Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40]

Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Izaj. 48:16; Psalm 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39]

Wciąż naprzód! Przez krainę wroga
Ja idę w szacie pielgrzyma,
Lecz stanąć tutaj nie mogę,
By odpoczynek otrzymać.
I schylić się też nie mogę,
By zerwać kwiat kolorowy,
Ani ochłodzić się wodą
W upalny czas południowy.

A jednak na piersi mojej
Nieziemskiej piękności kwiaty:
Wieczny spokój lilii białej,
Róża miłości, me szaty
Zdobne w kwiaty wiary niebieskie
I nadziei złote, pnące,
Gdy idę po mojej ścieżce,
W kolorach tęczy kwitnące.

Zawsze też noszę swą zbroję,
Wróg czai się nawet w nocy
I czasem trochę się boję,
Gdyż nie mam tutaj pomocy.
Na żadnej z ziemskich miłości
Wesprzeć się przecież nie mogę,
Lecz mój Pan pełen litości
Jest ze mną, toruje mi drogę.

Przykrą jawi się droga
Zwyczajnym ludzkim oczom,
Co widzą jedynie ciernie,
Które wzdłuż ścieżki się wznoszą.
Nie widzą płatków miłości,
Nie czują ciepła słońca,
Ni pastwisk miękkiej zieloności,
Po których Pan wiedzie do końca.

Nie widzą jasnej chwały,
Płynącej wiecznie z góry,
Gdyż krok pielgrzyma skrywały
Dokładnie ciemne chmury.
Pieśni też słyszeć nie mogą,
Co dobrze pielgrzymom jest znaną,
Łączącej się z pieśnią aniołów
Przed tronem złotym śpiewaną.

Pielgrzym te śliczne kwiaty
Wciąż na swej piersi nosi,
A miłość, jak ptak skrzydlaty,
Ku Tobie, Panie, mnie wznosi.
To z ust mych popłynie Twa pieśń
Jakby najsłodsza muzyka,
Me oczy rozjaśni Twa cześć,
Bo wszystko się w Tobie zamyka.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Oczyszczanie [„Wiersze Brzasku”, nr 37]

Mal. 3:3

Jak dobrze wiedzieć, że kto próbuje
Srebro, przy ogniu siedzi na straży
I ogniem próbkę swoją traktuje.
Gdy jednak zbyt mocno ogień się żarzy,
Mający zniszczyć domieszki zbędne,
Strawić też może metale bezcenne.

Dobrze pomyśleć, że On wie,
Ile to srebro jeszcze znieść może.
Czy podgrzać, czy też nie
I z ognia o jakiej wyjąć porze.
Gdy uzna, że gotowe wszystko,
To doprowadzi do połysku.

Błogosławieni, którzy wiedzą,
Że On nie rzuci grudki rudy,
Nim nie zobaczy, nie dowiedzie,
Że sukces wieńczy Jego trudy,
Że srebra tego blask wspaniały
Odbije obraz Jego chwały.

Lecz jakże wiele prochu ziemskiego,
Ciemnych reliktów złóż kopalnianych,
Oglądać musi oko Jego.
Jak długo trwać ma oczyszczanie,
Nim w srebrze znaleźć Mu się zdarzy
Pierwsze zarysy swojej twarzy.

O Panie, co przy tyglu siedzisz,
By Swą wypełnić obietnicę.
Gdy te działania okiem śledzisz,
Oczyszczasz to, co było niczym.
Niechaj Twe dzieło wieki lśni całe
I odzwierciedla Twe piękno wspaniałe.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

W tym wykładzie brat Marek Bejger analizuje biblijne opisy wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa, rozważając wiele fragmentów Pisma Świętego odnoszących się do tego ważnego wydarzenia.
Wykład pokazuje, jak wniebowstąpienie było rozumiane przez pierwszych chrześcijan oraz jakie znaczenie ma ono dla wierzących również dzisiaj.

Rozważanie pomaga spojrzeć głębiej na rolę Jezusa po Jego zmartwychwstaniu, Jego wywyższenie przez Boga oraz na nadzieję i lekcje płynące z tego wydarzenia dla życia chrześcijańskiego.

Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 kwietnia 2026 r. 

Modlitwa w imieniu Jezusa – przeczytajmy na początek, co nasz Pan powiedział w Ewangelii wg Jana:

Jana 14:13-14 – „A o cokolwiek będziecie prosić w moje imię, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. Jeśli o coś będziecie prosić w moje imię, ja to uczynię.”; Jana 16:23 – „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek poprosicie Ojca mego w moje imię, da wam.”

Fot. Tarapong Pattamachaiyant

Niektóre przekłady mówią: „w moje imię”. Inne: „w moim imieniu”. Kiedy posłuchamy modlitw Braci i Sióstr to też usłyszymy, że czasami mówimy:
„w imię Jezusa”, „w imieniu Jezusa”, a nawet „przez imię Jezusa”.

Grecki zwrot „EN TO ONOMATI MU” oznacza jednocześnie:

• „ze względu na kogoś lub na coś” (czyli bardziej W IMIĘ, zrobił coś w imię dobrych zasad); a więc także ze względu na Jezusa i Jego ofiarę
• „jako czyjś przedstawiciel”/”zgodnie z czyjąś wolą” (czyli bardziej W IMIENIU, np. à zrobił coś w imieniu zboru (np. jako sekretarz podpisuję nieraz: „za zbór… WS), albo pojechał tam w imieniu prezesa/prezydenta…

Myślę, że nadal potrzebujemy pewnego wyjaśnienia i spójrzmy na takie, które podaje brat Johnson. E12, s. 408 –

Piszę on tam, że: „Proszenie w imieniu Jezusa oznacza kilka rzeczy…

• …że osoba taka jest dzieckiem Bożym…

To znaczy, że uznajemy, że dostęp do Boga jako naszego Ojca w niebie mamy tylko dzięki Jezusowi.

Nie możemy zbliżyć się do Boga dzięki własnej sprawiedliwości, bo wszyscy jesteśmy grzeszni. Dostęp do Ojca możliwy jest dzięki ofierze Jezusa i dzięki Jego sprawiedliwości.

Jana 1:11-12 –  „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię”

Poza Nowym Testamentem, także Stary Testament pokazuje, co było odpowiednią ofiarą dla Boskiej sprawiedliwości. Dlaczego Bóg obdarował Adama i Ewę skórzanym odzieniem? Dlaczego Bóg przyjął krwawą ofiarę Abla, a odrzucił tę Kaina? Dlaczego domagał się ofiar ze zwierząt?

Ilustracje te pokazują konieczność śmierci i przelewu krwi jako sposobu na okrycie i usprawiedliwienie człowieka. Tylko doskonały jako istota i w pełni wierny Jezus mógł okazać się godnym zastępstwem doskonałego Adama, który upadł w swojej próbie.

Modlenie się w imieniu Jezusa zawiera tę prawdę. Dobrym przykładem jest historia z Dz 19:13-16, gdzie ktoś próbował wyrzucać demony w imieniu Jezusa, ale bez tej wiary w Niego jako Odkupiciela.

• …że [osoba taka] mieszka w Chrystusie, tzn. zachowuje wiarę w zasługę Chrystusa w celu przebaczenia, jest wierna jako członek Chrystusa w swym poświęceniu oraz wierzy w obietnice Boga, że uzyska odpowiedź…

To znaczy, że trwamy w Chrystusie każdego dnia. To nie jest jednorazowa decyzja poświęcenia, ale codzienne potwierdzanie, że dziś znów polegam na Bożej łasce, na zasłudze Jezusa i będę się starał być wierny jako naśladowca Pana. To jest pytanie: „Boże, jak mogę dzisiaj pełnić Twoją wolę, jak mogę sprawić Tobie radość?” Jeśli upadamy – droga powrotu jest zawsze otwarta. Bóg nie zamyka drzwi przed skruszonym sercem. Nie chodzi więc o życie w lęku, ale o życie w postawie pokuty i wiary, że dzięki Bożej łasce i ofierze Jezusa przebaczenie zawsze jest możliwe.

Dzieje 10:43 – „Temu wszyscy prorocy wydają świadectwo, że przez jego imię każdy, kto w niego wierzy, otrzyma przebaczenie grzechów.”

Jana 15:5 – „Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami, kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. (…) [7] Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwały w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam”

Tutaj mamy wyjaśnienie jak rozumieć modlitwę „w imieniu Jezusa” (my powinniśmy trwać w Jezusie, a słowa Jezusa w nas). To znaczy trwać w wierze, to znaczy trzymać się Jezusa jako naszego Odkupiciela i Pana i kierować się Jego nauką w swoim życiu. To dlatego tak wiele jest modlitw niewysłuchanych, bo „w imieniu Jezusa” to tylko słowa w tych modlitwach. Naszemu Panu chodziło o coś więcej niż słowa.

• [Proszenie w imieniu Jezusa oznacza] że prośby [tej osoby] muszą wynikać z nauk Boskiego Słowa

Nie oznacza to, że nie możemy przynosić Bogu wszystkich naszych trosk. Jednak gdy poważnie spojrzymy na słowa „w imieniu Jezusa”, skłania nas to do refleksji:

• Czy moje prośby ostatnio były zgodne z wolą Bożą, czy tylko zaspokajały moje pragnienia? (To pytanie jest szczególnie ważne dla osób poświęconych, bo celem poświęcenia jest oddanie życia na służbę Bogu i pełnienie Jego woli)
• kim jest dla mnie Bóg i Jezus? Jaka jest moja relacja z nimi?
• czy staram się szukać woli Bożej i Jezusa w moich prośbach?

Psalm 145:18 – „Bliski jest Pan wszystkim, którzy go wzywają; wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.”

Jakuba 4:3 – „Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, chcąc tym zaspokoić wasze żądze.”

Nie chcę tutaj pouczać. Sam wielokrotnie kończyłem modlitwę słowami „w imieniu Jezusa” i zastanawiałem się, czy naprawdę tego dnia żyłem w Jego imieniu. I czy prosiłem o to, co Jezus chciałby, żebym prosił, gdyby był na moim miejscu?

Niestety, jesteśmy słabi i często nasze ciała pragną zatrzymać to, co już oddaliśmy Panu w poświęceniu.

Myślę, że dobrym przykładem dla nas wszystkich może być historia siostry, która przeżyła dramatyczną sytuację: jej syn został pobity do tego stopnia, że stał się niepełnosprawny umysłowo.
Mówiła kiedyś: „Czasami dochodzę do takiego stanu, że ręce mi opadają. I wtedy mówię: Boże! Ja nic więcej nie mogę, o nic więcej nie proszę, nic więcej nie chcę. Niechaj się stanie tak, jak Ty chcesz i jak Ty uważasz. I nagle napełnia mnie siła. Problem, chociaż nie znika, odstępuje i dlatego zawsze tak robię”.

My też w takich trudniejszych doświadczeniach możemy powiedzieć: „Boże, niech będzie Twoja wola, niech będzie tak, jak Ty poukładasz, jak Ty o to zadbasz, ja chcę wszystko przyjąć.” Ale wiemy, że nie jest to takie łatwe do wykonania.

A jednak takie słowa mogą nam dać wytchnienie. Kiedy pozwalamy Chrystusowi działać w naszej słabości, Jego siła zaczyna działać w nas. Nasza wola przestaje panować i stajemy się bardziej podatni na prowadzenie Boga.

Wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa

W Liście do Kolosan 3:17 czytamy: „A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego”. Tutaj nie chodzi już tylko o modlitwę, ale o WSZYSTKO, jak żyjemy i działamy.

Warto przypomnieć, że w Biblii słowo „imię” ma dużo więcej znaczeń niż tylko nazwa własna [TP lis-gru 1998, s. 84]. Zwróćmy uwagę na trzy z nich:

1. Np. Psalm 91:14 (słowa Boga) – „Wybawię go, bo mnie umiłował; wywyższę go, bo poznał moje imię [charakter]”. Psalm 34:4 – „Uwielbiajcie Pana ze mną i wspólnie wywyższajmy jego imię.” … | …
   Psalm 111:9 – „Zesłał swemu ludowi odkupienie, ustanowił na wieki swoje przymierze; jego imię jest święte i straszne [lepiej: godne czci, wspaniałe]”

Postępowanie „w imieniu Jezusa”, który na Ziemi był dokładnym obrazem charakteru Ojca, znaczy więc dążenie do tego, by moje słowa, gesty i decyzje odzwierciedlały charakter Jezusa.

2. 1 Tym. 3:7 (mamy tu myśl o starszym zboru): BW – „A powinien też cieszyć się dobrym imieniem u tych, którzy do nas nie należą, aby nie narazić się na zarzuty i nie popaść w sidła diabelskie.” Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż wielkie bogactwa, a przychylność lepsza niż srebro i złoto.”

Pytanie brzmi: czy jako przedstawiciel Jezusa przysparzam Mu dobrej reputacji? Czy moje życie zachęca innych do wychwalania Jezusa? Wiemy, że ludzie obserwują nasze życie – niektórzy nie czytają Biblii, ale patrzą na nasze życie i gdy robimy coś nie tak, to czasami mogą się zapytać: „To tak Cię nauczył Jezus?”.

Pytanie więc: Czy ludzie patrząc na mnie zobaczą Jezusa w dobrym świetle? Czy w moich rozmowach i w traktowaniu drugich przedstawiam Jezusa?

3. DZIEŁO/SPRAWA. Mamy tu słowa apostoła Pawła, gdy bracia płakali i prosili, żeby nie szedł do Jerozolimy, gdzie miał zostać pojmany.
   Dzieje Ap. 21:13 – „Wtedy Paweł odpowiedział: Co czynicie, płacząc i rozdzierając mi serce? Ja bowiem dla imienia Pana Jezusa jestem gotowy nie tylko dać się związać, ale i umrzeć w Jerozolimie.”

Apostoł Paweł chciał żyć i umrzeć dla SPRAWY CHRYSTUSA. Żyć w „imieniu Jezusa” znaczy więc także rozmyślać, jaki jest plan Chrystusa, co należy głosić, na co przeznaczać swoje siły, dla jakich spraw żyć i „za co umierać”…

Tu znowu można zadać pewne pytanie: Jakie działania podejmuję, aby sprawa Chrystusa rosła na świecie wokół mnie?

Możemy więc myśleć o życiu „w imieniu Jezusa” w tych trzech znaczeniach słowa „imię”:
Charakter – czy staram się postępować jak Jezus w codziennych decyzjach, czy kieruję się Jego charakterem, jaki pokazał w Ewangelii
Reputacja – czy moje życie pokazuje innym, jaki dobry jest nasz Pan
Dzieło/sprawa – czy poświęcam swoje siły dla Królestwa Bożego i jego spraw

Jest kilka obrazów, które pomagają zrozumieć życie „w imieniu Jezusa”:

=> Ambasador – jest to ktoś, kto reprezentuje swojego króla albo kraj. Szczególnej w trudnej sytuacji politycznej jest bardzo ważne, by robił to mądrze. (2 Kor. 5:20-6:1)

=> Posłowie Króla – To nieco podobne. Chcemy przekazać to, co chce król, w formie zgodnej z Jego wolą. Nie powinniśmy dodawać od siebie do tego przekazu.
A poza tym nasze słowa i czyny powinny iść w parze.

=> Narzeczona, która reprezentuje na jakimś spotkaniu swojego przyszłego męża – na pewno chciałaby godnie przedstawiać osobę, którą kocha i szanuje. Czuje odpowiedzialność za to, co robi i jak się zachowuje…

=> Części ciała. Ręka czy noga nie przypisuje sobie sukcesów i nie powinna działać według własnej woli; to głowa / mózg wyznacza zadanie, a człowiek jako całość jest ceniony za swoje czyny. Mówimy czasami, ale ktoś ma „dobrą rękę” do czegoś, albo np. o piłkarzu jak Messi, że „lewą nogą potrafi wiązać krawaty” 😉 ale ogólny szacunek należy się tej osobie … i części ciała nie protestują.

Można powiedzieć, że życie i modlitwa „w imieniu Jezusa” sprowadza się do odpowiedzi na dwa praktyczne pytania:

1. Czy Jezus zrobiłby to na moim miejscu / albo co by zrobił?
2. Czy mogę szczerze prosić o Jego błogosławieństwo dla tego, co zamierzam zrobić?

Życie w imieniu Jezusa to zmiana myślenia – codzienne kierowanie się Jego wolą, a nie własną.

List do Kolosan 3:1-2 – „Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga. Myślcie o tym, co w górze, nie o tym co na ziemi”.

Nasze decyzje i działania powinny być inspirowane sprawami Królestwa i tym, co podoba się Królowi, a nie tylko tym, co tu, na ziemi. Nie tylko o tym co teraz da chwilową korzyść. To dotyczy naszej codzienności:

=> Praca – wyobraźmy sobie, że pracujesz nad ważnym projektem, a kolega popełnia błąd, który może opóźnić jego ukończenie. Możesz wybuchnąć gniewem albo cierpliwie i ze zrozumieniem pomóc. Jeśli wybierzesz to drugie, możesz zdobyć coś o wiele więcej niż pieniądze. (Oczywiście każda sprawa jest inna!)

=> Zbór albo rodzina – ktoś jest chory i potrzebuje pomocy w codziennych obowiązkach. To Ty możesz być osobą, która poda rękę, nawet jeśli nikt tego nie zauważy. Czasami najlepiej, gdy takie bezinteresowne czyny miłości pozostają niezauważone, chyba że mają być zachętą dla innych.

1 List do Koryntian 10:31 mówi: „Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga.”

Dwie podstawowe czynności: jedzenie i picie. Na pozór błahe, proste. Ale świat potrafi być zwodniczy. Sugeruje różne formy napoju i pokarmu. Czy Chrystus chciałby z nami jeść i pić akurat te rzeczy? To są dotyczy „wszystkich rzeczy”.

Chodzi o rzeczy pod ręką, codzienne zadania. Czy wykonuje to w imię chwały najwyższego Stwórcy? Służba względem siebie i najbliższych. Nikt nie odbierze nam tego przywileju, bo zawsze mamy wokół siebie bliższe lub dalsze osoby i możemy im podać kubek wody. Każdego dnia można zrobić coś dobrego.

Kolosan 3:23-24 – „A wszystko, co czynicie, z serca czyńcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi. Wiedząc, że od Pana otrzymacie dziedzictwo jako zapłatę, gdyż służycie Panu Chrystusowi”.

To właśnie codzienność jest polem naszego życia jako tych, którzy starają się żyć „w imieniu Jezusa”. W tym procesie uczenia się mamy lepsze i gorsze dni. Zatrzymujmy się czasami i pytajmy siebie: w jakich sytuacjach ostatnio postąpiłem inaczej niż Jezus by postąpił? Dlaczego tak się stało?

Łatwo być świętym razem ze świętymi, raz na tydzień, albo na corocznym spotkaniu. Trudniej w codziennych sytuacjach. List do Efezów 6:6-7 był napisany dla takich osób, którym ciężko – dla sług albo niewolników.

Może dziś dotyczyłoby to pracowników niskiego szczebla… Efez. 6:6-7 „Nie służąc dla oka, jak ci, którzy chcą podobać się ludziom, lecz jak słudzy Chrystusa, czynią wolę Boga z serca: Służąc z życzliwością, tak jak Panu, a nie ludziom”.

W „Sztandarze Biblijnym” [maj-czerwiec 2017, nr 277, s. 45] jest taka historyjka, kto chce może przeczytać sobie całość. A to tylko taki skrót:

Grupa sprzedawców pędziła z jakiegoś szkolenia na samolot. Myślami byli już w domach. Biegli, żeby się nie spóźnić i potrącili pewien straganik z owocami. Jabłka się rozsypały a oni biegli dalej.

Wszyscy – oprócz jednego z nich. On się zatrzymał. Posłuchał swojego serca, zobaczył coś więcej. Wrócił i pewnie nie zdążył na ten samolot.

Okazało się, że dziewczyna, która sprzedawała owoce, była niewidoma. Bardzo płakała, próbując rękami znaleźć jabłka. Ludzie biegli obok, ale on uklęknął, zebrał rozsypane owoce, naprawił szkody, zapłacił za zepsute jabłka i jeszcze coś dorzucił.

Wtedy dziewczyna spytała go: „Czy pan jest Jezusem?” Gdy zaprzeczał powiedziała: „Spytałam, bo modliłam się do Jezusa, aby pomógł mi pozbierać jabłka. On posłał Ciebie, żebyś mi pomógł, więc jesteś podobny do Niego. A tylko Jezus wie, kto wypełni Jego wolę.”

„Czy jesteś Jezusem?” Oczywiście, że nie jesteśmy Jezusem. Ale czy ludzie patrząc na nasze życie, mogą zobaczyć coś z Jego charakteru?

Czy w pracy, na mieście, w domu, albo w zborze, ktoś zobaczy, że „jesteśmy z Jezusem” i będzie chwalił Boga? Nie dlatego, że cytujemy Biblię i mówimy o wierze, ale dlatego, że okazujemy miłosierdzie, szukamy pokoju, dostrzegamy potrzeby innych i zatrzymujemy się przy „rozsypanych jabłkach”.

Nie zawsze nam się to udaje, nie zawsze mamy wystarczająco miłości, mądrości i Bożego ducha. Normalne dla grzesznego człowieka jest upadać w wielu sprawach. Jednak jako wyznawcy imienia Jezus powinniśmy powstawać. Podsumowując —- Modlitwa w imieniu Jezusa to modlitwa w harmonii z Jego charakterem, taka, pod którą On też mógłby się podpisać. To modlitwa z wiarą w moc imienia Jezus, wiarą, która daje pewność, że jesteśmy przyjęci przez Boga ale tylko w Panu Jezusie i tylko przez Jego ofiarę.

Życie w imieniu Jezusa to życie odbijające Jego charakter. To życie jako przedstawiciele Królestwa Bożego i chęć podobania się Bogu i Jezusowi jako tym, którzy nas posyłają. Taka służba w imieniu Jezusa to próba, by dobrze przedstawiać Pana wśród ludzi i żeby zużywać swoje życie w Jego sprawie.

Chcę jeszcze na koniec poruszyć pewne myśli apostoła Pawła z Listu do Filipian. Filipian 4:13: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia”.

Bywa, że w lepszym czasie myślimy, że wiara daje moc do wszystkiego: nie muszę się uczyć, egzaminy same się zdają, relacje ułożą się bez wysiłku, przeskoczę każdą poprzeczkę, a rozwój przyjdzie sam. Taka sielanka.

Ale zobaczmy kontekst. Wersety 11 i 12 – „Nie mówię tego z powodu niedostatku, bo nauczyłem się poprzestawać na tym, co mam. Umiem uniżać się, umiem też obfitować. Wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony: umiem być syty i cierpieć głód, obfitować i znosić niedostatek”.

To są te wszystkie rzeczy, o których mówi Paweł. Nauczyłem się… być zadowolony. Umiem być poniżony. Umiem być wywyższony. Umiem żyć z Jezusem gdy mam wszystko i kiedy nic nie mam, głodny i syty. Nie chodzi o to, że zrobię wszystko, co chcę, ale że przejdę przez wszystko, co przychodzi.

Biblia porównuje człowieka ufającego Bogu do drzewa. — Takie drzewo stoi wysoko przez wszystkie cztery pory roku: lato, jesień, zima i wiosna.

Latem wszystko jest dobrze. Słońce świeci i wszystko się rozwija.
Ale przychodzi jesień, sprawy się zmieniają, parę liści zaczyna spadać…

Może też pojawić się wczesna zima, a potem robi się naprawdę zimno, ciemno i pusto, czasem jest ślisko a czasem bardzo mroźnie. Można stracić wiele w tym okresie. Ale jeżeli pozostajemy ukorzenieni w Chrystusie, to wiecie co się dzieje?

Nadchodzi WIOSNA…

I dzieje się jeszcze coś: z każdym rokiem pojawia się kolejny słój drzewa. Rośnie kolejny pierścień, a drzewo staje się mocniejsze. John Willard Marriott, założyciel sieci hoteli, powiedział: „Dobre drzewo nie rośnie w łatwych warunkach. Im silniejszy wiatr, tym silniejsze drzewa.” To drzewo zapuszcza głębsze korzenie.

Zostańmy z taką prostą myślą, że „w imieniu Jezusa” to nie tylko słowa – ale przede wszystkim sposób na życie. Każdego dnia możemy sobie zadać pytanie: czy to, co robię, mogę zrobić w Jego imieniu (w tym modlitwa też)? Czy mogę żyć bardzie jak chciałby Jezus? 

Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

W tym wykładzie brat Czesław Ruciński przedstawia pierwszy z etapów Bożego planu zbawienia – zbawienie wszystkich ludzi od wyroku grzechu, który spadł na całą ludzkość w Edenie.
Punktem wyjścia rozważania jest fragment z 1 Listu do Tymoteusza 2:3-4, gdzie apostoł Paweł przypomina, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Zapraszamy do słuchania i refleksji nad Słowem Bożym.

Psalm 23

„Psalm Dawida. PAN jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie. Sprawia, że kładę się na zielonych pastwiskach, prowadzi mnie nad spokojne wody. Posila moją duszę, prowadzi mnie ścieżkami sprawiedliwości ze względu na swoje imię. Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną; twoja laska i kij pocieszają mnie. Zastawiasz przede mną stół wobec moich wrogów, namaszczasz mi głowę olejkiem, mój kielich przelewa się. Zaprawdę dobroć i miłosierdzie pójdą w ślad za mną po wszystkie dni mego życia i będę mieszkał w domu PANA przez długie czasy.”

Co konkretnie znaczy, że Pan jest Pasterzem dla swojego ludu?

1. troszczy się o nas jeszcze przed naszym narodzeniem
2. towarzyszy nam
3. gromadzi nas
4. podtrzymuje gdy słabniemy
5. woła po imieniu
6. zapewnia pokarm i napój
7. przygotowuje naszą drogę
8. prowadzi po właściwych ścieżkach
9. przywraca nam zdrowie
10. łagodzi trudności
11. daje odpoczynek w zmęczeniu
12. pociesza w utrapieniach
13. ostrzega i chroni przed niebezpieczeństwem
14. czuwa nad nami
15. chroni nasze otoczenie
16. szkoli nas
17. oczyszcza z ziemskiego splugawienia
18. szuka gdy błądzimy
19. powstrzymuje od szkodzenia innym owcom
20. odłącza od owiec należących do innych
21. wyzwala z rąk najemników
22. powierza opiece dobrych pasterzy
23. sprawia, że jesteśmy użyteczni

Rozpętała się burza i oddzielił się od nich. Po wielu godzinach błądzenia w kółko Janek był już przestraszony i zdesperowany.

Idąc szlakiem, zbierał kamienie i układał je co sto metrów w misterne, stożkowate kopce, dokładnie na środku ściezki. „To pokaże im, że szedłem tą drogą” – powiedział sobie Janek i bardzo go to pocieszyło.

Oczywiście, tego popołudnia jego przyjaciele natknęli się na te artefakty. Niestety dla Janka, obaj byli ateistami.

Jeden spojrzał na prostę linię znaków znikającą w oddali i uznał, że to przypadkowy, nieuporządkowany zbiór kamieni, z pewnością skutek serii osuwisk.

Drugi się zgodził, ale bardzo podziwiał kopce i chciał więcej dowiedzieć się o tym zjawisku. Obaj spędzili następny tydzień na dokładnym i pełnym uwagi badaniu kopców. Janka nigdy nie odnaleziono.

____________
Na podstawie opowiastki na stronie UK Bible Students.

Zastanówmy się, skąd się bierze nasza siła i pokój. Każdego dnia mamy różne zmagania – od problemów w pracy i w domu, przez zdrowie, sprawy uczuciowe, aż po nasze duchowe zmagania. Może warto się zatrzymać i zastanowić, skąd brać siłę i na czym ją opierać, i zadać sobie pytanie: czy mam w sobie pokój, który pochodzi od Pana?

Psalm 29:11 – „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.”

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 2 lutego 2025 r. 

Z moich obserwacji wynika, że ludziom ogólnie brakuje pokoju, powody są różne. Pisarz science-fiction Stanisław Lem przewidywał, że „utoniemy w informacyjnej powodzi”. I myślę, że dzisiaj te słowa są w jakimś sensie prorocze. Wielki dostęp do informacji to z jednej strony więcej wiedzy, ale z drugiej wiele nieznanych wcześniej powodów do lęku, fobii, niepokoju i osłabienia. Boimy się chorób, boimy się fali imigrantów i terroryzmu, boimy się wojny. Boimy się, że jemy skażone jedzenie, boimy się kryzysu. Co gorsza, internet pełny jest tzw. „fake newsów” czyli tekstów, które celowo wprowadzają czytelnika w błąd. (I nie zawsze są to te artykuły, które zostały jako takie oznaczone)

Nawet jeśli tego nie chcemy te „fale” informacji wchodzi do naszych umysłów i naszych domów. Obrazy i filmy, którymi bombarduje nas telewizja i internet, na długo pozostają w naszych głowach. Do tego, gromadzimy wiele haseł, loginów i numerów. Według pewnych badań młodzi ludzie przetwarzają dziś nawet 74 gigabajty danych dziennie. To za dużo.  Poza depresją i wypaleniem zawodowym mówi się nawet o schorzeniu jakim jest demencja cyfrowa, w której zapamiętywanie i porządkowanie informacji staje się niemożliwe.

To nie dziwi, bo czy naturalne jest przesiadywanie 10 godzin na dzień przed komputerem i spędzanie dalszej godzin lub dwóch w korkach, jadąc do pracy samochodem? Jaki sposób na to znaleziono? Home office, czyli łączenie pracy i domu. W tych warunkach wielu ludziom brakuje mocy.

Niektórzy popadają w apatie i choroby nerwowe tak silne, że zmusza ich to do całkowitego zaprzestania pracy. Inni poza pracą nie są w stanie czegokolwiek konkretnego przeczytać lub zrobić, więc resztę czasu spędzają przed ekranem telewizora i smartfona. Nieraz jesteśmy tak zmęczeni, że nie mamy sił aby choć chwilę poćwiczyć fizycznie. Nie mamy mocy, by wyjść na spacer, a to przecież nie pomaga naszej kondycji.

Duchowe życie też jest pełne niepokoju. Zbory znikają z mapy świata i Polski, w innych bracia i siostry nie czują się dobrze, gdy brak w nich prawdy lub ducha. Ciągle spory i debaty między niektórymi braćmi zniechęcają wielu innych do wnikania w Boże Słowo. Każdy ma swoją rację. Choć napełniamy swoje głowy prawdą, znacznie trudniejsze jest jej wykorzystanie w codziennym życiu. Wielu z nas brakuje „duchowej mocy”.

Pytanie: czy przyczyna tego braku mocy i braku pokoju w przypadku ludu Bożego jest w nas czy w Bogu? W Psalmie 29:11 obietnica Boża mówi jasno: „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.” Czy możemy być pewni tej obietnicy? 1 Tes. 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołał, który też to uczyni.” Hebr. 10:23 – „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (bo wierny jest ten, który obiecał)”

Jeżeli obietnica Boża jest pewna, a nam brakuje mocy i pokoju, być może problem tkwi gdzieś indziej. Czy zaufaliśmy, że w Jezusie Chrystusie Bóg dał nam „drogę, prawdę i życie”? Czy Bóg jest w centrum naszego życia?

Dobrze jest spojrzeć na to, kiedy i dlaczego starożytny Izrael pokonywał swoich wrogów? W 1 Kronik 5:20 opisaną mamy bitwę z Hagrytami. Jaki był powód zwycięstwa Izraela? Przekład Literacki EIB oddaje ten werset:
„Bóg wsparł ich w walce, tak że pokonali Hagrytów oraz ich sprzymierzeńców. Gdy w czasie bitwy wołali do Boga, On ich wysłuchał, ponieważ Mu zaufali.”

Potrzebujemy ufności do Boga. Walczymy o wiele spraw w naszym życiu. Staramy się dobrze pisać sprawdziany, zdawać egzaminy, rozwijać firmy, staramy się o szanowane miejsce w pracy. Staramy się coś osiągnąć, coś zbudować. Ale czego tak naprawdę nam potrzeba, skoro chcemy w tym życiu podobać się Bogu i żyć z Nim? Hebr. 10:6 – „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, i że nagrodę daje tym, którzy go szukają.”

Jak niewiele trzeba, by wejść na drogę mocy i pokoju. Wystarczy uwierzyć. Gdy strażnik więzienia pytał Pawła co ma zrobić by się uratować, ten odpowiada prosto: „Uwierz w Pana Jezusa!”.

Co to jednak znaczy wierzyć w Pana Jezusa? Czy znaczy to wierzyć, że On jest? W to wierzą, a raczej wiedzą to również demony. Znaczy to coś więcej: to znaczy zaufać Mu w każdej w sprawie naszego życia. Powierzyć się jemu jako Pasterzowi. Czasami trzeba się zatrzymać i zastanowić nad swoją wiarą.

Kiedyś na pewnym protestanckim kursie biblijnym w Polsce zapytano dzieci i młodzież: „Jak kończycie dzień w waszym domu?”. Organizatorzy byli zaskoczeni gdy tylko na 2 z 200 kartek z anonimowymi odpowiedziami znalazła się modlitwa, rozmowy o Biblii czy pieśni. Rodzinom brakuje siły i czasu.

Jak to jednak pogodzić z wiarą chrześcijan w Chinach, którzy uczą się jak największej liczby wersetów na pamięć, by móc je sobie przypominać w razie gdyby władze odebrały im Biblię? Być może niektórzy z Was widzieli pełną radości reakcję młodych wierzących w Chinach, gdy otrzymali swoje pierwsze własne Biblie. Ich radość była niesamowita.

Byłem na spotkaniu, na którym pastor z Polski opowiadał jak był w Chinach jako misjonarz. Chrześcijanie z Chin pytali go: jak to u was wygląda? A on szczerze powiedział, że z wiarą jest teraz słabo w Polsce, bo jest dużo rzeczy, które nas odciągają, jest mało ludzi wierzących. To było rano, a wieczorem mieli zebranie modlitw. Pastor usłyszał, że wierzący często powtarzają słowo „Polando”. Zaciekawiło go to i spytał: o co się modlicie? A oni powiedzieli: „modlimy się za was, za Polskę, żebyście mieli głód prawdy i mogli się rozwijać duchowo”.

Ten sam pastor (Cz. Bassara) opowiadał o wierze w afrykańskim Burkina Faso. Usługujący tam pastorzy na konwencjach nauczają każdego dnia od 8:00 do 21:00 z niewielkim przerwami, bo jest tam wielki głód prawdy. Oczywiście jest to wiara bardzo niedojrzała, a poziom wiedzy jest bardzo mały, ale ta wiara tych ludzi jest żywa, oni pragną się czegoś dowiedzieć o Bogu i swoim zbawieniu.

Wygląda na to, że dobrobyt i konsumpcjonizm oddalił nas od żywej wiary. Ruchy chrześcijańskie, a w tym ruchy badackie, przymierają w Stanach Zjednoczonych i w zachodniej Europie. Na przykład kościoły protestanckie w Bydgoszczy do roku 2022 prawie przymierały, a teraz zarówno bracia baptyści, jak i bracia zielonoświątkowcy w dużym stopniu opierają się na braciach i siostrach z Ukrainy.

Mamy bardzo ciekawy werset na obecne czasy w 1 Mojżeszowej 42:1: „A widząc Jakub, że było zboże w Egipcie, rzekł do synów swoich: Czemu się oglądacie jeden na drugiego?” Oczywiście, że wiara w XXI wieku jest trudna, ale nie powinniśmy zniechęcać się otoczeniem i czekać, że inni coś zrobią albo że sytuacja sama się zmieni. U Kaznodziei 11:4 czytamy: „Kto upatruje wiatr, nigdy nie będzie siał, a kto się przypatruje obłokom (deszczowym chmurom), ten nie będzie żął.”. Brat Johnson komentuje: „Jeśli ktoś nie podejmie żadnego działania, dopóki wszystkie znaki nie będą pomyślne, niczego nie zyska.”

Wiara, która podoba się Bogu, łączy się więc z pracowitością. Jeśli więc chcemy być błogosławieni mocą i pokojem nie możemy szukać wymówek. Nie możemy też oglądać się na drugich.

Każdy z nas ma „coś” w swoich rękach. Jeśli nie pięć lub dwa to każdy jest w stanie znaleźć jeden talent, którym może służyć Bogu i drugim. Mojżesz miał w swoim ręku tylko laskę gdy Bóg powołał go do Egiptu, Dawid miał procę i 5 kamieni, a Maria miała kosztowne perfumy, a jednak Jezus powiedział, że przez to, co zrobiła, na zawsze będzie wspominana w historii Kościoła.

W Księdze Przypowieści 28:1 czytamy: „Uciekają niezbożni, choć ich nikt nie goni: ale sprawiedliwi jak młode lwy są bez bojaźni” Są bez lęku. Sprawiedliwość to miłość do Boga z całego serca, duszy i ze wszystkich sił i miłość do bliźniego jak do samego siebie. Miłość i część dla Boga to pobożność i ona napełnia człowieka odwagą. Sprawia, że można iść z mocą i pokojem przez życie pomimo trudności dokoła.

Czym jest pobożność i z czego się składa? Do jej elementów brat Johnson zalicza pokorę, łagodność, dobroć, pragnienie prawdy i sprawiedliwości oraz cześć dla Boga. Im bardziej napełniasz się tymi zaletami, tym bardziej zbliżasz się do Boga. List Jakuba 4:8 – „Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, uświęćcie serca, ludzie chwiejni”.

Bóg nie obiecuje swemu ludowi fizycznej mocy. Wielu wiernych borykało się z chorobami i słabościami. Apostoł Paweł miał słaby wzrok, Tymoteusz miał słaby żołądek, Fanny Crosbie, pisarka pieśni, była niewidoma. William Miller cierpiał na chorobę wrzodową, br. Johnson kilka razy przeszedł wyczerpanie nerwowe.

Jakiej więc mocy udzieli Bóg swojemu ludowi? Ta moc to wewnętrzna siła woli. To siła, która pozwala wytrwać w czynieniu dobra pomimo przeszkód, jakie pojawią się na drodze. Tę moc możemy inaczej opisać jako samokontrolę i wytrwałość. Człowiek, który posiada taką moc, znaczy bardzo wiele w oczach Boga, nawet jeśli dla świata może być dziwny i słaby, np. w swoim łagodnym znoszeniu zła. Przyp. 16:32 – „Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest niż ten, co zdobył miasto.”

To Bóg dodaje mocy swemu ludowi. Manna na 16 września podaje komentarz do naszego wersetu (Psalmu 29:11) i czytamy tam o mocy, że: „Środkiem jej udzielania jest Słowo Boże, odpowiednio do naszych opatrznościowych sytuacji.” Znaczy to, że Pan będzie nam dawał swoje Słowo odpowiednio do naszych potrzeb.

Czy nie zdarzyło się wam, że werset manny idealnie pasował do waszej sytuacji? Czy nie czuliście nigdy, że wykład mówiony jest specjalnie do was? Czasem jedno zdanie trafia prosto do naszego serca. Nie tylko z wykładu, ale też zdanie przeczytane gdzieś na wystawie. Np. PZU miało reklamę: „Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać” (a ja pomyślałem sobie: „No tak, Bóg!”)

Czasami też same opatrzności sprawiają, że Bóg dodaje nam mocy. Rozmowa z kimś, kto kocha Boga. Zebranie. Czasami to nam uda się usłużyć Bogu, prawdzie, braciom lub bliźnim i to nam daje wiele radości i mocy. Czasem ta moc przyszła do nas przez dobre napomnienie od kogoś, albo przez obserwacje innych braci i sióstr.

Psalm 29 mówi, że to nie przypadki prowadzą nasze życie, ale że to „Pan dodaje mocy ludowi swojemu”. Warto zauważyć, że ten Psalm nie mówi o czasie spokoju. Od w. 7 czytamy: „Głos Pana krzesze płomienie ogniste. Głos Pana wstrząsa pustynią, Pan wstrząsa pustynią Kadesz. Głos Pana wykorzenia dęby i obnaża lasy, a w świątyni jego wszystko woła: Chwała! Pan zasiadł na tronie nad wodami potopu, Pan zasiadać będzie jako król na wieki. Pan da siłę ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem!”

Jak widać z całej treści Psalmu jest to opis wielkiego kataklizmu. Psalmista wspomina o potopie, a ze słów naszego Pana wiemy, że „jak było za dni Noego tak będzie i za dni syna człowieczego”. My także przeżywamy wokół różne zawirowania, a spodziewamy się jeszcze większych „trzęsień” i „ognia”, które zakończą obecny porządek świata. Nieraz czujemy się słabi na samą myśl tego, co może nas spotkać. Czy nasze siły wystarczą, gdy staniemy na próbie? Czy nie zaprę się Pana w dolinie cienia śmierci?

Jednak Słowo Boże mówi, byśmy nie patrzyli w taki sposób i nie polegali tylko na własnej sile. W 2 Kor. 12:9 czytamy – „Lecz [Pan] mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.”

Ludzie wierni Bogu nie pokładają ufności we własnej mocy, oni rozumieją swoją słabość, zdają sobie sprawę, że są „prochem” wobec Boga, lecz wiedzą też, że jako narzędzia Boga mogą wiele zdziałać będąc w Jego ręku, jeśli On tak zechce. Weźmy przykład Jonatana, przyjaciela króla Dawida. 1 Sam. 14:6 – „Jonatan powiedział do swego giermka: Chodź, podejdziemy do straży tych nieobrzezańców. Może Jahwe uczyni coś dla nas, gdyż dla Jahwe nie ma żadnej przeszkody w ocaleniu, tak przez wielu, jak i przez niewielu!” Dokładnie taka sama była postawa całego Izraela, gdy byli wierni a walczyli z mocniejszymi od siebie wrogami.  W 2 Kronik 20:12 zapisano modlitwę: „Nie wiemy, co czynić mamy, tylko ku Tobie [Boże] odwracamy oczy nasze!” 2 Kronik 32:8 – „Z nimi jest moc cielesna, ale z nami jest Pan, Bóg nasz, aby nas ratował i odprawiał wojny nasze.” (Takie wojny przede wszystkim dzieją się w nas samych, choć trwają też na zewnątrz, także pośród ludu Bożego)

W Psalmie 29:11 czytaliśmy jeszcze, że „Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem”. Tego pokoju doznajemy nie tylko wtedy, gdy wszystko fizycznie idzie jak z płatka. Ten pokój jest nam szczególnie potrzebny w czasie kłopotów.
1 Kor. 4:11-13 (BT) – „Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują;  dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.”

Takie były doświadczenia apostołów, ale przeciwnik, świat i nasze własne upadłe ciała codziennie atakują także nas, dzisiaj. A jednak lud Boży otrzymuje pokój i to taki, którego świat i szatan nie mogą ani dać, ani zabrać.

Jaki to pokój? Po pierwsze jest to pokój z Bogiem. Bóg ze swojej miłości dał swojego syna, aby odkupił nas z grzechu i śmierci. Przez wiarę w Jezusa Chrystusa już dzisiaj możemy mieć kontakt z Bogiem. To trudno pojąć, że zakryci sprawiedliwością Jezusa możemy przyjść do Ojca i z nim rozmawiać. Możemy dziękować Bogu, możemy Go przepraszać i prosić Go o przebaczenie i dalszą opiekę, siły i pokój. Możemy powiedzieć Bogu o wszystkim, a Bóg nie tylko nas wysłucha, ale też wyśle swoje odpowiedzi przez Słowo, Opatrzności (przez różnych aniołów) i przez swojego Ducha, który pracuje w nas.

Ten pokój to po drugie pokój Boży. Pokój, który otrzymujemy stopniowo. Czytamy o tym pokoju w L. do Filipian 4:6-7 – „Nie troszczcie się o żadna rzecz, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękowaniem pragnienia wasze niech będą znajome u Boga. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” Jest to pokój oddania wszystkich naszych spraw i samych siebie zupełnie w ręce Boga.
Tak zupełnie powierzeni Bogu otrzymujemy od Pana jeszcze jedną obietnicę, o której kiedyś chcę więcej powiedzieć, a na razie ją tylko podam i króciutko skomentuję:

Ps. 121:8 – „Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd i aż na wieki”. To bardzo ciekawy werset. Zawiera on figurę retoryczną, która nazywa się synekdocha, w której część reprezentuje całość. Inny przykład to modlitwa: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Chleb reprezentuje tutaj wszystko to, czego potrzebujemy do podtrzymania naszego życia doczesnego i duchowego. Podobnie, fraza „wyjścia twego i wejścia twego” nie oznacza tylko dosłownie ruchu człowieka, gdy wchodzi i wychodzi z domu, ale całe życie: wszystkie nasze działania, decyzje i momenty.

Te słowa nie mówią, że Pan zachowa wiernych przed rzeczami, które są trudne i męczące psychicznie i fizycznie. Bóg jednak będzie ich zachowywał i strzegł we wszystkich sprawach życia, zgodnie ze swoją obietnicą:

Rzym. 8:28 – „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Jest to wyraz Boskiej opatrzności – jego czujnej troski o nas. Według Biblii to Bóg pobudza nas do działania. Fil. 2:13 – „Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania.” To Bóg także zaopatruje całe stworzenie we wszystko, co potrzebne, to Bóg udziela nam chleba i wody.

To Bog zaopatruje całe stworzeni we wszystko, co potrzebne – udziela nam powietrza, słońca, chleba i wody. To Bóg zaspokaja także duchowe potrzeby swojego ludu, to On daje nam pokarm w swoim Słowie i dobre wyjaśnienia tego słowa.

Na zakończenie chcę przytoczyć jeszcze List do Hebrajczyków 13:5-6 – „Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę. Śmiało więc możemy mówić: Pan jest moim pomocnikiem, nie będę się lękał tego, co może mi uczynić człowiek.”

Oby te rozważania zachęciły nas wszystkich do głębszej wiary i zaufania Bogu, a także do całkowitego poświęcenia mu swojej woli, by Jego moc była naszą mocą, a Jego pokój stawał się naszym pokojem. Niech kochający Bóg doda mocy ludowi swojemu, niech Pan błogosławi ludowi swojemu pokojem!

Amen.