„Rozmnożył mnie Bóg w ziemi niedoli mojej”

Przez okolicę przechodziła kolejna letnia ulewa. Przy oknie stał poeta, obserwując jak woda niemiłosiernie smagała ziemię bezlitosnymi potokami. Ale on w swojej wyobraźni zobaczył jeszcze coś więcej prócz potoków deszczu. Widział miliardy kolorowych kwiatów, które wkrótce wyłonią się z wilgotnej gleby, okrywając ziemię pięknem i napełniając powietrze swoim aromatem. I poeta zaśpiewał:

„Ja widzę już nie krople dżdżu – narcyzów złoty deszcz;
Na pola, góry spada on, i pośród sadów, wież.
Gdy szara mgła otula nas i grozi przyjściem burz,
To ja nie widzę deszczu już – ja widzę setki róż.”

[Robert Loveman, „The Rain Song”]

Być może, że i w tej chwili ktoś z dzieci Bożych przechodzi doświadczenia i mówi: „O Boże, jakże okrutna dosięgła mnie niepogoda. Obalały mnie deszcze doświadczenia, które wydają mi się ponad moje siły. Zalały mnie rozczarowania, niszcząc wszystkie moje najlepsze plany. Fala utrapienia zatopiła moje życie i serce drży z bólu, który jest nie do zniesienia, a potoki niepowodzeń zalewają moją duszę”.

W tym wszystkim, mój przyjacielu, bardzo się mylisz. To nie deszcz zła cię zalewa. Ciebie zalały deszcze błogosławieństwa. Jeśli bowiem nie zwątpisz w słowa twojego Ojca, to niepogoda ta przyniesie ze sobą duchowe kwiaty o takiej woni i nieopisanym pięknie, jakie nigdy nie rosły w twoim niezmąconym i nie znającym smutku życiu. Widzisz wprawdzie deszcze, lecz czy nie widzisz również i kwiatów? Jesteś zasmucony z powodu doświadczeń. Lecz Bóg widzi delikatne pąki wiary, które ukazują się w twoim życiu właśnie podczas tych doświadczeń. Starasz się uniknąć cierpień. Lecz Bóg widzi czułe współczucie dla innych cierpiących, które rodzi się w twojej duszy. Twoje serce kurczy się pod ciężarem bolesnego rozstania z kimś, kto opuścił ten świat. Lecz Bóg widzi głęboki wpływ tego smutku i duchowe bogactwo, które wniósł w twoją duszę.

To nie deszcz doświadczeń dosięgnął ciebie. Zrosiły ciebie: delikatność, współczucie, cierpliwość i tysiące innych kwiatów i owoców Ducha Świętego; wnoszą one w twoje życie takie duchowe bogactwo, jakiego dobrobyt i rozkosze tego świata nigdy nie mogłyby zrodzić w twojej duszy.

– Lettie Burd Cowman, „Strumienie na pustyni” (15 czerwca)

Fot. hokku.wordpress.com

Od redakcji: Relacja z podróży morskiej apostoła Pawła do Rzymu zapisana jest z nadzwyczajną dokładnością odnośnie przystanków, warunków pogodowych – nawet nazwy wichru, euroklidon, który jest silnym wschodnim wiatrem na Morzu Śródziemnym. Polecamy wszystkim uważną lekturę tej historii w Dziejach Apostolskich 27 (cały rozdział) aż do Dziejów 28:16. Teraz zwróćmy uwagę na moment w tej historii, gdy prawie wszyscy członkowie załogi i pasażerowie tracili już nadzieję na ocalenie: 

„Gdy już długo byli bez posiłku, wtedy Paweł stanął wśród nich i powiedział: „Ludzie, trzeba było mnie posłuchać i nie wyjeżdżać z Krety, oszczędzilibyście sobie tego niebezpieczeństwa i szkody. Ale i w tej sytuacji wzywam was, bądźcie dobrej myśli, nikt bowiem z was nie zginie, tylko okręt zatonie. Tej bowiem nocy stanął przy mnie anioł Boga, do którego należę i któremu cześć oddaję, i powiedział: »Nie bój się, Pawle, musisz stanąć przed cesarzem. Ze względu na ciebie Bóg ocali wszystkich, którzy z tobą płyną«. Bądźcie więc dobrej myśli, ludzie, wierzę bowiem Bogu, że tak będzie, jak mi zostało powiedziane. Wylądujemy na jakiejś wyspie”.
– Dzieje 27:21-27

To ciekawa i przyjemna myśl, że kiedy prowadzimy nasze życie tak, aby podobać się Chrystusowi możemy przynieść błogosławieństwa tym, którzy znajdują się w naszym otoczeniu. Te osoby, związane z nami, znajdując się pod rozpostartym nad nami parasolem opatrzności, mogą otrzymać łaskę i zmiłowania, których my sami nie jesteśmy świadomi. Kiedy podróżujemy samolotem, powierzając w tych niepewnych czasach nasz lot opatrznościowej opiece, to czy w ten sposób zapewniamy bezpieczeństwo wszystkim znajdującym się na pokładzie? Tego nie wiemy. Ale z pewnością jesteśmy odpowiedzialni, zgodnie z warunkami naszego poświecenia, za życie w poświęceniu, aby tłumiąc cielesne i światowe skłonności zrobić w naszym życiu więcej miejsca Chrystusowi i w ten sposób przez cały czas wywierać dobry wpływ – nie naszego własnego dobra, ale po prostu w znaczeniu odzwierciedlania łaski i chwały Bożej.

Przysięga Hipokratesa wymaga, aby lekarz „nie szkodził”. To jest wzniosły ideał, lecz możliwe że dla chrześcijan jest to stan zbyt bierny. Nasze wysiłki powinny być skierowane na czynienie prawdziwego dobra. Apostoł Paweł powiedział, że on świadczył wiele pracy na rzecz braci „w trudzie i znoju we dnie i w nocy” (2 do Tesaloniczan 3:8).

W innym miejscu on mówi o tych, którzy „się dają chrzcić za umarłych” i „każdej godziny narażają się na niebezpieczeństwo”, wykazując tym samym głęboką prawdę: że cierpienie poszczególnych członków Kościoła przez wieki rozwinęło ich na współpracowników Chrystusa w Jego nadchodzącym Królestwie (1 do Koryntian 15:29-30). Kościół Chrystusowy, będąc wierny swojemu powołaniu jako jednostki, został wspólnie rozwinięty w Ciało Chrystusa, Oblubienicę Chrystusową, która pewnego dnia obdarzy hojnie błogosławieństwami cały oczekujący świat (List do Rzymian 8:19).

Ludzkość, znajdująca się pod miłymi wpływami Chrystusa, ujrzy w nadchodzącym Królestwie tysiące i miliony nawróconych podobnie jak Saul, kiedy narody tego świata, rzucane obecnie na dokuczliwych falach trudów, wpłyną do swojej przystani (Psalm 107:23-31). Wyzwolenie tych przyszłych wierzących nadejdzie w wyniku wielkiego daru okupowej ofiary Chrystusa, jaką złożył za nich w oczekiwaniu na ten dzień. A dzieło tych wszystkich, którzy wykonywali Wielki Plan przez wieki, którzy byli prześladowani lub ginęli, wyda owoc.

Niech każdy z nas wykona swoją część ogłaszania słowa Prawdy, świadcząc o tym w co wierzymy i dlaczego w to wierzymy. To wymaga znajomości Pisma Świętego i, co najważniejsze, konsekwentnego życia w zgodzie z tymi zasadami. Wówczas, Bóg to przyznaje, możemy podobnie jak Apostoł Paweł roztaczać szeroki krąg błogosławieństw, gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy.

_____
Źródło: Wszystkimi, którzy płyną z tobą, „Sztandar Biblijny”, lipiec 2003

PietnaJezusowe.pdf

Bogdan Kwaśniewski z Rybnika (http://www.zbor.rybnik.pl) zachęca nas do zastanowienia się w nowym roku nad wdzięcznością. Psalmista Dawid widział więcej Bożych błogosławieństw niż potrafiłby zliczyć (Psalm 40:6). A ile błogosławieństw dostrzegam ja i czy mam podobną postawę do niego?

Psalm 116:12 –
„Cóż oddam PANU za wszystkie jego dobrodziejstwa, które mi wyświadczył?” (UBG) /
„Jak zdołam odpłacić PANU za wszelkie dobro, które mi uczynił?” (BWP)

Czy zastanawiam się nad tym, czego mógłby pragnąć Bóg jako wyraz mojego podziękowania i radości z tego, co On wcześniej podarował zarówno mi, jak i wszystkim ludziom?

Wdzięczność jest podstawą relacji między Bogiem a człowiekiem, a także między wierzącymi nawzajem i między ludźmi w ogóle.

Niewdzięczność psuje za to wszystkie związki i niszczy nasze wzajemne kontakty ze wszystkimi.

Zachęcamy do rozważenia tego tematu!

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 1
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Daj, Boże Święty

1. Daj, Boże Święty nam łask zdrój,
Co płyną prawdą z Świętych Ksiąg;
Niech nas prowadzi rozum Twój
I niech nas łączy w braci krąg.

 

2. Spraw, niech nam światło Twoich Słów,
Zaświeci wśród rozstajnych dróg.
A w sercach prawda błyśnie znów
I przyjmie nas za synów Bóg.

 

3. Broń Boże Święty nas od zdrad,
Od pokus i od grzechu strzeż
W Chrystusa nas poprowadź ślad.
Łaskawie nasze kroki mierz.

 

4. Modlitwą kieruj naszych warg.
Nie opuść nas w okropną noc;
Wysłuchaj kornych naszych skarg
I objaw wielką Swoją moc.

 

5. Cześć Bogu – źródłu wszelkich łask,
Cześć Stwórcy ziemi, morza, fal,
Już Tysiąclecia wschodzi Brzask;
Więc wdzięcznym sercem Pana chwal.