Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu online zboru w Bydgoszczy: 

Zapis wykładu w wersji tekstowej: 

Wszyscy zauważamy, że liczba 7 jest często nazywana liczbą Boską. Widzimy to wielokrotnie w Biblii i w pismach Prawdy. Na przykład dzieła Boże są siedmiorakie, a składają się z Jego dzieł twórczych, opatrznościowych, odkupieńczych, pouczających, usprawiedliwiających, uświęcających i wyzwalających. Dzisiaj rozważmy Jego dzieła opatrznościowe.

Słowo „opatrzność” może być używane na wiele sposobów. To słowo „opatrzność” może odnosić się do Boga, Boskiej opieki, Boskiej szczególnej opieki, a także w języku angielskim jest nazwą na niższą pierwszorzędną łaskę, którą my po polsku nazywamy przezornością. Jest to łaska, która mówi o zdobywaniu i zachowywaniu środków zaopatrzenia dla potrzeb naszych własnych, osób od nas zależnych, dla biednych.

Dzisiaj chciałbym użyć tego słowa „opatrzność” w znaczeniu Boskiej opieki, Boskiego nadzoru. Jego opieka, nadzór, pokazuje trzy rzeczy:

1 – Jego dobroć

2 – to, że nigdy nie pogwałci on wolnej woli swoich stworzeń

3 – Jego cele

Deiści twierdzą (wierzą), że Bóg stworzył człowieka, utworzył dla niego pewne prawa, a następnie zostawił człowieka samemu sobie. Oczywiście, teoria ta zaprzecza Boskiej opiece nad Jego stworzeniami. Mówimy raczej, że Bóg jest Bogiem nieopiekującym się.

Fataliści natomiast wierzą, że Bóg ustalił wieczne przeznaczenie każdej jednostki, co jednocześnie odbiera nam wolną wolę i jest w sumie okrutną rzeczą.

Żadna z tych teorii nie jest rozsądna dla naszego umysłu, ani nie zadowala naszego serca.

Dziecko Boże wie z Pisma Świętego i z własnego doświadczenia, że Bóg sprawuje opiekę nad nami; że Bóg objawia swoją wolę nam, poprzez swoje Słowo, ducha i opatrzności.

Po prostu nie zawsze dostrzegamy…

Boska opatrznościowa troska dzieli się na dwie kategorie:

1 – sprawuje On ogólną opiekę nad światem, jak czytamy u Mateusza 5:45, część druga: „On bowiem sprawia, że jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi i deszcz zsyła na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

2 – Bóg sprawuje szczególną opiekę nad swoimi usprawiedliwionym i poświęconym ludem, jak czytamy o tym w Psalmie 37:23 – „PAN kieruje krokami dobrego człowieka i jego droga mu się podoba.”

Psalm 84:11 – „PAN Bóg bowiem jest słońcem i tarczą, PAN obdarza łaską i chwałą, nie odmawia dobra tym, którzy postępują nienagannie.”

Psalm 91:4 – „Okryje cię swymi piórami i pod jego skrzydłami będziesz bezpieczny; jego prawda będzie ci tarczą i puklerzem.”

Rozumiemy, że pióra, o których tu mowa to Jego różne opatrzności, a wspomniane tutaj skrzydła to Stary i Nowy Testament.

Wreszcie, List do Rzymian 8:28 – „A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według Jego postanowienia.”

Tekst manny na 15 grudnia pochodzi z Psalmu 23:1, który mówi, że „PAN jest moim pasterzem”. Słowo to odnosi się tutaj do Boga Jehowy jako Pasterza.

Słowa komentarza brata Johnsona mają związek z naszym tematem. Brat Johnson mówi:

„Jehowa jest naszym Pasterzem i oczywiście jest dobrym Pasterzem. Jest bowiem łagodny, miłujący, aktywny, zapierający się siebie, inteligentny, potężny i niezmienny w stosunku do nas. Pełni wobec nas służbę, jakiej jako Jego owce potrzebujemy. Troszczy się o nas jeszcze przed naszym urodzeniem, towarzyszy nam, gromadzi nas, podtrzymuje gdy słabniemy, woła po imieniu, zapewnia pokarm i napój, przygotowuje naszą drogę, prowadzi po właściwych ścieżkach, przywraca nam zdrowie, łagodzi trudności, daje odpoczynek w zmęczeniu, pociesza w utrapieniach, ostrzega i chroni przed niebezpieczeństwem, czuwa nad nami, chroni nasze otoczenie, szkoli nas, oczyszcza z ziemskiego splugawienia, szuka gdy błądzimy, powstrzymuje od szkodzenia innym owcom, odłącza od owiec należących do innych, wyzwala z rąk najemników, powierza opiece dobrych pasterzy i sprawia, że jesteśmy użyteczni. Jehowa, nasz Pasterz, jest naprawdę dobry.”

O tak, Jehowa, nasz Pasterz, jest dobry.

Rozważmy teraz 7 elementów opatrznościowej opieki Boga w stosunku do Jego stworzeń, a szczególnie w stosunku do Jego ludu. W pewnym momencie możecie zechcieć zapisać sobie swoje własne, osobiste doświadczenia pod tym względem, co wzmocni Waszą wiarę.

Pierwsza rzecz, którą Bóg czyni to planuje On zapewnienie, zaspokojenie naszych potrzeb jako Jego stworzeń. Łacińskie słowo na opatrzność brzmi dosłownie „providere” i oznacza to słowo, że ktoś dostrzega potrzeby innej osoby, przygotowuje się na ich zaspokojenie, a następnie udziela niezbędnej pomocy.

Psalm 145:15-16 mówi: „Oczy wszystkich oczekują ciebie, a ty im dajesz pokarm we właściwym czasie. Otwierasz swoją rękę i nasycasz do woli wszystko, co żyje.”

Rozważmy kilka przykładów.

Bóg zapewnił ogród Eden dla Adama i Ewy, i w ten sposób zaspokoił ich wszystkie potrzeby, jeśli chodzi o jedzenie, wodę, schronienie.

Podobnie, Bóg zapewnił, zaspokoił wszystkie potrzeby Noego i jego rodziny przed potopem, w czasie potopu, gdy byli w arce i po potopie.

Bóg zapewnił ziemię Kanaanu dla Abrahama, Izaaka, Jakuba i ludu Izraela.

Bóg zapewnił, zaspokoił wszystkie duchowe i fizyczne potrzeby Jezusa, apostołów oraz innych braci i sióstr przez cały Wiek Ewangelii.

Wreszcie, w naszych czasach, Bóg zaspokaja wszystkie nasze świeckie i religijne potrzeby, szczególnie jeśli chodzi o nasz duchowy pokarm, wodę, ubranie, schronienie.

Drugim elementem opieki Boga jest to, że Bóg zachowuje swój lud. Chroni On nas przed złem, które byłoby zbyt silne dla nas do zniesienia. 1 List do Koryntian 10:13 – „Nie nawiedziła was pokusa [doświadczenie] inna niż ludzka. Lecz Bóg jest wierny i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad wasze siły, ale wraz z pokusą [doświadczeniem] da wyjście, żebyście mogli ją znieść.”

Biblia ilustruje to na przykładzie albo w przypadku Józefa i jego doświadczeń z braćmi, z Potyfarem, z żoną Potyfara, ze strażnikami więziennymi.

Widzimy tę opiekę w Mojżeszu i Izraelu, którzy byli wyzwalani z Egiptu. Widzimy to także w Dawidzie i w wojnach, które prowadził. Dawid nie przegrał żadnej wojny.

Widzimy to także w Jezusie, apostole Pawle i w innych braciach i siostrach w całym Wieku Ewangelii. Wszyscy oni zostali zachowani, ustrzeżeni przed złem, które byłoby zbyt mocne dla nich do przejścia, do przezwyciężenia. Bóg jednak wyzwala także swój lud w czasie zła, które są oni w stanie znieść (to zło), przez wzmacnianie swego ludu, aby mógł on pokonać to zło.

Apostoł Paweł napisał w 2 Liście do Koryntian 12:7-9 – „A żebym zbytnio nie wynosił się ogromem objawień, dany mi został cierń dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował, żebym się ponad miarę nie wynosił. Dlatego trzy razy prosiłem Pana, aby on odstąpił ode mnie. Lecz powiedział mi: Wystarczy ci moja łaska. Moja moc bowiem doskonali się w słabości. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.”

Niektóre inne przykłady Boskiego zachowywania Jego ludu to trzej żydowscy młodzieńcy w piecu ognistym oraz Daniel w jaskini lwa. Jestem pewien, że wszyscy z nas również mamy podobne doświadczenia w naszym życiu o Bogu, który nas zachowuje, wielokrotnie z pewnością nawet bez naszej wiedzy o tym.

Trzeci element opatrznościowej opieki to to, że Bóg kieruje drogą swoich stworzeń. Ogólnie jest to prawdą jeżeli chodzi o rodzaj ludzki w stanie klątwy. Bóg określa pewne granice dla doświadczeń świata ludzkości tak, aby świat nie przeszkadzał w realizacji Jego planu. Zobaczmy Psalm 76:10, szczególnie jego drugą część: „Doprawdy nawet gniew człowieka będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz [ukrócisz]”. Na przykład: Szatan używając różnych zdobywców, takich, którzy prowadzi podboje, próbował wymazać, usunąć niektóre osoby, ale nie pozwolono mu na to.

W czasie drugiej wojny światowej, w roku 1942, brat Johnson napisał, gdy wojna była w toku, że Bóg na pewno nie pozwoli Hitlerowi zniszczyć, usunąć, wymazać Żydów jako narodu, jako całości. Wiemy, że tak też się stało. Chociaż miliony Żydów zostało uśmierconych, to jednak jako naród, jako lud nie zostali skasowani, wymazani.

Tak prawdę mówiąc to szatan nigdy żadnego narodu nie był w stanie całości zniszczyć i usunąć. Reguła Pana brzmi: dotąd i ani milimetr dalej.

Ale Bóg szczególnie kieruje drogą swego ludu – zarówno zbiorowo, jak i indywidualnie. Czytamy o tym w Przypowieściach 3:6 – „Zważaj na niego we wszystkich swoich drogach, a on będzie prostować twoje ścieżki”.

Samuel Ayali Crowther

Pierwszorzędnym przykładem tego, jak Bóg kierował drogą jednego ze swoich przyszłych sług, jest Samuel Crowther.

Samuel urodził się w XIX wieku w Afryce. Został pojmany, sprzedany jako niewolnik, a ostatecznie przywieziony do Anglii jako wolny człowiek, gdy jego statek wiozący niewolników został zdobyty, przejęty przez wojenny okręt brytyjski.

Następnie został chrześcijaninem w domu ojca, który go adoptował. Wykształcono go w tematach świeckich, a następnie przeszkolono do pracy misyjnej w Afryce, gdzie został też wysłany i stał się pomocny w nawróceniu wielu tysięcy na chrześcijaństwo.

Nasze doświadczenia nie muszą dokładnie odpowiadać tym, które przeżył Samuel Crowther, ale jeśli spojrzymy na nasze dotychczasowe życie, to takie rzeczy mają miejsce.

Czwartym elementem Boskiej opatrznościowej opieki jest to, że Bóg kieruje niekorzystnym, a może lepiej niesprzyjającym doświadczeniami świata i Jego ludu dla ich ostatecznego dobra. On kieruje doświadczeniami świata ze złem dla ostatecznego dobra tak, jak czytamy w pierwszej części Psalmu 76:10 – „Doprawdy nawet gniew człowieka będzie cię chwalić”.

Możemy to także zobaczyć w przypadku Jego ludu i niesprzyjającym doświadczeń, jakie przychodzą, np. List do Filipian 1:12 – „A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, spowodowało jeszcze większe rozkrzewienie ewangelii”.

Apostoł Paweł zapewnia tu swoich czytelników, że te niekorzystne doświadczenia w rzeczywistości przyczyniają się do głoszenia Ewangelii. A więc, Bracia i Siostry nie powinni być zniechęceni faktem, że różne niesprzyjające doświadczenia stają na ich drodze.

Wiele przykładów z Biblii i z historii można by przytoczyć, poczynając od największych do najmniejszych z Jego ludu. Ich niekorzystne doświadczenia uczynili ich charaktery jeszcze bardziej szlachetnymi, a ich lepszymi świadkami Prawdy i błogosławieństwem dla siebie i dla innych.

Podzielę się dwoma przykładami, które są bliższe nam tutaj [pewnie jako braciom amerykańskim]. Jeden z pielgrzymów brata Russella podróżował pociągiem, aby służyć braciom i siostrom w jednym ze zborów. Gdy ten brat zapytał konduktora, o której godzinie oni przybędą na miejsce, konduktor poinformował tego brata, że pociąg nie zatrzymuje się w tym miejscu. Ten pielgrzym z zaufaniem odpowiedział: „Zatrzymamy się”. I tak też się stało, silnik tego pojazdu złapał jakieś problemy i musieli zatrzymać się dokładnie w tym miejscu, gdzie ten pielgrzym potrzebował wysiąść. Wysiadł wtedy z tego pociągu i spełnił swoje zadanie w tym miejscu, do którego został zaproszony.

Inny przykład to brat z Jamajki, który wiózł brata Johnsona na zebranie na Jamajce. W czasie jazdy zepsuł się samochód, co bardzo zmartwiło tego brata-kierowcę, który wiózł brata Johnsona. Brat Johnson spokojnie powiedział wtedy: „Wypatrujmy wielbłąd Pana” – rozumiał pod tym wielbłąda opatrzność Pana. Wkrótce jakiś samochód się zatrzymał i problem został naprawiony.

Piątym elementem opatrznościowej opieki jest to, że Bóg powstrzymuje swój lud od zła, niepotrzebnych uczynków, a czyni to przez okoliczności, jakie wprowadza do ich życia. Przykładem mogą być pierwsi bracia, którzy poczuli się bardzo wygodnie w swoich warunkach w Jerozolimie, a wtedy Bóg dozwolił na prześladowanie, a wynikiem było to, że bracia zostali rozproszeni dalej poza Jerozolimę, gdzie znaleźli owocne pole do służby.

Pięć lat uwięzienia Pawła dało mu odpowiedni czas, żeby napisał siedem ze swoich listów, a także żeby dokonał analizy, rozważania, badania przygotowującego do napisania największej księgi Biblii czyli Listu do Żydów.

Zaparcie się Pana przez Piotra i jego odmowa, aby siedzieć razem z poganami w Antiochii pozwoliła mu zachować pokorę.

Można by podać wiele innych przykładów.

Z pewnością wszyscy z nas możemy dać świadectwo, poświadczyć o takich opatrznościowych ograniczeniach w naszym życiu.

Szóstym elementem Jego opatrznościowej opieki jest dyscyplina, jaką Bóg utrzymuje w stosunku do swojego ludu. Chociaż nie będziemy tego czytać to List do Żydów 12:1-12 bardzo dobrze opisuje ten element Boskiej opatrznościowej opieki.

W tym całym fragmencie, najlepiej gdyby tłumacze używali słowa „dyscyplinować” i „dyscyplina”, a nie „karać” i „karanie”, ponieważ te dwa słowa „karać” i „karanie” sugerują karę za złe postępowanie, a nie można tego zarzucić Jezusowi. On nigdy nie był tego winny. A jednak był „dyscyplinowany”, był „ćwiczony” wśród różnych ciężkich doświadczeń.

W Liście do Żydów 5:8 czytamy o naszym Panu Jezusie: „A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”. Wiemy, że dzięki tym cierpieniom Jezus skrystalizował swój charakter i stał się wiernym i współczującym Najwyższym Kapłanem.

Psalm 119:71 – „Dobrze to dla mnie, że zostałem uciśniony [dotknięty, ukarany], abym się nauczył twoich praw.”

Mamy także taki psalm, że „zanim zostałem uciśniony [ukarany], błądziłem”.

Myślę, że wszyscy z nas doświadczyliśmy i doświadczamy dyscyplinowania nas przez Boga, co jest bardzo pomocne.

No i siódmy element Boskiej, opatrznościowej opieki, to jest: karanie za złe postępowanie. Bóg karze świat według prawa naturalnego, które mniej lub bardziej wyraźnie zapisane jest w sercach całej ludzkości. Bez względu na to, jak jakaś kobieta czy jakiś mężczyzna są źli, każdy posiada jakieś pozostałości pierwotnego obrazu Bożego jaki był w Adamie. Wszyscy, bez względu na stopień degradacji, mają jakieś sumienie. W ramach tego elementu karania, Bóg karze grzechy swego ludu zgodnie z przymierzem, pod którym ten lud się znajduje.

My, jako Poświęceni Obozowcy Epifanii, jesteśmy pod różnymi ziemskimi zarysami przymierza potwierdzonego przysięgą. Księga Izajasza 59:18 dotyczy świata, a brzmi on: „Według uczynków, stosownie do nich, odpłaci gniewem swoim przeciwnikom, odwetem swoim wrogom; wyspom odpłaci odwetem”. Natomiast List do Kolosan 3:25 dotyczy Jego ludu i brzmi on następująco: „A ten, kto wyrządza krzywdę, otrzyma zapłatę za krzywdę, a u Boga nie ma względu na osobę.”

Z wyjątkiem naszego Pana, każdy z ludu Bożego doznał jakiegoś karania, ponieważ wszyscy zgrzeszyli – bardziej lub mniej. Oczywiście, im więcej jest świadomego uporu w czyimś grzechu, tym więcej karania taka osoba otrzyma.

Drodzy Bracia i Siostry, czyż jednak nie jesteśmy wdzięczni za to, że Bóg karze nas za nasze grzechy, za naszą krnąbrność, za nasze zbaczanie z właściwych dróg?

Jest pewna różnica w stopniu, w jakim Boska opatrzność działa w stosunku do różnych klas ludu Bożego. Im wyższa klasa, tym bardziej łaskawie jest traktowana. Innymi słowy, im wyższa klasa, tym bardziej wyrazista jest Boska opatrzność.

Podobnie, Bóg traktuje jednostki z każdej klasy. Tym bardziej łaskawie, na ile są one wierniejsze od pozostałych, chociaż uczyni On wszystko, co najlepsze, dla każdej pojedynczej jednostki.

Czyż Bracia i Siostry nie jest znamienne to, że dzieci przynajmniej jednego poświęconego rodzica znajdują się pod szczególną opatrznościową opieką, dopóki nie osiągną wieku dojrzałości, kiedy to mogą podjąć własną decyzję odnośnie swego poświęcenia?

Prawdę mówiąc, Boska opatrznościowa opieka nad Jego ludem dotyczy nawet innych osób, w zależności od tego, jak blisko one są tej osoby poświęconej.

Bóg używa zarówno istoty ożywione, jak i nieożywione, jako narzędzi swojej opatrzności. Czasami są to rzeczy nieożywione, innym razem ożywione istoty, np. niższe zwierzęta. Przy jeszcze innych okazjach używa narzędzi ludzkich, z których niektóre nie są świadome, że są w ten sposób używane przez Niego. Używa On także duchowych narzędzi w swoich opatrznościowych interwencjach. Czasami o tym wiemy, a czasami o tym nie wiemy.

Czytamy o tym w Liście do Żydów 1:14 – „Czy nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posyłanymi, by służyć tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie?”.

Opowiem takie pytanie, które pojawiło się przy stole w Domu Biblijnym za czasów brata Hedmana i pytanie brzmiało: czy każdy z nas ma takiego opiekuna, anioła stróża? Brat Hedman odpowiedział, że możemy mieć takiego opiekuna, a może mamy wielu takich opiekunów, którzy kolejno się nami zajmują, mają przy nas jak gdyby takie dyżury. Chodzi o to, że bez względu na to, jakich narzędzi Bóg w danym momencie używa, to nadal jesteśmy pod Jego opieką.

Jeśli chodzi o cel Boga w związku z Jego opieką opatrznościową, to podam tutaj cztery elementy tego celu:

1 – takim celem jest okazanie, zamanifestowanie nam chwały Jego charakteru, jaka przejawia się w Jego działaniach

2 – drugim takim elementem, składnikiem jest udzielenie nam korzyści, jakie płyną z siedmiu elementów Jego opatrznościowej opieki tak, jak je powyżej przedstawiliśmy

3 – po trzecie, żeby tym, którzy obserwują nasze opatrznościowe łaski dać większą ocenę Boga, zachętę i radość.

Z pewnością wszyscy Bracia i Siostry byliśmy świadkami opatrznościowej opieki Boga w stosunku do naszych Braci i Sióstr, do innych osób. A inni Bracia z pewnością widzieli taką opatrznościową opiekę Boga w stosunku do nas, byli jej świadkami.

4 – czwarty element tego celu to pomóc światu w następnym wieku, gdy ten świat będzie rozważał, myślał o Bogu, gdy będzie poznawał prawdę, będzie pobudzany i będzie zachęcany do dobra ze strony narzędzi Pana, mając nadzieję na podobną łaskę także w stosunku do nich, dla ich dobra

Wielu ludzi, a dotyczy to także niektórych z ludu Bożego, ma problemy w zrozumieniu Boskiej opatrzności, która dozwala na grzech i na zło. Biblia uczy jednak, że doświadczenie z grzechem, doświadczenie ze złem przez ludzkość i przez upadłych aniołów ma cel edukacyjny. Rodzaj ludzki i upadli aniołowie uczą się doświadczalnie na sobie, poznają na sobie okropne skutki i okropną naturę tego zła, tak, by gdy kiedyś doświadczą sprawiedliwości i tych błogich korzyści z tejże sprawiedliwości, zostali nauczeni miłować tę sprawiedliwość i trzymać się jej, trwać przy niej.

Możemy zapytać: dlaczego sprawiedliwi, dlaczego my jako lud Boży mamy cierpieć, dlaczego Bóg dozwala, abyśmy cierpieli? Także i w tym przypadku Biblia uczy, że smutek i cierpienie ludu Bożego mają cel edukacyjny. Ich doświadczenia uczą ich miłosierdzia w stosunku do upadłego człowieka oraz uczą niezłomnej wierności i posłuszeństwa wobec Boga i w ten sposób przygotowują ich na teraźniejsze i przyszłe misje oraz na ich przyszłe dziedzictwo.

Boska opatrzność zawsze sprzyja tym, którzy praktykują prawdę, sprawiedliwość i świętość, a sprzeciwia się tym, którzy sprzyjają grzechowi i błędowi, którzy wolą grzech i błąd. Czytamy o tym w 1 Liście Piotra 3:12 –  „Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich prośbom, lecz oblicze Pana przeciwko tym, którzy źle czynią”.

Boska opatrzność jest tajemnicą dla klasy niewiary w obecnym czasie, tak jak mówi pewien wiersz:

„Ślepa niewiara żadnych znaczeń
Z dzieł Pana nie wyłowi:
Lecz Bóg Swym własnym jest tłumaczem
I jasno się wysłowi.”

[„Światłość w ciemnościach świecąca”, Wlliam Cowper, tłum. Stanisław Barańczak]

Sprawiedliwi natomiast, wprost przeciwnie, dostrzegają Boską opatrzność wiarą, szczególnie w czasie próby, w czasie doświadczenia. W czasie takiej ciężkiej próby patrzmy na bohaterów wiary ze wszystkich wieków, jako dobre przykłady dla nas, a gdy próba się skończy, Bóg daje nam często zrozumienie celu takiej próby lub takich prób.

Na koniec, rozważmy jeszcze owoce Boskiej opatrzności, które są liczne, wielorakie.

Boska opatrzność każdy zarys Boskiego planu, w każdej dyspensacji, w każdym wieku i na każdym poziomie istnienia aż do czasów obecnych doprowadziła do szczęśliwego końca. Możemy być pewni, że Boska opatrzność doprowadzi do szczęśliwego zakończenia wszystkie przyszłe zarysy Jego planu, co obejmuje obalenie obecnego złego świata, udzielenie ludzkości doświadczenia z dobrem, napełnienie Ziemi chwałą Boga, nagrodzenie wiernych, zniszczenie Szatana, złych aniołów i ludzi, i uczynienie całej ziemi rajem, takim jak kiedyś był Eden.

Nie ma takiej siły ani połączenia różnych sił, które mogłyby zablokować lub przeszkodzić w realizacji przez Boga dobra dla Jego stworzeń.

Drodzy Bracia i Siostry, chwalmy Boga i dziękujmy Bogu za Jego cudowną opatrzność. Niech Pan doda swych błogosławieństw, amen!

Częste pytanie, na które trudno odpowiedzieć.

Niedawno miała miejsce dyskusja, w której trafiłem na kilka ciekawych odpowiedzi, więc je tutaj zostawię. Przy okazji załączam też do posłuchania jeden z rozdziałów książki „Boski plan wieków” pt. „Dozwolenie na zło”:

A tutaj obiecane wypowiedzi:

„Zwróćmy uwagę, że wierzący muszą się tłumaczyć przed niewierzącymi z istnienia zła, bo niewierzący narzucają im taką narrację i argumentują, że gdyby istniał dobry Bóg, to nie byłoby zła. Wychodzi na to, że niewierzący chcą ustawiać rzeczy na swoją modłę. Trzeba więc pokazać koncepcję wierzącego: że są to przejściowe cierpienia, rodzaj zabiegu chirurgicznego na uszkodzonej kości, który zakończy się wyleczeniem chorego.”

***

„Uważam, że świat, który istnieje obecnie musi się wręcz manifestować złem które jest nie do ogarnięcia z perspektywy normalnego człowieka. Musi być w nim bezgraniczność zła skoro nie ma w nim Boga. Takie zło wyrządzone na dziecku moim zdaniem nie jest po to by to dziecko wyciągnęło z tego konkretnego zła jakieś w przyszłości lekcje. Jest w tym sensie raczej bezcelowe. Jednak pokazuje w ten sposób, że zło które jest elementem tego świata właśnie tak się manifestuje. Często swoją ślepą, okrutną brutalnością i niesprawiedliwością. Takich przypadków było i jest miliony. Tylko boska mądrość potrafi z tego wyprowadzić ogólną lekcje dla wszystkich. Ta lekcja udowodni ponad wszelką wątpliwość czym jest świat gdy człowiek odwraca się od Boga.

Inaczej mówiąc, cierpiące dziecko jest manifestacją zła, które musi się manifestować takimi przykładami w tym świecie skoro ten świat podlega wolnej woli ludzi zwiedzionych przez diabła. Dziecko takie wraz z innymi nauczy się lekcji tak jak każdy inny człowiek, nawet nigdy nie cierpiący.”

***

„Powołanie się na cierpienia dziecka uaktywnia w nas tak silne emocje, że dyskusja bywa nie możliwa. To dlatego „dzieci w Afryce głodują”, a „na Ukrainie giną dzieci”. Taki przekaz na nas mocno działa. Co chcę przez to powiedzieć, że odwołanie się do tak silnych emocji w żaden sposób nie daje się zracjonalizować. Jeśli się nie da, to nie próbuję na siłę. Gdy mój przyjaciel zapytał, czemu jego dziecko spotkało takie doświadczenie (niepełnosprawność), to jedyne co umiałem odpowiedzieć, to żeby tego nie analizował, bo odpowiedzi w takich emocjach nie znajdzie i żeby się po prostu wypłakał. Ogólnym celem dozwolenia na zło jest jego doświadczenie i docenienie sprawiedliwości. Zatem w każdym doświadczeniu ważniejszym, niż odpowiedź na pytanie, czemu Boże takie doświadczenie przyszło („jaki jest tego cel?”), jest budowanie nienawiści do grzechu.”

***

„Pan Bóg ma w tym CEL, by człowiek przeszedł przez różne formy cierpień. Tym CELEM jest wieczna korzyść dla każdego człowieka. W Królestwie Bożym czlowiek doświadczy dobra, miłości i sprawiedliwosci. Przez doświadczenie zła i dobra będzie więc mógł podjąć odpowiednią decyzję, która stanie się wiecznym szczęściem dla każdego [kto wybierze właściwie].”

***

„Kiedyś usłyszałam na to pytanie taką odpowiedź: człowiek musi doświadczyć, co to jest smutek i zło teraz, aby w przyszłości docenić w Krolestwie Bożym łaski, jakie otrzymał i nigdy nie dążyć do tego zła.”

—–

Więcej biblijnej argumentacji znajdziecie w artykule pt. „Dlaczego kochający Bóg dozwala na klęski?”.

Z mojej strony, na ten moment, żadnej dodatkowej odpowiedzi nie ma. Jednak Bóg realizuje swój plan, którego ostatecznym celem jest dać szansę zdobycia wiecznego życia i szczęścia każdemu. Jest w Biblii bardzo wiele obietnic, że blisko przed nami są już „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” i nawet jeśli poprzedzą je dalsze wstrząsy i cierpienia na świecie, to właśnie zapowiadane czasy odnowienia przyniosą każdemu najlepszą odpowiedź. Oby nastały jak najszybciej – „Przyjdź Królestwo Twoje!”.

Pozdrawiam
Wiktor Szpunar

—

Na początku, na początku początków był Bóg (JHWH) – Jehowa lub Jahwe w zależności od wymowy. Tenże Bóg powołał do istnienia Logosa, przez którego stworzył wszystko i to do niego mówił „uczyńmy”. „Na początku było Słowo, a ono Słowo było u Boga, a Bogiem było ono Słowo. To było na początku u Boga, Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało” – Jan1:1-3

Dzięki projektom Boga i działaniom Logosa dawno temu powstał wszechświat a w nim maleńka Ziemia.

Najpierw przyjrzyjmy się Ziemi:

Na przygotowanej do życia Ziemi powołana została do istnienia pierwsza para ludzka: Adam i Ewa. Człowiek stworzony przez Boga był doskonały. Bóg poinformował go o skutkach ewentualnego grzechu. Intuicyjnie człowiek również przeczuwał, że postąpienie wbrew woli Boga nie wróży nic dobrego (pamiętamy, że po zgrzeszeniu oboje chowali się przed Bogiem !). W raju Bóg przygotował drzewo, które stało się powodem próby człowieka. Określenie tabula rasa dobrze charakteryzowało człowieka, który nie wiedział, czym jest grzech i zło w praktyce, nie miał doświadczenia ze złem. Adam z Ewą wiedzieli, kto jest ich Stwórcą i do kogo powinni mieć zaufanie. Bóg wyposażył ich w zdolność odróżniania dobra od zła – sumienie, wrażliwość moralną. Ludzie posiadali jeszcze coś ważnego. Byli obdarzeni wolną wolą. We wszystkich sprawach decyzja należała do nich. Jeszcze jedno: Bóg oczywiście wszystko o nich wiedział ( jest wszechwiedzący, jest Stwórcą człowieka ).

Gdzieś w niebie:

Wśród istot duchowych stworzonych przez Boga ( tak naprawdę przez Logosa ) był Lucyfer (Jutrzenka). Był on wspaniałą doskonałą istotą wysoko postawioną w hierarchii istot duchowych. Znał on Boga jako swego Stwórcę, był świadkiem wszystkich dotychczasowych spraw czynionych przez Boga. Znał Boga jako tego, który postępuje według zasady dobra. Wiedział on, że cechy Boga to miłość, sprawiedliwość, mądrość i moc. Można powiedzieć, wiedział z kim ma do czynienia. Miał, jak wszystkie boskie rozumne stworzenia, prawo do korzystania z wolnej woli. Miał on też wiedzę na temat tego, co dobre i co złe ( sumienie ). Zła w praktyce nie znał. Nic nie wskazywało na burzę, która przyszła. Tylko Bóg zna przyszłość.

Zło

Sielanka na Ziemi została przerwana. Szatan a w ślad za nim ludzie sprzeciwili się Bożemu prawu, zgrzeszyli. Bóg zgodnie z zapowiedzią wydał na człowieka wyrok: umierając umrzesz. Ludzie zaczęli umierać, zaczęli się zabijać. W trudnych warunkach, w walce o byt zaczęli odpadać od swej doskonałości fizycznej, umysłowej a nade wszystko moralnej. Duchowe piękno pierwszego człowieka zanika z pokolenia na pokolenie. Zło na Ziemi pogłębia się również dzięki działaniom szatana i upadłych aniołów. Pierwsza partia zdeprawowanej ludzkości zginęła w wodach potopu. Nie będę opisywał świata , w którym teraz żyjemy. Jeśli kiedyś ludzie byli bardzo zaniepokojeni i przekonani, że nie radzą sobie z porządkowaniem naszej rzeczywistości, to dzisiaj tak właśnie jest. Jest źle. Co się zatem dzieje na tej naszej ziemi? Dlaczego tak się dzieje?

Czy bunt Szatana i upadek Adama zaskoczyły Boga? Niektórzy twierdzą, iż tak kochał swoje stworzenia, że nie przypuszczał, by były zdolne do wystąpienia przeciwko niemu. Ograniczają w ten sposób boską wszechwiedzę. Tymczasem Bóg od zarania dziejów wiedział, co się wydarzy:

Harmonia wszechświata, każde istnienie ma swoją przyczynę/potrzebę, w przyrodzie widoczna jest celowość to wskazuje na planowość w działaniach Boga.

Profetyczny charakter Pism ( proroctwa, obietnice i typy ) dowodzi Bożej wszechwiedzy i planowania.

Łuk.11;50 Aby szukano od tego rodzaju krwi wszystkich proroków, która wylana jest od założenia świata.

Jan 17:24 Ojcze! Któreś mi dał, chcę, aby gdziem ja jest, i oni byli ze mną, aby oglądali chwałę moję, którąś mi dał; albowiemeś mię umiłował przed założeniem świata.

Ef.1:4 Jako nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli świętymi i nienaganionymi przed oblicznością jego w miłości.

Żyd.4:3 …boć dokonane są dzieła Boże od założenia świata.

1 Piotr.1:19,20 Ale drogą krwią, jako Baranka niewinnego i niepokalanego Chrystusa; Przejrzanego przed założeniem świata….

Bóg ma plan względem ludzi, ale jest on tajemniczy. Wiele fragmentów Pisma św. mówi o tym:

5 Mojżeszowa 29:29 – „Rzeczy tajemne należą Panu Bogu naszemu, a jawne nam i synom naszym aż na wieki…”

Mateusza 13:35 – „Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka mówiącego: Otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem skryte rzeczy od założenia świata.”

Ps.25:14 – „Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy się go boją, a przymierze swoje oznajmuje im.”

Na wypełnienie lub objawienie pewnych rzeczy potrzeba właściwego czasu:

Przykłady:

Jana 2:4 – „Rzekł jej Jezus: Co ja mam z tobą niewiasto? Jeszcze nie przyszła godzina moja.”

Jana 7:30 – „i szukali, jakoby go pojmać; ale żaden nie ściągnął nań ręki; bo jeszcze nie przyszła była godzina jego.”

Jana 8:20 – „Te słowa mówił Jezus w skarbnicy, ucząc w kościele, a żaden go nie pojmał; bo jeszcze była nie przyszła godzina jego.”

Możemy nie być pewni kiedy i w jaki sposób, ale Bóg obiecał, że Jego plan co do świata wykona się:

Izajasza 14:24 – „Przysiągł Pan zastępów, mówiąc: Zaiste, jakom umyślił, tak będzie, a jakom uradził, tak się stanie;”

Izajasza 46:9-11 – „Który opowiadam od początku rzeczy ostatnie, i zdawna to, co się jeszcze nie stało; rzekęli co, rada moja ostoi się, i wszystkę wolę moją uczynię.”

Bóg w swojej Opatrzności ma pełną kontrolę nad wszystkim, co się dzieje:

Izajasza 55:11 – „Takie będzie słowo moje, które wyjdzie z ust moich; nie wróci się do mnie próżno, ale uczyni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tym, na co je poślę.”

1 Królewska 12:15,24 – „I nie usłuchał król ludu: bo była przyczyna od Pana… Tak mówi Pan… albowiem ode mnie się ta rzecz stała.”

W Dzieje Ap. 17:31 czytamy :

Przeto iż postanowił dzień, w który będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości przez męża, którego na to naznaczył, upewniając o tem wszystkich, wzbudziwszy go od umarłych.

„NIEKTÓRZY nieświadomie mylnie oceniają umiejętność oraz mądrość wielkiego architekta i budowniczego na podstawie niedokończonego jeszcze dzieła. Podobnie wielu w swej niewiedzy błędnie ocenia teraz Boga na podstawie dzieła, którego On jeszcze nie dokończył. Ale w przyszłości, gdy rusztowanie zła, które było dozwolone, aby utrzymywać człowieka w karności i które ostatecznie będzie wykorzystane dla jego dobra, zostanie usunięte, a rumowisko oczyszczone, dokończone dzieło Boga będzie obwieszczać każdemu Jego nieskończoną mądrość i moc. Wówczas okaże się, że plany Boga pozostają w harmonii z Jego chwalebnym charakterem.” (Charles Taze Russell, I tom „Wykładów Pisma Świętego”)

C o  z a t  e m  B ó g  z a m i e r z y ł ?

1. Jezus Chrystus (zbawiciel świata) i Jego wywyższenie

Jezus stał się człowiekiem. Widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego – Żyd. 2:9. Aby przez ofiarę swojego ludzkiego życia odkupić Adama i jego potomstwo. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni – 1 Kor. 15:22.

W efekcie nie tylko odkupił ludzkość, by mogła zostać wzbudzona z grobu, ale rozwinął charakter godny Boskiej, nieśmiertelnej natury – natury samego Boga. On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach – Żyd. 1:3. Uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca – Fil. 2:8-11.

Charakter ten został wypróbowany pod względem zgodności jego woli z wolą Bożą. Mówiąc: Ojcze, jeśli chcesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie moja, lecz twoja wala niech się stanie – Łuk. 22:42.

2. Naśladowcy naszego Pana, ich rola w przyszłości i ich liczba

Podobny zaszczyt przewidziany został dla naśladowców naszego Pana. Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest – 1 Jana 3:2. Przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość – 2 Piotra 1:4.

Jeśli podobnie jak on oddali życie dla Boga i braci, a ich wola jest w jedności z wolą Jezusa i Boga. Jeśli z nim wytrwamy, z nim też królować będziemy; jeśli się go zaprzemy, i On się nas zaprze – 2 Tym. 2:12. I już nie jestem na świecie, lecz oni są na świecie, a Ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj w imieniu twoim tych, których mi dałeś, aby byli jedno, jak my – Jan. 17:11.

Bóg zawsze jednak zachowa najwyższe stanowisko. Wszystko bowiem poddał pod stopy jego. Gdy zaś mówi, że wszystko zostało poddane, rozumie się, że oprócz tego, który mu wszystko poddał – 1 Kor  15:27.

Są oni nazwani maleńką trzódką, czyli ich liczba nie jest wielka w porównaniu do ogółu ludzkości. Nie bój się, maleńka trzódko! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo – Łuk. 12:32.

Są też nazwani królami i kapłanami. I uczyniłeś z nich dla Boga naszego ród królewski i kapłanów, i będą królować na ziemi – Obj. 5:10. Jedynie nieliczni będą tak wywyższeni i będą pełnić rolę królów i kapłanów. Wszyscy jednak będą wzbudzeni z grobu. Pokładając w Bogu nadzieję, która również im samym przyświeca, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych – Dz. Ap .24:15.

Czytamy, że razem z Jezusem będą rządzić, pouczać i sądzić resztę zmartwychwstałych ludzi, a także aniołów. I widziałem trony, i usiedli na nich ci, którym dano prawo sądu; widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże, oraz tych, którzy nie oddali pokłonu zwierzęciu ani posągowi jego i nie przyjęli znamienia na czoło i na rękę swoją. Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat – Obj. 20:4. Czy nie wiecie, że aniołów sądzić będziemy? Cóż dopiero zwykłe sprawy życiowe? – 1 Kor. 6:3.

3. Przyszłość ludzkości

Ludzie nigdy nie byli nieśmiertelni. Ci, którzy zmartwychwstaną w naturze ludzkiej nigdy też tacy nie będą, choć będą mogli żyć wiecznie. Ofiara naszego Pana oraz praca królów i kapłanów w przyszłym wieku doprowadzi ludzi do osiągnięcia doskonałości – do przywrócenia tego, co Adam utracił na początku. Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze, Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, Którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich. Wszak Mojżesz powiedział: Proroka, jak ja, spośród braci waszych wzbudzi wam Pan, Bóg; jego słuchać będziecie we wszystkim, cokolwiek do was mówić będzie. I stanie się, że każdy, kto by nie słuchał owego proroka, z ludu wytępiony będzie. I wszyscy prorocy, począwszy od Samuela, którzy kolejno mówili, zapowiadali te dni – Dz. Ap. 3:19-24.

Królestwo Boże, które zapanuje na Ziemi będzie zupełnie inne niż obecny zły świat. Każdy będzie mógł doznać jego dobra i w tak dobrych warunkach naprawiać swój charakter, by pasować do tego nowego dobrego świata . Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze – Iz. 11:9. Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza, i usunie hańbę swojego ludu na całej ziemi, gdyż Pan powiedział. I będą mówić w owym dniu: Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; to Pan, któremu zaufaliśmy. Weselmy i radujmy się z jego zbawienia! – Iz. 25:8-9.

Ci którzy nie osiągną harmonii z Bogiem na wieki przestaną istnieć – zarówno ludzie, jak i istoty duchowe. I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego – Obj. 20:14-15.

Nie będą wiecznie męczeni w ogniu. Zarówno słowa gehenna jak i hades/sheol opisane są w Biblii jako stan śmierci, bez działania, bez życia, bez istnienia. Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz – Kazn. Sal. 9:10.

Bóg jest na to zbyt sprawiedliwy i prawdomówny. Ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy tylko zjesz z niego, na pewno umrzesz – 1 Moj. 2:17. W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb, aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz. – 1 Moj. 3:19. Bóg nie mówi, że karą jest wieczna, niekończąca się męka.

Jest też zbyt mądry by dopuścić na coś takiego. Aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebiańskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą – Efez. 3:10.

Oprócz tego Bóg jest zbyt potężny by pozwolić sobie na istnienie zła na wieki. A tym byłyby wieczne męczarnie i wieczne istnienie złych istot w Hadesie, gehennie itp. Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, W morzach i we wszystkich głębinach – Ps. 135:6.

Przede wszystkim jest jednak pełen miłości i dla nas wszystkich przewidział zbawiciela, choć nie musiał tego czynić. Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł – Rzym. 5:9. Nie będzie więc męczył kogokolwiek przez wieki.

Jezus umarł za Adama, który utracił życie dla siebie i wszystkich swych potomków. Dzięki temu odzyskał, co utracił Adam. Lecz nie tak jak z upadkiem ma się sprawa z łaską; albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka umarło wielu, to daleko obfitsza okazała się dla wielu łaska Boża i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa – Rzym. 5:15.

Dzięki niemu wszyscy będą mogli poznać Boga. Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie – 1 Tym. 2:4. Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego – Jana 5:28.

W Królestwie Bożym wszyscy będą świadomi różnicy między dobrem a złem. Obecnie niepełna wiedza, nasze słabości oraz działanie Szatana przeszkadza nam w tym. Każdy stanie wtedy na próbie, czy wybiera dobro i życie (istnienie), czy też zło i śmierć (nieistnienie). Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i dobro oraz śmierć i zło… Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię. Położyłem dziś przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i, przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył, ty i twoje potomstwo – 5 Moj. 30:15, 19.

4. Nasz obecny stan

Nasza wiedza jest obecnie niepełna. Bo cząstkowa jest nasza wiedza i cząstkowe nasze prorokowanie – 1 Kor. 13:9. Jeśli coś źle rozumiemy, zostanie nam to objawione w przyszłości. Ilu nas tedy jest doskonałych, wszyscy tak myślmy; a jeśli o czymś inaczej myślicie, i to wam Bóg objawi – Fil. 3:15.

Wszyscy ludzie poznają kiedyś prawdę i nie będą się wzajemnie pouczać i przekonywać do swojego zrozumienia. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich – mówi Pan – Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę – Jer. 31:34.

Najważniejsze jest więc byśmy obecnie pracowali nad naszym charakterem i żyli tak jak podoba się Bogu. I choćbym miał dar prorokowania, i znał wszystkie tajemnice, i posiadał całą wiedzę, i choćbym miał pełnię wiary, tak żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym – 1 Kor. 13:2. A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej. To jest największe i pierwsze przykazanie. A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy – Mat. 22:37-40.

Cieszymy się, że Bóg dał nam poznać siebie ze Swojego Słowa na ile uznał to za słuszne. Cieszymy się Jego wspaniałym charakterem oraz zbawieniem, które mamy dzięki naszemu Panu Jezusowi. Aby i Oni mogli cieszyć się z nas powinniśmy w naszym życiu wybierać dobro. Napełniajmy nasze serca i umysły tym, co dobre, aby takie też były nasze uczynki. Byliście bowiem niegdyś ciemnością, a teraz jesteście światłością w Panu. Postępujcie jako dzieci światłości, Bo owocem światłości jest wszelka dobroć i sprawiedliwość, i prawda – Efez. 5:8-9. Prowadźcie wśród pogan życie nienaganne, aby ci, którzy was obmawiają jako złoczyńców, przypatrując się bliżej dobrym uczynkom, wysławiali Boga w dzień nawiedzenia – 1 Piotr. 2:12.

Cała natura woła, że Bóg istnieje, a Biblia niesie słowa pociechy dla wielu. Pociecha ta dotrze do wszystkich ludzi we wspomnianym wcześniej dniu nawiedzenia. O nadejście tego dnia modlą się wszyscy chrześcijanie słowami najbardziej znanej modlitwy. Przyjdź Królestwo twoje, Bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi – Mat. 6:10.

Dlaczego kochający Bóg dozwala na zło? – mówi br. Piotr Ozimek

_______________________

• Huragany, tornada, trzęsienia ziemi, powodzie, epidemie… Bóg może im zapobiec. Dlaczego tego nie czyni?
• Dlaczego Bóg nie przeszkodził wojnie światowej, a obecnie nie przeszkadza rewolucjom, które przetaczają się przez świat razem z zabijaniem, gwałtem, kradzieżą i głodem?

Dlaczego nawet chrześcijan nie omijają złe rzeczy, jeżeli modlą się i proszą o Boską łaskę nad nimi?

Wierzymy w kochającego Boga i spróbujemy odpowiedzieć na te pytania w duchu Pisma Świętego.

Zapraszamy serdecznie na spotkanie, które odbędzie się w sobotę, 23 listopada 2019 r. o godzinie 17:00 w sali zgromadzeń przy ul. Zduny 10A w Bydgoszczy (w głębi podwórza)

DLACZEGO KOCHAJĄCY BÓG DOZWALA NA ZŁO?

Wstęp wolny – możliwość zadawania pytań – bezpłatne Nowe Testamenty i literatura biblijna

Zdaje się, że jest tu sprzeczność, bo z jednej strony czytamy:

„Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał (…)” (Rzymian 8:20)

„Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu (…)” (Rzymian 11:32)

Z drugiej, ten sam Bóg, który nie przeszkodził panowaniu zła, dopuścił do II wojny światowej, holocaustu; który nie przeszkadza nowotworom i szaleńcom drogowym, w Biblii przedstawiany jest po prostu jako Miłość (1 Jana 4:8), a inne miejsca dodają do tego:

„Dzieła Twoje są wielkie i godne podziwu,
Panie, Boże wszechwładny!
Sprawiedliwe i wierne są Twoje drogi,
o Królu narodów!” (Apokalipsa 15:3)

„Pan jest dobry i prawy:
dlatego wskazuje drogę grzesznikom;
rządzi pokornymi w sprawiedliwości,
ubogich uczy swej drogi.” (Psalm 25:8-9)

… sam Bóg miał nawet powiedzieć o sobie:

„jestem Jahwe, który okazuje łaskawość,
praworządność i sprawiedliwość na ziemi –
w tym to mam upodobanie.” (Jeremiasza 8:23)

Powtarzanie tych słów ludziom, którzy stracili dziecko w wypadku samochodowym lub po ciężkiej walce z chorobą, lub po prostu komuś myślącemu, może budzić zrozumiały sprzeciw. Czy jednak Pismo Św. wyjaśnia także i to?

Pewnego rodzaju wyjaśnienie zawiera się w dokończeniu pierwszych dwóch wersetów, które celowo urwaliśmy w połowie…

„Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – W NADZIEI, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.” (Rzymian 8:20,21)

„Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe MIŁOSIERDZIE.” (Rzymian 11:32)

Jeśli więc jest harmonia między wersetami o miłości i mocy Boga, a zarazem nie przeszkodzeniu złu, to można ją znaleźć jedynie w przyczynie dozwolenia zła („…aby wszystkim okazać swe miłosierdzie”). Lecz jaka to przyczyna?

Napisany przez C.T. Russella „Boski plan wieków” to jedna z najciekawszych znanych nam książek o tematyce biblijnej. Napisz do nas, by otrzymać go bezpłatnie. Wystarczy kliknąć w obrazek powyżej i napisać do nas przy pomocy specjalnego formularza. Można też napisać pod adres: wiktor@badaczebiblii.pl

Zacytujemy w tym miejscu fragment książki, która mówi nieco o celu dozwolenia zła:

„Bóg przewidział nie tylko to, że człowiek, otrzymawszy wolność wyboru, nie mając możliwości pełnej oceny grzechu i jego skutków, wybierze grzech, ale wiedział On także, iż kiedy człowiek zaznajomi się z grzechem, wciąż będzie go wybierał, ponieważ ta znajomość tak osłabi jego moralną naturę, że zło stopniowo będzie się stawać dla niego przyjemniejsze i bardziej pożądane niż dobro. A jednak Bóg zamierzył zezwolić na zło, dlatego, że przygotowawszy lekarstwo mające uwolnić człowieka od jego następstw, wiedział, że doprowadzi go przez doświadczenie do pełnego zdania sobie sprawy z ogromu grzeszności grzechu i z niezrównanej wspaniałości cnoty przeciwstawionej grzechowi, ucząc człowieka większej miłości i czci dla jego Stwórcy, który jest źródłem wszelkiego dobra. Bóg wiedział, że te doświadczenia doprowadzą człowieka do unikania wszystkiego, co sprowadza tyle niedoli i cierpień. Ostatecznym więc rezultatem będzie większa miłość do Boga i większe znienawidzenie wszystkiego, co się sprzeciwia Jego woli. W wyniku tego nastąpi utwierdzenie w wiecznej sprawiedliwości wszystkich tych, którzy odniosą korzyść z lekcji, jakich Bóg udziela obecnie przez dozwolenie grzechu i nieodłącznego zła. Powinno się jednak dostrzec wielką różnicę pomiędzy bezspornym faktem zezwolenia na zło przez Boga a poważnym błędem tych, którzy oskarżają Boga o autorstwo i sprowokowanie grzechu. Ten pogląd jest po pierwsze bluźnierczy, a po drugie sprzeczny z faktami przedstawionymi w Piśmie Świętym. Osoby, które popadają w ten błąd, czynią to, usiłując znaleźć plan zbawienia inny niż ten, jaki Bóg nam zabezpieczył przez ofiarę Chrystusa jako cenę okupu za nas. Jeśli udaje im się przekonać siebie i innych, że Bóg jest odpowiedzialny za wszelki grzech, niegodziwość i zbrodnię, a człowiek jako niewinne narzędzie w Jego rękach, został zmuszony do popełniania grzechu, torują tym samym drogę teorii, że to nie ofiara za nasze grzechy, nie jakakolwiek forma miłosierdzia była potrzebna, lecz po prostu sprawiedliwość. (…)
To prawda, że Bóg ma moc zmusić człowieka do grzechu lub sprawiedliwości, ale Jego Słowo oznajmia, że nie ma takiego zamiaru. Bóg postępując konsekwentnie, nie mógłby zmusić człowieka do grzechu z takiego samego powodu, z jakiego ,,samego siebie zaprzeć się nie może”. Takie postępowanie byłoby niezgodne z Jego sprawiedliwym charakterem, a tym samym – NIEMOŻLIWE. Bóg szuka czci i miłości, ale tylko u tych, którzy by Go czcili w duchu i prawdzie. W tym celu dał On człowiekowi WOLNĄ WOLĘ, podobną do Swej własnej, i pragnie, aby człowiek wybrał sprawiedliwość.”
– C. T. Russell, „Boski plan wieków”, s. 124-126

Jeśliby to streścić to mamy tu często podawany argument – wolna wola człowieka, także w stronę zła i grzechu. Bóg nie pragnie za swe dzieci robotów –

Sformułowanie «na wyobrażenie nasze» ma odniesienie do wielu rzeczy, ale zasadniczą sprawą jest to, że Bóg jest moralnie wolny i takim też uczynił człowieka – moralnie wolnym; takimi też uczynił aniołów oraz istotę, którą zwiemy diabłem; wszystkie one mają wolność robić, co chcą. Wiemy, że Bóg mógł urządzić całą sprawę inaczej, tak jak to się czasem przedstawia w następujący sposób: Większość z was ma dzieci. Chcecie posłać chłopaka po cukier do sklepu. Po drodze zatrzymuje się on i bawi z innymi chłopcami, zajmuje mu to do powrotu więcej czasu. Ale załóżmy, że macie chłopca, który zamiast płuc i żołądka oraz innych organów ma w sobie pełno kółek, sprężynek itp. Gdybyście chcieli posłać go po cukier, po prostu skierowalibyście go w odpowiednią stronę i wystartowali; poszedłby bezpośrednio do sklepu, nabył cukier i wrócił, nie bawiąc się po drodze z innymi chłopakami. Nikt nie chciałby takiego chłopca. Również Bóg nie chciał takich dzieci. Bóg mógł uczynić takich aniołów i członków ludzkiej rasy, ale tacy by Go nie zadowolili. Bóg nie mógłby się cieszyć takim rodzajem ludzkim, który by nie grzeszył, bo nie mógłby zgrzeszyć.
–Benjamin H. Barton, „Echa pielgrzyma”, s. 245.

Jest tu jednak coś więcej, co można ująć jako KONTRAST.

Powodem tego, że Bóg nie przeszkodził złu na samym początku, według Biblii, jest KONTRAST między złem w obecnym czasie i dobrem w przyszłym królestwie, które kiedyś każdy człowiek będzie mógł docenić. Zdaje się, że osobiste doświadczenie zła Bóg Biblii uznaje za najlepszą drogę, by w przyszłości człowiek mógł opowiedzieć się po stronie dobra.

Jeśli zło w praktyce miałoby być wieczne, jego istnienie zawsze byłoby cieniem na miłości i wszechmocy Boga.

Pismo Św. zapewnia jednak, że zło zostanie zupełnie usunięte. Mocno w to wierzymy! Księga ta mówi, że jak potępienie spadło na nas wszystkich w Adamie, tak Bóg dostarczył 'nowego Adama’, dawcę życia – Chrystusa, który stanie się Ojcem Wieczności dla zmartwychwstałych ludzi. Królestwo Chrystusa na ziemi będzie czasem doświadczenia dobra, jako kontrastu wobec zła, a w czasie tym ludziom udzielona będzie wszelka pomoc, aby mogli uczyć się dobra i wybierać dobro, sprawiedliwość.

Będzie to przywrócenie raju, „nowe niebo i nowa ziemia, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.” (2 Piotra 3:13) „I otrze Bóg z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.” (Apokalipsa 21:4)

O tych czasach naprawy bardzo pięknie mówi Biblia, szczególnie Księga Izajasza, rozdział 35, wydaje się wyjątkowym opisem. Nie będziemy go jednak przytaczać. Na pewno każdy, kto zechce, znajdzie go. To jednak nie wyjątek, w końcu, jak przemawiał św. Piotr:

Nastanie czas, kiedy Pan was pocieszy, zsyłając zapowiedzianego wam Mesjasza Jezusa. Niebo zatrzyma Go aż do czasu powszechnego odnowienia, o którym od dawna mówił Bóg przez świętych proroków. – Dzieje 3:20-21

Inne przekłady dodają tu: „przez usta WSZYSTKICH swoich świętych proroków.”

Restytucja – czas naprawy