„Rozmnożył mnie Bóg w ziemi niedoli mojej”

Przez okolicę przechodziła kolejna letnia ulewa. Przy oknie stał poeta, obserwując jak woda niemiłosiernie smagała ziemię bezlitosnymi potokami. Ale on w swojej wyobraźni zobaczył jeszcze coś więcej prócz potoków deszczu. Widział miliardy kolorowych kwiatów, które wkrótce wyłonią się z wilgotnej gleby, okrywając ziemię pięknem i napełniając powietrze swoim aromatem. I poeta zaśpiewał:

„Ja widzę już nie krople dżdżu – narcyzów złoty deszcz;
Na pola, góry spada on, i pośród sadów, wież.
Gdy szara mgła otula nas i grozi przyjściem burz,
To ja nie widzę deszczu już – ja widzę setki róż.”

[Robert Loveman, „The Rain Song”]

Być może, że i w tej chwili ktoś z dzieci Bożych przechodzi doświadczenia i mówi: „O Boże, jakże okrutna dosięgła mnie niepogoda. Obalały mnie deszcze doświadczenia, które wydają mi się ponad moje siły. Zalały mnie rozczarowania, niszcząc wszystkie moje najlepsze plany. Fala utrapienia zatopiła moje życie i serce drży z bólu, który jest nie do zniesienia, a potoki niepowodzeń zalewają moją duszę”.

W tym wszystkim, mój przyjacielu, bardzo się mylisz. To nie deszcz zła cię zalewa. Ciebie zalały deszcze błogosławieństwa. Jeśli bowiem nie zwątpisz w słowa twojego Ojca, to niepogoda ta przyniesie ze sobą duchowe kwiaty o takiej woni i nieopisanym pięknie, jakie nigdy nie rosły w twoim niezmąconym i nie znającym smutku życiu. Widzisz wprawdzie deszcze, lecz czy nie widzisz również i kwiatów? Jesteś zasmucony z powodu doświadczeń. Lecz Bóg widzi delikatne pąki wiary, które ukazują się w twoim życiu właśnie podczas tych doświadczeń. Starasz się uniknąć cierpień. Lecz Bóg widzi czułe współczucie dla innych cierpiących, które rodzi się w twojej duszy. Twoje serce kurczy się pod ciężarem bolesnego rozstania z kimś, kto opuścił ten świat. Lecz Bóg widzi głęboki wpływ tego smutku i duchowe bogactwo, które wniósł w twoją duszę.

To nie deszcz doświadczeń dosięgnął ciebie. Zrosiły ciebie: delikatność, współczucie, cierpliwość i tysiące innych kwiatów i owoców Ducha Świętego; wnoszą one w twoje życie takie duchowe bogactwo, jakiego dobrobyt i rozkosze tego świata nigdy nie mogłyby zrodzić w twojej duszy.

– Lettie Burd Cowman, „Strumienie na pustyni” (15 czerwca)

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Pytanie – Zauważyłem, że ludzie, którzy próbują żyć w prawy sposób i być chrześcijanami, częściej spotykają się z niepowodzeniami niż osoby samolubne i niegodziwe. Czy Biblia daje jakieś wyjaśnienie w tej kwestii?

Odpowiedź – Tak, Biblia podaje powód. Siłą rzeczy mała łódka płynąca pod prąd z dwukrotnie większym prawdopodobieństwem zderzy się z kłodami i gruzami, niż gdyby płynęła z prądem. Dlatego człowiek, który stara się sprzeciwiać samolubstwu i grzechowi, ma trudniejszą walkę. Naturalną tendencją świata jest podążanie w dół. Chrześcijanin odkrywa, że jest tak, jak powiedział Zbawiciel: „A ciasna [trudna] jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało jest, którzy ją znajdują” (Mat. 7:14). Pan dozwala, żeby chrześcijan doświadczał przeciwności, gdyż dzięki temu rozwija się jego charakter. Gotowość do odważnego sprzeciwu wskazuje na charakter, który jest przyjemny Panu. Słabi chrześcijanie zniechęcają się tymi doświadczeniami, lecz silni wzmacniają się w Panu i rozwijają zdecydowane charaktery. To wiernym chrześcijanom Bóg dał obietnicę współdziedzictwa z Jezusem w Jego Królestwie. Takim powiedział, „że przez wiele ucisków musimy wejść do królestwa Bożego” (Dzieje Ap. 14:22).

_____________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 821

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Na przestrzeni wieków, w tym ostatniego i bieżącego stulecia, wielu chrześcijan zastanawiało się i wciąż się zastanawia, gdzie był i gdzie jest Bóg, gdy ludzkość globalnie dotykają nieszczęścia, kataklizmy, obozy koncentracyjne, epidemie, pandemie i zarazy lub – bardziej indywidualnie – gdy poszczególne rodziny i jednostki padają ofiarą chorób, wypadków i napadów.

Gdzie jest wtedy Bóg? Czy widzi nas i nasze problemy? Czy one Go interesują? Czy może nam pomóc? A jeśli może, dlaczego tak często nie pomaga? Może On jednak nie istnieje i rację mają ateiści, którzy nie wierzą w istnienie wszechpotężnej Istoty, gdyż po pierwsze nikt nigdy Jej nie widział, a po drugie, gdyby Ona gdzieś była, i rzeczywiście była tak dobra i potężna, jak się o Niej twierdzi, nie mogłaby pozostawać głucha i ślepa na los swych stworzeń, lecz zareagowałaby np. na Oświęcim, przerwałaby lot samolotów na dwie wieże w Nowym Jorku i nie pozwoliłaby tsunami i trzęsieniom ziemi odbierać tylu ludzkich istnień.

W tym wykładzie spróbujemy udowodnić istnienie potężnego i miłosiernego Boga pomimo pozornych dowodów Jego niestnienia lub przynajmniej bierności w czasie, gdy my ludzie najbardziej Go potrzebujemy.

Link do wykładu: https://youtu.be/jN3mh27bkK4

PYTANIE: Jeśli ojciec ludzkiej rodziny kocha swe dzieci, chroni i pomaga im, gdy znajdą się w trudnościach, nieszczęściu itd. , dlaczego Niebiański Ojciec dozwala na tak okropne nieszczęścia i cierpienia ogromnych rzesz ludzkości bez chronienia i wspomagania ich? Czy naprawdę obchodzi Go to, co się dzieje z ludzką rodziną?

ODPOWIEDŹ: Musimy pamiętać o tym, że ludzkość na ogół nie pozostaje z Bogiem w wzajemnym stosunku ojciec-dziecko. Adam zgrzeszył, utracił ten związek z Bogiem dla siebie i swego całego potomstwa. Generalnie, upadła ludzkość jest uważana przez Boga za złą, obcą dla Niego z powodu nieposłuszeństwa Adama (Jan 8:44; Efez. 2:2; Kol. 3:59; 1 Jana 5:19). Tylko ci, którzy przychodzą do Niego przez pokutę i wiarę w Jezusa Chrystusa jako swego osobistego Zbawiciela i Króla oraz osobiste poświęcenie się Bogu mogą być uważani przez Niego za Jego dzieci.

Jak wykazano w książce Boski Plan Wieków, w rozdziale Dozwolenie zła oraz w Sztandarze Biblijnym z września 1996 r. , Bóg ma wielki, dalekosiężny, oświatowy cel dozwolenia na zło wśród ludzi. Wiedząc o swoim dobrotliwym postanowieniu obdarzenia życiem wiecznym wszystkich chętnych i posłusznych spośród ludzkości, gdy na ziemi będzie ustanowione Jego Królestwo (Mat. 6:10) – pozwala ludziom iść swoją drogą przewrotności i znosić wszelkie doświadczenia, jakie na niej spotykają. Bóg zapewnia też, że ostatecznie doświadczenia te przyniosą błogosławieństwa.

Bóg ma jednak szczególnie czuły wzgląd na wszystkich tych, którzy podjęli kroki przyjścia do Niego przez Chrystusa. Sprawuje nad nimi wyjątkową opiekę (Mat. 10:29-31; Łuk. 12:6, 7; Rzym. 8:28; l Piotra 5:7). Nie pozwoli, by spotkało ich cokolwiek, co nie służyłoby ich duchowemu dobru (Ps. 34:7-11). Oczywiście, w niektórych przypadkach, jeśli uważa to za najlepsze, może dozwolić na to, aby ich teraźniejsze życie zakończyło się nagle. Niekiedy prawdziwy i wierny lud Boga umiera razem z niewierzącymi w pożarach, powodziach, huraganach, tornadach, trzęsieniach ziemi itp.

Bóg dozwala, by Jego dzieci czasami cierpiały. On wie, że pewne zalety można rozwinąć tylko przez cierpienia (Rzym. 5:15; Żyd. 5:5-8; 12:11; Jak. 1:24; l Piotra 1:7; 4:12, 13). Nigdy nie dozwoli jednak, by jakiekolwiek bolesne doświadczenie było za ciężkie (1 Kor. 10:13). Albo je złagodzi, jeśli może okazać się za silne, albo udzieli dodatkowej pomocy i siły przez oddziaływanie Ducha Świętego, by umożliwić zniesienie cierpienia (2 Kor. 12:9).

Inne pytania i odpowiedzi biblijne

Zadaj własne pytanie