Tematem tego kazania jest przesłanie 1 Listu św. Pawła do Tesaloniczan 4:7 – „Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”.

Mamy nadzieję, że jego wysłuchanie będzie dla wszystkich zachętą i błogosławieństwem.

Nagranie:

—

Ciasna brama (Mateusza 7:13). Zmieścisz się w niej, ale swój „bagaż” musisz położyć przed wejściem (Źródło: The Ram’s Horn Press, 1899).

W tej lekcji pragniemy zastanowić się nad naszym poświęceniem, a szczególnie nad zaproszeniem Boskim skierowanym do tych, którzy tej decyzji jeszcze nie podjęli. Temat dzisiejszej lekcji zaczerpnięty jest z Ewangelii wg Mateusza 7:13-14 [„Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” – Biblia Tysiąclecia].

Wchodźcie przez ciasną bramę!

Nasz Pan w tych słowach wskazuje nam w jaki sposób możemy zdobyć życie trwające wiecznie, życie bez końca, życie w szczęściu i radości, życie w społeczności z Bogiem, życie szczęśliwe, w którym nie będzie już chorób, boleści i cierpień, które dzisiaj rodzaj ludzki doznaje. Myślę, że to pragnienie jest udziałem wszystkich ludzi (Rzymian 8:22, Objawienie 21:1-5).

Mamy  zaproszenie – nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje nam drogę i mówi, że jeżeli na nią wstąpimy i będziemy po niej podążali i dojdziemy do jej mety, to otrzymamy życie wieczne. Chociaż wydawałoby się, że taka oferta spotka się z szerokim aplauzem, że ludzie uczynią wszystko, żeby otrzymać to upragnione życie wieczne, to jednak niewielu jest tych, którzy poważnie potraktowali słowa Jezusa i którzy przyjęli to zaproszenie.

Wielu nie widzi tej bramy i drogi

Nieraz może zastanawiamy się dlaczego tak jest? Czyżby ludzie nie wiedzieli o tej propozycji? Czyżby nie chcieli żyć wiecznie? Zdajemy sobie sprawę, że jest to pragnieniem każdego człowieka. Chociaż to życie jest przepełnione chorobami, cierpieniami, zmartwieniami, różnymi kłopotami to jednak ludzie pragną żyć. Pismo Święte odpowiada na te pytania.

Mówi, że Szatan zaślepił umysły ludzkie, żeby nie widzieli tej drogi (2 Kor. 4:4). Mówi także, że brak jest im wiary i nie wierzą tym słowom Jezusa. Dlatego rozważając znaczenie tych słów, które Jezus wypowiedział, chcemy powiedzieć, że Jezus powiedział, że ciasna brama, o której te wersety wspominają jest to symbol poświęcenia się Bogu na służbę. Wąska droga jest to postępowanie w stanie poświęcenia. Słowo poświęcenie oznacza odłączenie się i przeznaczenie dla specjalnego, świętego celu. Jako kontrast tej drogi Nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje przestronną bramę i szeroką drogę. Bramę nieposłuszeństwa, grzechu przez którą przeszedł Adam, jak również i całe jego potomstwo. Szeroka droga to droga grzechu, samolubstwa i na niej zrodzony został cały rodzaj ludzki.

Świat na szerokiej drodze

Nasz Pan Jezus Chrystus powiedział, że mało jest tych, którzy przechodzą przez ciasną bramę, czyli tych, którzy poświęcają się Bogu na służbę, i mało jest tych, którzy kroczą wąską drogą poświęcenia. Mówi natomiast, że wielu jest tych, którzy przechodzą przez przestronną bramę i kroczą szeroką drogą.

Pismo Święte mówi, że my wszyscy jesteśmy grzesznikami. Potwierdzają to słowa Apostoła Pawła z Listu do Rzymian 3:10-12 [„Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” – Biblia Tysiąclecia]. Pismo Święte również nam mówi, że Bóg jest pełen miłości, że przygotował plan zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego. Znamy ten tekst z Ewangelii Jana 3:16 [„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”]. Bóg przygotował plan zbawienia dla całej ludzkości – dla Adama i dla wszystkich Jego dzieci. Nauka o okupie jest piękną, wspaniałą prawdą, która pociesza serca i wskazuje na wielką miłość Boga, którą On objawił w Swoim Synu, a naszym Panu – Jezusie Chrystusie.

Jezus – nasza brama i droga do życia

Nie ma innej drogi do pojednania z Bogiem jak przez Jezusa Chrystusa. Jest to jedyna droga, która prowadzi do zbawienia. Jednak zanim ci, którzy poświęcą się Bogu na służbę, mogą wejść na tę wąską drogę postępowania śladami Jezusa, muszą przedtem, jak wskazuje Pismo, wejść na drogę pokuty.

Ścieżka pokuty

Z biblijnego punktu widzenia pokuta jest to głębokie przeżycie grzesznika, który odwraca się z drogi grzechu i podejmuje wysiłki sprawiedliwego życia. Pamiętamy, że jest to siedem elementów, które obejmuje żal za grzech i trzy elementy prowadzące taką jednostkę do sprawiedliwości (Więcej: Przygotowanie serca do służby Bogu). Idąc taką drogą pokuty, grzesznik jest przygotowywany żeby wstąpić na drogę usprawiedliwienia.

Usprawiedliwienie z wiary

Apostoł Paweł w liście do Rzymian 5:1 podaje nam definicję usprawiedliwienia: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Biblia Warszawska). Te słowa nam wskazują, że usprawiedliwienie otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa i grzesznik, który podejmuje wysiłki, żeby postępować sprawiedliwie, przekonuje się, że jest grzeszny, że jest niedoskonały, że nie jest w stanie sprostać doskonałemu prawu Bożemu, że to prawo jego potępia i że Bóg jest święty, że Bóg jest doskonały, że Bóg jest sprawiedliwy i nie może mieć nic do czynienia z grzechem i z grzesznikami.

Jak jednak powiedzieliśmy ten Bóg jest pełen miłości i miłosierdzia i dlatego przygotował zbawienie w Jezusie Chrystusie i przygotował możliwość uzupełnienia tych braków i przykrycia ich szatą sprawiedliwości Chrystusowej przez te jednostki, które wierzą w Jezusa i przyjmują Go jako swojego Zbawiciela. Dlatego tacy są poczytani za sprawiedliwych i w tym stanie mają dopiero możliwość przystępu do Boga. I w tym stanie również usprawiedliwieni z wiary mogą wejść w przymierze z Bogiem, mogą poświęcić się Bogu na służbę.

Poświęcenie się Bogu na służbę

Zauważmy, co mówi apostoł Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 4:3,7 „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty … Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”. Jest to wolą Bożą żebyśmy się poświęcali Bogu na służbę i jest to rozumna i mądra rzecz (Rzymian 12:1), gdy człowiek podejmuje taką decyzję i podejmuje te wysiłki pod Boską opatrznością i Jego kierownictwem.

Biblijny chrzest to symbol poświęcenia okazywany przez wierzącego.

Nasuwałoby się pytanie jaki jest stosowny wiek do poświęcenia. Czy może jest jakiś wyznaczony wiek, w którym można poświęcić się Bogu? Odczytajmy słowa naszego Pana z Ewangelii Marka 16:15,16 „I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony”.

Z tych słów wynika, że najpierw powinniśmy opowiadać Ewangelię, głosić Słowo Boże, przedstawiać plan zbawienia rodzaju ludzkiego, możliwość wstąpienia na tą wspaniałą drogę. I ci, którzy uwierzą, mogą być ochrzczeni. Dlatego z tych słów wynika, że nie może tego uczynić niemowlę, ponieważ ono nie jest w stanie zrozumieć tych słów, które do niego mówimy. Każdy kto rozumie te słowa, kto ocenia te słowa, kto podejmuje drogę pokuty, kto wstępuje na drogę usprawiedliwienia, a następnie podejmuje decyzję poświęcenia się Bogu na służbę – taki może być ochrzczony, taki może ten symbol chrztu wodnego dokonać na zewnątrz przed innymi braćmi i siostrami.

Pismo Święte mówi, że szczególnie miłymi Bogu są młode serca, osoby, które w kwiecie swojego wieku podejmują decyzję poświęcenia się Bogu na służbę (Księga Koheleta 12:1): „Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie podobają mi się”. Pamiętamy też o młodym Tymoteuszu, do którego apostoł Paweł często kierował słowa zachęty i pocieszenia.

Poświęcenie jest miłe Bogu w każdym wieku.

Czy słyszysz jego zaproszenie?

Kiedy mówię: „jestem chrześcijaninem”, nie mówię o tym z dumą. Wyznaję, że potykam się i potrzebuję Chrystusa za przewodnika.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie próbuję być silny. Wyznaję, że jestem słaby i potrzebuję Jego siły, żeby iść dalej.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie przechwalam się sukcesem. Przyznaję, że poniosłem porażkę i potrzebuję Boga, aby posprzątał mój bałagan.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie twierdzę, że jestem doskonały. Moje wady można łatwo zauważyć, ale Bóg wierzy, że jestem tego wart.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, wciąż czuję ukłucie bólu. Mam chwile smutku, więc wzywam Jego imienia.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie jestem bardziej święty niż Ty. Jestem tylko zwykłym grzesznikiem, który, nie wiem czemu, otrzymał Bożą łaskę.

Badanie Biblii to nie tylko poznawanie jej doktryn, proroctw i typów, ale też przyglądanie się własnemu zachowaniu w świetle jak nauk.

Udostępniamy fragment artykułu pt. Podobieństwo Chrystusowe. Po raz pierwszy w języku polskim pojawił się on w czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda”, nr 35, z roku 1928. Zachowaliśmy go w oryginalnym tłumaczeniu:

Jest jeszcze inny sposób badania, który może być łatwo przeoczony, nawet przez tych, którzy wiernie badają Słowo Boże.

To badanie, do którego się teraz odnosimy, powinno postępować od chwili, gdy się obudzimy, aż do czasu, gdy idziemy na spoczynek.

Ustawicznie powinniśmy zastanawiać się i badać jak używać to co już wiemy względem Boga, względem Biblii, względem Jego woli, względem naszych obowiązków, względem nas i innych, względem Złotej reguły itd. Innymi słowy, każdy Chrześcijanin powinien każdego dnia, każdej godziny i każdego czasu badać więcej i więcej, jak odłożyć gniew, złość, nienawiść, zazdrość, spory, obmowy, i wszystkie inne uczynki upadłego ciała i szatana; i z taką samą wytrwałością powinien pilnie badać jak przyoblec się w owoce i gracje Ducha Świętego cichości, grzeczności, cierpliwości, nieskwapliwości, braterskiej miłości.

Wszystko co znajduje się w Biblii, wszystko co się względem niej uczymy, wszystkie lekcje dane nam z Boskich Opatrzności i wszystkie korzyści, które otrzymujemy z społeczności z braćmi, są tylko przygotowaniem do wielkiego badania życia abyśmy mogli jak najlepiej wykonać wolę Bożą w naszych myślach, słowach i uczynkach.

Kładziemy dlatego szczególny nacisk na ten gatunek badania, ponieważ widzimy, iż wielu z ludu Bożego nie rozumieją jasno tej sprawy. Tacy myślą, że ich duchowy stan zależy jedynie od tego jak wiele godzin mogą spędzić w badaniu Biblii. W ten sposób chwytają się tylko części Prawdy.

Wielkie błogosławieństwa przychodzą do nas z naszych wysiłków zastosowania w naszych życiach tych zasad, których już nauczyliśmy się z Biblii.

To badanie nie wymaga, ażebyśmy zawsze mieli nasze Biblie w rękach, lecz ażebyśmy zawsze mieli te rzeczy w naszej pamięci, które żeśmy zbadali ze Słowa Bożego, ażebyśmy mogli je praktycznie zastosować w sprawach życia, w naszych myślach, słowach i uczynkach ku Bogu, naszym braciom, ludziom i nam samym.

W krajach Europy Zachodniej najliczniejszą grupą religijną są niepraktykujący chrześcijanie, którzy stanowią ponad połowę całej populacji. Z przeprowadzonych badań wynika, że wielu z nich „nie wierzy w Boga tak, jak to jest opisane w Biblii”, postrzega kościoły jako pożyteczne organizacje o znaczeniu charytatywnym i społecznym. Grupa ta, w odróżnieniu od praktykujących chrześcijan, wykazuje mniejszą podatność na nacjonalizm i niechęć do imigrantów, zwłaszcza muzułmańskich czy żydowskich. Częściej jednak stwierdzają, że nauka czyni religię w ich życiu zbędną.

* * *

Christian Piatt, bloger i autor książek o postchrześcijaństwie, podaje pięć powodów, dla których zmniejszenie zainteresowania uczestniczeniem w chrześcijańskich obrzędach religijnych nie powinno być rozumiane wyłącznie jako wyzwanie dla kościołów członkowskich uzależnionych od liczby wiernych i ich wpłat, ale także szansa na rozwinięcie się nowego typu religijności chrześcijańskiej.

1. Chrześcijanie, będąc w mniejszości, powracają na pozycje właściwe dla nauczania Jezusa; ćwiczą sobie bowiem pokorę, by nie przekonywać nikogo z pozycji siły, większości, tradycji.

2. Różnice wywołujące tarcia między różnymi sposobami wyznawania wiary w Jezusa stanowią szansę lepszego zrozumienia prawdy, niż to miało miejsce w dogmatycznych społecznościach wyznaniowych.

3. Poza kościołami jest większa szansa czczenia Boga, a nie religii, praktykowania wiary, a nie narzuconych dogmatów.

4. Brak większościowego kościoła lub nieprzynależenie do niego rozwija samodzielność wiary i pobożności.

5. Niezależny chrześcijanin nie musi ponosić odpowiedzialności za niechrześcijańskie zachowania członków swoich kościołów. Może bez trudu odeprzeć słynne powiedzenie Gandhiego: „Podoba mi się wasz Chrystus, ale nie podobają mi się wasi chrześcijanie, bo nie są podobni do waszego Chrystusa”.

* * *

Z czasopisma „Straż”, nr 1/2020
Na podst. sojo.net, „Five Reasons post-Christianity Is Good”

Przeczytaj też artykuł pt. „Niechrześcijańska młoda Europa”.

fot. Tomasz Mikołajczyk

„Czy nie wolno grać w żadne gry komputerowe, nawet pozbawione przemocy i okultyzmu? Lubię pograć w Wiejskie Życie, Criminal Case (rozwiązujemy zagadki kryminalne, zbieramy materiały dowodowe), Pearl’s Peril, Diggy’s adventures, Tomb Raider (…)”

Pismo Święte mówi: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczne; wszystko mi wolno, ale ja się nie dam zniewolić żadnej rzeczy” (1 Koryntian 6:12). W innym miejscu: „Przeto lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1 Koryntian 10:31).

Przekaz jest jasny, to do nas należy obserwacja, czy to, co robimy, przybliża nas do Boga, czy ma pozytywny wpływ na nasz rozwój, na naszą osobowość. Do nas należy decyzja, co będziemy czytali lub w co będziemy grali. Jeżeli chcemy służyć Bogu, będziemy czuwać nad tym, by czynniki zewnętrzne pomagały nam w wiernym życiu dla Niego. Jeśli możesz powiedzieć, że takie gry przybliżają Cię do Boga, to możesz w nie grać. Nie mamy dość czasu, by stworzyć tu listę gier dozwolonych i zakazanych. Jeżeli jednak gry, w które lubisz grać, budzą w Tobie niepokój, rozkojarzenie, zły nastrój, złość, jeśli dzieją się w nich rzeczy, którymi Twoim zdaniem chrześcijanin nie powinien się „karmić”, to prawdopodobnie lepiej byłoby inaczej spędzić ten czas.

Według Księgi Przypowieści 23:7 – „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest”. Być może poniższy komentarz do tego fragmentu okaże się dla Ciebie pomocą:

Jako lud poświęcony Panu powinniśmy skrupulatnie dążyć do pozbywania się nieczystości, uważając, by nie przenikały one do naszego serca ani myśli, rozumiejąc, że jeśli to uczynią, doprowadzą do większego lub mniejszego skalania. Ktokolwiek zachowuje czystość myśli, będzie potrzebował stosunkowo mało wysiłku do zachowania czystości słów i czynów. Bez względu na to, skąd pochodzi nieczystość – ze strony świata, ciała czy diabła – najpierw musi zaatakować umysł. Jeśli zostanie tam odparta, odniesiemy zwycięstwo; a jeśli nie, trudno przewidzieć konsekwencje, jak mówi Apostoł Jakub (1:15): Pożądliwość [wszelkiego rodzaju samolubne pragnienia] począwszy [w umyśle], rodzi grzech [rozwija grzeszne słowa lub uczynki], a grzech będąc wykonany, rodzi śmierć.

Oczywiście, że istnieją gry komputerowe, które mogą być dobrą zabawą, a nawet nauczyć pewnych przydatnych umiejętności i rozwijać umysł. Nie należy więc nikomu ich zakazywać, tylko dlatego, że sami nie lubimy w nie grać. Trzeba jednak być pod tym względem ostrożnym i naprawdę dobrze wybierać, a ponadto pamiętać, że jako chrześcijanie nasz czas pragniemy oddawać Bogu: „Postępujcie mądrze, wykorzystujcie czas!” (Kolosan 4:5).

Do osobistego rozstrzygnięcia pozostawiamy tę kwestię. Jednoznacznie opowiadamy się przeciw grom brutalnym, zachęcającym do niemoralności, a także ocierającym się o demonizm i okultyzm. Istnieją lepsze sposoby, by chrześcijanin wykorzystywał swój czas.

Dodatkową pomocą może być zadanie pytanie: Czy gdyby Jezus był dziś w moim domu, zaprosiłbym Go do wspólnej gry w… [tytuł] 🙂 Jeśli tak, to sprawa jest prosta. Jeśli nie, to pamiętajmy, że chociaż nie widzimy Jezusa, On jest z nami. „A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mateusza 28:20)