Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 kwietnia 2026 r. 

Modlitwa w imieniu Jezusa – przeczytajmy na początek, co nasz Pan powiedział w Ewangelii wg Jana:

Jana 14:13-14 – „A o cokolwiek będziecie prosić w moje imię, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. Jeśli o coś będziecie prosić w moje imię, ja to uczynię.”; Jana 16:23 – „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek poprosicie Ojca mego w moje imię, da wam.”

Fot. Tarapong Pattamachaiyant

Niektóre przekłady mówią: „w moje imię”. Inne: „w moim imieniu”. Kiedy posłuchamy modlitw Braci i Sióstr to też usłyszymy, że czasami mówimy:
„w imię Jezusa”, „w imieniu Jezusa”, a nawet „przez imię Jezusa”.

Grecki zwrot „EN TO ONOMATI MU” oznacza jednocześnie:

• „ze względu na kogoś lub na coś” (czyli bardziej W IMIĘ, zrobił coś w imię dobrych zasad); a więc także ze względu na Jezusa i Jego ofiarę
• „jako czyjś przedstawiciel”/”zgodnie z czyjąś wolą” (czyli bardziej W IMIENIU, np. à zrobił coś w imieniu zboru (np. jako sekretarz podpisuję nieraz: „za zbór… WS), albo pojechał tam w imieniu prezesa/prezydenta…

Myślę, że nadal potrzebujemy pewnego wyjaśnienia i spójrzmy na takie, które podaje brat Johnson. E12, s. 408 –

Piszę on tam, że: „Proszenie w imieniu Jezusa oznacza kilka rzeczy…

• …że osoba taka jest dzieckiem Bożym…

To znaczy, że uznajemy, że dostęp do Boga jako naszego Ojca w niebie mamy tylko dzięki Jezusowi.

Nie możemy zbliżyć się do Boga dzięki własnej sprawiedliwości, bo wszyscy jesteśmy grzeszni. Dostęp do Ojca możliwy jest dzięki ofierze Jezusa i dzięki Jego sprawiedliwości.

Jana 1:11-12 –  „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię”

Poza Nowym Testamentem, także Stary Testament pokazuje, co było odpowiednią ofiarą dla Boskiej sprawiedliwości. Dlaczego Bóg obdarował Adama i Ewę skórzanym odzieniem? Dlaczego Bóg przyjął krwawą ofiarę Abla, a odrzucił tę Kaina? Dlaczego domagał się ofiar ze zwierząt?

Ilustracje te pokazują konieczność śmierci i przelewu krwi jako sposobu na okrycie i usprawiedliwienie człowieka. Tylko doskonały jako istota i w pełni wierny Jezus mógł okazać się godnym zastępstwem doskonałego Adama, który upadł w swojej próbie.

Modlenie się w imieniu Jezusa zawiera tę prawdę. Dobrym przykładem jest historia z Dz 19:13-16, gdzie ktoś próbował wyrzucać demony w imieniu Jezusa, ale bez tej wiary w Niego jako Odkupiciela.

• …że [osoba taka] mieszka w Chrystusie, tzn. zachowuje wiarę w zasługę Chrystusa w celu przebaczenia, jest wierna jako członek Chrystusa w swym poświęceniu oraz wierzy w obietnice Boga, że uzyska odpowiedź…

To znaczy, że trwamy w Chrystusie każdego dnia. To nie jest jednorazowa decyzja poświęcenia, ale codzienne potwierdzanie, że dziś znów polegam na Bożej łasce, na zasłudze Jezusa i będę się starał być wierny jako naśladowca Pana. To jest pytanie: „Boże, jak mogę dzisiaj pełnić Twoją wolę, jak mogę sprawić Tobie radość?” Jeśli upadamy – droga powrotu jest zawsze otwarta. Bóg nie zamyka drzwi przed skruszonym sercem. Nie chodzi więc o życie w lęku, ale o życie w postawie pokuty i wiary, że dzięki Bożej łasce i ofierze Jezusa przebaczenie zawsze jest możliwe.

Dzieje 10:43 – „Temu wszyscy prorocy wydają świadectwo, że przez jego imię każdy, kto w niego wierzy, otrzyma przebaczenie grzechów.”

Jana 15:5 – „Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami, kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. (…) [7] Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwały w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam”

Tutaj mamy wyjaśnienie jak rozumieć modlitwę „w imieniu Jezusa” (my powinniśmy trwać w Jezusie, a słowa Jezusa w nas). To znaczy trwać w wierze, to znaczy trzymać się Jezusa jako naszego Odkupiciela i Pana i kierować się Jego nauką w swoim życiu. To dlatego tak wiele jest modlitw niewysłuchanych, bo „w imieniu Jezusa” to tylko słowa w tych modlitwach. Naszemu Panu chodziło o coś więcej niż słowa.

• [Proszenie w imieniu Jezusa oznacza] że prośby [tej osoby] muszą wynikać z nauk Boskiego Słowa

Nie oznacza to, że nie możemy przynosić Bogu wszystkich naszych trosk. Jednak gdy poważnie spojrzymy na słowa „w imieniu Jezusa”, skłania nas to do refleksji:

• Czy moje prośby ostatnio były zgodne z wolą Bożą, czy tylko zaspokajały moje pragnienia? (To pytanie jest szczególnie ważne dla osób poświęconych, bo celem poświęcenia jest oddanie życia na służbę Bogu i pełnienie Jego woli)
• kim jest dla mnie Bóg i Jezus? Jaka jest moja relacja z nimi?
• czy staram się szukać woli Bożej i Jezusa w moich prośbach?

Psalm 145:18 – „Bliski jest Pan wszystkim, którzy go wzywają; wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.”

Jakuba 4:3 – „Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, chcąc tym zaspokoić wasze żądze.”

Nie chcę tutaj pouczać. Sam wielokrotnie kończyłem modlitwę słowami „w imieniu Jezusa” i zastanawiałem się, czy naprawdę tego dnia żyłem w Jego imieniu. I czy prosiłem o to, co Jezus chciałby, żebym prosił, gdyby był na moim miejscu?

Niestety, jesteśmy słabi i często nasze ciała pragną zatrzymać to, co już oddaliśmy Panu w poświęceniu.

Myślę, że dobrym przykładem dla nas wszystkich może być historia siostry, która przeżyła dramatyczną sytuację: jej syn został pobity do tego stopnia, że stał się niepełnosprawny umysłowo.
Mówiła kiedyś: „Czasami dochodzę do takiego stanu, że ręce mi opadają. I wtedy mówię: Boże! Ja nic więcej nie mogę, o nic więcej nie proszę, nic więcej nie chcę. Niechaj się stanie tak, jak Ty chcesz i jak Ty uważasz. I nagle napełnia mnie siła. Problem, chociaż nie znika, odstępuje i dlatego zawsze tak robię”.

My też w takich trudniejszych doświadczeniach możemy powiedzieć: „Boże, niech będzie Twoja wola, niech będzie tak, jak Ty poukładasz, jak Ty o to zadbasz, ja chcę wszystko przyjąć.” Ale wiemy, że nie jest to takie łatwe do wykonania.

A jednak takie słowa mogą nam dać wytchnienie. Kiedy pozwalamy Chrystusowi działać w naszej słabości, Jego siła zaczyna działać w nas. Nasza wola przestaje panować i stajemy się bardziej podatni na prowadzenie Boga.

Wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa

W Liście do Kolosan 3:17 czytamy: „A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego”. Tutaj nie chodzi już tylko o modlitwę, ale o WSZYSTKO, jak żyjemy i działamy.

Warto przypomnieć, że w Biblii słowo „imię” ma dużo więcej znaczeń niż tylko nazwa własna [TP lis-gru 1998, s. 84]. Zwróćmy uwagę na trzy z nich:

1. Np. Psalm 91:14 (słowa Boga) – „Wybawię go, bo mnie umiłował; wywyższę go, bo poznał moje imię [charakter]”. Psalm 34:4 – „Uwielbiajcie Pana ze mną i wspólnie wywyższajmy jego imię.” … | …
   Psalm 111:9 – „Zesłał swemu ludowi odkupienie, ustanowił na wieki swoje przymierze; jego imię jest święte i straszne [lepiej: godne czci, wspaniałe]”

Postępowanie „w imieniu Jezusa”, który na Ziemi był dokładnym obrazem charakteru Ojca, znaczy więc dążenie do tego, by moje słowa, gesty i decyzje odzwierciedlały charakter Jezusa.

2. 1 Tym. 3:7 (mamy tu myśl o starszym zboru): BW – „A powinien też cieszyć się dobrym imieniem u tych, którzy do nas nie należą, aby nie narazić się na zarzuty i nie popaść w sidła diabelskie.” Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż wielkie bogactwa, a przychylność lepsza niż srebro i złoto.”

Pytanie brzmi: czy jako przedstawiciel Jezusa przysparzam Mu dobrej reputacji? Czy moje życie zachęca innych do wychwalania Jezusa? Wiemy, że ludzie obserwują nasze życie – niektórzy nie czytają Biblii, ale patrzą na nasze życie i gdy robimy coś nie tak, to czasami mogą się zapytać: „To tak Cię nauczył Jezus?”.

Pytanie więc: Czy ludzie patrząc na mnie zobaczą Jezusa w dobrym świetle? Czy w moich rozmowach i w traktowaniu drugich przedstawiam Jezusa?

3. DZIEŁO/SPRAWA. Mamy tu słowa apostoła Pawła, gdy bracia płakali i prosili, żeby nie szedł do Jerozolimy, gdzie miał zostać pojmany.
   Dzieje Ap. 21:13 – „Wtedy Paweł odpowiedział: Co czynicie, płacząc i rozdzierając mi serce? Ja bowiem dla imienia Pana Jezusa jestem gotowy nie tylko dać się związać, ale i umrzeć w Jerozolimie.”

Apostoł Paweł chciał żyć i umrzeć dla SPRAWY CHRYSTUSA. Żyć w „imieniu Jezusa” znaczy więc także rozmyślać, jaki jest plan Chrystusa, co należy głosić, na co przeznaczać swoje siły, dla jakich spraw żyć i „za co umierać”…

Tu znowu można zadać pewne pytanie: Jakie działania podejmuję, aby sprawa Chrystusa rosła na świecie wokół mnie?

Możemy więc myśleć o życiu „w imieniu Jezusa” w tych trzech znaczeniach słowa „imię”:
Charakter – czy staram się postępować jak Jezus w codziennych decyzjach, czy kieruję się Jego charakterem, jaki pokazał w Ewangelii
Reputacja – czy moje życie pokazuje innym, jaki dobry jest nasz Pan
Dzieło/sprawa – czy poświęcam swoje siły dla Królestwa Bożego i jego spraw

Jest kilka obrazów, które pomagają zrozumieć życie „w imieniu Jezusa”:

=> Ambasador – jest to ktoś, kto reprezentuje swojego króla albo kraj. Szczególnej w trudnej sytuacji politycznej jest bardzo ważne, by robił to mądrze. (2 Kor. 5:20-6:1)

=> Posłowie Króla – To nieco podobne. Chcemy przekazać to, co chce król, w formie zgodnej z Jego wolą. Nie powinniśmy dodawać od siebie do tego przekazu.
A poza tym nasze słowa i czyny powinny iść w parze.

=> Narzeczona, która reprezentuje na jakimś spotkaniu swojego przyszłego męża – na pewno chciałaby godnie przedstawiać osobę, którą kocha i szanuje. Czuje odpowiedzialność za to, co robi i jak się zachowuje…

=> Części ciała. Ręka czy noga nie przypisuje sobie sukcesów i nie powinna działać według własnej woli; to głowa / mózg wyznacza zadanie, a człowiek jako całość jest ceniony za swoje czyny. Mówimy czasami, ale ktoś ma „dobrą rękę” do czegoś, albo np. o piłkarzu jak Messi, że „lewą nogą potrafi wiązać krawaty” 😉 ale ogólny szacunek należy się tej osobie … i części ciała nie protestują.

Można powiedzieć, że życie i modlitwa „w imieniu Jezusa” sprowadza się do odpowiedzi na dwa praktyczne pytania:

1. Czy Jezus zrobiłby to na moim miejscu / albo co by zrobił?
2. Czy mogę szczerze prosić o Jego błogosławieństwo dla tego, co zamierzam zrobić?

Życie w imieniu Jezusa to zmiana myślenia – codzienne kierowanie się Jego wolą, a nie własną.

List do Kolosan 3:1-2 – „Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga. Myślcie o tym, co w górze, nie o tym co na ziemi”.

Nasze decyzje i działania powinny być inspirowane sprawami Królestwa i tym, co podoba się Królowi, a nie tylko tym, co tu, na ziemi. Nie tylko o tym co teraz da chwilową korzyść. To dotyczy naszej codzienności:

=> Praca – wyobraźmy sobie, że pracujesz nad ważnym projektem, a kolega popełnia błąd, który może opóźnić jego ukończenie. Możesz wybuchnąć gniewem albo cierpliwie i ze zrozumieniem pomóc. Jeśli wybierzesz to drugie, możesz zdobyć coś o wiele więcej niż pieniądze. (Oczywiście każda sprawa jest inna!)

=> Zbór albo rodzina – ktoś jest chory i potrzebuje pomocy w codziennych obowiązkach. To Ty możesz być osobą, która poda rękę, nawet jeśli nikt tego nie zauważy. Czasami najlepiej, gdy takie bezinteresowne czyny miłości pozostają niezauważone, chyba że mają być zachętą dla innych.

1 List do Koryntian 10:31 mówi: „Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga.”

Dwie podstawowe czynności: jedzenie i picie. Na pozór błahe, proste. Ale świat potrafi być zwodniczy. Sugeruje różne formy napoju i pokarmu. Czy Chrystus chciałby z nami jeść i pić akurat te rzeczy? To są dotyczy „wszystkich rzeczy”.

Chodzi o rzeczy pod ręką, codzienne zadania. Czy wykonuje to w imię chwały najwyższego Stwórcy? Służba względem siebie i najbliższych. Nikt nie odbierze nam tego przywileju, bo zawsze mamy wokół siebie bliższe lub dalsze osoby i możemy im podać kubek wody. Każdego dnia można zrobić coś dobrego.

Kolosan 3:23-24 – „A wszystko, co czynicie, z serca czyńcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi. Wiedząc, że od Pana otrzymacie dziedzictwo jako zapłatę, gdyż służycie Panu Chrystusowi”.

To właśnie codzienność jest polem naszego życia jako tych, którzy starają się żyć „w imieniu Jezusa”. W tym procesie uczenia się mamy lepsze i gorsze dni. Zatrzymujmy się czasami i pytajmy siebie: w jakich sytuacjach ostatnio postąpiłem inaczej niż Jezus by postąpił? Dlaczego tak się stało?

Łatwo być świętym razem ze świętymi, raz na tydzień, albo na corocznym spotkaniu. Trudniej w codziennych sytuacjach. List do Efezów 6:6-7 był napisany dla takich osób, którym ciężko – dla sług albo niewolników.

Może dziś dotyczyłoby to pracowników niskiego szczebla… Efez. 6:6-7 „Nie służąc dla oka, jak ci, którzy chcą podobać się ludziom, lecz jak słudzy Chrystusa, czynią wolę Boga z serca: Służąc z życzliwością, tak jak Panu, a nie ludziom”.

W „Sztandarze Biblijnym” [maj-czerwiec 2017, nr 277, s. 45] jest taka historyjka, kto chce może przeczytać sobie całość. A to tylko taki skrót:

Grupa sprzedawców pędziła z jakiegoś szkolenia na samolot. Myślami byli już w domach. Biegli, żeby się nie spóźnić i potrącili pewien straganik z owocami. Jabłka się rozsypały a oni biegli dalej.

Wszyscy – oprócz jednego z nich. On się zatrzymał. Posłuchał swojego serca, zobaczył coś więcej. Wrócił i pewnie nie zdążył na ten samolot.

Okazało się, że dziewczyna, która sprzedawała owoce, była niewidoma. Bardzo płakała, próbując rękami znaleźć jabłka. Ludzie biegli obok, ale on uklęknął, zebrał rozsypane owoce, naprawił szkody, zapłacił za zepsute jabłka i jeszcze coś dorzucił.

Wtedy dziewczyna spytała go: „Czy pan jest Jezusem?” Gdy zaprzeczał powiedziała: „Spytałam, bo modliłam się do Jezusa, aby pomógł mi pozbierać jabłka. On posłał Ciebie, żebyś mi pomógł, więc jesteś podobny do Niego. A tylko Jezus wie, kto wypełni Jego wolę.”

„Czy jesteś Jezusem?” Oczywiście, że nie jesteśmy Jezusem. Ale czy ludzie patrząc na nasze życie, mogą zobaczyć coś z Jego charakteru?

Czy w pracy, na mieście, w domu, albo w zborze, ktoś zobaczy, że „jesteśmy z Jezusem” i będzie chwalił Boga? Nie dlatego, że cytujemy Biblię i mówimy o wierze, ale dlatego, że okazujemy miłosierdzie, szukamy pokoju, dostrzegamy potrzeby innych i zatrzymujemy się przy „rozsypanych jabłkach”.

Nie zawsze nam się to udaje, nie zawsze mamy wystarczająco miłości, mądrości i Bożego ducha. Normalne dla grzesznego człowieka jest upadać w wielu sprawach. Jednak jako wyznawcy imienia Jezus powinniśmy powstawać. Podsumowując —- Modlitwa w imieniu Jezusa to modlitwa w harmonii z Jego charakterem, taka, pod którą On też mógłby się podpisać. To modlitwa z wiarą w moc imienia Jezus, wiarą, która daje pewność, że jesteśmy przyjęci przez Boga ale tylko w Panu Jezusie i tylko przez Jego ofiarę.

Życie w imieniu Jezusa to życie odbijające Jego charakter. To życie jako przedstawiciele Królestwa Bożego i chęć podobania się Bogu i Jezusowi jako tym, którzy nas posyłają. Taka służba w imieniu Jezusa to próba, by dobrze przedstawiać Pana wśród ludzi i żeby zużywać swoje życie w Jego sprawie.

Chcę jeszcze na koniec poruszyć pewne myśli apostoła Pawła z Listu do Filipian. Filipian 4:13: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia”.

Bywa, że w lepszym czasie myślimy, że wiara daje moc do wszystkiego: nie muszę się uczyć, egzaminy same się zdają, relacje ułożą się bez wysiłku, przeskoczę każdą poprzeczkę, a rozwój przyjdzie sam. Taka sielanka.

Ale zobaczmy kontekst. Wersety 11 i 12 – „Nie mówię tego z powodu niedostatku, bo nauczyłem się poprzestawać na tym, co mam. Umiem uniżać się, umiem też obfitować. Wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony: umiem być syty i cierpieć głód, obfitować i znosić niedostatek”.

To są te wszystkie rzeczy, o których mówi Paweł. Nauczyłem się… być zadowolony. Umiem być poniżony. Umiem być wywyższony. Umiem żyć z Jezusem gdy mam wszystko i kiedy nic nie mam, głodny i syty. Nie chodzi o to, że zrobię wszystko, co chcę, ale że przejdę przez wszystko, co przychodzi.

Biblia porównuje człowieka ufającego Bogu do drzewa. — Takie drzewo stoi wysoko przez wszystkie cztery pory roku: lato, jesień, zima i wiosna.

Latem wszystko jest dobrze. Słońce świeci i wszystko się rozwija.
Ale przychodzi jesień, sprawy się zmieniają, parę liści zaczyna spadać…

Może też pojawić się wczesna zima, a potem robi się naprawdę zimno, ciemno i pusto, czasem jest ślisko a czasem bardzo mroźnie. Można stracić wiele w tym okresie. Ale jeżeli pozostajemy ukorzenieni w Chrystusie, to wiecie co się dzieje?

Nadchodzi WIOSNA…

I dzieje się jeszcze coś: z każdym rokiem pojawia się kolejny słój drzewa. Rośnie kolejny pierścień, a drzewo staje się mocniejsze. John Willard Marriott, założyciel sieci hoteli, powiedział: „Dobre drzewo nie rośnie w łatwych warunkach. Im silniejszy wiatr, tym silniejsze drzewa.” To drzewo zapuszcza głębsze korzenie.

Zostańmy z taką prostą myślą, że „w imieniu Jezusa” to nie tylko słowa – ale przede wszystkim sposób na życie. Każdego dnia możemy sobie zadać pytanie: czy to, co robię, mogę zrobić w Jego imieniu (w tym modlitwa też)? Czy mogę żyć bardzie jak chciałby Jezus? 

Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

W tym wykładzie brat Czesław Ruciński przedstawia pierwszy z etapów Bożego planu zbawienia – zbawienie wszystkich ludzi od wyroku grzechu, który spadł na całą ludzkość w Edenie.
Punktem wyjścia rozważania jest fragment z 1 Listu do Tymoteusza 2:3-4, gdzie apostoł Paweł przypomina, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Zapraszamy do słuchania i refleksji nad Słowem Bożym.

Psalm 23

„Psalm Dawida. PAN jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie. Sprawia, że kładę się na zielonych pastwiskach, prowadzi mnie nad spokojne wody. Posila moją duszę, prowadzi mnie ścieżkami sprawiedliwości ze względu na swoje imię. Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną; twoja laska i kij pocieszają mnie. Zastawiasz przede mną stół wobec moich wrogów, namaszczasz mi głowę olejkiem, mój kielich przelewa się. Zaprawdę dobroć i miłosierdzie pójdą w ślad za mną po wszystkie dni mego życia i będę mieszkał w domu PANA przez długie czasy.”

Co konkretnie znaczy, że Pan jest Pasterzem dla swojego ludu?

1. troszczy się o nas jeszcze przed naszym narodzeniem
2. towarzyszy nam
3. gromadzi nas
4. podtrzymuje gdy słabniemy
5. woła po imieniu
6. zapewnia pokarm i napój
7. przygotowuje naszą drogę
8. prowadzi po właściwych ścieżkach
9. przywraca nam zdrowie
10. łagodzi trudności
11. daje odpoczynek w zmęczeniu
12. pociesza w utrapieniach
13. ostrzega i chroni przed niebezpieczeństwem
14. czuwa nad nami
15. chroni nasze otoczenie
16. szkoli nas
17. oczyszcza z ziemskiego splugawienia
18. szuka gdy błądzimy
19. powstrzymuje od szkodzenia innym owcom
20. odłącza od owiec należących do innych
21. wyzwala z rąk najemników
22. powierza opiece dobrych pasterzy
23. sprawia, że jesteśmy użyteczni

Rozpętała się burza i oddzielił się od nich. Po wielu godzinach błądzenia w kółko Janek był już przestraszony i zdesperowany.

Idąc szlakiem, zbierał kamienie i układał je co sto metrów w misterne, stożkowate kopce, dokładnie na środku ściezki. „To pokaże im, że szedłem tą drogą” – powiedział sobie Janek i bardzo go to pocieszyło.

Oczywiście, tego popołudnia jego przyjaciele natknęli się na te artefakty. Niestety dla Janka, obaj byli ateistami.

Jeden spojrzał na prostę linię znaków znikającą w oddali i uznał, że to przypadkowy, nieuporządkowany zbiór kamieni, z pewnością skutek serii osuwisk.

Drugi się zgodził, ale bardzo podziwiał kopce i chciał więcej dowiedzieć się o tym zjawisku. Obaj spędzili następny tydzień na dokładnym i pełnym uwagi badaniu kopców. Janka nigdy nie odnaleziono.

____________
Na podstawie opowiastki na stronie UK Bible Students.

Zastanówmy się, skąd się bierze nasza siła i pokój. Każdego dnia mamy różne zmagania – od problemów w pracy i w domu, przez zdrowie, sprawy uczuciowe, aż po nasze duchowe zmagania. Może warto się zatrzymać i zastanowić, skąd brać siłę i na czym ją opierać, i zadać sobie pytanie: czy mam w sobie pokój, który pochodzi od Pana?

Psalm 29:11 – „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.”

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 2 lutego 2025 r. 

Z moich obserwacji wynika, że ludziom ogólnie brakuje pokoju, powody są różne. Pisarz science-fiction Stanisław Lem przewidywał, że „utoniemy w informacyjnej powodzi”. I myślę, że dzisiaj te słowa są w jakimś sensie prorocze. Wielki dostęp do informacji to z jednej strony więcej wiedzy, ale z drugiej wiele nieznanych wcześniej powodów do lęku, fobii, niepokoju i osłabienia. Boimy się chorób, boimy się fali imigrantów i terroryzmu, boimy się wojny. Boimy się, że jemy skażone jedzenie, boimy się kryzysu. Co gorsza, internet pełny jest tzw. „fake newsów” czyli tekstów, które celowo wprowadzają czytelnika w błąd. (I nie zawsze są to te artykuły, które zostały jako takie oznaczone)

Nawet jeśli tego nie chcemy te „fale” informacji wchodzi do naszych umysłów i naszych domów. Obrazy i filmy, którymi bombarduje nas telewizja i internet, na długo pozostają w naszych głowach. Do tego, gromadzimy wiele haseł, loginów i numerów. Według pewnych badań młodzi ludzie przetwarzają dziś nawet 74 gigabajty danych dziennie. To za dużo.  Poza depresją i wypaleniem zawodowym mówi się nawet o schorzeniu jakim jest demencja cyfrowa, w której zapamiętywanie i porządkowanie informacji staje się niemożliwe.

To nie dziwi, bo czy naturalne jest przesiadywanie 10 godzin na dzień przed komputerem i spędzanie dalszej godzin lub dwóch w korkach, jadąc do pracy samochodem? Jaki sposób na to znaleziono? Home office, czyli łączenie pracy i domu. W tych warunkach wielu ludziom brakuje mocy.

Niektórzy popadają w apatie i choroby nerwowe tak silne, że zmusza ich to do całkowitego zaprzestania pracy. Inni poza pracą nie są w stanie czegokolwiek konkretnego przeczytać lub zrobić, więc resztę czasu spędzają przed ekranem telewizora i smartfona. Nieraz jesteśmy tak zmęczeni, że nie mamy sił aby choć chwilę poćwiczyć fizycznie. Nie mamy mocy, by wyjść na spacer, a to przecież nie pomaga naszej kondycji.

Duchowe życie też jest pełne niepokoju. Zbory znikają z mapy świata i Polski, w innych bracia i siostry nie czują się dobrze, gdy brak w nich prawdy lub ducha. Ciągle spory i debaty między niektórymi braćmi zniechęcają wielu innych do wnikania w Boże Słowo. Każdy ma swoją rację. Choć napełniamy swoje głowy prawdą, znacznie trudniejsze jest jej wykorzystanie w codziennym życiu. Wielu z nas brakuje „duchowej mocy”.

Pytanie: czy przyczyna tego braku mocy i braku pokoju w przypadku ludu Bożego jest w nas czy w Bogu? W Psalmie 29:11 obietnica Boża mówi jasno: „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.” Czy możemy być pewni tej obietnicy? 1 Tes. 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołał, który też to uczyni.” Hebr. 10:23 – „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (bo wierny jest ten, który obiecał)”

Jeżeli obietnica Boża jest pewna, a nam brakuje mocy i pokoju, być może problem tkwi gdzieś indziej. Czy zaufaliśmy, że w Jezusie Chrystusie Bóg dał nam „drogę, prawdę i życie”? Czy Bóg jest w centrum naszego życia?

Dobrze jest spojrzeć na to, kiedy i dlaczego starożytny Izrael pokonywał swoich wrogów? W 1 Kronik 5:20 opisaną mamy bitwę z Hagrytami. Jaki był powód zwycięstwa Izraela? Przekład Literacki EIB oddaje ten werset:
„Bóg wsparł ich w walce, tak że pokonali Hagrytów oraz ich sprzymierzeńców. Gdy w czasie bitwy wołali do Boga, On ich wysłuchał, ponieważ Mu zaufali.”

Potrzebujemy ufności do Boga. Walczymy o wiele spraw w naszym życiu. Staramy się dobrze pisać sprawdziany, zdawać egzaminy, rozwijać firmy, staramy się o szanowane miejsce w pracy. Staramy się coś osiągnąć, coś zbudować. Ale czego tak naprawdę nam potrzeba, skoro chcemy w tym życiu podobać się Bogu i żyć z Nim? Hebr. 10:6 – „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, i że nagrodę daje tym, którzy go szukają.”

Jak niewiele trzeba, by wejść na drogę mocy i pokoju. Wystarczy uwierzyć. Gdy strażnik więzienia pytał Pawła co ma zrobić by się uratować, ten odpowiada prosto: „Uwierz w Pana Jezusa!”.

Co to jednak znaczy wierzyć w Pana Jezusa? Czy znaczy to wierzyć, że On jest? W to wierzą, a raczej wiedzą to również demony. Znaczy to coś więcej: to znaczy zaufać Mu w każdej w sprawie naszego życia. Powierzyć się jemu jako Pasterzowi. Czasami trzeba się zatrzymać i zastanowić nad swoją wiarą.

Kiedyś na pewnym protestanckim kursie biblijnym w Polsce zapytano dzieci i młodzież: „Jak kończycie dzień w waszym domu?”. Organizatorzy byli zaskoczeni gdy tylko na 2 z 200 kartek z anonimowymi odpowiedziami znalazła się modlitwa, rozmowy o Biblii czy pieśni. Rodzinom brakuje siły i czasu.

Jak to jednak pogodzić z wiarą chrześcijan w Chinach, którzy uczą się jak największej liczby wersetów na pamięć, by móc je sobie przypominać w razie gdyby władze odebrały im Biblię? Być może niektórzy z Was widzieli pełną radości reakcję młodych wierzących w Chinach, gdy otrzymali swoje pierwsze własne Biblie. Ich radość była niesamowita.

Byłem na spotkaniu, na którym pastor z Polski opowiadał jak był w Chinach jako misjonarz. Chrześcijanie z Chin pytali go: jak to u was wygląda? A on szczerze powiedział, że z wiarą jest teraz słabo w Polsce, bo jest dużo rzeczy, które nas odciągają, jest mało ludzi wierzących. To było rano, a wieczorem mieli zebranie modlitw. Pastor usłyszał, że wierzący często powtarzają słowo „Polando”. Zaciekawiło go to i spytał: o co się modlicie? A oni powiedzieli: „modlimy się za was, za Polskę, żebyście mieli głód prawdy i mogli się rozwijać duchowo”.

Ten sam pastor (Cz. Bassara) opowiadał o wierze w afrykańskim Burkina Faso. Usługujący tam pastorzy na konwencjach nauczają każdego dnia od 8:00 do 21:00 z niewielkim przerwami, bo jest tam wielki głód prawdy. Oczywiście jest to wiara bardzo niedojrzała, a poziom wiedzy jest bardzo mały, ale ta wiara tych ludzi jest żywa, oni pragną się czegoś dowiedzieć o Bogu i swoim zbawieniu.

Wygląda na to, że dobrobyt i konsumpcjonizm oddalił nas od żywej wiary. Ruchy chrześcijańskie, a w tym ruchy badackie, przymierają w Stanach Zjednoczonych i w zachodniej Europie. Na przykład kościoły protestanckie w Bydgoszczy do roku 2022 prawie przymierały, a teraz zarówno bracia baptyści, jak i bracia zielonoświątkowcy w dużym stopniu opierają się na braciach i siostrach z Ukrainy.

Mamy bardzo ciekawy werset na obecne czasy w 1 Mojżeszowej 42:1: „A widząc Jakub, że było zboże w Egipcie, rzekł do synów swoich: Czemu się oglądacie jeden na drugiego?” Oczywiście, że wiara w XXI wieku jest trudna, ale nie powinniśmy zniechęcać się otoczeniem i czekać, że inni coś zrobią albo że sytuacja sama się zmieni. U Kaznodziei 11:4 czytamy: „Kto upatruje wiatr, nigdy nie będzie siał, a kto się przypatruje obłokom (deszczowym chmurom), ten nie będzie żął.”. Brat Johnson komentuje: „Jeśli ktoś nie podejmie żadnego działania, dopóki wszystkie znaki nie będą pomyślne, niczego nie zyska.”

Wiara, która podoba się Bogu, łączy się więc z pracowitością. Jeśli więc chcemy być błogosławieni mocą i pokojem nie możemy szukać wymówek. Nie możemy też oglądać się na drugich.

Każdy z nas ma „coś” w swoich rękach. Jeśli nie pięć lub dwa to każdy jest w stanie znaleźć jeden talent, którym może służyć Bogu i drugim. Mojżesz miał w swoim ręku tylko laskę gdy Bóg powołał go do Egiptu, Dawid miał procę i 5 kamieni, a Maria miała kosztowne perfumy, a jednak Jezus powiedział, że przez to, co zrobiła, na zawsze będzie wspominana w historii Kościoła.

W Księdze Przypowieści 28:1 czytamy: „Uciekają niezbożni, choć ich nikt nie goni: ale sprawiedliwi jak młode lwy są bez bojaźni” Są bez lęku. Sprawiedliwość to miłość do Boga z całego serca, duszy i ze wszystkich sił i miłość do bliźniego jak do samego siebie. Miłość i część dla Boga to pobożność i ona napełnia człowieka odwagą. Sprawia, że można iść z mocą i pokojem przez życie pomimo trudności dokoła.

Czym jest pobożność i z czego się składa? Do jej elementów brat Johnson zalicza pokorę, łagodność, dobroć, pragnienie prawdy i sprawiedliwości oraz cześć dla Boga. Im bardziej napełniasz się tymi zaletami, tym bardziej zbliżasz się do Boga. List Jakuba 4:8 – „Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, uświęćcie serca, ludzie chwiejni”.

Bóg nie obiecuje swemu ludowi fizycznej mocy. Wielu wiernych borykało się z chorobami i słabościami. Apostoł Paweł miał słaby wzrok, Tymoteusz miał słaby żołądek, Fanny Crosbie, pisarka pieśni, była niewidoma. William Miller cierpiał na chorobę wrzodową, br. Johnson kilka razy przeszedł wyczerpanie nerwowe.

Jakiej więc mocy udzieli Bóg swojemu ludowi? Ta moc to wewnętrzna siła woli. To siła, która pozwala wytrwać w czynieniu dobra pomimo przeszkód, jakie pojawią się na drodze. Tę moc możemy inaczej opisać jako samokontrolę i wytrwałość. Człowiek, który posiada taką moc, znaczy bardzo wiele w oczach Boga, nawet jeśli dla świata może być dziwny i słaby, np. w swoim łagodnym znoszeniu zła. Przyp. 16:32 – „Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest niż ten, co zdobył miasto.”

To Bóg dodaje mocy swemu ludowi. Manna na 16 września podaje komentarz do naszego wersetu (Psalmu 29:11) i czytamy tam o mocy, że: „Środkiem jej udzielania jest Słowo Boże, odpowiednio do naszych opatrznościowych sytuacji.” Znaczy to, że Pan będzie nam dawał swoje Słowo odpowiednio do naszych potrzeb.

Czy nie zdarzyło się wam, że werset manny idealnie pasował do waszej sytuacji? Czy nie czuliście nigdy, że wykład mówiony jest specjalnie do was? Czasem jedno zdanie trafia prosto do naszego serca. Nie tylko z wykładu, ale też zdanie przeczytane gdzieś na wystawie. Np. PZU miało reklamę: „Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać” (a ja pomyślałem sobie: „No tak, Bóg!”)

Czasami też same opatrzności sprawiają, że Bóg dodaje nam mocy. Rozmowa z kimś, kto kocha Boga. Zebranie. Czasami to nam uda się usłużyć Bogu, prawdzie, braciom lub bliźnim i to nam daje wiele radości i mocy. Czasem ta moc przyszła do nas przez dobre napomnienie od kogoś, albo przez obserwacje innych braci i sióstr.

Psalm 29 mówi, że to nie przypadki prowadzą nasze życie, ale że to „Pan dodaje mocy ludowi swojemu”. Warto zauważyć, że ten Psalm nie mówi o czasie spokoju. Od w. 7 czytamy: „Głos Pana krzesze płomienie ogniste. Głos Pana wstrząsa pustynią, Pan wstrząsa pustynią Kadesz. Głos Pana wykorzenia dęby i obnaża lasy, a w świątyni jego wszystko woła: Chwała! Pan zasiadł na tronie nad wodami potopu, Pan zasiadać będzie jako król na wieki. Pan da siłę ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem!”

Jak widać z całej treści Psalmu jest to opis wielkiego kataklizmu. Psalmista wspomina o potopie, a ze słów naszego Pana wiemy, że „jak było za dni Noego tak będzie i za dni syna człowieczego”. My także przeżywamy wokół różne zawirowania, a spodziewamy się jeszcze większych „trzęsień” i „ognia”, które zakończą obecny porządek świata. Nieraz czujemy się słabi na samą myśl tego, co może nas spotkać. Czy nasze siły wystarczą, gdy staniemy na próbie? Czy nie zaprę się Pana w dolinie cienia śmierci?

Jednak Słowo Boże mówi, byśmy nie patrzyli w taki sposób i nie polegali tylko na własnej sile. W 2 Kor. 12:9 czytamy – „Lecz [Pan] mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.”

Ludzie wierni Bogu nie pokładają ufności we własnej mocy, oni rozumieją swoją słabość, zdają sobie sprawę, że są „prochem” wobec Boga, lecz wiedzą też, że jako narzędzia Boga mogą wiele zdziałać będąc w Jego ręku, jeśli On tak zechce. Weźmy przykład Jonatana, przyjaciela króla Dawida. 1 Sam. 14:6 – „Jonatan powiedział do swego giermka: Chodź, podejdziemy do straży tych nieobrzezańców. Może Jahwe uczyni coś dla nas, gdyż dla Jahwe nie ma żadnej przeszkody w ocaleniu, tak przez wielu, jak i przez niewielu!” Dokładnie taka sama była postawa całego Izraela, gdy byli wierni a walczyli z mocniejszymi od siebie wrogami.  W 2 Kronik 20:12 zapisano modlitwę: „Nie wiemy, co czynić mamy, tylko ku Tobie [Boże] odwracamy oczy nasze!” 2 Kronik 32:8 – „Z nimi jest moc cielesna, ale z nami jest Pan, Bóg nasz, aby nas ratował i odprawiał wojny nasze.” (Takie wojny przede wszystkim dzieją się w nas samych, choć trwają też na zewnątrz, także pośród ludu Bożego)

W Psalmie 29:11 czytaliśmy jeszcze, że „Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem”. Tego pokoju doznajemy nie tylko wtedy, gdy wszystko fizycznie idzie jak z płatka. Ten pokój jest nam szczególnie potrzebny w czasie kłopotów.
1 Kor. 4:11-13 (BT) – „Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują;  dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.”

Takie były doświadczenia apostołów, ale przeciwnik, świat i nasze własne upadłe ciała codziennie atakują także nas, dzisiaj. A jednak lud Boży otrzymuje pokój i to taki, którego świat i szatan nie mogą ani dać, ani zabrać.

Jaki to pokój? Po pierwsze jest to pokój z Bogiem. Bóg ze swojej miłości dał swojego syna, aby odkupił nas z grzechu i śmierci. Przez wiarę w Jezusa Chrystusa już dzisiaj możemy mieć kontakt z Bogiem. To trudno pojąć, że zakryci sprawiedliwością Jezusa możemy przyjść do Ojca i z nim rozmawiać. Możemy dziękować Bogu, możemy Go przepraszać i prosić Go o przebaczenie i dalszą opiekę, siły i pokój. Możemy powiedzieć Bogu o wszystkim, a Bóg nie tylko nas wysłucha, ale też wyśle swoje odpowiedzi przez Słowo, Opatrzności (przez różnych aniołów) i przez swojego Ducha, który pracuje w nas.

Ten pokój to po drugie pokój Boży. Pokój, który otrzymujemy stopniowo. Czytamy o tym pokoju w L. do Filipian 4:6-7 – „Nie troszczcie się o żadna rzecz, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękowaniem pragnienia wasze niech będą znajome u Boga. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” Jest to pokój oddania wszystkich naszych spraw i samych siebie zupełnie w ręce Boga.
Tak zupełnie powierzeni Bogu otrzymujemy od Pana jeszcze jedną obietnicę, o której kiedyś chcę więcej powiedzieć, a na razie ją tylko podam i króciutko skomentuję:

Ps. 121:8 – „Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd i aż na wieki”. To bardzo ciekawy werset. Zawiera on figurę retoryczną, która nazywa się synekdocha, w której część reprezentuje całość. Inny przykład to modlitwa: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Chleb reprezentuje tutaj wszystko to, czego potrzebujemy do podtrzymania naszego życia doczesnego i duchowego. Podobnie, fraza „wyjścia twego i wejścia twego” nie oznacza tylko dosłownie ruchu człowieka, gdy wchodzi i wychodzi z domu, ale całe życie: wszystkie nasze działania, decyzje i momenty.

Te słowa nie mówią, że Pan zachowa wiernych przed rzeczami, które są trudne i męczące psychicznie i fizycznie. Bóg jednak będzie ich zachowywał i strzegł we wszystkich sprawach życia, zgodnie ze swoją obietnicą:

Rzym. 8:28 – „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Jest to wyraz Boskiej opatrzności – jego czujnej troski o nas. Według Biblii to Bóg pobudza nas do działania. Fil. 2:13 – „Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania.” To Bóg także zaopatruje całe stworzenie we wszystko, co potrzebne, to Bóg udziela nam chleba i wody.

To Bog zaopatruje całe stworzeni we wszystko, co potrzebne – udziela nam powietrza, słońca, chleba i wody. To Bóg zaspokaja także duchowe potrzeby swojego ludu, to On daje nam pokarm w swoim Słowie i dobre wyjaśnienia tego słowa.

Na zakończenie chcę przytoczyć jeszcze List do Hebrajczyków 13:5-6 – „Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę. Śmiało więc możemy mówić: Pan jest moim pomocnikiem, nie będę się lękał tego, co może mi uczynić człowiek.”

Oby te rozważania zachęciły nas wszystkich do głębszej wiary i zaufania Bogu, a także do całkowitego poświęcenia mu swojej woli, by Jego moc była naszą mocą, a Jego pokój stawał się naszym pokojem. Niech kochający Bóg doda mocy ludowi swojemu, niech Pan błogosławi ludowi swojemu pokojem!

Amen.

Wykład wygłoszony przez Arthura Ryppę ze zboru Wuppertal na spotkaniu chrześcijańskim w Witaszycach: 

—

Temat: Wniebowstąpienie Jezusa cz. II

Dzieje Apostolskie 1:1-11

Notatki do wykładu: 

Zanim przejdziemy do kolejnych myśli dzisiejszej lekcji, pozwolę sobie na kilka słów przypomnienia. Ostatnio podałem definicję pojęcia wniebowstąpienie. Także próbowałem przeciwstawić go innemu znanemu w chrześcijaństwie pojęciu wniebowzięcie. Powiedziałem, że wniebowstąpienie to nic innego jak wstąpienie do nieba, albo inaczej przeniesienie się do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Poprzednio wskazałem także na to, że nauka o wniebowstąpieniu jest jak najbardziej Biblijna, tj. ma podstawy, których doszukać możemy się bezpośrednio w Słowie Bożym. Takiego przeniesienia z ziemi do nieba doświadczył tylko nasz Pan Jezus Chrystus. Ani nikt z zacnych mężów ST, ani nikt zza czasów Jezusa, ani nikt po tym czasie takiego przeniesienia nie dostąpił.

Natomiast jeżeli chodzi o naukę wniebowzięcia np. Marii Matki Jezusa, Enocha czy Eliasza, to brak jej podstaw Biblijnych. Już sam fakt, że dogmat KRK o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (matki Jezusa) został ustalony dopiero po II. Wojnie Światowej w roku 1950 powinno nam i innym dać wiele do myślenia.

Ostatnio prześledziliśmy wspólnie także wersety z Pisma Świętego mówiące o wniebowstąpieniu Jezusa, z których mogliśmy bezpośrednio zauważyć, że język NT tj. język grecki jasno podkreśla myśl o podnoszeniu Jezusa do góry, o wznoszeniu się w stronę nieba, o przyjęciu Go do nieba itp.

W tej pierwszej części cofnąłem się także myślami nieco wstecz i powiedziałem, że pierwotnie miało miejsce przeniesienie się Logosa ze sfer niebiańskich na ziemię, co nazywamy karnacją: Słowo stało się ciałem. Natomiast wniebowstąpie­nie Jezusa, które miało miejsce 40 dni po Jego zmartwychwstaniu, polegało na tym, że opuścił On znowu ziemię i wrócił z powrotem do nieba. Od momentu zmartwychwstania Jezus posiadał już ciało duchowe, i to na najwyższym poziomie istnienia, ciało Boskie, ponieważ swoje ludzkie ciało, Jego całe człowieczeństwo łącznie z wszystkimi prawami Jezus złożył w ofierze na korzyść rodzaju ludzkiego i oddał to wszystko w ręce samego Boga, tj. w depozyt Boskiej sprawiedliwości.

Aby bardziej obrazowo przedstawić ten sam moment wniebowstąpienia uczyniłem ostatnio także krótkie odniesienie do Przybytku i powiedziałem, że ten akt wniebowstąpienia Jezusa jako już narodzone NS pokazane jest przez Aarona, który znajdował się już poza wtórą zasłoną w Świątnicy Najświętszej, tj. był już po zmartwychwstaniu i który uczynił krok od tej wtórej zasłony w stronę Ubłagalni. Ten ruch był konieczny, aby następnie uczynić pewne czynności związane z Ubłagalnią (min. była pokropiona krwią). Podobnie też i wniebowstąpienie Jezusa było więc niezbędne, można też powiedzieć, że było ono początkiem albo wstępem do całego przyszłego dzieła, które miał On później dokonać w niebie.

Po tych ogólnych rozważaniach pod koniec tego pierwszego wykładu rozważyliśmy wspólnie jeszcze 3 takie punkty, trzy rzeczy, które były związane z wniebowstąpieniem Jezusa. W tych punktach zastanawialiśmy się nad tym, co to wniebowstąpienie oznaczało dla samego Jezusa, czym było to Jego nowe doświadczenie już po-ludzkie, czym się ono charakteryzowało. W tych punktach koncentrowaliśmy się min. na korzyściach z wniebowstąpienia dla samego Jezusa.

1.) Pierwszą rzeczą było to, że Pan Jezus był odpowiednio godnie przywitany i uwielbiony przez swego Ojca. A teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał (Jana 17:5). Omawiając ten punkt powiedziałem, że po męce Jezusa, po Jego wzorowej służbie, po Jego dokonanym dziele zbawienia, Jezus został uwielbiony nawet większą chwałą niż posiadał wcześniej jako Logos.

2.) Drugą taką rzeczą było serdeczne i tryumfalne przyjęcie Jezusa w niebie przez aniołów różnych rang. Przy tej okazji wspomniałem także nieco obszerniej o służbie anielskiej w stosunku do naszego Pana, np. przy Jego narodzinach w Betlejem, przy Jego 40dniowym poście, przy cierpieniach getsemańskich, po zmartwychwstaniu czy nawet przy wniebowstąpieniu.

3.) Trzecią rzeczą było to, że Jezus po wniebowstąpieniu otrzymał stanowisko w Boskiej łasce najwyższe jakie tylko było możliwe do osiągnięcia. Łaska Boża oznacza sympatię, przychylność, hojność czy nawet zaszczyt. Dzieło okupowe Jezusa było daleko większe w Boskiej ocenie od innych dotychczasowych dzieł. I choć Bóg obdarza Swą łaską szczodrze także innych swoich synów duchowych, to jednak żadnego z nich nie darzy tak wielką łaską jak Jezusa po wniebowstapieniu, dlatego nawet pozwolił mu zasiąść wraz z Nim na Jego tronie (Obj. 3:21).

W dzisiejszej lekcji przedstawię kolejno jeszcze trzy dalsze rzeczy, korzyści, które wniebowstąpienie przyniosło samemu Jezusowi, ale powiemy sobie także o korzyściach dla innych.

4.) Wniebowstąpienie Jezusa związane jest także z Jego nowym dziedzictwem, które otrzymał od swego Ojca.

Hebr. 1:1, 2

Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; Ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.

Sam Bóg JHWH jest bardzo bogaty, jest On Właścicielem całego wszechświata, całego kosmosu i tego co się w nim, czy na nim mieści. Jest to wielki i niezmierzony zasób bogactwa całego uniwersum. Miliardy galaktyk, układów słonecznych z ich planetami i księżycami, to wszystko jest w rękach Bożych. Do niego należy nie tylko ten wielki świat nieożywiony, ale także wszystkie istoty, które były stworzone, czy to na poziomie duchowym czy ziemskim, oraz te, które być może będą jeszcze stwarzane w przyszłości. Zgodnie ze słowami Ap. Pawła Bóg uczynił Jezusa dziedzicem tych wszystkich rzeczy. Ale nie tylko to. Łącznie z tym bogactwem związanym z rzeczami duchowymi i materialnymi, z rzeczami obecnymi ale i przyszłymi, Jezus jako Baranek Boży okazał się być godny, aby odziedziczyć także dodatkowo jeszcze min. chwałę i cześć, takie same jakie posiada Bóg.

Obj. 5:12, 13

I mówili głosem donośnym: Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo. I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bogu], i Barankowi [Jezusowi], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Bóg Ojciec jako bogacz nad bogaczy, miliarder nad miliarderami, okazał się więc bardzo wspaniałomyślnym i hojny w stosunku do swego Syna. Tym Dziedzicem tych wszechrzeczy Jezus stał się po wniebowstą­pieniu i będzie z tego dziedzictwa korzystał przez całą wieczność, mało tego On będzie to dziedzictwo jeszcze i rozwijał, rozszerzał, pomnażał, potęgował, zwiększał itd., tak jak przystało na dobrego szafarza (min. przez dalsze stwarzania w świecie nieożywionym ale i w świecie ożywionym, są to śmiałe przypuszczenia, ale rozsądne i realne).

5.) Inną rzeczą, którą warto również wspomnieć w związku z wniebowstąpieniem Jezusa jest Jego nowy urząd sprawowania najwyższej władzy Jehowy. Biblia mówi, że Jezus zajął miejsce po prawicy Boga. Nie oznacza to tylko uzyskania stanowiska najwyższej łaski Boga, czyli Jego przychylności i sympatii, ale także stanowisko Jego najwyższej władzy i autorytetu. Innymi słowy, Bóg dał Jezusowi zezwolenie, upoważnił go, na używanie Jego własnej wszechmocy, tj. Bo­skiej wszechmocy zawsze wtedy, gdy będzie to niezbędne, konieczne czy potrzebne (atrybut boskiej istoty).

W Biblii znajdujemy definicję wszechmocy. W Ps. 135:6 czytamy np. że Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, w morzach i we wszystkich głębinach. (też Ps. 115:3). Wszechmoc Boga widoczna jest chociażby we wszystkich rzeczach, które możemy obserwować (w całym kosmosie, na ile nam wzrok na to pozwoli, przy pomocy wielkich teleskopów czy robotów, np. na Marsie). To właśnie tę moc posiada teraz nasz Pan i On przejął używanie tej mocy tam gdzie jest tego potrzeba lub konieczność.

Hebr. 1:3, 4

On [Jezus], który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty [Boga] i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach, i stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.

Siedząc więc po prawicy majestatu samego Boga, Jezus używa tę najwyższą władzę np. wobec aniołów. Inaczej jest działać względem dobrych aniołów, którzy nie stawiają oporu i są we wszystkim posłuszni, a inaczej jest działać względem upadłych aniołów, którym trzeba wyznaczać granice ich działalności, szczególnie w tym złym kierunku.

Podobnie jest z ludźmi. Jezus używa tej Bożej wszechmocy względem wybranego ludu WE, który zazwyczaj (choć nie zawsze) jest posłuszny i chce pełnić Jego wolę, przynajmniej stara się ze wszystkich chęci i sił.

Natomiast Jezus wykorzystuje także tę moc względem upadłego rodzaju ludzkiego. Tym złym ludziom także trzeba wyznaczać grani­ce ich działania, inaczej bowiem już dawno by nas wymordowali, lub by się nawet wzajemnie pozabijali (wystarczy popatrzeć jedynie tylko na II Wojnę Światową: Udział brało ok. 60 państw, a zginęło w ciągu tych 6 lat wojny 60 do 80 mln. ludzi, przy czym było ok. 2mld. na Świecie).

Jezus sprawuje także tę najwyższą władzę w obecnym czasie ucisku, który ostatecznie min. ma na celu obalenie królestwa szatana. Ta wszechmoc pomoże Jezusowi uwięzić szatana i upadłych aniołów na okres trwania Pośredniczącego Królestwa a pod koniec Małego Okresu (po 40letnim okresie Żniwa WT) Jezus ostatecznie zniszczy ich egzystencję nieodwracalnie. Jezus użyje także tej mocy do podniesienia ludzkości z upadku i grzechu do ostatecznej doskonałości. Posłuszni otrzymają dzięki temu obiecane życie wieczne, a nieposłuszni podzielą los szatana. To sprawowanie tej najwyższej władzy i używanie boskiej wszechmocy przez Jezusa nie skończy się w WT, ale będzie mu towarzyszyło na wieki wieczne, przy czym zawsze będzie to zgodne z zamierzeniami i pragnieniami samego Ojca.

6.) Jeszcze inną rzeczą, która towarzyszy Jezusowi po Jego wniebowstąpieniu to uwielbienie i cześć, oddawane mu ze względu na Jego tak potężny i zaszczytny urząd. Ta myśl ona już ciągle przeplatała się w tym, co już do tej pory mówiłem, ale teraz chciałbym ją szczególnie jeszcze wyłuszczyć. Tak jak czytaliśmy już w Liście do Hebr. Bóg posadził Jezusa po prawicy Swego majestatu i z tego tytułu Jezus stał się najbardziej możny, zacniejszy albo wyższy, od wszystkich innych istot, nawet i duchowych. Odczytajmy teraz w tym kontekście jeszcze inny tekst.

Efez. 1:20-23

Jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie, Ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wymienione, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym; I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła, Który jest ciałem jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.

Wersety te pokazują jasno, że Bóg dając Jezusowi miejsce po swojej prawicy umieścił go wysoko, bardzo wysoko ponad inne rangi anielskie i to nie tylko na jakiś czas, ale także w wiekach przyszłych. Ale nie tylko to. Bóg uczynił go także głową nad całym Kościołem, który co prawda także otrzyma boską naturę, jaką posiada i sam Jezus. Mimo to Kościół zawsze będzie mu poddany.

Filip. 2:9-11

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Podobnych słów używa także Ap. Jan w Objawieniu, co już było czytane.

Obj. 5:13

I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bóg], i Barankowi [Jezus], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Myślę, że z tych podanych wersetów jasno wynika, że nasz Pan po Swoim wniebowstąpieniu został wyniesiony do najwyższej czci i urzędu, dlatego też Jemu we wszystkich rzeczach należy się pierwszeństwo, należy się uwielbienie i cześć, a to wszystko aby było ku chwale Boga Ojca.

A.) Po tym jak rozważyliśmy znaczenie wniebowstąpienia dla samego Jezusa, zastanówmy się jeszcze po krótce nad tym, co ono oznaczało i oznacza dla innych. Wniebowstąpienie było wielką korzyścią dla samego Boga, ponieważ nie tylko zyskał On swojego Syna ponownie w niebiańskich sferach, ale także zyskał najbardziej wiernego Namiestnika. Taki namiestnik wykonuje jego dzieła w miejsce tego, który go postanawia, dlatego też można powiedzieć, że Jezus jest zastępcą Boga. 33,5 letnie życie Jezusa na ziemi, a szczególnie ostanie 3,5 roku, dowiodły tego, że Bóg może liczyć na Swego Syna i Namiestnika w każdym aspekcie. To co Bóg zapragnie, zaplanuje, zamierzy, to Jezus wykona wiernie, nieegoistycznie i bardzo efektownie. Będzie to z korzyścią dla innych i w pełni satysfakcjonujące Boga Ojca. Oczywiście już jako Logos Jezus wypełniał dzieła Boże ku Jego zadowoleniu. Także będąc tutaj na ziemi jako człowiek podczas 1go Swego Adwentu Jezus spełnił wszystkie wymagania Boga.

Natomiast z chwilą wniebowstąpienia Bóg powierza mu bardziej odpowiedzialne, bardziej skomplikowane i kompleksowe zadania. Dlatego jako Namiestnik Boga Jezus posiada obecnie wyższą rangę niż miał przed karnacją. Jego charakter, chociaż był zawsze doskonały, został udoskonalony, skrystalizowany, w cierpieniach tutaj na ziemi.

Hebr. 5:8-10

I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego i został obwieszczony przez Boga jako arcykapłan według porządku Melchizedeka.

Z kontekstu tych słów Ap. Pawła wynika co prawda, że charakter Jezusa zasłużył sobie na urząd Arcykapłana i Króla. Pozostając jednak w naszym temacie, można z tego wyciągnąć także i wniosek, że Bóg zyskał w Jezusie najbardziej zdolnego i zdatnego Namiestnika, jakiego można sobie tylko wyobrazić, który jest w każdej chwili i w każdej sytuacji gotowy wykonać wszystkie zadania tak, jak zapragnie tego jego zleceniodawca, czyli Bóg.

B.) Wniebowstąpienie Jezusa było także wielką korzyścią dla do­brych aniołów. Zgodnie z Biblią istnieje 7 różnych rang anielskich: Cherubini, serafini, księstwa, trony, państwa, zwierzchności i moce, aniołowie. W zależności od rangi i od potrzeby aniołowie służą Jezusowi w przeróżny sposób. Przed karnacją Logos był ich Archaniołem i kierował nimi w różnych dziełach. Jednak po wniebowstąpieniu Jezus będąc już w boskiej naturze otrzymał o wiele większe urzędy, stąd wszyscy ci dobrzy aniołowie posiadają obecnie o wiele lepszego, jeszcze bardziej sumiennego, wiarygodnego i zacniejszego Przełożonego niż był Logos.

Obecnie główną pracą tych dobrych aniołów jest służba opatrznościowa względem ludu Bożego WE (w szerszym znaczeniu).

Hebr. 1:13, 14

A do którego z aniołów powiedział kiedy: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek stóp twoich. Czy nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?

Mat. 18:10

Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.

Nie spodziewajmy się więc już dzisiaj aniołów, którzy przekazywali by nam Słowo Boże lub jakiś specjalny przekaz, jakąś ważną informację, jakieś zlecenie bezpośrednio od Boga. Ponoć taki anioł o imieniu Moroni przekazał Józefowi Smithowi dalsze objawienia Boże zapisane na złotych tabliczkach, które ten przetłumaczył i spisał w tzw. Księdze Mormona. J. Smith jest założycielem tzw. Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, a zwolenników tego wyznania potocznie nazywamy Mormonami (17 milionów wyznawców).

Zgodnie z przekazem Biblii służba Słowem Bożym w WE przekazana została wyłącznie ludzkim narzędziom. Urzędy niektórych z nich zostały nawet wymienione w NT.

Ef. 4:11-13

I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej.

Aniołowie różnych rang używani są przez uwielbionego Jezusa tutaj na ziemi w służbie opatrznościowej względem ludu Bożego. Któż z nas tego jeszcze nie doświadczył?! Oczywiście Jezus dokonuje i będzie dokonywał także wielu nowych dzieł w sferach niebiańskich, na innych galaktykach (mówiąc naszymi słowami). Stąd wniosek, że również i w tych nowych czynnościach posłuszni jemu aniołowie będą go wspierać a on będzie nadzorował ich nowe pole pracy. Sumując możemy powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa oraz jego uwielbienie jest dla dobrych aniołów wielkim zyskiem.

Możemy także powiedzieć, że w pewnym sensie wniebowstąpienie Jezusa, jest także korzyścią dla upadłych aniołów, szczególnie tych, którzy pokutowali. Przez Swoją 3,5 letnią wierną służbę, przez Jego ofiarniczą śmierć i ostateczne zmartwychwstanie Jezus głosił upadłym aniołom, którzy są uwięzieni w duchowym więzieniu, w tartaros tj. w atmosferze wokołoziemskiej (2. P. 2:4).

1 Piotra 3:18, 19, 20a

Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu. W nim też poszedł i zwiastował duchom będącym w więzieniu, które niegdyś były nieposłuszne …

Nasz Pan używał także członków Kościoła podczas WE do głoszenia prawdy na ziemi wśród ludzi, ale także i ci uwięzieni aniołowie mieli możliwość przyglądania się temu dziełu (1. Kor. 4:9).

Ef. 3:8-10

Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została okazana ta łaska, abym zwiastował poganom niezgłębione bogactwo Chrystusowe i abym na światło wywiódł tajemny plan, ukryty od wieków w Bogu, który wszystko stworzył, aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą.

Stąd wniosek, że pokutujący upadli aniołowie także otrzymają swoją szansę wyzwolenia ich z tego więzienia w Tysiącleciu, podobnie jak i ludzie. Ich sąd, sąd upadłych aniołów odbył się już w Epifanii w latach 1914 do 1954, zgodnie ze słowami Ap. Pawła w 1. Tym. 4:1. Już wtedy nastąpiło ostateczne rozdzielenie, odłączenie pokutujących od niepokutujących upadłych aniołów. Jedank ostateczna próba do życia wiecznego dla tych pokutujących z nich odbędzie się podczas Pośredniczącego Królestwa, którego głównym aktorem będzie Jezus.

C.) Wniebowstąpienie Jezusa jest także wielką korzyścią dla ludu Bożego WE, szczególnie dla trzech wybranych klas tj. MS, WK i MG, ale także w szerszym znaczeniu dla POE i usprawiedliwionych z wiary a nie poświęconych. Jezus po swoim wniebowstąpieniu otrzymał bardzo dużo różnych urzędów, które były związane z nim jako Zbawicielem. Niektóre z nich dotyczą także WT, ale wiele z nich dotyczy już okresu WE. Jako Orędownik np. Jezus Swą zasługą zadośćuczynił sprawiedliwości przed Boskim sądem za różne przewinienia. On jako dobry adwokat, pomimo różnych upadków jego klientów, zawsze stara się przedstawiać ich dobrze przed majestatem Boskiej Sprawiedliwości. Jako Wódz prowadzi swój lud do zwycięstwa w boju z naszą naturalną wrogością do sprawiedliwości, świętości i prawdy. Jako Lekarz stawia właściwą diagnozę naszych chorób moralnych i religijnych i podaje odpowiednie lekarstwo. Jako Pasterz dba, nadzoruje, troszczy się i karmi owce Bożego pastwiska. Dla przykładu podam tylko jeden znany werset, który wymienia aż cztery takie urzędy Jezusa w WE względem jego ludu.

1. Kor. 1:30

Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem.

Ap. Pa­weł podaje, że Jezus stał się dla poświęconych, Mądrością od Boga, czyli ich Nauczycielem. On stał się także ich Sprawiedliwością, tj. ich Usprawiedliwicielem, tym, który przypisuje im Swoją spra­wiedliwość. Dalej nazwany jest On ich Poświęceniem, Uświęceniem, tj. tym, który nie tylko zadbał o nasz jednorazowy akt poświęcenia się Bogu, ale także wspiera nasze codzienne starania w wiernym wypełnianiu tego poświęcenia.

Ostatecznie Św. Paweł nazywa Jezusa tutaj okupieniem, a dosłownie Wyzwoleniem. Jako nasz wyzwoliciel w tym życiu Jezus pomaga nam przezwyciężać naszych głównych wrogów tj. szatana, świat i ciało, a w przyszłości pomoże nam także dokonać zwycięstwa nad śmiercią i grobem. Już chociażby ten jeden werset pokazuje to, jaką wielką korzyść ma lud Boży z wniebowstąpienia i uwielbienia Jezusa.

D.) Ostatecznie można powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa było, jest i będzie także wielką korzyścią dla całego świata ludzkości. Te korzyści związane są głównie z błogosławieństwami wylanymi w WT, ale są także korzyści dla świata już w WE. Jezus stał się obiecaną światłością świata.

Jana 8:12

A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

Po wniebowstąpieniu Jezus za pośrednictwem swojego wiernego Kościoła udzielał światu tyle prawdy Bożej, ile było konieczne, szczególnie na temat grzechu, sprawiedliwości i sądu Królestwa. To światło miało dawać innym światło tak jak miasto zbudowane na górze, którego nie można przed innymi ukryć. Jezus uczynił także swój Kościół solą ziemi, a poprzez to Kościół stał się czynnikiem odżywczym, przyprawiającym i konserwującym ludzkie społeczeństwo. To działanie Kościoła min. podnosiło chrześcijańskie społeczeństwa na wyższy poziom od pogańskich, a także zabezpieczało w dużej mierze przed totalną społeczną degra­dację (to nie znaczy, że byli święci).

Tak jak już mówiłem, w tym okresie WE Jezus wybiera swój wierny lud, głównie trzy wybrane i poświęcone klasy, tj. MS, WK i MG. To uwielbiony Jezus razem z tym klasami i ich pomocnikami sprowadzi ostatecznie na świat ludzkości szereg błogosławieństw w WT. To min. w tym czasie Jezus jako ta światłość świata oświeci każdego pojedynczego człowieka prawdą ku zbawieniu.

Jana 1:9 (BG)

Tenci był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat.

Począwszy od wzbudzania z grobu umarłych, poprzez odrestaurowywanie upadłych charakterów, po doprowadzenie posłusznych do doskonałości życia i przeprowadzenie ich pomyślnie przez ostateczną próbę Małego Okresu.

DzAp. 3:20, 21

Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich.

Kończąc nasze dzisiejsze rozważania na temat wniebowstąpienia Pana Jezusa zauważamy jak ważne było to jego nowe przeżycie już po-ludzkie. Jak zauważyliśmy to nowe doświadczenie było bardzo istotne dla samego Jezusa, który wielce został zaszczycony. Ale Jego wniebowstąpienie przyniosło i przyniesie także wiele korzyści innym, Bogu, aniołom, ludowi Bożemu i światu w ogólności.

1 P. 3:22

Który wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy Bożej (szedłszy do nieba BG), a poddani mu są aniołowie i zwierzchności, i moce.

Niech Bóg błogosławi te myśli. Amen!

____
Porównaj: „Chrystus – Duch – Przymierza” (E15), s. 305-314

Temat: Wniebowstąpienie Jezusa (cz. I)

DzAp. 1:1-12 BW (opis wniebowstąpienia)

Łuk. 24:50-53 (i był uniesiony w górę do nieba BG, BT, ale możliwy dopisek)

Mk. 16:19, 20 (ogólnie znany jako dopisek od w. 9 do 20, ale liczbowanie niby potwierdza prawdziwość E12, 531)

ZOBACZ TEŻ:
Wniebowstąpienie Jezusa – część 2

Wykład wygłoszony przez Arthura Ryppę ze zboru Wuppertal na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance: 

Ponieważ pojęcie wniebowstąpienie nie jest potocznym określeniem ale jest ściśle związane z religiją, to też w zależności od poglądu może też być różnie rozumiane. Chciałbym nieco wspomnieć o tych definicjach rozróżniając przy tym także pojęcia wniebowstąpienie a wniebowzięcie. W Wikipedii znajdziemy min. taki zwrot:

Wniebowstąpienie Pańskie (definicja jest dość prosta i moim zdaniem trafna) – wstąpienie do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Wniebowstąpienie obchodzone jest tradycyjnie w czwartek w 40tym dniu od Wielkanocy.

A teraz już samo pojęcie wniebowstąpienia:

Wniebowstąpienie – przeniesienie się osoby świętej do nieba za życia (nie po śmierci) wraz z ciałem (nie sama dusza). Dwie najbardziej znane postacie, którym przypisywane jest wniebowstąpienie, to Jezus Chrystus oraz Mahomet. Wniebowstąpienie znane jest także w buddyzmie (mnich Śantidewa) i hinduizmie (bóg Kryszna). (Oprócz judaizmu)

Te dwie definicje są bardzo ogólnie i ale mówią trafnie: Wstąpienie do nieba albo przeniesienie się do nieba. One nie mówią o tym, czy ten ktoś miał moc uczynić to sam, czy też został zabrany mocą Bożą. W niemieckim nie rozróżniamy językowo pomiędzy przeprawą Jezusa do nieba a rzekomą przeprawą do nieba Marii (Himmelfahrt). Natomiast j. polski czyni różnicę: W przypadku Jezusa mówimy o jego wniebowstąpieniu w przypadku Marii o jej wniebowzięciu.

Jeżeli chodzi o dogmat KRK o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (matki Jezusa) to został on ustalony dopiero po II. Wojnie Światowej w roku 1950 przez papieża Piusa XII. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. 15go sierpnia obchodzone jest z tego tytułu święto maryjne (w PL wolne). Ponieważ tekst grecki NT nic nie mówi o zabraniu Marii po jej śmierci do nieba, musimy sięgnąć do języka kościelnego, tj. do łaciny. Język łaciński używa względem Marii słowa Assumptio Mariae, angielski używa tutaj zwrotu przejętego z łaciny The Assumption of Mary. Na polski przetłumaczylibyśmy to na Przyjęcie Marii (do nieba, oczywiście), co oficjalnie znane jest jako jej wniebowzięcie. Nie będę tutaj wchodził w szczegóły i obalał tego dogmatu, ale chciałem jedynie wskazać na różnicę tych pojęć.

W chrześcijaństwie panuje ogólny pogląd, że także dwaj mężowie Boży ST zostali wzięci do nieba wraz z ich ludzkim ciałem. Pierwszym z nich jest Henoch. O nim jak wiemy jest jedynie powiedziane, że chodził z Bogiem, a potem nie było go, gdyż zabrał go Bóg (1. Moj. 5:24). Biblia nic nie mówi na ten temat, gdzie, w jakie miejsce Henoch został zabrany przez Boga. Drugą postacią jest Eliasz, o którym powiedziane jest, że został oddzielony od Elizeusza przez rydwan ognisty i tak Eliasz uniósł się w burzy do niebios NBG (2. Król. 2:11). Nasz Pan Jezus w NT jasno podaje, że nikt nie wstąpił do nieba, oprócz tego, który z nieba zstąpił czyli oprócz niego (Jana 3:13). Niektóre przekłady podają, że Eliasz zabrany został w wichrze w stronę niebios. Rozumiemy, że nie chodzi tutaj o to, jakoby Eliasz poszedł do nieba tam, gdzie mieszka Bóg. Myślą tego tekstu jest, że ten wicher, to zawirowanie powietrza uniosło go w górę w stronę nieba, w atmosferę ziemi. Dalsze wersety z 2 Król. pokazują, że Eliasz żył później jeszcze na ziemi (21:11-15) (TP Nr. 373, 1987, str. 31).

Z dotychczasowych rozważań tych definicji wynika, że wniebowstąpienie dotyczy osób (w naszym przypadku Jezusa), które o własnej mocy były wstanie podnieść się z ziemi aż do nieba. Natomiast wniebowzięcie dotyczy osób, które zostały zabrane do nieba z ziemi dzięki mocy Bożej (abstrachując od tego, że w naszym rozumieniu nie było i nie ma takich przypadków).

Wróćmy znowu do naszego tematu i do DzAp. W odczytanych wersetach aż trzykrotnie jest mowa o wniebowstąpieniu. Użyte są tam co prawda dwa różne czasowniki, ale oby dwa użyte są w stronie biernej.

Werset 2gi mówi, że Jezus wzięty został w górę (został wzięty do góry, ku górze itp.). G353 analambano, przyjąć, podnosić

Werset 11ty mówi, że Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba (użyty został ten sam czasownik grecki analambano)

Werset 9ty mówi, że Jezus został uniesiony w górę (podniesion jest, został podniesiony) G1869 epairo, podnosić do góry

Szczególnie z tym czasownikiem z wersetów 2 i 11 analambano spokrewniony jest rzeczownik analepsis (Analepsis tou kyriou), tj. dosłownie Przyjęcie Pana. Język kościelny tj. łaciński tłumaczy to na Ascensio Domini. Łać. ascentio znaczy: postęp, wstępowanie, też pielgrzymowanie, podniesienie się, wznoszenie się. J. angielski przejął z łaciny i mówi The Ascension of Jesus, co dosłownie oznacza na polski Wstąpienie Jezusa (do nieba).

Po tym, jak już nieco czasu poświęciliśmy samemu pojęciu i gramatyce, przejdźmy teraz do rozważań odnośnie wniebowstąpienia, i najpierw zastanowimy się nad tym, dlaczego jest ono tak istotne. Dzisiaj poświęcimy czas na to, aby rozważyć myśli odnośnie tego, co ono oznaczało głównie dla samego Jezusa.

Z wersteu 3 w DzAp. 1 wynika, że wniebowstąpienie Pana Jezusa miało miejsce 40 dni po Jego zmartwychwstaniu. To doświadczenie było czymś nowym nawet dla samego Jezusa. Pierwotnie był On stworzony jako duchowa istotat, Logos, pierworodne stworzenie Boże, i jako jednorodzony Syn Boży żył przez niezliczone lata razem ze swoim Ojcem w niebie. W procesie karnacji opuścił niebiosa, przyszedł na ziemię i stał się człowiekiem, Słowo stało się ciałem. Natomiast Jego wniebowstąpie­nie polegało na tym, że opuścił On znowu ziemię i wrócił spowrotem do nieba. W Jego śmierci na krzyżu Jezus złożył swoje ludzkie ciało w ofierze na korzyść człowieka, dlatego kiedy trzeciego dnia zmartwychwstał, powstał do życia już jako duch.

1. Piotra 3:18

Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu.

Od tego czasu Jezus posiadał znowu ciało duchowe, ale tym razem na najwyższym poziomie istnienia, ciało Boskie. Kiedy więc Jezus po zmartwychwstaniu ukazywał się niewiastom i uczniom czynił to w jakimś widzialnym zmaterializowanym ludzkim ciele. Tak też było w tym 40 dniu tj. w dniu Jego wniebowstąpienia. Z opisu Biblii nie wynika jaka to była tym razem postać, czy wyglądał jak ogrodnik, jak podróżnik czy jako Jezus mający także stygmaty jego umęczenia. Nie jest to dla nas istotne. Natomiast ważne jest dla nas i ważne było szczególnie dla uczniów wiedzieć, że tą osobą, którą widzieli, był ich Mistrz i Pan, Jezus z Nazaretu, i że Jego powrót do nieba był czymś tak samo realnym jak jego śmierć na krzyżu i jak Jego zmartwychwstanie z zapieczętowanego grobu. Możemy przypuszczać, że Jezus utrzymywał to zmaterializowane ciało ludzkie tak długo, aż otoczony został chmurą i zniknął z ludzkich oczu (w. 9).

Ponieważ ciało i krew nie mogą posiąść Królestwa Bożego (1. Kor. 15:50) tj. ludzkie ciała nie mają prawa bytu w sferach niebiańskich, to przypuszczalnie Jezus następnie rozłożył to ciało, kiedy cel takiego namacalnego dowodu został osiągnięty. Podobnie zresztą czynił z tymi innymi ciałami ludzkimi, które przybierał w tych poprzednich 40tu dniach. Od tego czasu Jezus wznosił się w sfery niebiańskie już tylko w swoim nowym Boskim ciele, by jako taki wstawić się przed zastępy anielskie no i oczywiście przed samym Bogiem, Jego Ojcem. Ponieważ dla istot duchowych przemieszczanie się z jednego miejsca na inne nie jest powiązane z większymi przeszkodami, to to wznoszenie, przeniesienie się Jezusa z ziemi do niebiańskiego mieszkania nie trwało długo (kruciutko).

W tym miejscu chciałbym podkreślić także różnicę pomiędzy samym wniebowstąpieniem tj. tą podróżą Jezusa do nieba, Jego wznoszeniem się, Jego przeniesieniem się z ziemi do nieba, a późniejszym przedstawieniem swojej ofiary Jezusa przed Boską Sprawiedliwością (szczególnie na korzyść Kościoła WE).

Ep. 15, 285

Kupienie Kościoła, mające miejsce około 50 dni po Jego zmartwychwstaniu (między wniebowstąpieniem a Pięćdziesiątnicą) dowodzi, że albo po zmartwychwstaniu ponownie umarł (czemu wyraźnie przeczy Biblia, Rzym. 6:9), albo w zmartwychwstaniu nie odebrał Swego ciała.

TP 440, 34, 1995, angl. PT 1994, 34

DZIEŃ Pięćdziesiątnicy był znaczącym dniem w żydowskim kalendarzu. …. Lecz gdy Jezus opuszczał ich pod koniec tych czterdziestu dni, pouczył ich, by nie rozpoczynali od razu swej służby, lecz zaczekali na przyobleczenie mocą z góry, przez Ducha Św. Czekali zatem dziesięć dni, po czym pięćdziesiątego dnia — w Pięćdziesiątnicę — ich oczekiwanie zostało nagrodzone wylaniem na nich Jego Ducha w górnym pokoju. Gdy nasz Pan wstąpił do nieba (jak oznajmia Apostoł), ukazał się przed oblicznością Boga za swój Kościół, za tych, którzy mieli sprostać warunkom uczniostwa (Żyd. 9:24). Nie ukazał się w interesie świata, lecz jedynie Kościoła. Umiłował świat, umarł za świat i będzie go jeszcze błogosławił, lecz czas na błogosławienie świata musi zaczekać, aż najpierw zostanie zrealizowany Boski plan wobec Kościoła.

Nie wiemy ile czasu nasz Pan spędził na przystąpienie do niebiańskiego tronu i ile z tych dziesięciu dni było potrzebnych na powrót Ducha Świętego [ang. return, lepiej: odesłanie] Ze słów Apostoła wiemy jednak, że Duch Święty zesłany na uczniów, oczekujących w górnym pokoju, był dla nich świadectwem, że dzieło Jezusa zadowalało Ojca, i że Ojciec dał Jemu swego Świętego Ducha dla Kościoła, a Jezus go wylał (Dz.Ap. 2:33).

A teraz zróbmy krótkie odniesienie do Przybytku. Patrząc z tego punktu widzenia rozumiemy, że Najwyższy kapłan Aaron przedstawiał Nowe Stworzenie Jezusa. Kiedy więc Aaron ofiarował w Dzień Pojednania cielca na ołtarzu miedzianym (na dziedzińcu = stam usprawiedliwienia/sprawiedliwości), reprezentuje to nam NS Jezusa, które ofiarowało Jego własną ludzką naturę (doskonałe człowieczeństwo). Przebywanie Aarona w Świątnicy (gdzie był złoty stół z chlebami pokładnymi, złoty świecznik i złoty ołtaż kadzielniany) przedstawia NS Jezusa w stanie embrionalnym tj. stan spłodzenia z Ducha, od momentu jego chrztu w Jordanie i podczas 3,5letniej służby aż do śmierci na Golgocie. Przejście Aarona pod wtórą zasłoną ze Świątnicy do Miejsca Najświętszego przedstawia narodzenie się NS Jezusa, tj. Jego zmartwychwstanie trzeciego dnia. W tym czasie NS Jezusa otrzymało Boską naturę, jako specjalny rodzaj nagrody.

Natomiast wniebowstąpienie Jezusa pokazane jest w tym obrazie przez Aarona, który znajdował się już poza wtórą zasłoną w Świątnicy Najświętszej i który uczynił ruch lub krok od tej wtórej zasłony w stronę Ubłagalni. Ten ruch był konieczny, aby następnie uczynić pewne czynności związane z Ubłagalnią (min. była pokropiona krwią). Podobie też i Jego wniebowstąpienie było więc niezbędne, można też powiedzieć, że było ono początkiem albo wstępem do całego przyszłego dzieła, które Jezus miał później dokonać.

Hebr. 9:24

Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami (hagion, Miejsce święte), która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga. (wszedł strona czynna, tj. sam)

1.) Zanim jednak Jezus przystąpił do tego dalszego działa, to z pewnością został On odpowiednio przywitany i uwielbiony. Na krótko przed Jego śmiercią w Swojej modlitwie Jezus użył takich słów: A teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał (Jana 17:5).

Przed swoją karnacją Jezus min. piastował urząd Archanioła. Jako Michał, jako ten który jest jak Bóg, posiadał On odpowiednią do tego chwałę, a Jego wniebowstąpienie przywróciło go do miejsc tej właśnie chwały. 33,5 roku żcia na ziemi na ziemi (w tym 3,5 roku służby), plus 9cio miesięczny okres ciąży Marii oznaczały ponad 34 letni okres nieobecności Jezusa w niebie. Na zapytanie Ojca odnośnie misji zbawienia ludzkości, On pozytywnie i dobrowolnie odpowiedział, a Jego misja ostatecznie powiodła się (Hebr. 10:7). W tym celu opuścił swoją duchową Ojczyznę, by teraz ponownie do niej wrócić, ale już po wielkim zwycięstwie, które przyniosło nie tylko człowiekowi nadzieję na życie wieczne, ale także Bogu chwałę za Jego zbawienny plan.

Spróbujmy sobie wyobrazić, jak wspaniałe musiało być to ponowne spotkanie się w sferach niebiańskich, kiedy Jezus jako Syn przedstawił się w niebie jako ten, który dokonał wszystkiego tak, jak życzył sobie Bóg. Z pewnością Jego Ojciec był bardzo zadowolony z tego znamiennego boju i ostatecznego zwycięstwa Jego Syna. Tak samo zresztą i sam Jezus bardzo cieszył się z tego, że w tej trudnej misji wszystko mógł jednak wykonać tak, aby zadowolić swego Ojca i powrócić do swego duchowego domu jako zwycięzca.

2.) Jeżeli chodzi o samo przyjęcie Jezusa w niebie przez aniołów różnych rang, Biblia nam nic konkretnie nie mówi. Możemy sobie jednak wyobrazić, że Jezus został przez nich bardzo serdecznie i tryumfalnie powitany. Bóg powierzył dzieło twórcze Logosowi. Biblia mówi, że wszystko przez niego powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało (Jana 1:3). Logos był więc współstworzycielem aniołów. On był także ich przełożonym, był ich jedynym Archaniołem. W dalszym dziele twórczym aniołowie towarzyszyli mu, podziwiali go i wspierali go. Do Hioba Bóg powiedział tak:

Joba 38:4-7

Gdzie byłeś, gdy zakładałem ziemię? Powiedz, jeśli wiesz i rozumiesz. Kto wyznaczył jej rozmiary? Czy wiesz? Albo kto rozciągnął nad nią sznur mierniczy? Na czym są osadzone jej filary albo kto założył jej kamień węgielny? Gdy gwiazdy poranne chórem radośnie się odezwały i okrzyk wydali wszyscy synowie Boży?

Niektórzy z aniołów towarzyszyli Logosowi także w realizowaniu Jego dzieł opatrznościowych. Pamiętamy np. kiedy to do Abrahama i Sary w dolinie Mamre przyszło trzech mężów i oznamili im, że w ich podeszłym wieku narodzi im się syn obietnicy Izaak. Jednym z nich był właśnie Logos a dwóch innych aniołów towarzyszyło mu (1. Moj. 18). Aniołowie podziwiali także ich przełożonego wtedy, gdy Logos zrezygnował ze swej duchowej natury, by wyniszczyć samego siebie i stać się dobrowolnie człowiekiem (Fil. 2). Anioł Gabriel został posłany do dziewicy Marii i zwiastował jej poczęcie Jezusa w jej łonie. Także anioł w śnie przekonywał Józefa, aby nie odrzucał Marii z powodu podejrzenia códzołóstwa, ponieważ ona poczęła z Ducha Św. A jak zareagowali aniołowie, kiedy już narodził się Jezus w Betlejem mieście Dawida?

Łuk. 2:8-14

A byli w tej krainie pasterze w polu czuwający i trzymający nocne straże nad stadem swoim. I anioł Pański stanął przy nich, a chwała Pańska zewsząd ich oświeciła; i ogarnęła ich bojaźń wielka. I rzekł do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu, Gdyż dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym. A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlątko owinięte w pieluszki i położone w żłobie.

I zaraz z aniołem zjawiło się mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie. (ludziom dobra wola).

Aniołowie stali także ciągle przy Panu Jezusie i wspierali go w Jego poświęconym i ofiraniczym życiu. Przypominamy sobie scenę po Jego chrzcie. Jezus udał się na Pustynię Judzką, gdzie przez 40 dni pościł i był kuszony przez szatana. Na sam koniec tego opisu powiedziane jest tak: Wtedy opuścił go diabeł, a aniołowie przystąpili i służyli mu (Mat. 4:11). W Ogrodzie Getsemane, kiedy Jezus toczył ostatnie swoje boje duchowe, także zjawił się anioł z nieba, umacniający go (Łuk. 22:43, choć nie jest pewne, czy ten werset znajduje się w oryginale, liczbowanie potwierdza prawdziwość). Natomiast podczas pojmania, gdy Piotr starał się bronić Jezusa, ten odpowiedział: Czy myślisz, że nie mógłbym prosić Ojca mego, a On wystawiłby mi teraz więcej niż dwanaście legionów aniołów? (Mat. 26:53, 1 legion Rzymski składał się z ok. 5 do 6 tyś. żołnierzy, razy 12, równa się 72 tyś.)

Z tych przykładów możemy wnioskować, że wszystkie dobre zastępy anielskie odczuwały najwyższe uznanie dla służby ofiarniczej Jezusa. One także były dumne z Jego zwycięstwa i po Jego powrocie do niebiańskiego domu przyję­ły Go w radości i uwielbieniu. Niektórzy z nich byli obecni przy Jego pustym grobie, oznajmiając niewiastom o Jego zmartwychwstaniu. Także podczas Jego wniebowstąpienia dwóch aniołów było obecnych na Górze Oliwnej, tak jak czytaliśmy (DzAp 1:10). Jeżeli więc chóry anielskie śpiewały hymn pochwalny podczas Jego narodzin w Betlejem i jeżeli aniołowie towarzyszyli Jezusowi podczas całej Jego wędrówki ziemskiej, to możemy także przypuszczać, że tymbardziej mieli powody ku temu, aby go tryumfalnie powitać i godnie przyjąć w niebie już po Jego zwycięskiej misji.

3.) Kiedy Jezus wstąpił do nieba otrzymał On stanowisko w Boskiej łasce najwyższe jakie tylko było możliwe do osiągnięcia. Łaska Boża oznacza sympatię, przychylność, hojność czy nawet zaszczyt. On już jako Logos cieszył się łaską swego Ojca za Jego piękny charakter czy też dzieła, jakich Logos dokonywał w stwarzaniu, w opatrznościach nad Izraelem czy też w Objawianiu im różnych zarysów Słowa Bożego.

Jednak dzieło okupowe Jezusa było daleko, daleko większe w Boskiej ocenie od tych dotychczasowych dzieł. To okupowe dzieło objawiło chociażby najszlachetniej­szy charakter w całym uniwersum (z wyjątkiem samego Boga). Stąd za taki piękny i mocny charakter Bóg udzielił swojemu Synowi największej łaski, co wyrażone jest min. przez Dawida:

Ps. 110:1

Rzekł Pan [JHWH]Panu [Adonaj] memu: Siądź po prawicy mojej…

Bóg Ojciec miłuje swego Syna ponad wszystkie inne stworzenia. On tak wielce szanuje i docenia Jego zwycięstwo, że w najwyższym stopniu darzy Go łaską i czyni to tak bardzo, że dał Mu nawet miejsce obok Siebie na Swoim własnym Ojcowskim tronie. W Obj. w Liście do Zboru w Laodycei Jezus mówi tak:

Obj. 3:21

Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie.

I choć Bóg obdarza Swą łaską szczodrze także innych swoich synów duchowych, to jednak żadnego z nich nie darzy tak wielką łaską jak Jezusa po wniebowstapieniu.

Myślę, że w tym miejscu dobrze będzie zakończyć nasze wstępne rozważania o wniebowstąpieniu Jezua, a tak już wspomniałem na wstępie, zapraszam na dalszą część rozważań o dalszych korzyściach dla niego samego, a także i dla Boga, dla aniołów i dla ludzkości, ale już podczas spotkania w Witaszycach.

Amen

—

ZOBACZ TEŻ:
Wniebowstąpienie Jezusa – część 2

Frederick Stanley Arnot (na zdjęciu) został później misjonarzem pracującym w Afryce.

„Frederick Arnot poszedł wraz z przyjacielem głosić Ewangelię do dzielnicy barów w rodzinnym mieście, w Szkocji. Stanęli na rogu ulicy i zaśpiewali kilka pieśni, aby zgromadzić słuchaczy. Kiedy śpiewali, ludzie stali cicho, lecz gdy tylko zaczęli mówić o swej wierze w Chrystusa, zebrani poczęli tak głośno hałasować i wykrzykiwać, że nic nie było słychać. Przyjaciele znów zaśpiewali i ponownie próbowali przemówić. Ale jeszcze raz zagłuszyły ich wyzwiska i krzyki.

Powtórzyło się to kilkakrotnie. Frederick kochał Pana i rozpaczliwie chciał podzielić się z zebranymi Dobrą Nowiną, nikt jednak nie chciał go słuchać.

W końcu ze łzami w oczach spuścił głowę i zrezygnowany zamierzał wraz z przyjacielem odejść stamtąd. Zaledwie uczynił kilka kroków, poczuł na ramieniu czyjąś rękę. Obróciwszy się ujrzał wysokiego, starszego mężczyznę. Tamten spojrzał mu w oczy i powiedział: „Nie rezygnuj chłopcze, Bóg lubi słuchać, jak mówi się dobrze o Jego Synu!”.

Te słowa otuchy mu wystarczyły. Powrócił na róg ulicy a zgromadzeni, poruszeni jego odwagą zaczęli go w końcu słuchać.

Bóg lubi słuchać, gdy mówimy dobrze o Jego Synu. To są te perfumy, cenny aromat, jaki przynosimy Bogu, to jest ten naturalny skutek trwania w Chrystusie i życia w zwycięstwie.”

Luis Palau, „Skończ z udawaniem”, s. 68-69

„Tylko złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę i ołów; Wszystko, co może znieść ogień, przeprowadzicie przez ogień i będzie czyste; jednak najpierw będzie oczyszczone wodą oczyszczenia. Wszystko zaś, co nie może znieść ognia, oczyścicie wodą.”

– Księga Liczb 31:22-23

„Pismo Święte i doświadczenie pokazują, że jesteśmy oczyszczani z niektórych naszych wad przez samo tylko poddanie się wpływowi słowa Bożego [1]. Jest to przedstawione przez oczyszczenie wodą i pokropienie wodą oczyszczenia. Pismo Święte i doświadczenie pokazują także, że jesteśmy oczyszczeni z innych naszych wad przez poddanie się wpływowi Słowa i wpływowi opatrzności oraz dyscyplinowanie przez Pana [2]. Ta forma oczyszczania jest przedstawiona w sposobie oczyszczania metali.”

– Paul S.L. Johnson, E9, s. 277

______
[1] Psalm 119:9 – „W jaki sposób oczyści młodzieniec swoją ścieżkę? Gdy zachowuje się według twego słowa.”

Jana 15:3 – „Wy już jesteście oczyszczeni przez naukę, którą wam przekazałem.”

Efezjan 5:26 – „Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo.”

[2] Psalm 94:12 – „Błogosławiony mąż, którego ty karcisz, Panie, i uczysz go twym prawem”

Psalm 119:67 – „Zanim doznałem utrapienia, błądziłem; lecz teraz przestrzegam twego słowa.”

Ozeasza 5:15 – „Pójdę i wrócę do swego miejsca [mówi Pan], aż uznają swoją winę i zaczną szukać mojego oblicza. W swoim utrapieniu będą mnie pilnie szukać.”

Hebrajczyków 12:4-14 – „Jeszcze nie stawialiście oporu aż do krwi, walcząc przeciwko grzechowi; I zapomnieliście o napomnieniu, które jest kierowane do was jako synów: Mój synu, nie lekceważ karania Pana i nie zniechęcaj się, gdy on cię napomina. Kogo bowiem Pan miłuje, tego karze, a chłoszcze każdego, którego za syna przyjmuje. Jeśli znosicie karanie, Bóg obchodzi się z wami jak z synami. Jaki to bowiem syn, którego ojciec nie karze? A jeśli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, wtedy jesteście bękartami, a nie synami. Poza tym nasi cieleśni ojcowie nas karali, a szanowaliśmy ich. Czyż nie tym bardziej powinniśmy poddać się Ojcu duchów, abyśmy żyli? Tamci bowiem karali nas przez krótki czas według swego uznania. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy byli uczestnikami jego świętości. A żadne karanie w danej chwili nie wydaje się radosne, ale smutne. Potem jednak przynosi błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie byli ćwiczeni. Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome, nie zeszło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione. Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”