Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Przyjrzyjmy się zatem pokrótce następującym symbolom soli:

Sól jako środek konserwujący:

Sól była powszechnie używana jako środek konserwujący w starożytności, zapobiegając rozkładowi i zepsuciu. To praktyczne zastosowanie znajduje odzwierciedlenie w jej symbolice duchowej, gdzie wierzący są powołani, by być „solą ziemi”.

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją znów posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie.” – co wskazuje na ich rolę w zachowaniu moralnej i duchowej struktury społeczeństwa.

Innymi słowy, Jezus powiedział swoim uczniom:

„Jeśli wy nie będziecie przestrzegać wysokich norm, któż inny to uczyni?!

Sól jako znaczenie przymierza:

Sól jest związana z obietnicami i przymierzami Boga.

W 3 Moj.  2:13 –czytamy:  „Przypraw wszystkie swoje ofiary pokarmowe solą. Nie pomijaj soli przymierza Boga twego przy swoich ofiarach pokarmowych; dodawaj soli do wszystkich swoich ofiar”.

Bóg nakazuje, aby wszystkie ofiary pokarmowe były przyprawione solą, symbolizując trwałość Jego przymierza z Izraelem. To „przymierze soli” podkreśla nierozerwalną więź między Bogiem a Jego ludem.

Chciałbym wspomnieć o „Przymierzu Soli” współczesnych rządów światowych.

SALT – skrót od Strategic Arms Limitation Talks – Rzeczowy traktat o ograniczeniu zbrojeń strategicznych –  to dwie rundy negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim w czasie zimnej wojny. SALT-1 1972 i SALT-2 1979. Sowiecka inwazja na Afganistan zerwała porozumienie. Niedawno poinformowano nas, że kwota SALT – podatków stanowych i lokalnych – zostanie zwiększona – to jest związane z podatkami, zobaczymy.

Sól jako mądrość i taktowna mowa:

W Liście do Kolosan 4:6 – „Niech wasza mowa będzie zawsze pełna wdzięku, zaprawiona solą, abyście umieli każdemu odpowiedzieć”. – wierzący otrzymują polecenie, aby ich mowa była „zaprawiona solą”.

Podkreślając znaczenie mądrości i taktu w rozmowach. Ta metafora sugeruje, że tak jak sól wzmacnia smak, tak wierzący powinni wzbogacać swoje kontakty, rozmowy życzliwością i zrozumieniem.

W czasach Ap. Pawle, interakcja z ludźmi była powszechna głównie poprzez rozmowę, dziś komunikujemy się za pośrednictwem

• E-maila
• Różnych mediów społecznościowych
• SMS-ów
• Różnych postów i komentarzy na Facebooku
• Symboli reakcji – lubię, nie lubię, kocham, płaczę itp.

Tak więc, jak widzicie, Bracia,

że obecnie mamy o wiele więcej okazji do taktownej, milej mowy niż ludzie mieli w przeszłości, zwłaszcza za czasów Apostołów.

W Mannie 23 grudnia… Czytamy: “Weseli sie czlowiek z odpowiedzi ust swoich, bo słowo we właściwym czasie wypowiedziane, jakże jest dobre!”;- “, Jakie jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnym, takie jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie” — Przyp. Sal. 15:23; 25:11.

Br. Russell napisał: „(…) że w życiu ludzi zdarzają się wielkie kryzysy, doniosłe chwile, w których jedno słowo może być cenniejsze, bardziej przekonujace niż sto słów lub tysiąc słów w innym czasie, w odmiennych okolicznościach. Badzmy zawsze gotowi służbie Panskiej, czy to w porę, czy nie w porę dla nas, z radością gotowi nawet oddać życie za braci. … (…) Nie narzucajmy się nikomu z Ewangielą w nie porę, chociaż byłoby to dogodną okazją dla nas.

Br. Johnson napisał: (…) Umiejętność powiedzenia właściwej rzeczy we właściwym duchu i w odpowiedni sposób, we właściwym czasie, przy właściwej okazji i miejscu, właściwej osobie, jest łaską rzadkich osiągnięć, wartości i owocności. Starajmy się uważniej wybierać rzeczy, o których mówimy, ducha i sposób, w jaki mówimy, czasy, okazje i miejsca, w których mówimy, oraz osoby, do których mówimy. Wtedy nasze słowa będą coraz lepsze, poniewaz beda wypowiedziane we wlasciwym czasie.

Polskie przysłowie wymienia dwa rodzaje ludzi:

Pierwszy – mówią to, co wiedzą;

Drugi – wiedzą, co mówią.

Drugi typ jest lepszy, bo nie wszystko musi być powiedziane, nawet jak jest prawdziwe.

Nasz Pan Jezus powiedział – „Mam wiele do powiedzenia, ale teraz nie zrozumiecie…”.

Drodzy Bracia,

Niektóre wypowiedziane słowa mają bardzo silne znaczenie, pozostają w pamięci:

mogą rozpocząć wojnę lub ją zakończyć (chociaz ktoś obiecał zakończyć wojnę jednym telefonem w ciągu 24 godzin – jeszcze się to nie wydarzyło).

W Kzn. Sal.  3:1-7 – czytamy, że na wszystko pod niebem jest czas – druga część wersetu 7 uwypukla ze, jest czas milczenia i czas mówienia.

Slowem Kaznodzieja doradza nam:

“JEŚLI twoja mowa nie jest pełna soli i nie podnosi na duchu słuchaczy, bądź raczej cicho i słuchaj uważnie – nauczysz się wtedy, jak dodawać soli do swojej mowy i być błogosławieństwem dla bliźniego.”

W Ewangelii Mateusza 4:17 i 5:37 czytamy – „Ale wasza mowa niech będzie: Tak, tak; Nie, nie;

Ten werset podkreśla, że ​​słowo powinno być szczere i prawdziwe, bez potrzeby nadmiernych obietnic lub przysiąg.

Drodzy Bracia, teraz widzicie Prostotę w kontaktowaniu sie i rozmowach – Jezus zachęca swoich naśladowców do jasnej i szczerej mowy.

Również – w czasach Jezusa, a w niektórych krajach do dziś, ludzie skladaja przysiegi i przyrzeczenia aby wzmocnić swoje obietnice różnymi rzeczami, aby nadać im wagi.

My, jako chrześcijanie, nie powinniśmy dodawać żadnych dodatkowych słów ani przysięgać !

Posłuchajcie, co jest napisane w Ew. Mateusza 5:33-36 – „Słyszeliście też, że powiedziano ludowi dawno temu: Nie łam przysięgi swojej, lecz dotrzymaj Panu ślubów swoich”. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie: ani na niebo, bo jest tronem Bożym, ani na tron ​​… ani na ziemię, bo jest podnóżkiem Jego stóp; ani na Jerozolimę, bo jest miastem Wielkiego Króla. I nie przysięgaj na swoją głowę, bo nie możesz uczynić nawet jednego włosa białym albo czarnym”.

Ewangelia Mateusza 23:16-22 – „Biada wam, ślepi przewodnicy! Mówicie:

 «Jeśli kto przysięga na świątynię, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na złoto świątyni, jest związany przysięgą».

Ślepi głupcy! Co jest ważniejsze: złoto czy świątynia, która czyni złoto świętym? Mówicie też: «Jeśli ktoś przysięga na ołtarz, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na dar na ołtarzu, jest związany przysięgą».

Ślepi! Co jest ważniejsze: dar czy ołtarz, który czyni dar świętym? Dlatego każdy, kto przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim jest. A kto przysięga na świątynię, przysięga na nią i na Tego, który w niej mieszka. A kto przysięga na niebo, przysięga na tron ​​Boży i na Tego, który na nim zasiada.”

Drodzy Bracia, nasze słowa mają ogromne znaczenie;

Nauka w dzisiejszych czasach odkryla, że ​​charakter człowieka odzwierciedla się w jego słowach.

Sól była używana do oczyszczenia:

Sól jest używana w rytuałach oczyszczających. Na przykład w 2 Księdze Królewskiej 2:19-22 prorok Elizeusz używa soli do oczyszczenia źródła wody, symbolizując jego oczyszczające właściwości.

Nasze rozmowy z sąsiadami mogą mieć ten sam oczyszczający i konserwujący wpływ, jeśli zostaną doprawione solą, nawet niewielka jej ilość robi różnicę:

Księga Przysłów 12:18 – „Słowa lekkomyślnych ranią jak miecz, lecz język mądrych leczy”.

Księga Przysłów 15:1 – „Łagodna odpowiedź uśmierza gniew, a słowo raniące wywołuje złość”.

A zatem, Bracia,

Jakie jest znaczenie soli w Biblii?

Sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślając wagę wierności, integralności moralnej i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w biblijnej narracji.

Jeśli tak, to

Gdzie widzimy sól w Starym Testamencie?

Sól pojawia się w Starym Testamencie na dwa sposoby.

1)Chociaż nie jest to zbyt symboliczne, są sytuacje, w których sól się pojawia i wiąże się z końcem życia lub odcięciem od świata.

2)Najczęstszym jednak przykładem soli w Starym Testamencie jest Morze Słone, znane również jako Morze Martwe.

Ten zbiornik wodny ma tak wysokie stężenie soli, że gdy ludzie się w nim kąpią, unoszą się na wodzie. Woda jest również niezdatna do picia i nic w niej nie żyje.

W Morzu Martwym nie ma dzikich zwierząt ani roślin, a na tym obszarze nie ma skupisk ludności ani znaczących skupisk zwierząt.

Niektórzy teolodzy uważają, że Morze Martwe znajduje się w miejscu, gdzie w przybliżeniu znajdowały się Sodoma i Gomora, choć ta teoria jest dyskusyjna.

Kiedy Bóg postanowił zniszczyć te dwa niegodziwe miasta, szukał sprawiedliwych i nie znalazł żadnego. Oszczędził Lota i wszystkich członków jego rodziny w geście miłości do Abrahama, ponieważ byli kuzynami.

Aniołowie, którzy ostrzegli Lota, gdy nadszedł czas ucieczki, powiedzieli: „Uciekaj, by ratować życie! Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w dolinie. Uciekaj w góry, by cię nie porwali” – Księga Rodzaju 19:17.

 Podczas ucieczki żona Lota obejrzała się i zamieniła się w słup soli. Umarła i została zgładzona z ziemi, wraz z niegodziwą krainą, która kochała bardziej niż własne życie i Boga nieprawosci i rozpuste.

Tak jak ktoś posypuje pole solą, aby zapobiec wzrostowi złych roślin, Bóg metaforycznie posypał solą ziemię Sodomy i Gomory, ponieważ rodziła ona jedynie złe – lub niedobre – owoce.

3)Ta praktyka posypywania ziemi solą to kolejne powszechne negatywne zastosowanie soli w Starym Testamencie.

W Księdze Sędziów 9:45 czytamy: „Przez cały dzień Abimelek nacierał na miasto, aż je zdobył i wymordował jego mieszkańców. Następnie zniszczył miasto i posypał je solą”.

Możemy zatem powiedzieć: armia/naród żydowski soli ziemię swoich wrogów, aby nic nie mogło wyrosnąć na ich polach. W tych kontekstach sól jest czymś, co pozbawia życia lub odcina kogoś od błogosławieństw Bożych.

 Te znaczenia zmieniają się, gdy Bóg zaczyna bezpośrednio zawierać przymierza z Narodem Izraela.

O ile nadmiar soli może zniszczyc zywotność, o tyle odpowiednia jej ilość może coś zachować, przedłużając jego trwałość. Bóg każe posypać mięso ofiar solą, co symbolizuje Bożą zdolność do zachowania przymierza.

Na przykład obietnica między Bogiem a kapłańskimi potomkami Aarona głosi, że zawsze będą mogli żyć ze Świątyni. „Wszystkie święte dary, które synowie izraelscy przynoszą Panu, daję tobie i twoim synom i córkom z tobą jako wieczną własność. Jest to wieczne przymierze soli przed Panem dla ciebie i dla twojego potomstwa z tobą” (Lb 18,19).

Przymierze między Bogiem a Dawidem, zgodnie z którym jego potomkowie mieli zasiadać na tronie Izraela na zawsze, jest również opisane jako przymierze soli.

2 Kronik 13:4-6 – „Abiasz stanął na górze Semaraim, w górach Efraima, i rzekł: Jeroboamie i cały Izraelu, słuchajcie mnie! Czyż nie wiecie, że Pan, Bóg Izraela, dał królestwo Izraela Dawidowi i jego potomkom na wieki przymierzem soli? Tymczasem Jeroboam, syn Nebata, urzędnik Salomona, syna Dawida, zbuntował się przeciwko swemu panu”.

Tak, Bracia,

Sól była używana w darach i ofiarach: Sól była niezbędnym składnikiem ofiar w Starym Testamencie, wskazując na potrzebę czystości i wierności w oddawaniu czci Bogu. Była składnikiem różnych ofiar składanych Bogu, co wzmacniało ideę, że ofiary powinny być składane z oddaniem i uczciwością.

Sól w znaczeniu kulturowym:

W starożytnych kulturach dzielenie się solą było oznaką przyjaźni i gościnności, co znajduje odzwierciedlenie w różnych fragmentach biblijnych dotyczących wspólnoty i zaangażowania.

Istnieje europejska tradycja witania nowożeńców chlebem i solą.

Ja i moja żona zostaliśmy powitani w ten sposób: – chlebem i solą.

Chleb symbolizuje – codzienne potrzeby

Sól symbolizuje – zachowanie jedności rodzinnej.

A teraz,

Gdzie widzimy sól w Nowym Testamencie?

Użycie soli jako punktu symbolicznego porównania jest kontynuowane w Nowym Testamencie, choć jej symboliczne znaczenie ulega zmianie.

Jezus zaczyna używać soli w swojej posłudze, mówiąc o swoich naśladowcach. Słoność jest używana do opisania aspektu czyjejś

pasji, prawości i miłości do Pana i ludzi.

 W Kazaniu na Górze Jezus używa tego porównania zaraz po Błogosławieństwach. Omawia tych, którzy są błogosławieni, a następnie stwierdza:

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, jakże ją posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi”.

 Sól ma tu dwojakie znaczenie.

Po pierwsze – dla Narodu Izraela

Po drugie – dla jednostek

Izraelici jako Naród zostali powołani do przymierza z Bogiem, aby być Jego narodem, który reprezentuje Go wobec świata.

Przestali żyć dla Niego w sposób, do którego Bóg ich powołał, jakby sól przestała nadawać smak lub konserwować jedzenie.

Dla wierzących również stanowiło to wyzwanie.

Jeśli ktoś, kto naśladuje Jezusa, nie żyje życiem odzwierciedlającym jego relację z Bogiem, możemy powiedzieć nie jest „przyprawiony solą”.

Apostolowie również używają soli, aby przedstawić charakter jednostki.

List do Kolosensów 4:5-6 – „Mądrze chodzcie przed obcymi, czas odkupując. Mowa wasza niech będzie przyjemna, zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

W tym fragmencie sól można postrzegać jako miłe, budujące słowa.

Paweł napisał ten list do Kościoła w Kolosach, który był kościołem pogańskim.

Ta księga jest pełna wyjaśnień podstaw chrześcijaństwa, a wspominając o soli, udzielał im wskazówek, jak zachowywać się w sposób chrześcijański; zachęcał ich do mądrego postępowania, mówienia w sposób pełen uprzejmości.

Sól jest symbolem słów, które wzmacniają, budują, prowokują do myślenia i prawdy.

Więcej wyjaśnień

W Liście Jakuba 3:10-12 czytamy: „10. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.

11. Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?
12. Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo winorośl figi?

Tak też żadne źródło nie może wydać słonej i słodkiej wody.”.

List Jakuba to księga, która porusza kwestie postępowania wierzących.

W tej części listu Jakub pisze o niebezpieczeństwie mówienia głupio lub złośliwie oraz o poważnych konsekwencjach mówienia źle.

Innym częstym i istotnym tematem w Liście Jakuba jest to, że zewnętrzne zachowanie jest wskaźnikiem serca i może wskazywać na wilka w owczej skórze lub osobę niewierzącą. Sól symbolizuje tu złe słowa.

W naturze źródła wody słodkiej i słonej nie są takie same, a źródło słodkiej wody nie dostarcza słonej wody. Serce skupione na sprawach Bożych nie będzie ciągle przeklinać.

Drodzy Bracia,

Dlaczego ważne jest zrozumienie symboliki soli w Biblii?

Sól, tak jak ma wiele celów i zastosowań w życiu, tak Bóg używa jej na wiele sposobów w Swoim Słowie, aby komunikować się z ludzkością.

Ap. Paweł w wielu swoich listach odnosi się do naszego postępowania w relacjach z bliźnimi.

Relacje z bliźnimi wymagają pewnych umiejętności, aby właściwie przedstawiać Boga i Jezusa Chrystusa. To jak praca ambasadora z odpowiednimi talentami.

W Liście do Efezjan 6:18-20 – „18 W każdej modlitwie, gdy tylko zanosicie prośby, módlcie się w Duchu, bez względu na porę. W tym celu czuwajcie z całą wytrwałością i wstawiajcie się za wszystkimi świętymi.

19 Wstawiajcie się przy tym za mną, aby — gdy otworzę usta — dane mi były odpowiednie słowa do odważnego głoszenia tajemnicy dobrej nowiny. 20 Ze względu na nią działam jako poseł w kajdanach i chcę ją głosić śmiało — tak, jak powinienem.”. Apostol Paweł nazwał swoje więzienie „poseł/ambasador w kajdankach”.

W 2 Koryntian 5:20 Apostol pisze: – “ Dlatego w miejsce Chrystusa głosimy poselstwo jakby samego Boga, który przez nas kieruje do ludzi wezwanie. W miejsce Chrystusa błagamy: Pojednajcie się z Bogiem. – Jesteśmy zatem ambasadorami Chrystusa…

Pierwsze prawo dane Izraelitom, znane jako 10 przykazań,

mówi o dobrych stosunkach z sąsiadami.

Słyszałem, że dzisiaj możemy być żywą Biblią dla naszych sąsiadów – jedyną, jaką widzieli.

Pragnieniem wszystkich chrześcijan powinno być bycie dobrymi ambasadorami, przemawianie z wdziękiem i “przyprawianie mowy solą”.

Paweł wspomina o tym w Liście do Kolosan 4,6 i w wielu innych miejscach. Nie wspomina o pisaniu na maszynie, pisaniu ani wysyłaniu SMS-ów – te formy nie były wówczas tak powszechne.

Jak możemy być napełnieni symboliczną solą?

• Czytając i studiując Biblię.
• Studiując tomy Paruzyjne i Epifaniczne
• Czytając i studiując Reprinty, Terazniejsza Prawda i inna literatura.
• Uczestnicząc w spotkaniach i będąc przygotowanym, uważnym i aktywnym.
• Słuchając wielu wykładów, które są dostępne nawet na YouTube.

Biblia mówi nam, że w Ewangelii Łukasza 6:45: „Dobry człowiek z dobrego skarbca serca swego wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca serca swego wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta”.

Przyp. Sal.  4:23 – „Z całą pilnością strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia”.

Nie możemy mówić, pisać, wysyłać SMS-ów do innych, jeśli nie ma w nas soli. Tak samo nie możemy korzystać z telefonu, gdy bateria jest rozładowana.

Sól ma wiele zastosowań w przemyśle spożywczym i nadaje smak naszym posiłkom, a oprócz właściwości konserwujących sól może również przenikać do prawdziwego jedzenia.

Słuchałem opowieści brata Jolly’ego i podał przykład, jak sól może przeniknąć przez kapustę aż do dna słoika.

Wyjaśnił, jak zrobić dobrą kiszoną kapustę:

• wziąć kapustę i pokroić ją na małe kawałki
• włożyć wszystkie pokrojone części do słoika
• posypać solą na wierzch i zostawić
• sól opadnie na samo dno słoika

Brat Jolly nie wspomniał, że trzeba usunąć serce kapusty, bo to powszechnie wiadomo.

To bardzo dobra ilustracja dla nas.

Serce kapusty nie wchłania soli, sól nie ma możliwości, żeby wniknąć.

Kiedy byłem małym chłopcem w szkole, niektórzy nauczyciele nazywali uczniów „kapuścianymi glowami”

W Biblii termin serce – reprezentuje złożony aspekt ludzkiej egzystencji, obejmujący emocje, intelekt, moralność i duchowość.

Biblia wspomina o sercu prawie 1000 razy, podkreślając jego znaczenie w życiu duchowym i moralnym postępowaniu.

Przyp. 4:23   – strzeż swego serca z całą czujnością

Psalm 51:10  – stwórz we mnie serce czyste

Przyp. 23:26 – synu mój, daj mi serce twoje

Pamiętajmy

Manna 11 grudnia……. Synu mój, daj mi serce twoje, a oczy twoje niech strzegą dróg moich — Przyp. 23:26.

Br. Russell napisał: „Serce, wola, oddane w ten sposób Bogu, dąży do poznania woli Bożej (…). Z tego powodu objawienie woli Bożej i Planu jest udzielane wierzącym – aby poprzez pogłębianie ich znajomości, rozmyślanie o nich, napełnianie umysłu Boskim Planem i wolą, przemieniający wpływ mógł rozszerzyć się na każdą dziedzinę życia.

Br. Johnson napisał: Pan pragnie (…) naszych uczuć i naszej woli, aby oczyszczając je z grzesznych, samolubnych, światowych i błędnych uczuć i intencji, a napełniając je sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości i duchowości uczuciami i intencjami, nasze serca, tak oczyszczone i napełnione, mogły stać się naczyniami uświęconymi i odpowiednimi do użytku Pana dla błogosławienia innych i nas samych. (…)”

Mateusz 5:8 – „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.

Prz. Sal. 15:23; 25:11 – „Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach”.

Podsumowując, sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślający wagę wierności, moralnej integralności i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w narracji biblijnej.

Jeszcze raz – Manna – 23 grudnia – werset:

“Słowo wypowiedziane we właściwym czasie, jakże jest dobre! Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach “— Prz. Sal. 15:23; 25:11.

Niech Bóg pobłogosławi nas wszystkich.

Dziękuję za uwage!

—–

Obszerne notatki w wersji tekstowej: 

[PT 78’ 68]

Fot. Quang Nguyen Vinh

CICHOŚĆ

„Owocem Ducha jest . . . cichość” – Gal. 5:22, 23

(z polskich przekładów tylko BG używa słowa ‘cichość’, większość oddaje greckie słowo ‘prautes’ jako ‘łagodność’ czy też ‘delikatność’)

Cichość jest zaletą umysłu, serca i woli wyrażającą się łagodną uległością. Ten kto ulega innym, bo zostaje do tego zmuszony, nie jest uległy w żadnym znaczeniu tego słowa. Nie nazwalibyśmy cichym zbira, który choć związany, skrępowany i z zakneblowanymi ustami, zostaje siłą zmuszony do uległości.

Przykładem cichości jest nasz Pan Jezus Chrystus, który bez opierania się, dobrowolnie poddał się złemu traktowaniu, jakie zostało mu zgotowane w ostatnich 13 godzinach Jego życia.

Naprawdę był takim, jakim powiedział, że jest w Mat. 11:29, mówiąc: uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek dla dusz waszych.

Cichość jest czasami mylona z pokorą, a jest to inna cecha charakteru od pokory, w przeciwnym razie słowa naszego Pana z Mat. 11:29 brzmiałyby „jestem cichy i cichy”, lub ‘jestem pokornego serca i pokornego serca’. Ap. Paweł powtarza to samo w Kol. 3:12 (BG): „Przetoż przyobleczcie jako wybrani Boży, święci i umiłowani, wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość”. Tu też na liście znajdują się zarówno pokora i cichość, więc nie mogą oznaczać tego samego, bo gdyby chodziło o jedną i tę samą cechę charakteru, nie byłoby dwóch pozycji na liście, a tylko jedna. Cichość i pokora są dwoma oddzielnymi zaletami charakteru, a nie jedną i tą samą, tylko występującą pod dwoma nazwami.

W świecie zwierząt jagnię i owca są najlepszymi ilustracjami cichości; a pies skarcony przez swojego pana, pełzający ku niemu, a gdy się zbliży, przewracający się na grzbiet, jest zwierzęcym przykładem pokory. Z drugiej strony nikt nigdy nie pomyślałby, by lwa, tygrysa, lamparta, żbika czy grzechotnika nazwać cichym, ani by nadętego indyka czy pawia nazwać pokornym. Powodem, dla którego wielu myli cichość z pokorą, jest to, że pokora jest jednym z uczuć, które wytwarzają w nas cichość, i to bardzo istotnym komponentem cichości. Oznacza to, że nie można być cichym bez bycia pokornym, ale samo posiadanie pokory nie wystarcza do tego, by być cichym. Potrzeba czegoś jeszcze więcej. Cichość jest trzeciorzędną cechą charakteru, czyli zaletą złożoną, co oznacza, że powstaje wyniku działania wszystkich wyższych zalet pierwszorzędnych, większości niższych pierwszorzędnych, oraz niektórych zalet drugorzędnych oraz pewnych zalet trzeciorzędnych.

Cichość składa się z trzech elementów: podatności na naukę, łagodności oraz poprowadzalności [podatności na prowadzenie] (leadableness – ktoś, kto jest poprowadzalny, daje się poprowadzić, pozwala na to, by nim pokierować, a nie upiera się przy swoim zdaniu i swoich sposobach postępowania).

W umyśle, cichość wyraża się podatnością na naukę (teachability). Człowiek cichy nie jest kimś, kto uważa, że wie wszystko najlepiej i dlatego nie potrzebuje, by ktokolwiek uczył go czegokolwiek. Nie jest kimś, kto wierzy, że mądrość narodziła się wraz z nim i wraz z nim umrze. Przeciwnie — zdaje sobie sprawę z swoich braków w zakresie wiedzy i chętnie daje się pouczyć, a tym samym różni się od zarozumiałego pyszałka, który nie przyjmie pouczenia od nikogo. A człowiek cichy, świadomy swoich braków, jest gotów uczyć się od każdego, kto posiada wiedzę, której mu brakuje, bez względu na to, czy osoba przekazująca potrzebne mu wiadomości jest wykształcona czy niewykształcona — byle tylko wiedziała to, czego człowiek cichy w danej chwili nie wie. Taką postawę przyjmował wielki mąż Boży Jan Wesley, którego mottem życiowym było: „Poucz mnie o tym, czego nie wiem”. We wstępie do tomu swoich kazań napisał tak: Niektórzy mogą powiedzieć, że wybrałem błędną drogę, a mimo to podejmuję się nauczać jej innych. Prawdopodobnie wielu będzie tak myślało; i nie jest rzeczą wykluczoną, że tak właśnie jest. Ufam jednak, że w czymkolwiek błądzę, umysł mój otwarty jest na argumenty. Szczerze pragnę lepszego poznania. Zwracam się do Boga i do ludzi: „Pouczcie mnie o tym, czego nie wiem”. Czy przekonany jesteś, że rozumiesz coś jaśniej niż ja? Nie jest wykluczone, że tak właśnie być może. Traktuj więc mnie tak, jak życzyłbyś sobie być sam traktowany, gdyby okoliczności uległy zmianie. Pokaż mi lepszą drogę niż ta, którą znałem do tej pory. Udowodnij mi wprost w oparciu o Pismo Święte. A jeśli pozostaję nieco w tyle na drodze, po której przyzwyczajony byłem kroczyć i dlatego nie chcę z niej schodzić – włóż nieco wysiłku, weź mnie za rękę i prowadź na tyle, na ile jestem w stanie to przyjąć. Ale nie zniechęcaj się, jeśli poproszę cię, żebyś mnie nie przynaglał, abym przyśpieszył kroku. Mogę iść, ale w najlepszym wypadku powoli, krok po kroku, inaczej w ogóle nie będę w stanie iść”. Tak wyraża się postawa człowieka pełnego cichości. Człowieka, który nie uważa, że wszystko wie najlepiej i żyje po to, by pouczać innych, ale postawa człowieka, który jest świadomy swoich ograniczeń co do zrozumienia spraw Bożych i jest otwarty a nawet chętny, by się uczyć tego, czego jeszcze nie wie. Jeżeli wiesz lepiej ode mnie, to mnie poucz, pokaż mi, że rozumiesz lepiej i daj mi czas na zastosowanie tego w praktyce. Widzimy tu osobistą pokorę i refleksję nad własnymi ograniczeniami w zrozumieniu spraw duchowych czy życiowych. Zauważyć można również postawę ciągłego uczenia się – postawę, która zakłada, że zawsze można nauczyć się czegoś nowego. Tym, który nas uczy jest nasz Pan, ale może nas uczyć bezpośrednio przez swoje Słowo, co też czyni, ale czasami do pouczenia nas używa innych ludzi. Dlatego chcąc być podatnym na naukę, czyli cichym, nie można podchodzić do innych z pozycji wszechwiedzy, lecz zachowywać należy otwarty umysł, by posłuchać, co inni sądzą na dany temat, bo można się czegoś od nich nauczyć, nawet jeśli nie do końca się z nimi zgodzimy i nie przyjmiemy ich sposobu patrzenia na takie czy inne kwestie, możemy na tym skorzystać i czegoś się nauczyć.

Jezus i wierni są dobrymi przykładami podatności na naukę. Nasz Pan nie twierdził, że jest autorem/twórcą przedstawianych przez siebie nauk i przyznawał, że swoją wiedzę otrzymał od Ojca:

Jana 7:16: Odpowiedział im Jezus: Moja nauka nie jest moją, ale tego, który mnie posłał.

Jana 14:24: Kto mnie nie miłuje, nie zachowuje moich słów. A słowo, które słyszycie, nie jest moje, ale tego, który mnie posłał, Ojca.

O Panu oraz o pozostałych wiernych napisano: „A wszyscy synowie twoi będą wyuczeni od Jahwe” (Izaj. 54:13). Podatność na naukę Chrystusa – Głowy i Ciała została pięknie i szczegółowo przedstawiona w Psalmie 119 —najdłuższym ze wszystkich psalmów i jednocześnie najdłuższym rozdziale całej Biblii (odczytaj w. 1-25 i 71,72). To właśnie dzięki swojej uległości mają najlepszą z wszelkiej wiedzy, bowiem Pan objawia im tajemnice swego Słowa, które są najwspanialszą wiedzą w całym wszechświecie. Bóg wyszukuje cichych i z upodobaniem objawia im swój plan w jego różnych aspektach w miarę, jak stają się one prawdą na czasie.

Ps. 25:9 (BG): Poprowadzi cichych w sądzie, a nauczy pokornych drogi swojej.

Mat. 11:25–26: W tym czasie Jezus powiedział: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom (‘prostaczkom’ inne przykłady). Tak, Ojcze, gdyż tak się tobie upodobało.

Bóg wciąż udziela im postępującej Prawdy na czasie, lecz odbiera ją tym, którzy kiedyś ją posiadali, a stali się pyszni — tak samo, jak nigdy nie daje jej pysznym.

Drugim elementem cichości jest łagodność, która jest przede wszystkim stanem serca – serca pełnego obfitej łaski. Następnie ta łagodność cichości jest kwestią umysłu; myśli człowieka cichego są łagodne.

Z wnętrza ta cecha wypływa na zewnątrz w słowach — łagodnych, współczujących, delikatnych, niekiedy niemal pełnych czułości. A czyny są zgodne z takim nastawieniem serca, umysłu i słów. Oczy wyrażają łagodność; gesty ukazują łagodność; intonacja głosu przejawia łagodność.

Jezus jest wspaniałym przykładem łagodności. Gdyby nie był łagodny, małe dzieci nie garnęłyby się do Niego, gdy matki przyprowadzały je, aby je pobłogosławił, ani nie chwaliłyby Go w świątyni. Gdyby nie był łagodny, córki jerozolimskie nie płakałyby nad Jego skazaniem. Poza sytuacjami, w których piętnował hipokryzję i postępowanie uczonych w Piśmie i faryzeuszy (Mat. 23), czy też brak wiary u ludzi, łagodność cechowała Go zawsze.

Pastor Oberlin z Oberlin w stanie Ohio jest wspaniałym przykładem łagodności właściwej cichości. Jego parafia znajdowała się na pograniczu, a jego parafianie byli dzikimi oraz nieokrzesanymi ludźmi pogranicza. Niektórzy z nich żywili do niego urazę, nie dowierzając jego szczerości, i postanowili, że po niedzielnym nabożeństwie zaczają się na niego w lesie i dotkliwie go poturbują. Dowiedziawszy się o tym oraz o dniu, który wyznaczyli na napaść, w ową niedzielę wybrał jako tekst kazania Mat. 5:39-42 i wygłosił bardzo łagodne kazanie o niestawianiu oporu złu. Po nabożeństwie przyszli napastnicy zebrali się w pewnym domu, szydząc z jego kazania i przygotowując się do zasadzki. Ku ich zdumieniu drzwi się otworzyły i wszedł Pastor Oberlin, mówiąc, że poznał ich plan, lecz pragnąc oszczędzić im hańby napadania go z ukrycia, postanowił sam oddać się w ich ręce, aby mogli wymierzyć mu lanie, którego pragnęli — zapewniając, że zgodnie z tym, co głosił, nie będzie stawiał oporu. Jego łagodna, szczera i prosta postawa tak ich poruszyła, że zawstydzeni swoim zamiarem zaniechali go i postanowili, że zostaną cichymi naśladowcami Baranka.

Poprowadzalność, tj. podatność na prowadzenie, jest trzecim składnikiem cichości. Ta cecha cichości ma swoje szczególne pole działania w woli. Dzięki niej człowieka cichego łatwo jest przekonać — nie do czynienia zła, przeciw któremu stoi niewzruszenie jak skała, lecz do czynienia dobra, ku któremu skłania się ochoczo. W cichości nie ma krnąbrności ani uporu. Cichość nie jest „zatwardziała w swoich drogach”, lecz uznaje słuszność, błogosławieństwo i miłosierdzie właściwe cichości i chętnie daje się prowadzić drogami prawdy, sprawiedliwości i świętości. Nie jest też łatwo wprowadzana w błąd, grzech czy bezbożność, bowiem poświęca wystarczająco dużo czasu na to, aby zbadać czy słusznym jest poddanie swojej woli proponowanemu sposobowi postępowania. Gdy już nabierze pewności, że jakiś sposób postępowania sprzeciwia się woli Pana, w uległości wobec woli Bożej odrzuca to, co nie podoba się Bogu; a gdy upewni się, że coś jest zgodne z wolą Pana, łatwo daje się przekonać, by działać w harmonii z tym.

I to właśnie jest duch działający z cichości mądrości – Jak. 3:13:

(BG) Jeśli kto jest mądry i umiejętny między wami? niech pokaże dobrem obcowaniem uczynki swoje w mądrej cichości.

(UBG) Kto wśród was jest mądry i rozumny? Niech pokaże dobrym postępowaniem swoje uczynki w mądrej łagodności.

Dzięki cichości możemy przyjąć wszczepione w nas słowo, a co ważniejsze, Słowo Boże może nas poprowadzić, gdy mamy w sobie cichość, która jest podatnością na naukę, łagodnością i podatnością na prowadzenie. A jak damy się słowu pouczyć i poprowadzić, to Słowo Boże będzie mogło nas zbawić, jak mówi o tym ap. Jakub w 1:21:

Jak 1:21 (BG): A tak odrzuciwszy wszelakie plugastwo i zbytek złości, z cichością przyjmijcie słowo wszczepione, które może zbawić dusze wasze.

Jak 1:21 (UBG): Odrzućcie więc wszelką plugawość oraz bezmiar zła i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione [w was] słowo, które może zbawić wasze dusze.

Jest jeszcze jedna rzecz, która pomoże nam lepiej zrozumieć, czym jest cichość — a mianowicie jej przeciwieństwo. Najłatwiej coś pojąć, kiedy możemy to z czymś zestawić. Gdy więc zobaczymy, co stoi w opozycji do cichości, sama cichość stanie się dla nas wyraźniejsza.

Przeciwieństwem cichości jest niesubordynacja, bunt, upór i zawziętość. Kiedy patrzymy na dziecko, które nie tylko się buntuje, ale robi to w sposób  wulgarny, mamy przed sobą dobry przykład zachowania pozbawionego cichości. Podobnie jest wtedy, gdy uczniowie otwarcie i agresywnie sprzeciwiają się nauczycielom — to również pokazuje, jak wygląda brak cichości. Żołnierze podnoszący bunt przeciw swoim dowódcom, obywatele wznoszący rewolucję przeciw rządzącym, robotnicy wzniecający zamieszki i stający do konfrontacji z pracodawcami, policją czy wojskiem wysłanym, by ich uspokoić — wszystkie te sytuacje są obrazami tego, co jest przeciwieństwem cichości.

Człowiek zarozumiały, który nie pozwala nikomu się pouczyć, jest w swojej niepodatności świetnym przykładem przeciwieństwa podatności na naukę. Indianin wyruszający na wojnę, wykrzykujący wojenne okrzyki lub uczestniczący w tańcu wojennym, jest przykładem przeciwieństwa łagodności cichości. Członek ławy przysięgłych w sądzie, który nie potrafi zrozumieć, dlaczego pozostałych jedenaścioro przysięgłych tak bardzo obstaje przy swoim werdykcie, jest dobrym przykładem przeciwieństwa podatności na prowadzenie, bo nie daje się poprowadzić, nie daje się przekonać.

Wszyscy przesiewacze ilustrują wszystkie trzy elementy przeciwieństwa cichości: niepodatność na naukę, brak łagodności i brak podatności na prowadzenie (2 Tym. 3:1-8). Jako biblijne przykłady przeciwieństwa cichości posłużą: Faraon z Księgi Wyjścia, Balaam (Bileam) – 4 Moj. 22:21-34, ^{zwłaszcza w.32}), Saul, Absalom, Jezebel, Kajfasz i Judasz.

Rodzaje cichości zajmą teraz naszą uwagę. Cichość możemy podzielić na umysłową, artystyczną, moralną i religijną. Cichość umysłowa wyraża się przyjęciem postawy ucznia. Dziecko pragnące wiedzy od rodzica i nauczyciela, które stawia się do ich dyspozycji, aby zdobywać wiedzę, jest przykładem umysłowego rodzaju cichości. Student na uniwersytecie, który pragnie wiedzy i chłonie wskazówki swoich profesorów, również jest umysłowo cichy. Dziecko Boże, które pragnie uczyć się Słowa Bożego, a zatem pilnie je studiuje także wykazuje umysłową cichość.

Artystycznie cichy to ten, kto pragnie chłonąć to, co jest wzniosłe i piękne w sztuce — w poezji, muzyce, malarstwie, rzeźbie i architekturze. Dziecko Boże uduchawia swoje zdolności artystyczne; w związku z tym jego cichość rozwija się i działa poprzez miłość do tego, co wzniosłe i piękne, tak jak wzniosłość i piękno objawia się w osobach, charakterach, naukach i dziełach Boga i Chrystusa, a także w świętych Bożych. Cichość wyraża piękno i wzniosłość świętości, duchową elokwencję w szerzeniu Słowa i w modlitwie, a także piękno działania w sposób podobny do Boga, Chrystusa i świętych.

Cichość przejawia swoje działanie także na płaszczyźnie moralnej. Używamy tu słowa „moralny” nie tylko w odniesieniu do właściwych relacji między kobietą a mężczyzną, jak bywa ono czasem zawężane, lecz do wszystkich naszych relacji — zarówno wobec innych ludzi, jak i wobec nas samych. Cichość będzie więc przejawiać się co do 7 społecznych niższych pierwszorzędnych łask: w dziedzinie miłości do płci przeciwnej, małżeńskości, miłości rodzicielskiej, synostwa, braterskości, przyjacielskości, domatorstwa i patriotyzmu — odpowiednio do sytuacji i relacji, w których się znajdujemy.

Cichość ujawni się również w gronie łask drugorzędnych, które powstają, gdy wyższe łaski pierwszorzędne powstrzymują dążenia łask społecznych do przejęcia nad nami kontroli. W ten sposób właściwie rozwinięta cichość będzie działała poprzez czystość, submałżeńskość (przedrostek ‘sub’ – oznacza odpowiednio podporządkowaną łaskom wyższym), submiłość rodzicielską, subsynostwo, subbraterskość, subprzyjacielskość, subdomatorstwo i subpatriotyzm.

Cichość działa również w kwestiach moralności w odniesieniu do „samolubnych” niższych łask pierwszorzędnych. Zajmuje się więc naszą samooceną, potrzebą uznania (aprobatywnością), pokojowością, ostrożnością, skrytością, wojowniczością, agresywnością, apetytem, zapobiegliwością i żywotnością. Współdziała także z łaskami drugorzędnymi powstającymi wtedy, gdy wyższe łaski tłumią ich próby przejęcia nad nami steru.

Tak samo cichość działa na płaszczyźnie religijnej, czyli w powiązaniu z naszymi wyższymi łaskami pierwszorzędnymi, choć robi to zupełnie inaczej niż w odniesieniu do niższych łask pierwszorzędnych i drugorzędnych. Gdy cichość współpracuje z łaskami niższymi pierwszorzędnymi lub z drugorzędnymi, działa wobec nich poniekąd jak ich przełożony, jak ich pan — hamuje ich niewłaściwe zapędy i utrzymuje je na właściwym im miejscu.

Natomiast w swojej działalności wobec łask wyższych, religijnych, cichość wcale nie próbuje panować. Przeciwnie — jest im całkowicie podporządkowana. A jednak, mimo tej podległości, cichość współdziała z nimi w taki sposób, że one — gdy są właściwie rozwinięte — wyrażają się w cichości.

Przykład mówi sam za siebie: wyrażenie „cichość mądrości” (‘mądra cichość’ z Jak. 3:13) pokazuje, że elementy mądrości — wiara, nadzieja i poznanie — są przeniknięte cichością. Podobnie możemy mówić o:

• cichości mocy, czyli cichości ujawniającej się w panowaniu nad sobą i cierpliwości,
• cichości sprawiedliwości, czyli cichości obecnej w pobożności i miłości braterskiej,
• cichości miłości (agape), przejawiającej się w upodobaniu w dobrych zasadach, ocenie, jedności serca, współczuciu i ofiarności.

A zatem cichość ma bardzo szerokie pole działania — obejmuje relacje z ludźmi, naszą wewnętrzną postawę, nasze uczucia, naszą moralność, a wreszcie i to, co najwyższe: naszą religijną dojrzałość.

Cichość ma ogromną i bardzo zróżnicowaną liczbę obiektów, wobec których działa. Możemy podzielić je na dwie grupy: świeckie i religijne.

Do świeckich osób, wobec których cichość powinna być okazywana, należą: rodzice, małżonkowie, rodzeństwo, nauczyciele, władze wraz ze swoimi przedstawicielami, a także pracodawcy i ich reprezentanci.

Dzieci powinny — w swoim myśleniu, uczuciach i woli — okazywać rodzicom łagodną, właściwą uległość. Mąż z pewnością powinien być łagodny wobec swojej żony, a żona powinna w cichości okazywać mężowi właściwą podległość.

Podobnie inni członkowie rodziny czy osoby blisko spokrewnione powinny w łagodności umieć być sobie wzajemnie właściwie uległe.

Uczniowie powinni być ulegli, czyli podatni na pouczenie, łagodni i podatni na prowadzenie wobec swoich nauczycieli.

Obywatele powinni okazywać cichość wobec władz wykonawczych, ustawodawczych i sądowniczych, jak również wobec ich przedstawicieli — ministrów oraz ich podwładnych reprezentujących władzę wykonawczą, komisji reprezentujących ustawodawców czy policji reprezentującej sędziów. To samo dotyczy cichości wobec pracodawców i ich przedstawicieli — menedżerów, brygadzistów itd. W ten sposób wobec osób świeckich cichość ma bardzo rozległe pole działania.

Cichość ma również szerokie pole działania wobec osób religijnych. Mówiąc od strony negatywnej — poza okazywaniem łagodności — nie wolno być cichym, czyli uległym i podatnym na prowadzenie wobec fałszywych nauczycieli. Lud Boży powinien być łagodny wobec wszystkich, ale bycie uległym i podatnym na nauczanie względem fałszywych nauczycieli narażałoby go na popadnięcie w sidła najróżniejszych błędów.

Jest rzeczą oczywistą, że wierni nie powinni okazywać uległości ani podatności na prowadzenie wobec kościoła nominalnego ani jego rzeczników, bo wiemy, że obecnie nie reprezentują już oni Pana ani Jego Słowa.

Wierni nie mają też okazywać — z racji cichości — niczego więcej niż łagodność tym, którzy próbują ich kusić do grzechu, błędu, egoizmu czy światowości w jakiejkolwiek formie.

Choć powinni okazywać łagodność wynikającą z cichości wobec uzurpatorów, którzy chwytają po władzę lub próbują panować nad Bożym ludem, nie powinni im choćby na chwilę ulec ani dać się poprowadzić. To samo dotyczy wszystkich buntowników przeciw naukom i zarządzeniom Pana oraz wszystkich ich stronników — jednym słowem: sekciarzy i klerykałów.

Cichość we wszystkich trzech swoich składnikach powinna być skierowana przede wszystkim ku Bogu i Chrystusowi, ku Ich osobom, charakterom, słowom i dziełom. Ich wielkość i supremacja (najwyższa pozycja), a nasza małość i podległość, wymagają od nas tego, byśmy pozytywnie reagowali na ich nauczanie, okazywali Im łagodność i dali się poprowadzić. Co oznacza, że mamy praktykować wobec Boga i Chrystusa wszystkie trzy elementy cichości (podatność na nauczanie, łagodność, czyli w Ich przypadku podporządkowywanie się im oraz podatność na prowadzenie).

A pod Ich zwierzchnictwem powinniśmy okazywać cichość również Ich przedstawicielom, takim jak lokalni starsi oraz starsi generalni, zwłaszcza  członkowie gwiezdni — zwłaszcza ci z okresów Efezu i Laodycei (pierwsi dlatego, że byli Apostołami, natchnionymi pełnomocnikami Chrystusa, a drudzy dlatego, że ich służba jest szczególnie ważna dla nas obecnie).

Z wyjątkiem natchnionych apostołów, nie mamy przyjmować od żadnego z tych przedstawicieli  niczego „z zamkniętymi oczami i otwartymi ustami”. Raczej — z właściwą cichością — mamy sprawdzać to, czego uczą, i trzymać się tego, co dobre (Dz. 17:11; 1 Tes. 5:21).

Dz 17:11: Ci byli szlachetniejsi od tych w Tesalonice, gdyż przyjęli słowo [Boże] z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się sprawy mają.

1Ts 5:21: Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.

Nasza cichość wobec tych sług Prawdy powinna być zróżnicowana, stosownie do ich urzędu w Kościele: najpierw większa wobec Apostołów niż wobec pozostałych, następnie wobec innych członków gwiezdnych, zwłaszcza tych, którzy pełnią swoją służbę w naszych czasach; a potem wobec starszych lokalnych. Apostoł radzi okazywać cichość wobec wszystkich braci, zarówno indywidualnie jak i zborowo (1 Pio. 5:5).

1Pio 5:5: Także, młodsi! bądźcie poddani starszym, a wszyscy jedni drugim bądźcie poddani. Pokorą bądźcie wewnątrz ozdobieni, gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje.

Cichość ma swoich przeciwników — jedni są osobowi, inni nieosobowi. Z pewnością Szatan i jego upadli aniołowie są przeciwnikami naszej cichości. Starają się, jeśli to możliwe, zrobić z nas ludzi nieuprzejmych, grubiańskich, zarozumiałych i upartych. A jeśli im się to nie uda, próbują popchnąć nas w drugą skrajność — w nadmierną cichość, tak abyśmy z pustym, niepytającym umysłem połykali każdy błąd, jaki chcieliby nam podsunąć przez swoje narzędzia, i byśmy stali się podatni na władzę kleru, tyranię władców, despotycznych pracodawców czy apodyktyczne organizacje.

Świat, zwłaszcza w formie rządów, arystokracji i religii, często próbuje uczynić nas zbyt cichymi, a czasami — wręcz przeciwnie — całkiem niecichymi. Jednakże naszym największym przeciwnikiem jest nasze własne ciało, które zgodnie z swoimi naturalnymi skłonnościami, próbuje zepchnąć nas w jedną albo drugą skrajność cichości. Dlatego musimy mu się przeciwstawiać.

U niektórych ludzi ciało jest dokładnym przeciwieństwem cichości — pełne hardości, nieuprzejmości i uporu. U innych z kolei jest zbyt podatne na wpływy, zbyt łatwo daje się uczyć i prowadzić. Przed obiema tymi skrajnościami powinniśmy się strzec — oddalać się od nich i chodzić pośrodku, w szczęśliwej równowadze dobrze ukształtowanej cichości.

Czasem przeciwnicy cichości są nieosobowi, to znaczy są nimi warunki i okoliczności, w jakich się znajdujemy. Bywa tak, że trudne warunki i okoliczności potrafią jednych uczynić hardymi, nieuprzejmymi oraz upartymi, a innych — zbyt uległymi, zbyt łagodnymi i zbyt łatwo dającymi się prowadzić. Niekiedy niepowodzenia wywołują takie skutki w różnym stopniu w zależności od czyjegoś usposobienia. Czasem podobnie działają okoliczności przeciwne, wrogie.

Dobrobyt często sprawia, że ludzie stają się niepodatni na naukę, nieuprzejmi oraz uparci, a prawie nigdy nie działa w drugą stronę, czyli prawie nigdy nie czyni nikogo podatnym na pouczenie, łagodnym i dającym się poprowadzić. Wojna również często rodzi takie skrajności. Niekorzystne warunki domowe, zawodowe, edukacyjne czy społeczne też potrafią wywołać takie efekty.

Cichość ma szczególną funkcję do odegrania w naszym charakterze. Właściwie każda cecha — umysłowa, artystyczna, moralna i religijna — ma w naszym charakterze określone zadanie. Jedną z funkcji cichości jest to, że budzi w nas poczucie odpowiedzialności wobec Boga; a to poczucie skłania człowieka do żalu za grzechy przed Bogiem oraz do wiary w naszego Pana Jezusa, prowadzącej do usprawiedliwienia. Bo to, że ktoś jest podatny na pouczenie, łagodny i daje się poprowadzić, czyli że posiada wszystkie elementy cichości,   usposabia człowieka do uniżenia się pod Bożym prawem sprawiedliwości i do pragnienia Bożego miłosierdzia w przebaczeniu, w przypisaniu zasługi Chrystusa i w społeczności z Bogiem.

W jeszcze większym stopniu cichość skłania do poświęcenia się Bogu; bo osobie dającej się pouczyć, łagodnej i dającej się poprowadzić jest stosunkowo łatwo wyrzec się siebie — w samozaparciu i wyrzeczeniu się świata — i przyjąć Bożą wolę jako swoją własną: w studiowaniu, szerzeniu i stosowaniu Prawdy, a także w czuwaniu, modlitwie i znoszeniu zła dla Pana, dla Prawdy, dla braci, dla świata i nawet dla naszych nieprzyjaciół.

Sama natura cichości, tj. to, że ktoś jest łagodny i daje się pouczyć i poprowadzić, stawia człowieka w takim stanie umysłu, który otwiera oczy na Prawdę — i który pozwala zachować oczy otwartymi na Prawdę. Zdolność do bycia prowadzonym sprawia też, że człowiek potrafi stawić czoła próbom, które trzeba przejść, by iść naprzód wraz z postępującą, a zarazem próbującą nas Prawdą. Jednocześnie chroni go przed złudzeniami, które odrywają od Prawdy ludzi hardych i upartych.

Z samej swej natury cichość pomaga człowiekowi wzrastać we wszystkich niebiańskich uczuciach i łaskach, bowiem daje mu postawę serca, umysłu i woli, jakiej Pan wymaga jako warunku sprzyjającego takiemu wzrostowi. Z natury też czyni człowieka owocnym w służbie Bożej, bo rozbraja opór, łagodzi wrogą postawę innych; sprawia, że jej posiadacz staje się ujmujący — w słowie, geście, spojrzeniu, tonie głosu, w sposobie bycia i w działaniu. Cichość sprawia, że inni czują się przy nim swobodnie, a to z kolei czyni ich mniej lub bardziej gotowymi, by się uczyć i dać się poprowadzić.

Cichość potrafi złagodzić nawet wrogów i przemienić ich w przyjaciół — jak widać w historii pastora Deeringa, jednego z purytan z XVII wieku. Zaproszono go na ucztę, na którą przyszli najważniejsi ludzie miasta oraz kilku oficerów wojskowych. Naprzeciwko niego siedział młody kapitan, który bez przerwy bluźnił i klął. Za każdym takim wybuchem pastor Deering łagodnie go upominał, a przy każdym upomnieniu kapitan, z jeszcze większą liczbą przekleństw, chluskał mu w twarz pełnym kuflem piwa. Pastor za każdym razem spokojnie i bez cienia urazy wycierał twarz i jadł dalej. W końcu ta demonstracja cichości przełamała serce kapitana — wybuchł płaczem, padł do stóp pastora i błagał go o przebaczenie.

Cichość chroni też człowieka przed upadkiem w grzech. Widać to w historii sir Waltera Raleigh, którego pewien młodzieniec nie tylko zaatakował fizycznie i napluł mu w twarz, ale także wyzwał go na pojedynek. Sir Walter spokojnie odpowiedział: „Młody człowieku, gdybym nie bał się złamać przykazania ‘Nie zabijaj’, bardzo szybko bym cię zabił — bo nie dorównujesz mi w sztuce walki. Ale ponieważ tak jest, zniosę bez odwetu twoje zniewagi.” Młodzieniec, poruszony tą łagodnością, padł mu do nóg, poprosił o przebaczenie — i je otrzymał.

W sporze cichość daje człowiekowi ducha, który przygotowuje go do spokojnego spotkania z opozycją — tak jak mówi Salomon: „Łagodna odpowiedź uśmierza gniew” (Przyp. 15:1).

Cichość pozwala człowiekowi ze spokojem przyjmować nagany — zasłużone czy nie. Z pewnością pomaga zwyciężać pokusy i, jak każda cnota, przynosi nie tylko własną nagrodę, ale i wiele błogosławieństw w tym życiu oraz w przyszłym. Krótko mówiąc, praktykowanie cichości przynosi nam wiele korzyści.

Oczywiście, cichość występuje w różnych stopniach. Niektórzy mają jej bardzo dużo. Jezus jest najwspanialszym przykładem cichości w najwyższym stopniu. Mojżesz był znakomitym przykładem bardzo dużej miary tej cechy (4 Moj.  12:3). Izaak również słynął ze swojej cichości, która była jego najbardziej wyróżniającą cechą. Abraham też ją przejawiał. W rzeczywistości każdy, kogo Pan używał w dużym stopniu, był znany z tej cechy, która jest jedną z najpotrzebniejszych do tego, by ktoś mógł być kierowany przez innego, aby dzięki temu mógł podążać za Boskim kierownictwem.

Są jednak tacy, którzy w tej cechy są bardzo słabi — wręcz tak słabi, że prawie nie czerpią korzyści, które cichość powinna im przynosić. A jeśli nie rozwijają się w tym kierunku, na pewno znajdą się wśród tych, którzy zostają odrzuceni z Bożej szczególnej łaski. Pomiędzy tymi dwoma skrajnościami spotkamy różnorodne stopnie cichości, zarówno wśród ludzi świeckich, jak i wśród Bożego ludu.

Ponadto, te różne stopnie cichości mogą nie występować we wszystkich jej elementach, lecz tylko w jednym lub dwóch. Stąd mamy kogoś, kto jest dużo łagodniejszy od innych, którzy bardziej dają się pouczyć niż on; może też być ktoś, kto daje się bardziej poprowadzić od innych, którzy bardziej dają się bardziej pouczyć niż on i są od niego łagodniejsi.

Te różne stopnie cichości i jej elementów składowych stają się bardziej zrównoważone w miarę, jak lud Boży rośnie w Panu, ale nigdy wszyscy nie osiągają tego samego poziomu cichości i jej 3 elementów.

Cichość jest łaską, która w oczach świata często stawia cichych w niekorzystnej sytuacji pod względem doczesnym — co dobrze ilustrują owce i wrony. Właśnie cichość owiec zachęca wrony, by siadały im na grzbietach i wydziobywały ich wełnę. Podobnie ludzie nachalni, żądni władzy, chciwi, grabieżcy, drapieżni, prześladowcy i tyrani często wykorzystują cichych — zarówno tych świeckich, jak i religijnych.

Klasycznym tego przykładem jest sposób, w jaki traktowano Chrystusa — Głowę i Ciało (Rzym. 8:36):

Rz 8:36: Jak jest napisane: Z powodu ciebie przez cały dzień nas zabijają, uważają nas za owce [przeznaczone] na rzeź.

Jakże cichość naszego Pana, jako Baranka Bożego, była wykorzystywana przez złych ludzi! Jak Apostołowie, ich współpracownicy oraz uczniowie byli uciskani przez tych, którzy wykorzystywali ich cichość!

Niczym prawdziwe owce i baranki, bracia z okresu Smyrny byli bezlitośnie zabijani podczas prześladowań pogańskiego Rzymu — a jednak znosili to z wielką cichością. A gdy w okresie Pergamonu Kościół związał się ze światem w unii państwa i Kościoła, ten nowo powstały pazerny twór uczynił z ludu Bożego obiekt swoich licznych prześladowań. Antychryst, w pełni rozkwitu w okresie Tiatyry, szalał w gniew przeciwko wiernym, cichym tej ziemi, zabijając ich dziesiątkami tysięcy w krucjatach i torturując tysiące w mrocznych i okrutnych lochach Inkwizycji.

Sługusy Antychrysta kontynuowały prześladowanie ludu Bożego także w okresie Sardes — czego przykładem jest los Jana Husa i Hieronima z Pragi spalonych na sosie za swoją wiarę. A co powiedzieć o okresie Filadelfii, w którym papieska wściekłość, nienawiść, morderstwa, tortury, grabieże i wszelkie przejawy diabelstwa osiągnęły szczyt w spiskach, ekskomunikach, interdyktach, klątwach, prześladowaniach, wojnach, inkwizycjach, egzekucjach, pustoszeniu całych krajów i wyniszczaniu męczenników i świętych Chrystusa? A te ciche baranki — jakże łagodnie poddawały się śmierci!

W okresie Laodycei, jawne, brutalne formy prześladowań pojawiały się głównie w postaci militaryzmu, podczas nich wierni zachowywali cichość. A cichość wiernych była i jest poddawana próbie w subtelniejszych formach — podczas przesiewań i działań fałszywych braci. Przez wszystkie siedem okresów rozwoju Kościoła Bożego na ziemi właśnie cichość wiernych była wykorzystywana przez gwałtowników, którzy stosowali wobec świętych przemoc w różnym stopniu.

Cichość, jeśli jej nam brakuje, powinna być rozwijana, a jeśli jest przesadna, powinna być powściągana i podporządkowywana wyższym łaskom pierwszorzędnym. Ci, którym brakuje cichości, mają do dyspozycji kilka sposobów na jej rozwijanie. Po pierwsze, rozważanie nieskończonej mądrości i wszechwiedzy Boga oraz doskonałego nauczania Chrystusa bardzo pomaga w rozwijaniu pierwszego elementu cichości, czyli podatności na naukę. Skoro Bóg wie wszystko najlepiej, bo jest najmądrzejszy, a Chrystus stał się naszą mądrością, jak mówi o tym apostoł Paweł, to dlaczego mielibyśmy nie chcieć się od nich uczyć. Wiemy przecież, że brakuje nam mądrości i poznania Boga, to od kogo powinniśmy się tych rzeczy uczyć? Od szatana, czy też od świata? Czy nie lepiej brać swoją wiedzę od najlepszych, od najmądrzejszych, czyli od Boga i Chrystusa?

Rozważanie łagodności Boga i Chrystusa wspiera rozwój łagodności cichości; a rozważanie Ich majestatu i wyższości pomaga uczynić nas bardziej podatnymi na prowadzenie, bo kto miałby nas prowadzić, jeśli nie wielki król i Pan?

Rozważanie przykładu Jezusa jako cichego Baranka Bożego sprzyja rozwijaniu w nas cichości w jej aspekcie uległości wobec Boga. Rozważanie Jego podatności na naukę wobec Boga czyni nas bardziej chętnymi do nauki; a rozważanie Jego łagodności wobec wszystkich — słabych i mocnych, chorych i zdrowych, radosnych i zasmuconych, spokojnych i niespokojnych, przyjemnych i trudnych, dających się poprowadzić i upartych, łagodnych i szorstkich, podatnych na prowadzenie i krnąbrnych, wierzących i niewierzących, przyjaznych i wrogich — pomaga nam rozwijać łagodność cichości.

A gdy do takich rozważań dodamy wytrwałe postanowienie i praktykowanie cichości, będziemy ją skutecznie rozwijać.

W naszych rozważaniach nad cichością pomocne będą wersety Pisma Świętego oraz biblijne przykłady cichości. Warto rozważyć następujące wersety: Ps. 22:27; 25:9; 37:11; 76:10,11; 147:6; 149:4 (w polskich przekładach jest mowa o pokornych, ale w angielskim KJV jest mowa o cichych); Przyp. 14:29; 15:1, 18; 16:32; 17:1; 19:11; 20:3; 25:15; Kazn. 10:4; Izaj. 11:4; 29:19; Treny 3:28-30; Sof. 2:3; Mat. 5:5, 9, 38-44; 11:29; 27:13, 14, 26-31; Rzym. 12:14, 18-20; 1 Kor. 6:7; 13:4, 5, 7; 2 Kor. 10:1; Gal. 5:22, 23, 26; 6:1; Ef. 4:1, 2; Filip. 2:14, 15; Kol. 3:12, 13; 1 Tes. 5:14, 15; 1 Tym. 6:11; 2 Tym. 2:24, 25; Tyt. 2:9; 3:2; Jak. 1:21; 3:13; 1 Piotra 2:18-23; 3:4, 15; Judy 9. Analizując powyższe wersety należy pamiętać o tym, że w polskich przekładach Biblii często jest mowa o pokorze (Stary Testament) lub łagodności (Nowy Testament) zamiast o cichości.

Oto biblijne przykłady cichości: Abraham wobec Lota (1 Mojż. 13:8, 12); Izaak wobec pasterzy filistyńskich (1 Mojż. 26:18-23); Mojżesz w różnych doświadczeniach (2 Mojż. 2:13; 14:13, 14; 15:24; 16:7, 8; 17:2; 4 Mojż. 12:3; 16:4-11); Gedeon wobec narzekających Efraimitów (Sędz. 8:2, 3); Anna (1 Sam. 1:13-16); Saul (1 Sam. 10:27); Dawid przy różnych okazjach (1 Sam. 17:29; 2 Sam. 16:9-14; Ps. 38:13,14; 120:5, 7); Paweł w wielu sytuacjach i wobec różnych braci itd. (Dz. Ap. 21:21-26; 1 Tes. 2:7; 2 Tym. 4:16); Tesaloniczanie (2 Tes. 1:4); Hiob wobec swoich dręczycieli (Jak. 5:11); nasz przedludzki Pan wobec Szatana (Judy 9). Przykłady cichości Jezusa: Izaj. 42:1-4 por. Mat. 12:19, 20; Izaj. 53:7; Mat. 26:47-54, 62, 63.

A na koniec zastosujmy się do tego, do czego nawołuje nas prorok Sofoniasz, zwracając się do nas z takim apelem: „Szukajcie Pana, wszyscy cisi ziemi; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie cichości” (Sof. 2:3).

Sof 2:3 (BW) ​Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy wypełniacie jego prawo! Szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dniu gniewu Pana.

Pamiętajmy też o tym, że na cichych czeka szczególne błogosławieństwo i nagroda:

Mat. 5:5: „błogosławieni cisi, albowiem oni odziedziczą ziemię”

Apostoł Piotr zadaje pytanie: „ponieważ się tedy to wszystko ma rozpłynąć, to jakimi wy macie być w świętych obcowaniach i pobożności?” (2 Piotra 3:11, BG) Jacy powinniśmy być w naszym codziennym postępowaniu?

Pewnie każdy z nas mógłby powiedzieć coś od siebie na ten temat. Szczególny przykład postępowania otrzymaliśmy od Boga w Jezusie Chrystusie:

„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mateusza 17:5)

Naśladując w ten sposób Chrystusa stajemy się umiłowanymi dziećmi Bożymi (Efezjan 5:1). Jesteśmy i żyjemy pośród świata i mamy żyć pośród ludzi, nie mamy tworzyć własnej komuny, zamkniętej społeczności (1 Koryntian 5:9-11). Żyjąc pośród „narodu zepsutego i przewrotnego” (Filipian 2:15), jako naśladowcy Chrystusa mamy jednak uciekać z „tego świata”, nie w sensie cielesnym, ale DUCHOWYM.

Taka duchowa ucieczka to inaczej dołączenie do owiec, które dostrzegły swojego Pasterza w Jezusie i pragną odtąd iść za Nim i słuchać Jego głosu (Jana 10:4-5).

Pismo Święte nie zostawia nas bez wskazówek, co to oznacza w praktyce, a jednym z najważniejszych fragmentów na ten temat jest 2 List Piotra 1:5-8, który nazywamy czasem Piotrową matematyką lub dodawaniem apostoła Piotra.

„Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczynnymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.”

Aby rozwijać usposobienie podobne do tego, które było w Chrystusie, powinniśmy zwrócić uwagę na takie zalety jak:

1. wiara – bo to grunt naszych spodziewań i fundament duchowego życia (Hebrajczyków 11:1)

2. cnota lub męstwo, które prowadzą do wyznawania wiary czynami i ustami, gdy ludziom wokół brak jest wiary i gdy czujemy się w tym samotni

3. poznanie – jest bardzo potrzebne, ale samo w sobie może szkodzić; dlatego trzeba dołączyć do niego…

4. …powściągliwość – która radzi m.in. „nie zawsze mów, co wiesz, ale zawsze wiedz, co mówisz…”

5. cierpliwość

W grece istnieją dwa zwroty:

a) makrotymia – co oznacza wytrwałość, niezłomność w czynieniu dobra
b) hypomene – co oznacza długotrwałe znoszenie zła

6. pobożność

7. przyjaźń braterska – wynika ona bezpośrednio z pobożności; w 1 Liście Jana czytamy, że ten kto mówi, że miłuje Boga, powinien to pokazać przez miłowanie bliźniego. W gr. jest to filadelfia, fileo – miłość lub przyjaźń braterska, rodzinną. Powinna być ona poprzedzona pobożnością, także dlatego, że to Bóg powinien być na pierwszym miejscu w naszym życiu.

8. to miłość, a dokładniej gr. agape – miłość bezinteresowna i ofiarna, gotowa zrezygnować z własnego dobra dla dobra bliźnich i dla dobrych, Bożych zasad.

Dodawanie poniższych cech w życiu codziennych jest dokładnie tym samym, do czego w innym miejscu Biblii zachęcał prorok Micheasz:

„Wskazano ci, człowiecze, co dobre i czego Jahwe żąda od ciebie: jedynie, byś strzegł sprawiedliwości, ukochał miłosierdzie i żył w pokorze wobec Boga swego.”
(Micheasza 6:8)

„Komu bowiem ich brak [tych cech, które apostoł Piotr wcześniej wymienił], jest ślepym – krótkowidzem i zapomniał o oczyszczeniu z dawnych swoich grzechów. Dlatego bardziej jeszcze, bracia, starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór! To bowiem czyniąc nie upadniecie nigdy. W ten sposób szeroko będzie wam otworzone wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawcy, Jezusa Chrystusa.”
(2 Piotra 1:9-11)

„Gdy brat Barton gościł u pewnej rodziny i spostrzegł, że pewna siostra jest dotknięta pychą, pomyślał: „Nie wiem, ile jest więcej osób w tym zborze dotkniętych pychą, ale dam wykład, aby pomoc tej biednej Siostrze”. Gdy dawał konkretne przykłady czym jest pycha, aby jej nie peszyć, nie zwracał na nią uwagi… „Niech ona spokojnie słucha” – myślał. A gdy skończył wykład, podchodzi ta siostra do brata Bartona i mówi: „Bracie Barton! Bardzo Ci dziękuję za ten wykład, bo dla wielu Braci i Sióstr był potrzebny ten wykład w naszym zborze. A ja Ci chcę powiedzieć, że ja jestem wolna od tej zarazy pychy.” Dziwna sprawa. Specjalnie miał na myśli tę siostrę, aby jej pomóc, a ona mówi, że jest wolna od tej zarazy pychy. A brat Barton mówi: „Jestem ciekaw, skąd masz tę pewność.” „Bo mam tyle drogich pierścieni z drogimi kamieniami, złotych, ale nie zakładam.” Wydaje się bardzo pokorna. Ma więcej niż palców obu rąk tych pierścieni… A szczery brat Barton mówi: „Siostro, masz krzywe palce. Dlatego nie zakładasz tych pierścieni, bo wszyscy by zobaczyli twoje krzywe palce, a tak nie masz tych pierścieni na krzywych palcach, więc nie zwracają na ciebie uwagi.” Będąc pyszna, mniemała, że jest pokorna. Jak trudno rozpoznać w sobie wadę pychy.”

Zobacz inne świadectwa.