc co my powinniśmy rozumieć, czego my nie powinniśmy czynić, a już w zupełnie skrajnych przypadkach są skłonni mówić „wy zróbcie tak i tak, a nie czyńcie tego i tego”.

Jest również ta okoliczność dla wielu okazją do wygłaszania manifestów swej wiary i przekonań, bądź pojedynków słownych skierowanych w stronę swych oponentów.

Jeszcze inni skłonni są publicznie przypominać Panu ile to już lat trwają w służbie dla Niego, czego zdołali w tym czasie dokonać, a może nawet odmierzyć ten czas liczbą wygłoszonych płomiennych wykładów i odwiedzonych miejsc.

„Wielu mniema, że poznanie planu wieków czyni ich szczególnie mądrymi, wielkimi lub dobrymi, zapominają jednak, że Bóg ukrywa prawdę przed wielkimi i mądrymi, aby się nie chlubiło żadne ciało przed obliczem Bożym. Tacy miłują prawdę z powodów samolubnych tak, jak kupiec lubi swój towar, aby z niego jak największą wyciągnąć korzyść. Gdy zaś nie daje się zamienić prawdę na pieniądze lub inną korzyść materialną, to przynajmniej starają się stać znanymi między ludźmi – uchodzić za mądrzejszych od innych, a tym sposobem zadowolić swoją pychę i próżność. ….

Chociaż wspominają niektóre pisma jak Strażnicę lub Wykłady Pisma Świętego, to niekiedy robią przy tym uwagę: np., że w wielu punktach się nie zgadzają lub, że nie pokładają swojej wiary na nikim, jak tylko na Słowie Bożym lub, że autor nie jest nic wielkiego, że tylko przedrukowuje to, co inni ludzie napisali a siebie stara się przez to uczynić sławnym czyim kosztem.

Tacy mało pomagają do rozpowszechnienia prawdy. ………. wcześniej lub później wykoleją się zupełnie i więcej przyniosą szkody niż kiedykolwiek przynieśli korzyści.

Bóg nie pożąda takiego rodzaju ludzi, by służyli Jego sprawie i dozwoli, aby prędzej czy później z powodu swej próżności potknęli się – bez względu, jakimi są ich naturalne zdolności – i po większej części przytrafia się to ludziom uzdolnionym lub bogatym, którzy bywają upośledzeni duchem pychy i próżności. „

W.T. R2278 -1898r.

2. Upajanie się sławą i popularnością

Myślcie nie o tym, jak …. zaspokoić własną próżność

O człowieku próżnym powiedzenie, że jest pełnym jest przesadą, bo ktoś próżny nie może być pełnym, nawet próżności. Tak naprawdę człowiek próżny jest na tyle próżny, że jest nikim.

Pus­te wor­ki na­dyma wiatr, bez­myślnych ludzi – próżność.

Sokrates

Oczy człowieka próżnego ciągle szukają luster, by w nich zobaczyć tylko siebie.

Pamiętam, jako dziecko wychowane niedaleko lunaparku „Wesołe Miasteczko” w Chorzowie, że był tam gabinet tzw. krzywych luster, które oddawały obraz osób w nie spoglądających w karykaturalnych kształtach. Były wśród nich i takie lustra, które powiększały odbicie w nich się przeglądających. Dzisiaj myślę, że były to ulubione lustra ludzi próżnych.

„Niektóre koguty myślą, że słońce wschodzi z ich powodu.”

Theodor Fontane (pisarz niemiecki)

„Są ludzie, którzy by się cieszyli nawet z końca świata, gdyby go przepowiedzieli.”

Fryderyk Chrystian Hebbel (dramaturg)

Człowiek próżny może być porównany do ćmy. Tak jak ćma zrobi wszystko, by znaleźć się w blasku światła, tak człowiek próżny uwielbia blask jupiterów skierowanych tylko na niego. Dla uznania i popularności będzie nawet bił gromkie brawa kłamcy i oszustowi, czyniąc to na tyle głośno, by wszyscy zwrócili uwagę właśnie na niego lub głośno przytakiwał, że białe jest czarne, czarne zaś jest białe.

Dla pochlebstw, które są pożywką dla próżności, człowiek próżny jest w stanie przyjąć postawę żałosnego, taniego błazna.

Są na arenie mistrzowie, którzy za swoje mrożące krew w żyłach wyczyny zbierają gromkie brawa publiczności, ale są też i klauni, którzy również z lubością chłoną oklaski kłaniając się przed widownią.

„Bardzo powinny być nam podejrzane sądy przyjaciół, kiedy padają na naszą korzyść.”

Kartezjusz

„Uważaj! Pochlebcy są najgorszym rodzajem zdrajców, ponieważ będą wzmacniać twoje niedoskonałości, zachęcać cię we wszystkich twoich złych sprawach, w niczym nie będą cię poprawiać, ale tak zaciemniać i malować twoje szaleństwa i wady, że nigdy przy ich pomocy nie odróżnisz dobra od zła, wady od zalety.”

W.T. R-888 a -1886 r.

Pamiętajmy zatem drodzy bracia i siostry, że wszyscy, bez wyjątku mamy w sobie samolubstwo, które nieodpowiednio podrażnione w innych może znacznie przyczynić się do utraty ich duchowego zdrowia. Myślę tutaj o jednej z najbardziej szkodliwych rzeczy w tym zakresie:

tym szkodliwym kancerogennym czynnikiem dla naszego duchowego zdrowia mogą stać się publiczne pochwały i wynoszenie pod niebiosa. Oj, potrafimy to czynić, potrafimy!

Lecz wiedzmy, że wtedy postępujemy tak, jakbyśmy do kubka diabetyka wlewali przesłodzony do granic możliwości syrop, lub do kielicha alkoholika lali alkohol i mówili „na zdrowie”.

Gdy kogoś chwyci się choroba duchowej pychy bez wątpienia zacznie uczuwać w sobie siłę i odczuwać swoją ważność, godność, i że jest kimś wielkim. Jego postawa, głos i ton będą to pokazywały a nawet każdy może zauważyć. …. jeżeli przypuścimy do myśli, że jest to zasługa naszych zdolności i mądrości, że to poselstwo wydaje się tak pięknym, to wtedy chwałę, która należy się Bogu, przypisujemy sobie, a tym sposobem czynimy sobie krzywdę, że nie objawiamy swojej nicości i że nie jesteśmy godni tak wielkiego przywileju, bo to czyniąc moglibyśmy być użyci przez Pana tak w czasie teraźniejszym jak i w przyszłym. Zaszczyt, którego nam Bóg udziela, iż możemy być Jego narzędziem mówczym, możność opowiadania o Jego wielkości i zamiarach powinna uczynić nas pobożnymi, choćby na samo wspomnienie, że Bóg mając aniołów na usługi, którzy przewyższają nas w mocy a których mógłby użyć do zwiastowania Swego Poselstwa, a jednak ten przywilej stał się udziałem naszym, a nie aniołów…. najgorszą rzeczą jest, iż ci, co podlegają tej chorobie wyniosłości ducha – pysze – rzadko o tym wiedzą. Inna jeszcze zachodzi trudność w tym, że prawie niemożliwym jest takich poprawić i przekonać, że podlegają tej chorobie. Jeżeli im się o tym wspomni, to najczęściej swego dobroczyńcę uważają za wroga, myślą, że im zazdrości, że rad by zająć ich urząd itp. Przeto choroba staje się prawie nieuleczalną, chyba, że … opatrzność Boża wda się w tę sprawę.

W.T. R-5955

Pamiętajmy zatem trzy ważne zależności wynikające z naszych rozważań:

1. niekontrolowane samolubstwo rodzi próżność – obce uczucie, z którym się nie urodziliśmy

2. próżność wyhoduje w nas nowotwór pychy,

3. pycha jako duchowy nowotwór, którego przecież nie było w nas przy urodzeniu, zaatakuje, zdominuje i zniszczy nasze duchowe serce – siedlisko naszych uczuć powodując śmierć duchową a w ostateczności wieczną śmierć fizyczną

Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.

[Biblia Gdańska, Przyp. Sal. 16:18]

Najczujniej ze wszystkiego strzeż swojego serca, bo z niego tryska źródło życia!

[Przekład Literacki, Przyp. Sal. 4:23]

Remedium

ale raczej w pokorze uważajcie jedni drugich za ważniejszych od siebie.

Jedynym lekiem na śmiertelne zagrożenie pychy jest pokora, lecz pokora właściwie zrozumiana.

Uniżoność umysłu – pokora, jest cechą umysłu, która umożliwia jej posiadaczowi spoglądanie z uznaniem nie tylko na Boga, ale także na ziemskie istoty doceniając ich dobre cechy…. Gdy rozglądamy się pośród Pańskiej rodziny, z pewnością dostrzegamy słabości i ułomności jej różnych członków. Nie mamy pozwolić naszym myślom na rozpamiętywanie ich niepożądanych cech, jednak mamy pamiętać o wszystkich ich dobrych cechach, a zwłaszcza ich lojalności serca. Rekomendacją dla nas, jest zawsze to, że ktoś został powołany i zaakceptowany przez Boga. Zawsze, gdy widzimy kogoś, kto przyszedł do Prawdy, mówimy sobie: „Niezależnie, kim on jest pod względem ciała, Bóg widział w jego sercu coś dobrego, szlachetnego i prawdziwego, a skoro Bóg traktuje go jak syna, to dlatego powinienem uważać go za brata.”

…. Uniżanie się niekoniecznie oznacza, byśmy myśleli, że nie mamy talentu, siły i zdolności. Taka postawa byłaby głupotą. Powinniśmy jednak myśleć o sobie trzeźwo. Powinniśmy myśleć o wszystkich naszych zdolnościach, jako pochodzących od Boga. Dlatego, jeśli odkryjemy, że posiadamy więcej jakiegoś błogosławieństwa niż nasz bliźni, brat lub siostra, to bądźmy wdzięczni, ale nawet przez moment nie pozwólmy sobie pomyśleć, że mamy coś, czym możemy się pysznić. Jest to dar. Powinniśmy go doceniać, ale nie powinniśmy być nadęci z powodu jego posiadania. Fakt, że otrzymaliśmy ten dar wskazuje, że brakowało go nam i potrzebowaliśmy go.

W.T. R-5842 a – 1916

Można wnosić, że z wiernych Pańskich niewielu jest ludzi utalentowanych w tym znaczeniu, aby posiadali jakieś wielkie talenty lub wiele talentów, ale nie trzeba też wnosić, aby ktokolwiek …. nie miał żadnego talentu, żadnej sposobności do służby….. Nie bylibyśmy sługami, gdybyśmy nie posiadali nic takiego, czym moglibyśmy służyć, nie moglibyśmy rozwijać owocu ani w sobie, ani w drugich, gdybyśmy nie mieli żadnych zdolności ani sposobności ku temu. Jest więc rzeczą ważną, aby każdy zrozumiał ten fakt. że on posiada przynajmniej jeden talent i że będzie odpowiedzialnym za używanie tego, co posiada….. W sprawie wielu poświęconych Pańskich dobrze będzie przypomnieć im, że właściwym i dobrym będzie z ich strony, aby poważnie zbadali i upewnili się, jakie talenty posiadają, aby byli pewnymi, że nie próbują używać takich, jakich nie mają. Ogólną słabością czy wadą pomiędzy ludźmi zdaje się być właśnie to, że zabierają się do czegoś, czego dokonać nie mogą, a pogardzają tym, co mogliby czynić….

W.T. 4659-1910

Bo kto ciebie wyróżnia? Co zaś masz, czego nie otrzymałeś? A jeśli otrzymałeś, dlaczego chlubisz się tak, jakbyś nie otrzymał?

[Przekład Dosłowny, 1kor 4:7]

Cóż z tego, że jesteś krasomówcą, skoro gdy staniesz wobec potrzebującego wsparcia i pociechy, twoje krasomówstwo uwięźnie ci w gardle i nie znajdziesz w jego zasobach słów niosących ukojenie i ulgę.

Cóż, że będziesz rezerwuarem największej i najwyższej wiedzy, skoro na nic się ona zda, by uczynić twe ramiona zdolnymi do przytulenia i ochrony twojego cierpiącego brata.

Cóż, że będziesz miał wiarę, skoro braknie ci współczucia i wyrozumiałości.

Pamiętajmy, że nie po to Bóg postawił nas dzisiaj na trudnej drodze biegnącej śladami naszego Mistrza, byśmy nauczyli się pięknie mówić, śpiewać lub grać, byśmy może na pamięć potrafili cytować całą biblię i liczne fragmenty z literatury prawdy.

Tam, na przejściu granicznym prowadzącym do wieczności zostanie nam zadane jedno podstawowe pytanie: czy miłujesz? To jest główne kryterium, które Bóg stosuje, by pokazać, że nasz duchowy organizm nie poddał się nowotworowi pychy. To właśnie to kryterium będzie nośnikiem wieczności.

Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, pozostałbym miedzią, co dźwięczy, lub hałaśliwym cymbałem.

Choćbym posiadł dar prorokowania i pojął wszystkie tajemnice, myślą ogarnął całą wiedzę i dysponował pełnią wiary, tak że przenosiłbym góry, a miłości bym nie miał — byłbym niczym.

[Przekład Literacki, 1kor 13:1,2]

W tym wszystkim naszą chlubą było świadectwo naszego sumienia. Potwierdzało nam ono, że w stosunkach z ludźmi, a szczególnie z wami, postępowaliśmy z właściwą Bogu prostotą i szczerością — nie jako po ludzku mądrzy, lecz jako polegający na Jego łasce.

[Przekład Literacki, 2kor 1:12]

Manna na dzień 16 marca

My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do żywota, bo miłujemy braci; … i my powinniśmy życie oddawać za braci – 1 Jana 3:14,16.

Jedną z ostatecznych i najbardziej przenikliwych prób dla tych „braci”, w której prawdopodobnie upadnie większość uprzednio przebudzonych i uzbrojonych, będzie miłość do braci. Wydaje się, że wielu upadnie na tym punkcie i z tego powodu zostanie uznanych za niegodnych hojnego wejścia do Królestwa. Jeśli ktoś jest szczególnie słaby i narażony na potknięcia, prawdziwy żołnierz krzyża nie będzie nim gardził ani mu urągał, tak jak nie uczyniłby tego Starszy Brat i Wódz. Przeciwnie, będzie tym bardziej uważny i pomocny dla słabszego, choćby bardzo cieszył się z towarzystwa tych silniejszych.

Manna na dzień 7 marca

Jeśli miłujemy jedni drugich, Bóg w nas mieszka, a miłość jego jest doskonała w nas – 1 Jana 4:12.

To, ile znaczę w Boskiej ocenie, zależy od miary mojej miłości do Niego, Jego braci, Jego sprawy oraz świata w ogólności, a nawet do moich nieprzyjaciół, a nie od mojej wiedzy, sławy czy krasomówstwa. Dlatego w ocenie charakteru na pierwszym miejscu powinniśmy stawiać miłość, uważając ją za główny test naszej bliskości z Panem i przyjęcia nas przez Niego.

fot. petmedical.com.au

Jest to wykład przygotowany na bazie artykułu Brata Johnsona z 1926 r., który w polskiej Teraźniejszej Prawdzie został opublikowany po raz pierwszy 1938 r. Jest on pokłosiem obserwacji Brata Johnsona, a trzeba przyznać, że był bardzo uważnym i wnikliwym obserwatorem, dokonanych podczas wydarzeń towarzyszących podziałowi Ludu Bożego  po śmierci Brata Russella i związanych z tym zachowań Braci. Ujawniły się wówczas cechy skrywane i nieujawniane wcześniej ze względu na brak sprzyjających okoliczności. A życie pokazuje, że to właśnie sytuacje kryzysowe ujawniają jacy naprawdę jesteśmy.

W pewnym stopniu z analogiczną sytuacją mieliśmy do czynienia klika lat temu, gdy nie chcieliśmy wędrować do królestwa za ludzkim przewodnikiem. Wówczas również ujawniły się zachowania, o które wcześniej nie podejrzewalibyśmy naszych Braci i Sióstr, a często niestety również i samych siebie.

—
Wykład przedstawiony przez Jarosława Ślipka na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – KĄSANIE I POŻERANIE JEDNI DRUGICH – 22.08.2021 r. 

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Jako tekstu przewodniego do artykułu Brat Johnson użył tekstu z listu do Galatów. Cały ten list też był reakcją Apostoła Pawła na sytuację kryzysową. Do Zboru w Galacji dotarli bowiem głosiciele, którzy kwestionowali apostolstwo Pawła i negowali głoszoną przez Niego Ewangelię. Próbowali oni ponownie obciążyć naśladowców Pańskich przepisami Zakonu Mojżesza. Te nauki wywołały spore niesnaski wśród członków Zboru, które przybrały bardzo gwałtowną i pozbawioną ducha miłości formę. Dlatego Apostoł z całą stanowczością wystąpił przeciwko mącicielom ostrzegając przed ich złym wpływem, używając przy tym bardzo mocnych słów. Z pewnością pamiętamy sformułowanie „O głupi Galatowie! Któż was omamił?” Gal. 3:1.

Ale nie one będą pod naszą rozwagą, a słowa zapisane w

Gal. 5:15

Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili.

Obserwujemy w świecie jak często ludzie są w stosunku do siebie agresywni i pozbawieni empatii. Czasy, w których żyjemy, są właśnie takie: sprzyjają zachowaniom egoistycznym,  nie liczącym się z drugim człowiekiem. Dzisiaj chciałbym rozważyć wspólnie z Wami pewien aspekt nowej rzeczywistości, który stanowi znaczący krok wstecz w rozwoju dobrych relacji między ludźmi, a niestety czasem również i między braćmi.

Być może niektórych to zdziwi, ale odczytane przed chwilą słowa Apostoła nie były skierowane do świata, ale słowa te były napisane do Nowych Stworzeń. Jest to przecież list do Zboru w Galacji, który składał się z jednostek poświęconych. W Wieku Ewangelii, a na pewno na jego początku, poświęcenie wiązało się ze spłodzeniem z Ducha Świętego.

SYMBOLICZNE KĄSANIE

Oczywiście w tekście tym nie chodzi o literalne kąsanie i pożeranie, ale o symboliczne. Na przykładzie dzikich zwierząt, które walcząc ze sobą wzajemnie się kąsają i gryzą, Apostoł chciał wskazać, że podobne, choć symboliczne, działania wkradają się również pomiędzy lud Boży.

MEDIA SPOŁECZNOŚCIOWE

Szczególnie gdy mamy do czynienia z mediami społecznościowymi, gdy nie trzeba patrzeć Bratu lub Siostrze w oczy, gdy nie trzeba mówić tylko się pisze. Wtedy o wiele łatwiej dać się ponieść złym sugestiom i myślom, które potem za pomocą klawiatury wpuszczamy w formie pisanej do internetu. Sam widziałem wpisy atakujące innych Braci za ich poglądy. Powiedzieć o tych wpisach, iż były niegrzeczne to stanowczo za mało. Były wręcz aroganckie. Szczególnie łatwo przychodzi to ludziom młodym, którym wydaje się, że pozjadali wszystkie rozumy.

WALKI PSÓW

Walczące ze sobą psy: kły na wierzchu, próbują wzajemnie się gryźć i kąsać, leje się krew,

i choć jeden z psów jest zwycięzcą, to wychodzi mocno pokaleczony. Jedynie zadowoleni są ci, którzy te psy na siebie napuszczają i czerpią z tego zysk.

Podobnie gdy lud Boży wzajemnie się kąsa, to największą radość ma przeciwnik Boży szatan, który staje się w takiej walce jedynym zwycięzcą. Dlatego stara się judzić jednych na drugich.

DUCHOWA RODZINA

Duchowa rodzina jest różna. Są między nami różne charaktery, różne temperamenty. Ale jak w zdrowej, przepełnionej miłością, Rodzinie, nie powinno być między nami zawiści, zazdrości czy złych podejrzeń.

SŁOWA

Najwięcej kłopotów w rodzinie sprawiają słowa. Mogą one być balsamem, mogą być też ogniem trawiącym. Potwierdza to wiele tekstów biblijnych.

Przykładowe dwa z Księgi Przypowieści:

Przyp. 18:21

Śmierć i życie są w mocy języka …

Przyp. 15:1

Łagodna odpowiedź uśmierza gniew, lecz przykre słowo wywołuje złość.

PRZYKŁADY KĄSANIA I POŻERANIA

Brat Johnson podał ich 21. Postaram się większość chociaż skrótowo omówić, ale niestety część z nich tylko przytoczę.

1. Kłótliwość – Br. Johnson: kłótliwi są jak ciernie przy drodze rozdzierają każdego kto obok nich przechodzi – atak na pokojowe usposobienie

Polskie przysłowie: U kłótliwego kułak za pasem (kułak = z rosyjskiego zaciśnięta pięść).

Pięść zawsze w pogotowiu do bitki, nawet z byle powodu.

Kłótliwość jest wiele razy napiętnowana w Biblii.

Przyp. 26:21

Czym węgiel dla żaru i drzewo dla ognia, tym człowiek kłótliwy dla wzniecenia sporu.

Przyp. 17:1

Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój, niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnia.

Jak. 3:16

Bo gdzie jest zazdrość i kłótliwość, tam niepokój i wszelki zły czyn.

Apostoł Paweł daje wytyczne jak powinien postępować naśladowca Chrystusa.

Tyt. 3:1-2,9

(1) Przypominaj im, aby zwierzchnościom i władzom poddani i posłuszni byli, gotowi do wszelkiego dobrego uczynku,

(2) aby o nikim źle nie mówili, nie byli kłótliwi, ale ustępliwi, okazujący wszelką łagodność wszystkim ludziom.

I niestety nie jest to przypadłość związana z relacjami z tzw. światem.

(9) A głupich rozpraw i rodowodów, i sporów, i kłótni o zakon unikaj; są bowiem nieużyteczne i próżne.

Czyli nie każdy spór o prawdę, a szczególnie o zwyczaje i praktykę, jest dobry. Czasem staje się on kłótnią, która ubiera się w złe słowa, a nawet czyny. Dlatego Apostoł Paweł w odczytanym tekście wprost przestrzega Tytusa:

– Kłótni o Zakon unikaj, są bowiem nieużyteczne i próżne.

Czyli wspólne rozważanie i dochodzenie do Prawdy: TAK.

Kłótnia na temat Prawdy: NIE.

Często zdarza się, dyskusje na tematy biblijne, szczególnie na forach internetowych, zamieniają się w spór, w którym biorą górę złe emocje. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy wymiana poglądów dotyczy tematów nie wyjaśnionych przez Sług Pańskich oraz interpretacji bieżących wydarzeń, czy naszych oczekiwań odnośnie przyszłości.

Bo gdy z Biblią w ręku, albo przy pomocy literatury można coś wyjaśnić, to nie ma miejsca na negatywne emocje. Na zborowych badaniach często się ze sobą nie zgadzamy. Mamy różne opinie w wielu kwestiach. Ale taki spór nie przeradza się w kłótnię. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że mamy do siebie pozytywne uczucia, ale również dlatego, że się widzimy, nawet przez monitor. Gdy natomiast wyłączymy kamerę i nie jesteśmy widoczni, to jest już nieco łatwiej wypowiadać zaczepne słowa i opinie. Zwróćcie na to uwagę.

Wbrew pozorom nie jest to praktyka obca chrześcijanom i świadczy o braku ducha Prawdy, nawet pomimo, jeżeli ktoś tej Prawdy poznał bardzo dużo.

1 Tym. 6:3-5

(3) Jeśli kto inaczej naucza i nie trzyma się zbawiennych słów Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z prawdziwą pobożnością,

(4) ten jest zarozumiały, nic nie umie, lecz choruje na wszczynanie sporów i spieranie się o słowa, z czego rodzą się zawiść, swary, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia,

(5) ciągłe spory ludzi spaczonych na umyśle i wyzutych z prawdy, którzy sądzą, że z pobożności można ciągnąć zyski.

Filip. 1:17

drudzy zaś głoszą Chrystusa z kłótliwości, nieszczerze, sądząc, że wzmogą przez to ucisk więzów moich.

Głoszenie Prawdy przez takich może rodzić zawiść, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia i ciągłe spory. Nie warto walczyć do upadłego. Jest granica, której nie warto przekraczać.

2. Szorstkie, gwałtowne, a nawet brutalne słowa – zła mowa – wzbudza gniew i urazę – atak na długie znoszenie

1 Mojż. 42:7

Gdy Józef ujrzał braci swoich, poznał ich, lecz udawał wobec nich obcego i rozmawiał z nimi szorstko. I rzekł do nich: Skąd przyszliście? A oni odpowiedzieli: Z ziemi kanaanejskiej, aby zakupić żywność.

Budowanie dystansu, bariery oddzielającej od rozmówcy (udawał wobec nich obcego). Szorstkie słowa mają przekazać przesłanie: nie jest mi z Tobą dobrze.

Oczywiście czasem można mieć zły dzień i coś odburknąć Bratu lub Siostrze, ale trzeba pilnować się, żeby takie słowa nie były odzwierciedleniem naszych rzeczywistych uczuć. A z drugiej strony nie od razu trzeba podejrzewać taką osobę o złą wolę w stosunku do nas.

3. Podejrzliwość – napełniają smutkiem – atak na radość

1 Tym. 6:3-5 – w przed chwilą odczytanym fragmencie listu Ap. Pawła

(3) Jeśli kto inaczej nie trzyma się nauki zgodnej z prawdziwą pobożnością,

(4) ten jest …, złośliwie podejrzliwy,

Podejrzliwość jest cechą ludzi zranionych. Zranienia w miłości rodzą w człowieku głęboką obawę przed dalszymi ranami. Podejrzliwość jest pewną formą lęku, jest odruchową, bezrefleksyjną formą obrony przed kolejnym zranieniem w miłości. Podejrzliwość blokuje spontaniczne ludzkie relacje wzajemnej życzliwości, sympatii, przyjaźni i miłości; izoluje człowieka; zamyka go w sobie. Podejrzliwość czyni człowieka smutnym; zabija radość życia.

4. Mściwość – atak na miłość

Mściwość, to cecha, która nie daruje krzywdy, która szuka zemsty.

Z mściwością i zemstą łączy się gniew. Oczekujemy od Boga aby wzbudzał w sobie gniew przeciwko złemu, które nas otacza i dotyka, ale jednocześnie chcielibyśmy, aby powstrzymał się od gniewu, gdy to my jesteśmy winni.

Mściwość jest cechą ludzi słabych.

Powiedziałem przed chwilą, że mściwość to atak na miłość. Dlaczego? Bo na to wskazuje sama Biblia.

3 Mojż. 19:18

(17) Nie będziesz chował w sercu swoim nienawiści do brata swego. Będziesz gorliwie upominał bliźniego swego, abyś nie ponosił za niego grzechu.

(18) Nie będziesz się mścił i nie będziesz chował urazy do synów twego ludu, lecz będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Jam jest Pan!

Bóg przeciwstawia mściwości miłość.

Rzym. 12:19

Najmilsi! Nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu, albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan.

Kolejne trzy przykłady to atak na przyjacielskość wyrażoną przez wzrok, mowę i czyny.

5. Dumne spojrzenia – duma – atak na przyjacielskość

Duma to odczuwanie radości z powodu własnych osiągnięć i dokonań. I często słusznie. Bo czy np. dobrze wychowane dzieci nie mogą być powodem do dumy dla rodziców? Czy pokonanie przeciwności pomimo licznych przeszkód, które zniechęciły innych, nie może być powodem do dumy?

Łatwo jednak duma przeradza się w pychę dlatego Bóg piętnuje w swoim słowie dumę w takim znaczeniu.

Ps. 138:6

Zaiste, wzniosły jest Pan, a jednak spogląda na uniżonego, A dumnego z daleka poznaje.

Jak. 4:6

Owszem, większą jeszcze okazuje łaskę, gdyż mówi: Bóg się pysznym przeciwstawia, a pokornym łaskę daje.

Przyp. 6:17

(16) Tych sześć rzeczy nienawidzi Pan, a tych siedem jest dla niego obrzydliwością:

(17) Butne oczy …

6. wyniosłe słowa – wyniosłość, szyderczość – atak na przyjacielskość

WYNIOSŁOŚĆ

Przyp. 16:18

Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną.

Łuk. 16:15

I powiedział im: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem.

SZYDERCZOŚĆ

Przyp. 22:10

Wypędź naśmiewcę, a ustanie kłótnia i ucichnie swar i zniewaga.

Szydercy są postawieni przez Boga między głupcami i prostakami.

Przyp. 1:22

Jak długo wy, prostaczkowie, kochać się będziecie w prostactwie, a wy, szydercy, upodobanie mieć będziecie w szyderstwie, a wy, głupcy, nienawidzić będziecie poznania?

7. aroganckie postępowanie – arogancja – atak na przyjacielskość

Arogancja to – zgodnie z definicją słownikową – zuchwała pewność siebie, połączona z lekceważeniem innych. Człowiek arogancki będzie więc w każdej sytuacji traktował swoje otoczenie z wyższością, pogardzał cudzymi opiniami, dyskredytował osiągnięcia innych.

Arogancja = buta, i taka arogancja jest jedną z rzeczy, których nienawidzi Bóg Jehowa, o czym czytaliśmy przed chwilą w Przyp. 6:17.

8. Upór – atak na cichość

Upór a wytrwałość.

Upór to cecha człowieka, który nie zmienia swojego stanowiska niezależnie od tego czy ma rację.

Wytrwałość to cecha człowieka, który mimo trudności nie ustępuje i nie rezygnuje z osiągnięcia wyznaczonego celu.

Czyli uparty nie znaczy wytrwały. Uparty to raczej ten, który nie chce odstąpić od swoich postanowień nawet wtedy, gdy inni wykazują mu, że nie ma racji.

I to do takiej postawy odnoszą się określenia: uparty jak osioł czy z uporem maniaka.

Faraon był uparty.

Faryzeusze byli uparci odrzucając jawne cuda Pana Jezusa.

Ps. 32:8,9

(8) Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść; Będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie. Rozważ moją radę i posłuchaj jej. Nie bądź uparty jak osioł.

(9) Nie bądźcie nierozumni jak koń i jak muł, Które wędzidłem i uzdą trzeba wstrzymywać, aby się nie zbliżały.

Seneka Starszy: Błądzić jest rzeczą ludzką, trwać w błędzie (upór) – głupotą.

Jak widzimy bardzo cienka linia oddziela upór od głupoty.

9. Gwałtowność – atak na miłość braterską i chęć zgromadzania się

Gwałtowne reakcje na wypowiedzi innych Braterstwa. Można się nie zgadzać, ale trzeba szanować prawo innych do odmiennego zdania. Gwałtowne zwalczanie odmiennego zdania może świadczyć o:

• poczuciu własnej wyższości (jestem mądrzejszy),
• braku szacunku dla innych (jesteście głupsi),
• kwestionowaniu nadzoru Pana nad Zborem (nie wyraża swojej woli poprzez decyzję większości).

Taka postawa może odstręczać innych od społeczności braterskiej (brak empatii ze strony innych, brak akceptacji dla mnie, poniżanie mnie, brak więzi duchowej, brak przestrzegania Pańskich zasad, brak miłości, klerykalizm). Dlaczego walczysz z moim prawem do posiadania innego zdania? Nie narzucaj mi swojej woli.

10. Ambicja aby być kimś – samolubna ambicja – atak na jedność

Gal. 5:26

Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc.

Dobro Zboru, duchowe dobro Braci i Sióstr jest ważniejsze niż moje chciejstwo. To powinno być przedmiotem naszej ambicji z zastrzeżeniem, że to Pan jest głową Zboru i czuwa nad wszystkim nawet gdy Zbór błądzi a ja mam rację.

Filip. 2:3

I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie.

11. Sekciarstwo – atak na wolność

Zniechęcanie do Prawdy i służenia Bogu. U was jest tak samo jak gdzie indziej. Czym się różnicie? Znieczulanie na miłość do innych. Ważny jest nasz Ruch, ważniejsza jest organizacja. Specjalny czas wymaga specjalnych działań.

Bolszewicy, naziści, oprawcy japońscy, chińscy czy kambodżańscy – rewolucja wymaga poświęceń: musicie zabijać wrogów nowego porządku, nie patrzcie na wasze sumienia. Cel uświęca środki. A że przy okazji stajecie się bestiami ludzkimi? To nie ma znaczenia.

W imię religii (rzekomo dla Pana) zerwijcie kontakty z waszymi bliskimi, oni już nie są wam bliscy, to są obcy, to są wrogowie Pana i prawdy. Bóg od was tego wymaga.

To tępi wrażliwość, niszczy chrześcijański charakter, zamiast rozwijać miłość do bliźniego, niszczy ją, kształtuje fałszywy obraz Boga i Jego wymagań, Jego standardów. Przekształca sumienie w jego karykaturę.

Człowieka, który dzięki przyjęciu zaproszenia Boga stał się wolnym, pozbawia wolności a uzależnia od ludzkich organizacji. Stawia wyżej posłuszeństwo ludziom od posłuszeństwa Bogu i Panu Jezusowi. Po praniu mózgu wydaje się takim, że honor i honorarium znaczą to samo.

Przyp. 6:19

Obrzydliwością dla Pana jest sianie niezgody między Braćmi

12. Próżność – atak na uznanie

13. Chłód – atak na braterską uprzejmość

14. Obojętność – podobnie jw. atak na braterską uprzejmość

15. Nauczanie i rozpowszechnianie błędu – atak na wiarę.

Niektórzy, szczególnie Bracia, mają głębszą, a inni płytsza znajomość niektórych zakresów Prawdy. Nie każdy też ma odpowiednie możliwości i predyspozycje, aby zagłębiać się w szczegóły. I staje się czasem, szczególnie jest to groźne dla mówców (cięższy sąd odniosą), że próbują przedstawiać niektóre swoje przemyślenia jako prawdę pochodzącą z Biblii. Być może tak jest, a być może nie. Pół biedy jeżeli uprzedzą, że to ich przemyślenia. Gorzej jeżeli tego nie zrobią. Pamiętacie artykuły w Teraźniejszej Prawdzie, gdy nowy redaktor przedrukowywał artykuły wcześniejszych sług wprowadzając do nich zmiany bez adnotacji o zmianie treści? Z pewnością pamiętacie też straszenie nas rzekomymi zarządzeniami Pańskimi, których nikt nigdy nie widział i nie potrafił udokumentować.

16. Wyszukiwanie wad – atak na odwagę, poczucie własnej wartości (zamiłowanie do właściwej samooceny), zamiłowanie do dobrej opinii.

Moja babcia była osobą, która żyła wyszukiwaniem wad i krytykowaniem. Było to do tego stopnia, że mój Tato, jej syn, nie powiedział jej że się żeni tylko przywiózł moją Mamę do rodzinnego domu dopiero po ślubie. Wiedział bowiem, że gdyby zrobił to wcześniej, to okazało by się że nogi ma albo krzywe albo zbyt proste, krzywy nos, jest albo za niska albo za wysoka i tak naprawdę nie nadaje się na synową. A tak było już za późno. Ślub się odbył i na wymyślanie rzekomych wad było już za późno.

17. Przypominanie przeszłych czynów – wzniecanie sporów – atak na braterską uprzejmość

Moja babcia i jej rodzina to prawdziwa kopalnia takich historii, które mogą być ilustracją do dzisiejszego tematu. Wypominała wszystko sprzed dziesiątków lat. Niczego co było złe dla niej, a może raczej co się jej takim wydawało, nie zapominała i nie darowała. Kiedyś, albo ona albo jej siostra, wracając lub idąc do kościoła, spotkała swoją rodzoną siostrę. Zaczęły rozmawiać i okazało się, że i jedną i drugą boli głowa. Tak się przy tym pokłóciły, którą z nich głowa boli bardziej, że nie rozmawiały z sobą przez kilkadziesiąt lat aż do śmierci. Po pewnym czasie jedna z nich szła w Wielkanoc do spowiedzi, a jej siostra już ze spowiedzi wracała. Ta już oczyszczona z grzechów chciała nawiązać rozmowę i być może naprawić wzajemne relacje mówiąc:

„Bądź pochwalony Jezus Chrystus”.

Ale moja babcia, która była jeszcze przed spowiedzią i mogła coś do worka swoich przewinień dorzucić, nie namyślając się długo, odpowiedziała:

„Pocałuj mnie w ….” I tu padło niecenzuralne określenie miejsca, na którym należałoby złożyć pocałunek.

To taki może humorystyczny przykład, ale pokazujący w pewnym przejaskrawieniu pielęgnowanie zadry w sercu i umyśle. Po pewnym czasie rośnie to do wymiarów monstrualnych, tak jak spór o ból głowy rozdzielił te dwie kobiety na dziesiątki lat.

18. Nietaktowna krytyka – brak taktu – atak na gorliwość.

Jest to dosyć trudne, bowiem niektóre osoby nie posiadają w sobie taktu w ogóle. Jest to dla nich odległy, nieznany ląd, dlaczego trudno oczekiwać od nich biegłości w praktykowaniu taktu. I znowu przykład mojej babci. Mam nadzieję, że mi wybaczy gdy wstanie z grobu, bo przytaczam to ku przestrodze. Kiedyś szła z moim Tatą, który był wówczas małym chłopcem, i spotkała sąsiadkę. Zaczęły rozmawiać o tym, że innej sąsiadce zmarło dziecko. I moja babcia powiedziała wówczas:

– Ta to ma szczęście, jedna gęba mniej do wyżywienia.

Nie zdawała sobie sprawy jak wielkie negatywne wrażenie wywarły te słowa na jej małym, stojącym obok, synku. Te słowa zapamiętał na całe życie. Ale pomimo tego wszystkie siedem jej dzieci troszczyły się o nią aż do śmierci i o siebie wzajemnie. Rzadko spotyka się tak dbające o siebie rodzeństwo. Bieda oraz brak miłości i czułości w domu nie stanowił przeszkody do wyrobienia miłości w dzieciach.

Wróćmy jednak do osób nietaktownych. Nieświadomość nie zmienia jednak faktu, że ich postępowanie może wyrządzać szkodę innym. Być może dobrym rozwiązaniem byłoby otwarte zwrócenie się bezpośrednio do sprawcy, żeby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości, i żeby jednocześnie „sprawca” zyskał świadomość o swoich brakach w tym zakresie. To wszystko wymaga otwartości i braku podejrzeń o złą wolę.

Ale może warto podjąć próbę?

Krytyka jest cenna bowiem pozwala korygować błędy. I jako taka powinna być motorem napędowym do zmian na lepsze. Czasem jednak ze względu na brak taktu, przejaskrawienia i wyolbrzymianie problemów, może zupełnie podciąć skrzydła. A tego przecież nikt z członków duchowej rodziny nie chce.

Wiktor Hugo:   Prawdziwy dowód wielkości to przyjmowanie krytyki bez urazy.

Przysłowie:  Zwróć głupcowi uwagę – to cię znienawidzi. Zwróć uwagę mędrcowi – będzie ci wdzięczny. Tak ich rozpoznasz.

Leonardo da Vinci:   Krytykuj przyjaciela w cztery oczy, a chwal przy świadkach.

Dajmy się poznać jako mędrcy nie kryjąc w sercu urazy za gorzkie słowa. Często są one nie dostrzeganą przez nas prawdą i wypływają z miłości, z chęci udzielenia pomocy. Gdybym  był temu komuś obojętny, to po co miałby się narażać na przykrość wypowiadając przykre słowa?

19. Samolubstwo – atak na miłość

Dbanie o siebie nie jest samolubstwem, nie jest egoizmem. Jeżeli nie będziemy dbali o swój rozwój nie będziemy mogli dać niczego innym. Z pustego naczynia niczego się nie naleje.

Przykład z mojego wykładu o miłości do samego siebie:

Jezioro Galilejskie – miłośc własna,

Morze Martwe – egoizm, samolubstwo.

20. Pesymizm – atak na nadzieję – jest wysoce kaloryczną pożywką dla strachu

Pesymizmem można zarażać. On nie tylko niszczy wewnętrznie osobę zarażoną pesymizmem, ale rozsiewa się na innych. Czasy są niepewne:

Czy covid rozprzestrzeni się?

Czy szczepienia pomogą?

Czy szczepionki są bezpieczne?

Czy zamkną znowu sklepy i fabryki?

Czy stracę pracę?

Czy wypłacą mi emeryturę?

Czy jeszcze będziemy się mogli spotykać?

Powodów do niepokoju, do smutku jest wiele. Ale poddawanie się zwątpieniu, pesymizmowi, strachowi nie jest dobrym kierunkiem.

Pesymizm:

• bezpośrednio atakuje naszą wiarę w Boskie obietnice i
• zapewnienia o Jego opatrzności.
• Każe patrzeć z obawą na rozwój Boskiego planu.
• Podkopuje naszą odwagę,
• osłabia nasze męstwo.
• Niszczy naszą nadzieję.

Oczywiście każdy z nas ma obawy, bo przecież widzimy do czego świat zmierza. Ale obawa nie może przerodzić się w pesymizm, który okaże się silniejszy niż radość z nadchodzącego Królestwa Bożego. Z punktu widzenia przyszłości czeka nas króciuchny i lekki ucisk. Gdy ten ucisk przyjdzie, będziemy się nim martwić. Dzisiaj lepiej zbierać siły do walki.

21. Złe sugestie.

SZKODA DLA DZIECI BOŻYCH

Jak z pewnością zauważyliśmy w trakcie rozważań duch kąsania i pożerania nie pochodzi od Pana. Jest on bronią obosieczną, która niczego nie leczy a wręcz przeciwnie: kaleczy obie strony. Osoby, których dotykają takie doświadczenia mogą albo je znieść w cichości i pobłażliwości, kierując się duchem miłości braterskiej, albo jeżeli są słabsze, zareagować w taki sam sposób jak zostali zaatakowani. To oczywiście podkopuje charakter i czyni szkody nie tylko jednej i drugiej stronie, ale może również gorszyć tych, którzy na to patrzą.

Zauważyliśmy być może, że te działania wystawiają na próbę i narażają na szwank:

• niższe pierwszorzędne łaski
• samoocena
• zamiłowanie do dobrej opinii u innych
• spokój
• bezpieczeństwo
• skrytość
• bycie przyjemnym dla innych
• umiłowanie rodziny (duchowej)
• drugorzędne łaski
• pokora
• skromność
• nieskwapliwość
• odwaga
• szczerość
• bezstronność
• trzeciorzędne łaski
• cichość
• gorliwość
• uprzejmość
• radość
• wierność

Jest to zatem podkopywanie charakteru i wystawianie na szwank życia wiecznego.

Nasz podstawowy tekst mówi bowiem, że efektem kąsania i pożerania może być nawet duchowa śmierć: baczcie abyście jedni drugich nie strawili.

Nowa Biblia Gdańska: jedni przez drugich nie zostali zniszczeni

Inne przekłady: nie zjedli, nie pożarli

SZKODA DLA PANA BOGA I PANA JEZUSA

To w oczywisty sposób szkodzi naszemu Bogu i naszemu Panu. Omówione przed chwilą działania stawiają w złym świetle Boga, Jego zamierzenia i charakter. Doprowadzają do duchowej choroby, a nawet śmierci, tych których zaprosił do społeczności z sobą i za które umarł Pan Jezus. Niweczy pracę naszego Pana oczyszczania z grzechu tych, którzy zdecydowali się pójść za Nim.

SZKODA DLA ZBORU

Takie działania niszczą społeczność braterską, tę duchową więź, która nas tak mocno łączy. Doświadczyliśmy przecież rozpadnięcia się Zborów z powodu niektórych z tych działań.

Jesteśmy różni. I choć mamy tego samego Pana, tak samo w ogromnej większości rozumiemy przekaz Słowa Bożego i zawartą w nim Prawdę, to jednak każdy z nas jest inny.

Przysłowie:   Mąż i żona śpią na tej samej poduszce, ale sny mają różne.

Winston Churchill: o potrzebie odwagi

Odwaga jest tym czego potrzeba aby wstać i mówić.

Odwaga jest również tym, czego potrzeba, aby usiąść i słuchać.

Bądźmy zatem odważni zarówno gdy mamy coś do powiedzenia innym, jak również wtedy, gdy będziemy musieli wysłuchać tego, co inni będą mieli do powiedzenia nam. Nie jesteśmy doskonali i z pewnością nie raz zdarzy się nam powiedzieć albo zrobić coś, co urazi naszego Brata lub naszą Siostrę. Miejmy odwagę o tym rozmawiać. Nie dopuśćmy do tego, o czym mówi Apostoł Paweł:

Gal. 4:16

Czy dlatego stałem się waszym wrogiem, że mówiłem wam prawdę?

Najgorzej, gdy pozwolimy zagnieździć się w naszych umysłach podejrzeniom o złą wolę albo celowe szkodzenie nam. To jest wyłom, przez który szatan zaleje nas gorzkością i pozbawi radości życia. Będziemy jak moja babcia, która nie umiała czerpać radości z bycia z bliskimi.

Odwaga aby stanąć w twarz z krytyczną uwagą wobec nas jest elementarną cechą charakteru chrześcijanina. Jeżeli tego nie potrafimy, szczególnie gdy pochodzi ona od bliskich i kochających nas osób, to jak staniemy do walki z prawdziwymi, a nie urojonymi, wrogami?

Jesteśmy badaczami Biblii. Ale żeby nie była to tylko nazwa, a cecha naszej osobowości, powinna przejawiać się na różnych polach. Ktoś kto jest badaczem nie boi się sprawdzać. To jest wręcz część jego natury. I choć może dojść do fałszywych wniosków, to jednak dąży do poznania prawdy. Prawdy dotyczącej przede wszystkim samego siebie.

Mądry człowiek uczy się każdego dnia, Głupi wie już wszystko.

Jeżeli coś uzna za wadę, przystąpi do jej naprawy. Jeżeli coś po zbadaniu uzna za fałszywy zarzut, odrzuci go i skoncentruje się na dalszej wędrówce i nie będzie pozwalał, aby ktoś go w tej podróży zatrzymywał.

Winston Churchill:   Nigdy nie dotrzesz do celu, jeśli będziesz się zatrzymywał i rzucał kamieniami w każdego szczekającego psa.

Chyba zatem nie warto reagować na każdą zaczepkę.

ZAKOŃCZENIE

Gal. 5:13-25

(13) Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.

(14) Albowiem cały zakon streszcza się w tym jednym słowie, mianowicie w tym: Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego.

(15) Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili.

(16) Mówię więc: Według Ducha postępujcie, a nie będziecie pobłażali żądzy cielesnej.

(17) Gdyż ciało pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału, a te są sobie przeciwne, abyście nie czynili tego, co chcecie.

(18) A jeśli Duch was prowadzi, nie jesteście pod zakonem.

(19) Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta,

(20) bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo,

(21) zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą.

(22) Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,

(23) łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu.

(24) A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje wraz z namiętnościami i żądzami.

(25) Jeśli według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujmy.

„Gdy brat Barton gościł u pewnej rodziny i spostrzegł, że pewna siostra jest dotknięta pychą, pomyślał: „Nie wiem, ile jest więcej osób w tym zborze dotkniętych pychą, ale dam wykład, aby pomoc tej biednej Siostrze”. Gdy dawał konkretne przykłady czym jest pycha, aby jej nie peszyć, nie zwracał na nią uwagi… „Niech ona spokojnie słucha” – myślał. A gdy skończył wykład, podchodzi ta siostra do brata Bartona i mówi: „Bracie Barton! Bardzo Ci dziękuję za ten wykład, bo dla wielu Braci i Sióstr był potrzebny ten wykład w naszym zborze. A ja Ci chcę powiedzieć, że ja jestem wolna od tej zarazy pychy.” Dziwna sprawa. Specjalnie miał na myśli tę siostrę, aby jej pomóc, a ona mówi, że jest wolna od tej zarazy pychy. A brat Barton mówi: „Jestem ciekaw, skąd masz tę pewność.” „Bo mam tyle drogich pierścieni z drogimi kamieniami, złotych, ale nie zakładam.” Wydaje się bardzo pokorna. Ma więcej niż palców obu rąk tych pierścieni… A szczery brat Barton mówi: „Siostro, masz krzywe palce. Dlatego nie zakładasz tych pierścieni, bo wszyscy by zobaczyli twoje krzywe palce, a tak nie masz tych pierścieni na krzywych palcach, więc nie zwracają na ciebie uwagi.” Będąc pyszna, mniemała, że jest pokorna. Jak trudno rozpoznać w sobie wadę pychy.”

Zobacz inne świadectwa.