Wykład wygłoszony przez brata Kamila Dudę na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 26.09.2026 r.

Psalm 14:1

Brat Russell przywołuje Psalm 14:1: „Głupi powiedział w swoim sercu: Nie ma Boga”. Lecz czy chcemy mówić niewierzącemu: „jesteś głupi”? Ateista może odpowiedzieć tym samym.

Ten werset potraktujmy jako zaproszenie do pytania: czy wiara lub niewiara jest sprzeczna z rozumem?

Porządek świata i pytanie o przyczynę

Argument z porządku

Świat jest uporządkowany —istnieją prawa natury, złożoność organizmów, gwiazdy, planety. Nauka opisuje mechanizmy, lecz pozostaje pytanie: dlaczego istnieje taki system?

Argument z przyczyny

Jeśli Wszechświat miał początek — co go spowodowało? Nauka nie zaobserwowała powstania czegoś z niczego. Tomasz z Akwinu: Bóg jako ipsum esse — samo istnienie.

Rozum prowadzi do Stwórcy

Porządek i złożoność
Świat posiada prawa i niezwykłą złożoność — to prowadzi do pytania o ostateczną przyczynę.

Rozum jako narzędzie
Rozum pozwala przyjąć, że przyczyną może być inteligentny Stwórca. To tak samo logiczne — a nawet bardziej — jak przypadek.

Pokora wobec wiedzy
Br. Russell pisał 100 lat temu bez dzisiejszej wiedzy. Jego uwagi o ewolucji opierały się na argumentach biblijnych, nie naukowych.

Pobieżna znajomość nauki może sprawiać wrażenie, że Boga nie ma. Im głębiej poznajemy rzeczywistość, tym więcej pytań, które sama nauka nie rozstrzyga.

Biblia: ciągłość i ponadczasowość

Niezwykła spójność

Biblia powstawała przez stulecia, przez wielu autorów z różnych epok. A jednak zachowuje spójność tematów: Bóg, człowiek, grzech, odkupienie, nadzieja. Skąd ta jedność?

Wskazówki ponadczasowe

Efezjan 4:26 —„niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce”. Mat. 6:12 — przebaczenie. To zasady sprzed 2000 lat, które nadal opisują ludzkie relacje i pomagają zachować pokój i radość.

Niezniszczalność, Proroctwa, Prawo aktywnej miłości do Boga i bliźniego

Kim był Jezus Chrystus?

Postać historyczna
Nauka nie kwestionuje istnienia Jezusa z Nazaretu. Był kimś więcej niż nauczycielem religijnym.

Jego życie
Nie tylko nauczał miłości — sam ją okazał. Oddał życie, wypełniając wolę Boga i dokonując odkupienia.

Pusty grób
Nawet przeciwnicy potwierdzali, że grób był pusty (Mat. 28:13). Ciało Jezusa nie zostało odnalezione.

Zmartwychwstanie: pytanie, które zmienia wszystko

Radykalna przemiana uczniów

Przestraszeni uczniowie, którzy uciekli, w kilka dni zaczęli publicznie głosić zmartwychwstanie — nawet w Jerozolimie, gdzie pochowano Jezusa. Nawrócili tysiące (Dz. 2:41).

Paweł: od prześladowcy do apostoła

Paweł, początkowo przeciwnik chrześcijan, stał się jednym z najważniejszych głosicieli wiary. Przed Agryppą: „Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać”(Dz. Ap. 26:23).

Jeśli Jezus zmartwychwstał — pytanie nie brzmi „Czy istnieje Bóg?”, lecz „Kim jest Jezus Chrystus?” (Jan 3:16).

8  A Pan on pójdzie przed tobą, on będzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści; nie bójże się, ani się lękaj.

Powtórzonego Prawa 34:9  Tedy Jozue, syn Nunów, napełniony jest duchem mądrości, bo był włożył Mojżesz ręce swoje nań: i posłuszni mu byli synowie Izraelscy, a czynili, jako przykazał Pan Mojżeszowi.

Księga Jozuego 1:7  Tylko się zmacniaj, i bardzo mężnie sobie poczynaj, abyś strzegł, i czynił wszystko według zakonu, któryć rozkazał Mojżesz, sługa mój; nie uchylaj się od niego ani na prawo ani na lewo, żebyś się roztropnie sprawował we wszystkiem, do czego się udasz.

Wykład wygłoszony przez brata Piotra Łąckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 20 września 2026 r. 

Exodus Izraela z Egiptu i wejście do Kanaan

Księga Rodzaju 9:22  A ujrzawszy Cham, ojciec Chanaanów, nagość ojca swego, oznajmił to dwom braciom swoim na dworze.
23  Tedy wziąwszy Sem i Jafet szatę, a włożywszy ją oba na ramiona swe, szli wspak, i zakryli nagość ojca swego; a oblicza ich odwrócone były, że nagości ojca swego nie widzieli.

24  A ocuciwszy się Noe z wina swego, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy, rzekł:
25  Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie.
26  Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich.
27  Niech rozszerzy Bóg Jafeta, i niech mieszka w namieciech Semowych a niech Chanaan sługą ich.

Iwan Stiepanowicz Ksienofontow (1817–1875), „Noe przeklina Chama”

Ef. 6:13-17

List do Efezjan 6:13  A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się.
14  Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą i oblekłszy pancerz sprawiedliwości.
15  I obuwszy nogi w gotowość Ewangielii pokoju.
16  A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić.
17  Przyłbicę też zbawienia weźmijcie i miecz Ducha, który jest słowo Boże!

Król Henryk V (W. Shakespeare)

Raz, przyjaciele, jeszcze do wyłomu,
Lub go zatkajmy trupami Anglików!
Nic tak w pokoju mężom nie przystoi
Jak skromna cichość, milcząca pokora;
Lecz gdy wojenna zagrzmi w uszach trąba,
Niechaj przykładem waszym tygrys będzie.
Natężcie żyły, w sercu krew zapalcie,

Księga Rodzaju 22:17  Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich.

Księga Rodzaju 24:60  Tedy błogosławili Rebece, mówiąc jej: Siostraś nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy, a niech posiądzie nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swych.

Grzech Achana

Księga Jozuego 7:1  Ale zgrzeszyli synowie Izraelscy przestępstwem przy rzeczach przeklętych; albowiem Achan, syn Charmiego, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda, wziął nieco z rzeczy przeklętych; zaczem zapalił się gniew Pański przeciw synom Izraelskim.
20  Tedy odpowiedział Achan Jozuemu, mówiąc: Zaprawdę, jam zgrzeszył Panu, Bogu Izraelskiemu, tak a tak uczyniłem.
21  Widziałem między łupy płaszcz babiloński jeden, piękny, i dwieście syklów srebra, i pręt złoty jeden, pięćdziesiąt syklów ważący, i pożądałem tego, i wziąłem to, a oto, te rzeczy są zakopane w ziemi, w pośród namiotu mego, a srebro pod niemi.

Narody chananejskie

Powtórzonego Prawa 7:1  Gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemi, do której wchodzisz, abyś ją posiadł i wytraci narodów wiele przed twarzą twoją, Hetejczyka, i Gergiezejczyka, i Amorejczyka, i Chananejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka i Jebuzejczyka, siedem narodów, większych, i możniejszych, niżliś ty;
2  A poda je Pan, Bóg twój, tobie, iż je porazisz: tedy wytracisz je do szczątku, nie będziesz brał z nimi przymierza, ani się zlitujesz nad nimi;
3  Ani się spowinowacisz z nimi: córki swej nie dasz synowi jego, i córki jego nie weźmiesz synowi swemu;
4  Boby zwiodła syna twego, żeby nie szedł za mną, a służyliby bogom cudzym; za czem zapaliłby się gniew Pański przeciwko wam, a wytraciłby was prędko.

Ruszyła właśnie nowa strona internetowa:

https://czasopismobiblijne.pl

Jest to miejsce, w którym będą pojawiały się kolejne numery “Czasopisma Biblijnego dla dzieci i młodzieży”. Pierwszy numer jest już dostępny i można go bezpłatnie pobrać w formacie PDF.

W zakładce “Jak korzystać” jest też świetny filmik instruktażowy, pokazujący, w jaki sposób wydrukować i własnoręcznie oprawić taką gazetkę, którą można potem wręczyć dzieciom. Myślę, że ciekawa aktywność i dobrze, że poza ekranami!

Twórcą jest mój kolega – chrześcijanin opierający się mocno na Biblii, a prywatnie także mąż i ojciec dwójki dzieci 😊 Nie jestem “targetem” tej publikacji, ale pierwszy numer “Czasopisma Biblijnego” już przeczytałem 😃 i bardzo polecam: rodzicom, a przede wszystkim dzieciom! 😁 Niezwykle interesujące ciekawostki, a dłuższe teksty bardzo przyjemnie się czyta!

Jak mówi sam twórca:

Generalnie zrobiłem to tylko dla moich dzieci, i z myślą o nich, a cała reszta jest bonusem. Szukałem sposobu, żeby porozmawiać z nimi o Boskim Planie zbawienia, a potem wpadł mi do głowy pomysł na czasopismo i jakoś tak ten pomysł lawinowo urósł. Zacząłem spisywać pomysły i tworzyć plan w głowie i wyszło mi, że to całkiem fajny pomysł.

Ciekaw jestem jak Wam się ten pomysł (i wykonanie) spodoba! Będę czekał na opinie i chętnie podzielę się nimi z autorem.

Zapraszam do zajrzenia na stronę i przeczytanie pierwszego numeru. Każdy odzew naprawdę się przyda. Z tego, co wiem, redakcja 😃 pracuje teraz nad kolejnym wydaniem.

Pozdrawiam serdecznie,

Wiktor Szpunar

albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

Cztery kaczki stały na brzegu stawu. Trzy postanowiły wskoczyć do wody.
Ile kaczek jest na brzegu? Oczywiście dalej cztery, bo to, że trzy postanowiły wskoczyć, niczego jeszcze nie zmieniło. Nasze postanowienia, nawet jeśli są szlachetne, same z siebie niewiele zmieniają. [Maliński, „Zatrzymaj się albo giń”, s. 148]

Chrześcijaństwo nie jest tylko decyzją, którą kiedyś podjęliśmy. Jest Drogą, którą codziennie idziemy lub którą powinniśmy iść – a czasami biec, kiedy Bóg nas do tego powołuje.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 9 sierpnia 2026 r. 

Nasza droga i nasz bieg.

Pierwsi chrześcijanie byli znani jako ludzie „Tej Drogi”. Mówiono tak, jeszcze zanim zaczęto nazywać ich „chrześcijanami” w takim znaczeniu jak dziś. Prześladowano „tę drogę” i „ludzi tej drogi”, „naśladowano tę drogę” (Dzieje 24:14, 9:2, 18:25, 19:23). Chrześcijaństwo od początku nie było tylko zbiorem zasad. Było drogą życia. A droga zakłada ruch na niej. Można mieć mapę, można znać kierunek, można nawet mówić innym, dokąd prowadzi droga – ale jeśli się nią nie idzie, niczego ona w życiu nie zmienia.

Jezus i apostołowie wielokrotnie mówią w ten sposób. Jezus mówi: „ja jestem drogą” (Jana 14:6). Wiele razy mówi do kogoś w Ewangeliach: „pójdź za mną”. Mówi: „idź i nie grzesz więcej”. Apostoł Piotr pisze, że Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam wzór, abyśmy szli Jego śladami (1 Piotra 2:21).
Apostoł Paweł napisał, że mamy „chodzić w miłości”, apostoł Jan, że mamy
„chodzić w światłości” (Efez. 5:2, 1 Jana 1:7).

Naśladowanie Jezusa nie polega tylko na tym, żeby znać właściwy kierunek. Polega na tym, żeby w tym kierunku iść.

To trudne, bo my dzisiaj żyjemy trochę w kulturze ciągłych przygotowań. Jeszcze jeden wykład, jeszcze jeden reprint, jeszcze jeden podcast… jeszcze jedna książka, jeszcze jedna konwencja albo spotkanie. A Jezus mówi: „Pójdź za mną”. Nie mówi: „Najpierw wszystko uporządkuj w swoim życiu i w swojej głowie, a potem przyjdź”. Mówi: „Pójdź za mną”.

Tym chodzeniem za Nim jest naśladowanie Go w swoim życiu. Myślenie jak On by się zachował, ale i próba przełożenia tego na swoje zachowania w swoich doświadczeniach.

Photo by Jorge Alberto Vega Barrera on Unsplash

A Biblia idzie jeszcze dalej. Nie wystarczy iść. Czasami trzeba też pobiec. Zobaczmy kilka przykładów biegania w Biblii:
Mateusza 28:5-8 – (po zmartwychwstaniu) „Anioł zaś powiedział do kobiet: Wy się nie bójcie! Wiem bowiem, że szukacie ukrzyżowanego Jezusa. Nie ma go tu. Powstał bowiem, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał Pan. Idźcie szybko i powiedźcie uczniom, że zmartwychwstał i oto udaje się do Galilei przed wami. Tam go ujrzyjcie. O to wam powiedziałem. Odeszły więc szybko od grobu z bojaźnią i z wielką radością i pobiegły przekazać to jego uczniom.”

Kobiety „Pobiegły przekazać to jego uczniom”. Gdy usłyszały ewangelię od anioła to nie szły powoli, nie zatrzymywały się. Pragnęły od razu to przekazać.

Gdy słyszą o tym apostołowie Piotr i Jan to czytamy u Jana 20:3-4 – „Wyszedł więc Piotr i ten drugi uczeń i poszli do grobu. I biegli obaj razem, ale ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu.”: uczniowie chcieli się przekonać, chcieli się dowiedzieć, jaka jest prawda i chcieli spotkać Pana.

Dzieje 8:29-30 – „A Duch powiedział do Filipa: Podejdź i przyłącz się do tego wozu. Kiedy Filip podbiegł, usłyszał, jak tamten czyta proroka Izajasza, i zapytał: Rozumiesz, co czytasz?”

Filip biegnie do podróżującego Etiopczyka. Podziwiam u Filipa tę gotowość i posłuszeństwo Boskiemu kierownictwu. Reakcja natychmiastowa. Jak często jest to trudne w moim życiu. Kiedy już słyszę ten głos od Pana, jak łatwo mi czasami odwrócić głowę w drugą stronę albo udać, że tylko mi się przesłyszało.

Dobrze się zastanowić jak reagujemy w takich sytuacjach. Chodzi mi o takie momenty, gdy nasze serce aż się wyrywa, żeby zrobić coś dobrego, ale coś nas blokuje.

Łukasza 19:3-4 – Zacheusz. „Pragnął on zobaczyć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, bo był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go zobaczyć, bo miał tamtędy przechodzić.”

Zacheusz biegnie do Jezusa i wspina się na drzewo. Nie zatrzymuje go opinia ludzi ani własna pozycja. Czasami, aby naprawdę spotkać Chrystusa, trzeba wyjść poza własną wygodę i zrobić krok, który dla innych może wydawać się dziwny albo śmieszny. Nieraz trzeba być trochę radykalnym by spotkać Pana.

Oczywiście ma to być w granicach Pisma Świętego, naszej Opatrznościowej sytuacji i naszego sumienia lub stopnia Ducha Świętego w nas.

i może jeszcze 1 Mojżeszowa 24:17-20,28 – Rebeka – „Wtedy ów sługa wybiegł do niej i powiedział: Proszę, pozwól mi się napić trochę wody z twego dzbana. A ona odpowiedziała: Pij, panie mój. I szybko pochyliła swój dzban na swoją rękę i dała mu pić. A gdy dała mu się napić, powiedziała: Naczerpię wody także dla twoich wielbłądów, aby napiły się do woli. Wylała prędko wodę ze swego dzbana w koryto i pobiegła znowu do studni czerpać wodę, i naczerpała dla wszystkich jego wielbłądów.”

Rebeka nie tylko odpowiada na prośbę sługi Abrahama. Robi więcej niż wymagano. Biegnie i wielokrotnie czerpie wodę dla wszystkich wielbłądów.

Jej dobroć i gorliwość objawia się w działaniu. W obrazie tym widzimy nie tylko pracowitość, ale pragnienie służby i okazania miłości przez tych, którzy odpowiadają na wezwanie Pana. Rebeka to piękny typ Oblubienicy Chrystusa.

Przykłady można by mnożyć. Skąd jednak brać siłę na to bieganie w sprawie Pana, gdy właśnie tej siły nam brakuje? Kto może mieć tyle energii? Przecież wielu z nas to osoby w starszym wieku, które nawet nie bardzo mogą biegać. Chodzi jednak o siły duchowe i bieganie w znaczeniu mądrej gorliwości i wytrwałej determinacji dla Pana, Prawdy i Ducha.

Izaj. 40:28-31 – „Czy nie wiesz, czy nie słyszałeś, że wieczny Bóg, PAN, Stwórca krańców ziemi, nie ustaje ani się nie męczy i że jego mądrość jest niezgłębiona? On dodaje siły spracowanemu i przymnaża moc temu, który nie ma żadnej siły. Młodzież ustaje i mdleje, a młodzieńcy potykają się i padają; ale ci, którzy oczekują PANA, nabiorą nowych sił; wzbiją się na skrzydłach jak orły, będą biec, a się nie zmęczą, będą chodzić, a nie ustaną.”

Te siły obiecuje Bóg, ale tylko tym, którzy Mu ufają i starają się być Mu wierni. Tak było z prorokiem Eliaszem. W 1 Królewskiej (18:46) mamy taką historię, kiedy Bóg dał mu taką siłę, że wyprzedził rydwan Achaba i biegł szybciej od niego. Nie byłoby to możliwe o jego własnych siłach. My nie zawsze dostaniemy takiej siły fizycznie, ale jeśli nasz Duch będzie żywy to w Boskiej opatrzności będziemy mogli zrobić coś dobrego.

Biblia pokazuje nam ludzi, którzy idą. A kiedy Bóg ich wzywa – biegną i dostają w tym biegu siły od Pana.

—–

Jak zawsze: musimy też jednak uważać. W kilku miejscach Biblia pokazuje też złe bieganie. Takie, które prowadzi do złych wyników:

1 rodzaj złego biegu to bieganie bez Boga:

Jeremiasza 23:21 – „Nie posłałem tych proroków, a oni jednak pobiegli. Nie mówiłem do nich, oni jednak prorokowali.”

Nie każdy kto biegnie, został posłany. Nie każdy kto chce objaśniać sprawy Pana, mówi to, czego chciałby Pan. A jak jest ze mną? Czy szukam woli Pana w tym co mówię i czy staram się o moją osobistą czystość i porzucam grzechy, które w sobie widzę?

2 rodzaj złego biegu to gorliwość bez rozsądku :
Przypowieści 19:2 – „Nie jest też dobrze, by dusza nie miała wiedzy, a kto jest prędkich nóg, grzeszy.”

Jak tłumaczy to brat Johnson w E11, s. 646 – „Nie jest dobrą rzeczą nie posiadać prawdy, a ten, którego postępowanie jest zbyt pośpieszne, schodzi na manowce pod względem wiary i praktyki.” | Dobrze pasuje tu łacińskie przysłowie ‘festina lente’, ‘śpiesz się powoli’ – ‘rób coś dokładnie i sprawnie, ale bez nadmiernego pośpiechu, bo inaczej może się nie udać’

(W studiowaniu Prawdy potrzeba nam dużo mleka, zwłaszcza na początku.)

Wiele osób zbyt szybko chciało zrozumieć za dużo, a nie byli na to gotowi.

3 rodzaj złego biegu to bieganie za tym, co nie jest moje, bieganie za cudzym :

Przykładem takiego złego biegania jest sługa Elizeusza – Gehazi. Miało to miejsce po uzdrowieniu hetmana syryjskiego i po tym, jak Elizeusz nie chciał od niego przyjąć darów:

2 Królestwa 5:20-27 – „Gehazi, sługa Elizeusza, męża Bożego, powiedział: Oto mój pan oszczędził tego Naamana, Syryjczyka, nie przyjmując z rąk tego, co przywiózł. Jako żyje PAN, pobiegnę za nim i wezmę coś od niego. Gehazi więc pobiegł za Naamanem. Kiedy Naaman zobaczył, że biegnie za nim, zszedł z rydwanu i wyszedł mu naprzeciw, i zapytał: Czy wszystko jest dobrze? Odpowiedział: Dobrze. Mój pan posłał mnie, abym ci powiedział: Oto dopiero teraz przyszli do mnie dwaj młodzieńcy z góry Efraim spośród synów proroków. Daj im, proszę, talent srebra i dwie szaty na zmianę. Naaman odpowiedział: Racz wziąć dwa talenty. Nalegał na niego i zawiązał dwa talenty srebra w dwóch workach oraz dwie szaty na zmianę, i włożył na dwóch jego sług, którzy je nieśli przed nim. A gdy przyszedł do twierdzy, wziął to z ich rąk i złożył w domu. Potem odprawił mężczyzn a oni odeszli. Sam za wszedł i stanął przed swoim panem. Elizeusz zapytał go: Skąd wracasz, Gehazi? Odpowiedział: Twój sługa nigdzie nie chodził. Lecz powiedział mu: Czy moje serce nie szło z tobą, kiedy tamten człowiek odwrócił się na swym rydwanie na twoje spotkanie? Czy to był czas przyjmowania srebra, przyjmowania szat, sadów oliwnych, winnic, owiec, wołów, sług i służących? Dlatego też trąd Naaman przylgnie do ciebie i do twojego potomstwa na wieki. I wyszedł od niego trędowaty, biały jak śnieg.”

Czy było warto ruszyć po rzeczy, które należały nie do niego? To zachowanie Gehaziego dobrze pokazuje grzeszną ambicję i ubieganie się o rzeczy, które nam się nie należą. Czy czasem nie biegnę szybciej za własnymi pragnieniami niż za Bożą wolą? Obyśmy zamiast potomstwem Abrahama nie stali się potomstwem Gehaziego.

i wreszcie 4 rodzaj złego biegu to bieganie mimo Boskiego ostrzeżenia, bez refleksji, że zrobiło się źle… :
Jeremiasza 8:5-6 – „Czemu więc odwrócił się ten lud Jerozolimy wiecznym odstępstwem? Trzymają się kłamstwa, nie chcą wrócić. Uważałem i słyszałem: nie mówią właściwie, nikt nie żałuje swojej niegodziwości, mówiąc: Cóż ja uczyniłem? Każdy biegnie swoją drogą, jak koń pędzący do bitwy.”

Mamy tu przykład trwania w grzechu. Chociaż Bóg pragnął ich powrotu, to nikt nie mówił Prawdy, nikt nie chciał odpokutować za swoje grzechy, nikt nie chciał samego siebie zganić i uznać swoją winę. Zamiast tego jak konie przyzwyczajone do biegu w bitwie, pędzili dalej w stronę grzechu.     |      (Jeden ukrywany grzech, którego nie chcemy wyznać ani żałować, jest bardziej niebezpieczny niż tysiąc takich, do których szczerze się przyznajemy i za które żałujemy)

Oby nasze bieganie było bardziej podobne do biegania Filipa, do kobiet, które przyszły do grobu, do Eliasza i Rebeki. Taki CHRZEŚCIJAŃSKI BIEG opisuje często apostoł Paweł w swoich listach:

1 do Koryntian 9:24-26 – „Czy nie wiecie, że ci, którzy biegną w wyścigu, wszyscy wprawdzie biegną, lecz tylko jeden zdobywa nagrodę? Tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. Każdy, kto staje do zapasów, powściąga się we wszystkim. Oni, aby zdobyć koronę zniszczalną, my zaś – niezniszczalną. Ja więc tak biegnę, nie jakby na oślep, tak walczę, nie jakbym uderzał w powietrze.”

Apostoł Paweł pokazuje życie chrześcijanina jako bieg.
W tym biegu:

• Nie wszyscy zdobywają nagrodę    nie można biec „na oślep”
• Trzeba biec świadomie    trzeba się ograniczać

Chrześcijaństwo to nie jest przypadkowy ruch. Naśladowanie Jezusa nie opiera się wyłącznie na emocjach. Istnieje pewna meta, do której biegniemy. Istnieją zasady, których powinniśmy przestrzegać.

2 List do Tymoteusza 4:6-7 – „Ja bowiem już mam być złożony w ofierze, a czas mojego odejścia nadchodzi. Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem.”

Nie wystarczy dobrze wystartować, ale trzeba wytrzymać do końca, ukończyć bieg (nie jak pacemakerzy w biegach: wypuszczani po to, by nadać tempa innym. Nikt z nas nie powinien brać na siebie tej roli. Naszym celem jest dobiec do mety, a nie tylko ładnie i szybko przebiec połowę dystansu).

Dzieje 20:22-24 – „A teraz, związany w duchu, idę do Jerozolimy, nie wiedząc, co mnie tam spotka. Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia. Lecz ja oto nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej!”

Widać, że wszystkie rzeczy apostoł Paweł podporządkowuje sprawie Ewangelii. Łącznie z własnym życiem i jego radościami. Ciągle ma na myśli CEL.

W pomocach do „Codziennej niebiańskiej manny” na 9 kwietnia, brat Johnson napisał: „Wygranie biegu wymaga starannego przygotowania, włożenia wielkiego wysiłku, niesłabnącej wytrwałości, nieustannego dążenia do celu oraz możliwie najściślejszego stosowania się do regulaminu. Kto zaniedbuje te rzeczy, nie odniesie zwycięstwa; natomiast ten, kto wytrwa w tym do końca, na pewno zwycięży.”

Te słowa brzmią dosyć twardo, jednak naśladowanie Jezusa składa się z drobnych decyzji. To małe kroki, które prowadzą do celu. Kilka minut porannej modlitwy. Przeczytanie artykułu, który badamy w zborze. Przeczytanie rozdziału Biblii. Pomoc potrzebującej osobie. Wspieranie braci i sióstr. Czasami prawdziwe drobiazgi, ale te drobiazgi kształtują nasz charakter.

Hebrajczyków 12:1 – „Skoro i my mamy wokół siebie tak wielką chmurę świadków, zrzućmy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas tak łatwo osacza, w cierpliwości biegnijmy w wyznaczonym nam wyścigu; patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary…”

Apostoł Paweł dobrze zna ludzi swoich czasów. W starożytnej Grecji biegi należały do ulubionych sportów. Była to idealna ilustracja. Biegacze przywiązywali dużą wagę do swojej diety i potrafili podporządkować swoje życie do zawodów w których brali udział.

Biegacze mają tylko strój sportowy. Zostawiają wszystko inne, by lepiej biec. Pytanie ile rzeczy my ciągniemy za sobą, gdy nasze duchowe bieganie jest raczej czołganiem się, albo codziennym upadaniem pod ciężarem brzemion.

Pytanie: Co mnie dzisiaj spowalnia?

Co odciąga mnie od celu?

Jakie ciężary zabieram ze sobą?

Może nie mogę ruszyć bo za dużo nazbierałem, o zbyt wiele się martwię i pora wypuścić to ze swoich rąk i oddać PANU?

List do Galatów 5:7 – „Biegliście dobrze. Któż wam przeszkodził, abyście nie byli posłuszni prawdzie?”

Jeśli widzimy, że „biegliśmy dobrze”, ale w tym dobrym biegu coś nas zatrzymuje… Warto zadać sobie pytanie:
co to jest i jak mogę wrócić na trasę wyznaczoną przez Boga.

• Czy biegnę dalej tak jak na początku?
• Czy jestem na właściwej drodze?

To ostatnie pytanie jest szczególnie ważne: Przypowieści 4:11-12 – „Nauczyłem cię drogi mądrości, po ścieżkach prawości cię wiodłem; Gdy nimi pójdziesz, twoje kroki nie będą skrępowane, a jeśli pobiegniesz, nie potkniesz się.”

Według brata Johnsona te ścieżki prawości to drogi sprawiedliwości i miłości.
To miłość obowiązkowa i bezinteresowna wobec Boga i wobec bliźniego. Jeśli ktoś idzie taką wąską drogą za naszym Panem, to będzie miał prawdziwą wolność, a biegnąc po nagrodę, nie potknie się i prędzej czy później ją zdobędzie. Lepiej biec albo iść trochę wolniej, ale w dobrą stronę, tam, gdzie prowadzi Pan.

A jak jest z nami, gdy trzeba przebaczyć…? Zadzwonić. Odwiedzić chorego. Przyznać się do błędu. Odciąć się od tego, co grzeszne lub co oddala mnie od Pana… Zacząć jakąś służbę dla Pana… zrobić pierwszy krok w dobrą stronę…? Gdy trzeba z czegoś zrezygnować?

Tutaj najłatwiej jest stanąć w zniechęceniu. Jednak te rozmyślania nie mają nas przygnieść, tylko podziałać jak wezwanie od Pana. Jeśli chcemy się zmienić, to jest to jak najbardziej możliwe… ale musimy wyruszyć w drogę. Jak u tych kaczek nie wystarczy tylko postanowienie. Trzeba będzie wskoczyć do stawu i trochę się zmoczyć.

Gdy wykonujemy nawet bardzo proste czynności z myślą o Panu, o Królestwie Bożym i Jego sprawiedliwości, to dokonuje się w nas przemiana wewnętrzna i stajemy się bardziej Chrystusowi. Stajemy się uczniami Jezusa na tym świecie.

To wszystko nie dzieje się z dnia na dzień. Ten wykład nie zmieni niczego cudownie ani we mnie, ani w Was. Dobry charakter nie rośnie jak grzyby po deszczu. Bardzo często możemy się potykać, a nawet upadać. Jednak pamiętajmy, że sprawiedliwy siedem razy upada, a jednak znowu powstaje (Przyp. 24:16). Jeśli są w nas nawet bardzo złe skłonności i nawyki, to jeśli się od nich odwracamy i przychodzimy do Jezusa. Jezus nigdy nas nie odrzuci. Jednak musimy mieć wiarę w Boską miłość i w to, że On wie, jak nas prowadzić. Nauczmy się bardziej ufać Panu i pozwólmy się Jemu poprowadzić. Oddajmy się w Jego ręce tak, jak kiedyś zrobiliśmy to symbolicznie przy chrzcie. I pamiętajmy, że ucząc się dobrze duchowo iść i biec, będziemy się potykać, upadać i doznawać zadyszki, ale tylko tak możemy się nauczyć.

W E2, s. 778 brat Johnson napisał: „Uczymy się pracować przez pracowanie, chodzić przez chodzenie, biegać przez bieganie, gotować przez gotowanie, pisać przez pisanie. Niemal niczego nie można się nauczyć, nie robiąc tego. Dlatego wykorzystywanie zastosowania Biblii w jej urzędzie naprawiającym pozwoli nam praktykować i odnosić z tego korzyści.” Używajmy Biblii, czytajmy Ewangelie i Psalmy – dla naszej naprawy i rozwoju. Zaglądajmy do Manny, korzystajmy z duchowego pokarmu, jakiego dzisiaj potrzebujemy.

Biblijne chrześcijaństwo to nie spacer. Ale nie jest to też emocjonalny sprint. To wytrwały bieg wiary i w tym biegu możemy mieć bardzo różne momenty. Ten bieg czasami jest dobry i równy. Czasami jest powolny. Nieraz jakbyśmy się zatrzymali i nie mogli ruszyć. Nieraz się boimy czy dobiegniemy. Czasami zmylimy trasę biegu i musimy się cofnąć. Ale Pan jest o jedną modlitwę stąd. Jezus jest tuż obok nas i jest gotowy dalej nas prowadzić. Dlatego pytanie nie brzmi tylko: czy znam drogę? Pytanie brzmi: czy jeszcze dziś zrobię następny krok?

Photo by Neven Krcmarek on Unsplash

Istnieją różne stopnie niewiary i prędzej czy później nawet najzagorzalszy chrześcijanin odczuwa jej lodowaty dotyk. To spotkanie może być szokiem i może prowadzić do rozpaczy. Lecz pomocne jest zrozumienie, że wiara – podobnie jak wiedza, na której się opiera – nigdy nie jest doskonała.

Tylko Chrystus otrzymał ducha świętego i jego pocieszającą pewność bez miary. A jednak na krzyżu wołał w udręce do Boga: „Czemuś mnie opuścił?”. Lecz Jego słowa wkrótce potem promieniowały świętą pewnością, że wszystko jest w porządku. „Wykonało się” – powiedział, gdy dopełniał dzieła ofiary.

Nam zaś, pozostałym, trzeba wytrwać pośród codziennych upadków i ufać, że nasz Ojciec Niebieski podtrzyma naszą często kruchą wiarę. Czekać na odpowiedź na to, cokolwiek nas niepokoi. Mieć wiarę w samą wiarę.

(AP)

Źródło: UK Bible Students, „The Doubting Christian”.

Czy da się przygotować na trudne czasy wyłącznie poprzez zapasy, pieniądze i plan awaryjny?

W tym wykładzie Wiktor Szpunar porównuje rządowy „Poradnik bezpieczeństwa” z Biblią – pokazując, że choć rozsądne przygotowanie jest ważne, prawdziwe bezpieczeństwo zaczyna się głębiej: w sercu, wierze i relacji z Bogiem.

To nie jest wykład o teorii spiskowej ani sianiu strachu. To spokojna, bardzo praktyczna i duchowa refleksja o tym:

• jak reagować na kryzysy bez paniki,
• czy chrześcijanin powinien się przygotowywać materialnie,
• czego Biblia uczy o bezpieczeństwie, lęku i odpowiedzialności,
• jak nie dać się dezinformacji i chaosowi,
• dlaczego nawet najlepszy plan nie zastąpi pokoju serca.

W wykładzie pojawiają się m.in.:
✔ przykłady biblijne (Józef w Egipcie, Efez. 6, Łuk. 12)
✔ praktyczne rady dotyczące kryzysów
✔ refleksje o wierze, modlitwie i nadziei
✔ porównanie aż trzech „Poradników bezpieczeństwa”

„Biblia działa jak spadochron — wtedy, gdy jest otwarta.”

📍 Wykład wygłoszony w zborze w Bydgoszczy, 24 maja 2026 r

Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40]

Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Izaj. 48:16; Psalm 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39]

Wciąż naprzód! Przez krainę wroga
Ja idę w szacie pielgrzyma,
Lecz stanąć tutaj nie mogę,
By odpoczynek otrzymać.
I schylić się też nie mogę,
By zerwać kwiat kolorowy,
Ani ochłodzić się wodą
W upalny czas południowy.

A jednak na piersi mojej
Nieziemskiej piękności kwiaty:
Wieczny spokój lilii białej,
Róża miłości, me szaty
Zdobne w kwiaty wiary niebieskie
I nadziei złote, pnące,
Gdy idę po mojej ścieżce,
W kolorach tęczy kwitnące.

Zawsze też noszę swą zbroję,
Wróg czai się nawet w nocy
I czasem trochę się boję,
Gdyż nie mam tutaj pomocy.
Na żadnej z ziemskich miłości
Wesprzeć się przecież nie mogę,
Lecz mój Pan pełen litości
Jest ze mną, toruje mi drogę.

Przykrą jawi się droga
Zwyczajnym ludzkim oczom,
Co widzą jedynie ciernie,
Które wzdłuż ścieżki się wznoszą.
Nie widzą płatków miłości,
Nie czują ciepła słońca,
Ni pastwisk miękkiej zieloności,
Po których Pan wiedzie do końca.

Nie widzą jasnej chwały,
Płynącej wiecznie z góry,
Gdyż krok pielgrzyma skrywały
Dokładnie ciemne chmury.
Pieśni też słyszeć nie mogą,
Co dobrze pielgrzymom jest znaną,
Łączącej się z pieśnią aniołów
Przed tronem złotym śpiewaną.

Pielgrzym te śliczne kwiaty
Wciąż na swej piersi nosi,
A miłość, jak ptak skrzydlaty,
Ku Tobie, Panie, mnie wznosi.
To z ust mych popłynie Twa pieśń
Jakby najsłodsza muzyka,
Me oczy rozjaśni Twa cześć,
Bo wszystko się w Tobie zamyka.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Wąska droga [„Wiersze Brzasku”, nr 38]

Mat. 7:14

O, Dobry Panie, droga tak ciemna,
Nic na niej prawie zobaczyć nie mogę.
Tak, dziecię, wiem – będę twym światłem.
Ja ci pomogę!

O, Drogi Panie, samotna ta droga
I nie wiem, gdzie są moi przyjaciele?
O, dziecię moje, pamiętaj, że inna ich droga,
Że dzieli mnie od nich tak wiele.

O, Drogi Mistrzu, wciąż tracę siły.
Już ledwo na swych nogach stoję.
Nie ufaj, dziecię, w swoje siły,
Pójdź , chwyć się ręki mojej.

Ja szedłem już kiedyś tą drogą,
Która w ciemności przed tobą się kryje.
Znam każdy jej skrawek i każdą trwogę.
Czy teraz z ufnością twe serce bije?

Tak, Panie, choć obca, samotna i ciemna
Ta droga okazać się może,
Ja będę silny, bo Ty będziesz ze mną,
Ty przewodnikiem i Ty pomożesz.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku