Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 8 lutego 2026 roku: 

„Sukcesja”

Ten wykład nie jest poświęcony konkretnym osobom. Dotyczy raczej powtarzalnego mechanizmu, który widzimy w całej historii chrześcijaństwa: w Kościele rzymskokatolickim, w różnych nurtach protestantyzmu oraz w ruchu badaczy Pisma Świętego. Biblia wyraźnie uprzedza, że taki mechanizm będzie się pojawiał.

Pytania, które warto sobie postawić, brzmią: skąd bierze się idea sukcesji? Czy ma ona podstawy biblijne? Dlaczego powraca nawet tam, gdzie wcześniej została odrzucona? I wreszcie – jak Biblia uczy nas rozpoznawać prawdziwe i fałszywe przywództwo?

Sukcesja nie spadła z nieba – powstała historycznie

Idea sukcesji apostolskiej nie pojawiła się nagle jako objawienie. Powstała stopniowo, w konkretnych warunkach historycznych. Pierwszym ważnym przesunięciem było przeniesienie zaufania z Pisma Świętego na ludzi.

Po śmierci apostołów sytuacja Kościoła bardzo się zmieniła. Biblia nie była powszechnie dostępna, ludzie w większości nie potrafili czytać, a wykształcenie było przywilejem nielicznych. W tej sytuacji biskupi zaczęli być postrzegani jako osoby szczególnie natchnione, niemal nieomylne. Z czasem ich słowa zaczęły ważyć więcej niż same Pisma. Dobre intencje, połączone ze strachem przed chaosem i podziałami, doprowadziły do oddania władzy ludziom.

Przełomowym momentem był Sobór Nicejski w 325 roku. Gdy biskupi nie potrafili dojść do porozumienia w sprawach doktrynalnych, rozstrzygającą rolę odegrała władza świecka – cesarz Konstantyn. Credo nicejskie nie powstało w wyniku jednomyślnego działania Ducha, lecz zostało narzucone decyzją cesarską. Zamiast argumentów pojawiły się wygnania dla tych, którzy myśleli inaczej, jak choćby Ariusz. Jedność wymuszona nigdy nie jest jednością Ducha – to ważna lekcja historii.

Poczytaj więcej: 

• Fotodrama stworzenia, s. 158
• Nadszedł czas, s. 334-335

Apostolskość jako argument władzy

Kościół rzymskokatolicki określa się jako apostolski, ponieważ przyjmuje, że władza apostołów została przekazana biskupom poprzez nałożenie rąk. Ta ciągłość nie wynika jednak bezpośrednio z Biblii, lecz z tradycji kościelnej i późniejszej interpretacji historii. W tym systemie biskup Rzymu – papież – został uznany za następcę apostoła Piotra i widzialną głowę Kościoła na ziemi.

Dokument z XI wieku, wydany w 1075 roku Dictatus ppae papieża Grzegorza VII:
„10. Jego jednego imię ma być wspomniane w modlitwach kościelnych.
12. Jemu wolno władcami rozporządzać a więc i cesarzy z tronu składać.
13. Jemu wolno w razie potrzeby biskupów z miejsca na miejsce przenosić.
14. W całym Kościele wolno mu duchownych mianować, gdzieby chciał.
19. Przez nikogo nie może być on [papież] sądzony.
21. Ważniejsze sprawy każdego Zgromadzenia mają być Jej [Stolicy Apostolskiej] przedkładane.
22. Kościół rzymski nigdy nie pobłądził i po wszystkie czasy, wedle świadectwa Pisma św. w żaden błąd nie popadnie.”

Wyrazem tej myśli jest m.in. bulla Unam Sanctam papieża Bonifacego VIII z 1303 roku, która głosi istnienie jednego Kościoła, jednej owczarni i jednego pasterza, utożsamianego z Chrystusem i Piotrem oraz jego następcami. Z czasem urząd biskupa Rzymu został uświęcony i wyniesiony ponad inne. Sprzyjała temu zarówno ranga dawnej stolicy cesarstwa, jak i polityczne decyzje, np. sankcja cesarza Justyniana w VI wieku, ustanawiająca jednego biskupa „nad wszystkimi biskupami”. Cesarze nie zdawali sobie wówczas sprawy, jak długotrwałe i krwawe spory o władzę będą toczyć się później między tronem a papiestwem.

Sukcesja apostolska w świetle Biblii

Gdy jednak spojrzymy na sukcesję apostolską przez pryzmat Biblii, obraz wygląda inaczej. Pismo Święte mówi wyraźnie o wyjątkowości apostołów. Jest ich dwunastu – apostołów Baranka – i ich liczba nie jest przypadkowa (Obj. 21:14; Mat. 19:27–28).

Po śmierci Judasza uczniowie wybrali Macieja jako jego następcę, ale Biblia nie pokazuje, by Bóg ten wybór potwierdził. Zamiast tego przez samego Chrystusa powołał apostoła Pawła, który sam podkreśla, że został posłany „nie od ludzi ani przez człowieka” (Gal. 1:1). Co istotne, w całym Nowym Testamencie nie ma żadnej instrukcji dotyczącej ustanawiania następców apostołów.

Nie potrzeba nowych apostołów, ponieważ apostołowie uczą do dziś – poprzez swoje pisma. „Wszystko Pismo jest natchnione przez Boga” (2 Tym. 3:16–17). Już w I wieku pojawiali się fałszywi apostołowie (Obj. 2:2), a prostym testem prawdziwości nauczania jest jego zgodność z nauką apostołów zapisaną w Biblii (Gal. 1:8; Dz. 20:28–30).

Wniosek jest prosty: Kościół nie potrzebuje nowych apostołów, bo ma ich naukę.

Od sukcesji apostolskiej do sukcesji wodzowskiej

Biblia wzywa: „wszystko badajcie”. Historia pokazuje jednak, że tam, gdzie zanika osobiste badanie Pisma, szybko pojawia się klerykalizm i sekciarstwo. Już apostoł Paweł musiał reagować na hasła: „Jam Pawłowy, jam Apollosowy…”.

Reformacja była dobrym początkiem – reformatorzy nie rościli sobie nieomylności. Problem pojawił się później. Po nich przyszły instytucje, wyznania wiary, „strażnicy prawdy” i mechanizmy władzy. Schemat się powtarza: ktoś przypomina biblijną prawdę, powstaje ruch, potem organizacja, następnie władza, wykluczenia inaczej myślących i w końcu duchowa śmierć ruchu, po której zostaje jedynie pomnik.

Jak Biblia uczy rozpoznawać prawdziwych przywódców?

Biblia nie daje nam listy nazwisk, ale kryteria. Dowodem Bożego wyboru NIE są: ciągłość urzędu, struktura organizacyjna danej grupy. Nie powinniśmy też kierować się strachem przed wykluczeniem.

Prawdziwe kryteria są inne:

1. zgodność nauczania z Biblią,

2. duch Chrystusa,

3. wewnętrzne przekonanie serca wierzącego – bez przymusu i manipulacji.

Dodatkowo Jezus mówi: „Po owocach ich poznacie”. Czy dany przywódca zachęca do samodzielnego badania? Jak reaguje na pytania i brak bezkrytycznej akceptacji? Czy na pierwszym miejscu widać prawdę, czy raczej jego osobę?

Przywódcy są potrzebni, ale jako słudzy i pomocnicy, nie jako panowie nad sumieniami. Jedyną Głową Kościoła jest Jezus Chrystus.

Gdy historia się powtarza

Ten sam mechanizm widzimy po śmierci brata Russella, gdy pojawiła się idea następcy „wiernego sługi”, później urzędu prezesa, ciała kierowniczego czy „grona pomazanych”. Towarzyszyły temu argumenty o ciągłości urzędu, „boskim przewodzie” i wykluczenia inaczej myślących.

Podobne myślenie pojawia się dziś w niektórych środowiskach epifanicznych, gdzie uznanie konkretnego wodza jest przedstawiane jako próba wiary, a samodzielne działania bywają zakazywane bez biblijnego uzasadnienia.

Co z tym zrobić?

Biblia daje jasną odpowiedź. Bóg nie potrzebuje hierarchii, by prowadzić swój lud. Jezus jest jedyną Głową Kościoła. Apostołowie uczą przez swoje pisma. Bóg w różnych epokach posługiwał się różnymi braćmi, by przypominać zapomniane prawdy, ale nigdy nie ustanawiał ich władcami sumień.

Każdy wierzący jest odpowiedzialny przed Bogiem:
– ma sam myśleć,
– sam badać,
– sam odpowiadać za swoją wiarę.

Pomagamy sobie wzajemnie jako zbór i rodzina duchowa w Chrystusie – ale Bóg patrzy na każdą osobą indywidualnie

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Poniżej przedstawiamy artykuł, który pojawił się w czasopiśmie „Sztandar Biblijny”, nr 323 [styczeń-luty 2025] i który stanowił główną podstawę i inspirację dla powyższego wykładu (możesz ten pobrać ten numer tutaj):

—–

Cytowany w wykładzie wiersz pt. „Jak czytasz?” 

Pytanie (1911 r.) – Jak byś radził badać Biblię? Czy radziłbyś, aby najpierw pomyśleć samemu, czy lepiej byłoby przeczytać komentarze, zanim rozpocznie się rozważanie?

Odpowiedź – Nie jestem pewny, czy w pełni zrozumiałem myśl pytającego, lecz mogę powiedzieć, mój drogi przyjacielu, iż Bóg zapewnił, że gdy nasz Pan wstąpił na wysokość, dał dary ludziom i wylicza, jakie to były dary: jednym dał dar apostolstwa, innym prorokowania, jeszcze innym dar czynienia cudów [Efezj. 4:11; 1 Kor. 12:10]. Niektóre z tych darów towarzyszą nam i teraz. Są tacy, którzy posiadają naturalne zdolności do nauczania, lecz nie wszyscy mają takie zdolności jak nauczyciele. Stąd też apostoł pyta: „Izali wszyscy są Apostołami? Izali wszyscy prorokami? Izali wszyscy nauczycielami?” [1 Kor. 12:29]. Nie. Dalej więc mówi, że Pan Bóg dał te dary Kościołowi dla pewnego celu. A jakiż był ten cel? Ku zbudowaniu świętych, ku pracy duchownych, ku pracy usługiwania, służąc budowaniu Ciała Chrystusowego, „a iżbyśmy się wszyscy zeszli (…) w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego” [Efezj. 4:11-13; 1 Kor. 12:28-29]. Mówiąc innymi słowy: Jezus jest Głową, już uwielbioną, i On dał te dary Kościołowi, ażeby jako różni członkowie Ciała Chrystusowego mogli sobie wzajemnie pomagać w rozwoju aż do zupełnego skompletowania.

Skoro więc Bóg przez Jezusa dał te szczególne dary Kościołowi, stąd też rozumiemy, że jest to częścią obowiązku Kościoła, by używać tych darów, gdziekolwiek się one znajdą. Zatem nie byłoby najmądrzejsze ze strony badacza Biblii badać Biblię samodzielnie. Skoro wielu badało Biblię przez długie lata i niewiele z niej zrozumiało, to musimy patrzeć, jakie jest Pańskie kierownictwo i jaka jest Pańska opatrzność. W tej kwestii nie mamy polegać na czyimś słowie czy osądzie, wszystko mamy mieć dowiedzione, a Słowo Boże ma być probierzem dla wszystkiego, co przyjmujemy. Czy to jednak przychodzi do was w kilka chwil przez kogoś innego, jest zupełnie inną sprawą. Kiedykolwiek coś do was dociera, musicie to sprawdzić i się przekonać, czy zgodne jest z Bożym Słowem.

[„Co powiedział pastor Russell”, s. 42-43]

_______
PS: Na życzenie wyślemy chętnym bezpłatną pomoc do badania Pisma Świętego, książkę pt. „Boski plan wieków”. Mamy także kilka egzemplarzy Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej, przekładu, który nie jest doskonało (bo taki nie istnieje), ale z pewnością może się przydać do codziennej lektury Słowa i do porównywania z innymi tłumaczeniami. Jeśli ktoś byłby zainteresowany, prosimy o kontakt przez formularz lub pisanie na adres wiktor@badaczebiblii.pl

PS2: Oczywiście nie każde wyjaśnienia biblijne w równym stopniu nadają się do bezpiecznego i wzmacniającego studiowania. W innym miejscu autor powyższej wypowiedzi wyraża się tak: „Uważamy, że błędne jest powszechne przekonanie doby dzisiejszej i przeszłości polegające na wierzeniu w pewne doktryny, dlatego że inni, do których mamy zaufanie, w nie wierzyli. Jest to wyraźny powód wielu błędów, w które wielu zacnych ludzi uwierzyło, i których nauczało z czystym sumieniem (Dz. Ap. 26:9). Poszukiwacze Prawdy powinni opróżnić swe naczynia z błotnistych wód tradycji i napełnić je u źródła Prawdy, czyli Słowa Bożego. Nie należy przywiązywać wagi do jakiejkolwiek nauki religijnej, jeśli nie prowadzi ona poszukującego Prawdy do owego źródła.” („Boski plan wieków”, s. 12)

Posłuchaj też wykładu: 
Jak się odnaleźć w gęstym lesie?

– niemiłowania świata,

– złożenia wszelkiego ciężaru i grzechu, który nas tak łatwo usidla,

– nieopuszczania wspólnego zgromadzenia naszego,

– codziennego badania Pisma Świętego oraz

– zupełnego wykorzystywania przywilejów, łask i błogosławieństw danych nam jako dzieciom Bożym.

To czyniąc, nigdy się nie potkniemy, tak bowiem hojnie nam dane będzie wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.”

(z ostatniej strony VI tomu „Wykładów Pisma Świętego” brata Charlesa Taze’a Russella)

„Niech was nikt nie potępia, kto ma upodobanie w poniżaniu samego siebie i w oddawaniu czci aniołom, a opierając się na swoich widzeniach, pyszni się bezpodstawnie cielesnym usposobieniem swoim” – List do Kolosan 2:18

Bądźcie ostrożni, gdy pozwalacie, by czyjś sposób rozumowania zajął miejsce waszego własnego. Bóg rzeczywiście używa tego czy innego ze Swych dzieci do wskazania nam znaczenia Jego Słowa. Lecz, gdy pokornie i z wdzięcznością korzystamy z ich pomocy i bardzo cenimy ich w Panu ze względu na ich pracę, powinniśmy pamiętać by nie stać się czcicielami ludzi (posłanników – Kol. 2:18, KJV), by nie przyjmować żadnych ludzkich nauk bez krytycznego analizowania ich w świetle naszej lampy – Słowa Bożego. Odniesiemy korzyść pamiętając, że nie człowiek, lecz Bóg jest naszym nauczycielem i że każdy człowiek jest używany przez Niego jako podległy Mu nauczyciel w takim stopniu, w jakim stosuje, uczy, wyjaśnia i harmonizuje Boskie Słowo, a nie tylko teoretyzuje na temat wersetów wyrwanych z ich kontekstu.

Kiedy jakaś nowa myśl jest proponowana jako znaczenie konkretnego wersetu, powróćcie do niego i zbadajcie go krytycznie, wykorzystując różne tłumaczenia, którymi dysponujecie, by zobaczyć, czy one podtrzymują proponowany pogląd. Następnie, zbadajcie wersety poprzedzające go i następujące po nim, by sprawdzić czy sugerowana myśl jest zgodna z całym rozumowaniem natchnionego pisarza. Jeśli nie jest zgodna, odrzućcie ją od razu; nie zajmujcie się oczywistym złym zastosowaniem. Jeśli jednak myśl wydaje się być w harmonii z bezpośrednim kontekstem, porównajcie ją ze wszystkimi innymi biblijnymi stwierdzeniami, podtrzymującymi ten temat lub z nim związanymi. Cokolwiek przyjmiecie w wyniku takiego badania i sprawdzania, zostańcie przy tym. Będziecie wówczas wiedzieć, w co wierzycie i dlaczego tak wierzycie.

(…)

Powinniśmy zapytać siebie: „W co wierzę? Dlaczego tak wierzę?” Powinniśmy ponownie sprawdzić podstawę naszej wiary. Powinniśmy ciągle odtwarzać w swoich umysłach dowody poprawności naszej postawy wobec Prawdy. Gdy tak uczynimy, Pan wzmocni nas w Wierze, On posili nasze serce.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, marzec-kwiecień 2007, s. 28 (artykuł „Rady do studiowania Biblii”) + „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2007, s. 4 (artykuł „Oczekuj na Pana”)

Bądźcie jednak tak upewnieni, aby każdą inną ewangelię od tej, która jest oparta na ukrzyżowanym Chrystusie, odrzucić jako fałszywą, nawet gdyby wam ją głosił sam anioł z nieba (Galatów 1:8). Wszystkie ewangelie, które odrzucają krew (śmierć) Chrystusa jako podstawę pojednania i błogosławienia nie pochodzą od Boga bez względu na to, kto je przedstawia, i jak miłych używa słów, aby je wam przekazać. Pochodzą one od wielkiego przeciwnika i zwodziciela, diabła, bez względu na to kim mogą być jego chętni lub nieświadomi agenci albo jakiekolwiek jego agencje.

Lecz unikajcie błędnego poglądu tych, którzy uważają, że modlitwa zastępuje badanie. Modlitwa może i powinna współdziałać ze studiowaniem Słowa Bożego, lecz nie może zajmować jego miejsca w większym stopniu, niż podczas studiowania matematyki czy astronomii. Tak więc gdy czujecie się zachęceni przez duchowe lenistwo, nawyk lub cokolwiek innego, aby modlić się do Boga o udzielenie wam znajomości Jego Słowa i planu bez cierpliwego, sumiennego badania i korzystania z różnych, zapewnionych przez Niego pomocy, to pomyślcie, że nie macie prawa prosić Boga, by w cudowny sposób, według waszego uznania dał wam to, co już udostępnił w inny sposób, wybrany przez Niego. Zanim poprosicie Boga, aby dokonał cudu dla nauczenia was zastanówcie się również nad tym, że powinniście nauczyć się posłuszeństwa oraz tego, że On powiedział do was i do nas wszystkich „staraj się” (2 do Tymoteusza 2:15), „badajcie Pisma” – Jana 5:39.

_____________
Źródło: „Sztandar Biblijny” nr 123, s. 38

„Biblia jest żywiołem bez dna i granic. Nikt z badaczy, egzegetów, teologów, uczonych i pisarzy nie dotarł do jej najgłębszych źródeł. Dlatego nie zrażaj się, jeżeli w Biblii czegoś nie zrozumiesz. Mądrzejsi od ciebie również nie rozumieli wszystkiego. (…) Biblia jest podobna do Boga. Nie pozwala, by ją poznawano i zgłębiano do samego dna.”

Jaki jest więc cel badania Pisma Świętego?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu: 

______________
Słowa naszego Pana z Jana 5:39: „Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.” (UBG) „Badacie Pisma, bo sądzicie, że macie w nich żywot wieczny; a one składają świadectwo o mnie;” (BW)
(Przejrzałem 17 przekładów i 7 oddaje: badajcie, a 10 badacie)

Bez względu na to, które tłum. jest właściwe, wiemy, że powinniśmy badać Pismo. Ci, którzy badali, otrzymywali pochwałę. Dzieje 17:10-11 (po prześladowaniu w Tesalonice) – „Zaraz w nocy bracia wysłali Pawła i Sylasa do Berei. Kiedy tam przybyli, weszli do synagogi żydowskiej. Ci byli szlachetniejsi od tych w Tesalonice, gdyż przyjęli słowo Boże z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się sprawy mają.”

Jako zbór badaczy Pisma Świętego nie będziemy się przekonywać do badania. Jednak po co i dlaczego to robić.

Myślę, że zrobię takie dłuższe wprowadzenie i opowiem Wam, a trochę przeczytam, prawdziwą historię, którą opowiedział kiedyś badacz Biblii i ewangelista w Związku Radzieckim, jeden z „przemytników Biblii” (bo normalny zakup Biblii był wtedy w ZSRR zabroniony). To będzie trochę inny świat od naszego. Były to wczesne lata 60-te, ten brat, Jan Łagowski z Lublina, dowiedział się, że na Polesiu, na rozlewiskach rzeki Prypeć (obecnie to jest Ukraina), jeszcze przed wojną istniał zbór badaczy Biblii. Postanowił ich odwiedzić:

Było to we wsi Serchów na Wołyniu, straszna nędza, pustki w sklepie, nie rosło tam nic oprócz kiepskiego żyta, kiepskiego owsa i kiepskich ziemniaków. Wśród ludzi panowała awitaminoza i nawet młodzi ludzie byli już zupełnie bez zębów, (ale Łagowski dodaje, że mimo to bardzo pięknie śpiewali na chwałę Bogu). Gdy brat Jan przyjechał do Serchowa wiedział, że będzie tam pewien brat Ananij, nie było adresu, mówiono tylko, że ten brat nie ma jednej nogi tylko drewnianą kulę. Łagowski opowiada: „Szedłem dość szybko polną drogą, dogoniłem człowieka, patrzę: nie ma nogi, kula drewniana. Myślę: to brat Ananij. „Bracie, ja z Polski przyjechałem”, a on: „Z Polski i Brat? Podziękujmy Bogu” I na tej polnej drodze długo, głośno dziękował, że po tylu latach ktoś do nich trafił.
Łagowski wspomina: Jak przyjechałem to brat Ananij mówi: „słuchaj bracie my cię poprosimy do wykładu, ale Biblii do ręki ty nie dostaniesz”. Patrz jaka ta Biblia. Popodklejane wszystkie rogi, Biblia się rozsypuje. Był to jedyny egzemplarz dla całego zboru.

Uchwała zboru: tylko jeden z braci został upoważniony, żeby mógł tę księgę wziąć do rąk, bo najostrożniej się z nią obchodzi. „I jeszcze cię proszę, żebyś dużo wersetów nie cytował, bo ten skarb nam się kończy.” Brat Łagowski wspomina: Spróbujcie sobie wyobrazić radość brata Ananija, a potem braci i sióstr, gdy wyciągnąłem z teczki 5 nowych Biblii. Każda z nich była całowana, i teczka była całowana i ja przy okazji też. Znów długo dziękowali Bogu za ten skarb!!

W ostatni dzień gościny brata Łagowskiego wieczorem bracia nie mogli się rozstać. Przez całą noc mieli spotkanie pełne rozmów i pytań biblijnych. Niezbyt późno do tej chałupy wszedł pijany człowiek, za nim żona i kilkoro dzieci.

Jak wspomina Łagowski: Ten człowiek zaczął nam przeszkadzać, marudzić i przy pomocy żony i kilkoro braci jakoś go tam wypchnęli za drzwi. Daleko po północy znowu patrzę: jakiś cień pod tym oknem przeszedł, wchodzi ten sam człowiek, ale jakby nigdy nie pił. Trzeźwy człowiek. I mówi, że on chciałby porozmawiać. Usiadłem obok niego i słucham go, co chciałby mi powiedzieć, a on zaczął gorzko płakać i mówi: „ja jestem alkoholikiem, jestem nieszczęściem dla żony, dla dzieci i nie tylko, pożyczam, kradnę, bo ja chcę pić. Jak wytrzeźwieje zdaję sobie sprawę z tego, co robię. Chciałem się powiesić – nie wyszło, chciałem się utopić, ale nie wyszło. Jak usłyszałem, że tu mówicie o Słowie Bożym, o Bogu, to  pomyślałem, że pewnie dla mnie tu jest jeszcze jedyny ratunek. Błagam, ratujcie.” Co można zrobić w takich okolicznościach? Wzrusza człowiek w sile wieku tak gorzko płaczący i błagający o pomoc. Wyjąłem z teczki Nowy Testament, dałem mu i mówię: „czytaj, bo tu jest nie tylko Słowo Boże, ale tu jest Duch Boży, Moc Boża, jeżeli będziesz czytał i będziesz się szczerze modlił, Bóg może Ci przyjść z pomocą.” Gdy dałem temu alkoholikowi Nowy Testament, uściskaliśmy się i obiecałem mu się modlić za niego.

A brat Ananij mówi – „idź i zabierz mu ten Nowy Testament, bo to jutro będzie bibułka na papierosy.” – Bracie Ananij, ja jeszcze mam jeden NT w teczce, dam ci, ale nie pójdę do niego. Odwróciłem się wtedy do braci i mówię: „ja się będę za nim modlił, bo obiecałem i was też o to proszę, jeżeli ktoś może się wznieść tak wysoko i modlić się za tym biednym alkoholikiem to proszę módlcie się również ze mną.” Modliłem się za nim, bo miałem w oczach jego łzy i tę prośbę: „błagam, ratujcie”. Po pół roku dostałem od brata Ananija list – ten człowiek jest naszym bratem, poświęcił się Bogu na służbę i razem z rodziną przychodzi do zboru. Wtedy zdałem sobie sprawę co ja bym zrobił, gdybym wtedy za nim poszedł i zabrał mu Nowy Testament, jaka to by była straszna zbrodnia.

***

Tu kończy się ta opowieść i może pomyślicie, co ja tu Wam opowiadam jakieś dawne historie i to nie moje (niektórzy też już kilka razy to pewnie słyszeli), ale myślę, że skoro tu jesteśmy na zebraniu zboru badaczy Biblii to też kochamy Biblię i też pragniemy, żeby zawarty w niej Duch Boży, ta Moc Boża, mogła w nas działać. Ten Duch Biblii uratował niejednego grzesznika, ale jak z tej mocy skorzystać? Możemy dzisiaj mieć dziesiątki przekładów Biblii po polsku, wiele opracowań, filmy i programy biblijne, zebrania przez internet, ale myślę,
że w tym wszystkim najważniejszy jest cel i sens naszych spotkań i badań.

I tu wracamy do Ewangelii wg Jana 5:39:

„Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.”

Do kogo Jezus to mówi? Werset 16 stwierdza, że nasz Pan zwracał się do tych Żydów, którzy mu się sprzeciwiali, bo dokonał cudu uzdrowienia w sabat.
To im się nie spodobało. (Cała ta historia do przeczytania w Jana 5:1-16)

Byli to ci Żydzi, którzy znajdowali się bliżej Zakonu, którzy uważali, że dobrze znają Zakon i że go przestrzegają. Uważali, że z tego powodu należy im się życie wieczne i miłość Boga. Niektórzy cytowali na dowód Księgę Ezechiela 20:11 – „Dałem im moje prawa i obwieściłem moje nakazy, które gdy człowiek zachowa, żyć będzie.” (A oni myśleli, że je zachowują…)

Przykład takiego myślenia Pan Jezus dał w przypowieści o faryzeuszu i celniku. Mamy zapisane w Ewangelii wg Łukasza 18:9, że Jezus: „powiedział to do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili” I może ktoś mógłby przeczytać tę przypowieść, to są wersety od 10 do 14 (Łuk. 18) –

„Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebo, lecz bił się w piersi i mówił: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony.”

Pan Jezus w tym głównym wersecie z Ew. wg Jana mówi: „Badajcie Pisma”, bo wiedział, że jeżeli ludzie z otwartym umysłem, a szczególnie z otwartym sercem będą starannie badać Pismo Swięte, to zobaczą, że nie jest możliwe, żeby wypełnili Boskie prawo i zobaczą, że oni sami też bardzo potrzebują Zbawiciela od Boga, kogoś kto wyzwoli ich od ciała, które jest skłonne do grzechu (Rzym. 7:24).

To jak w tej sytuacji, kiedy Żydzi chcieli ukamienować kobietę, a Jezus powiedział: „Kto z was jest bez winy? Niech pierwszy rzuci kamieniem…”… Gdyby Żydzi wtedy uważnie spojrzeli do Prawa, to zobaczyliby swoje grzechy, ale też Prawo mogłoby ich poprowadzić do Mesjasza, który został specjalnie dla nich wysłany przez Boga. Pisał o tym apostoł Paweł w Liście do Galatów 3:24-25 – „Tym sposobem Prawo stało się dla nas wychowawcą, który miał prowadzić do Chrystusa, abyśmy z wiary uzyskali usprawiedliwienie. Gdy jednak wiara nadeszła, nie jesteśmy już poddani wychowawcy.”
Jeśli ktoś szuka zbawienia w zakonie lub w wypełnianiu reguł jakiegoś kościoła lub organizacji, nie znajdzie go tam. Zbawienie jest w Panu Jezusie.

Wiele proroctw Biblii zapowiadało Jezusa, niektóre w bardzo wyraźny sposób. Jest taki artykuł, który przedstawia 35 proroctw wypełnionych tylko w jednym, ostatnim dniu życia Jezusa jako człowieka (wydrukowałem go i każdy dostanie swoją kopię). Księga Izajasza, rozdział 53., Psalm 22, tam mamy dokładny opis tego, co miało się stać z Jezusem i w jakim celu, po to, żeby wziął na siebie grzechy innych i umarł jako okup dla naszego zbawienia. „Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni. Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę, a Pan włożył na niego nieprawość nas wszystkich.”

Gdyby Żydzi rozważyli uważnie proroctwa, ale też samych siebie, mogliby znaleźć w pokucie i w wierze w Pana Jezusa Chrystusa pokój z Bogiem. Przez wiarę mogliby dostać  to, czego nie można otrzymać przez uczynki. Jak mówi List do Efezjan 2:8-9 – „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, żeby się nikt nie chlubił.”

Tyle o Żydach w czasach Jezusa, ale to wszystko można zastosować do naszej obecnej sytuacji tu i teraz. Nie jesteśmy pod Zakonem, a więc nie musimy przestrzegać jego zakazów, nie musimy też przestrzegać jakichkolwiek praw ludzkich, które nie wynikają wprost z nauki Jezusa i apostołów. Wiele kościołów i organizacji proponuje różne szczególne uczynki i przynależność do nich jako szczególny warunek zbawienia. Jednak żaden kościół lub organizacja nie może dać zbawienia.

Często też badanie Pisma Świętego może służyć do utwierdzania się w dobrym samopoczuciu, w poczuciu wyższości ponad innymi, bo np.
– wiemy coś więcej
– popieramy kogoś kto (naszym zdaniem) jest blisko Boga
– lepiej rozumiemy Boski plan zbawienia
– nie wyznajemy jakiegoś błędu, który wyznają inni
– głosimy jak należy, itd.

A tymczasem cel badania Pism jest zupełnie inny; badanie powinno pokazać nam po pierwsze to, jak bardzo my sami jesteśmy grzeszni i upadli, i jak bardzo my osobiście potrzebujemy Boskiej pomocy; że jesteśmy jak celnik z przypowieści i potrzebujemy miłosierdzia, odkupienia i przebaczenia. Chyba, że jesteśmy tym faryzeuszem i dziękujemy Bogu, że jesteśmy lepsi, inni od reszty ludzi.

Takie pokorne spojrzenie w siebie, później pozwoli nam zobaczyć, że ta pomoc jest dla nas dana od Boga w Jezusie, i w nikim innym, że to jest ten umiłowany, jednorodzony syn Boży, który zstąpił z nieba, by stać się naszym Odkupicielem. W takim lub inny sposób całe Pismo Św. mówi o nim. (To też dla każdego wydrukowałem, by można sobie to było przypomnieć)

Wreszcie może to poprowadzić nas do oddania siebie samych Bogu na służbę, nie po to, żeby Bóg jakoś szczególnie nas docenił i dał nam wielką nagrodę, tylko z wdzięczności za Boskie miłosierdzie, które już otrzymaliśmy (można odczytać: Rzym. 12:1 – z powodu Boskiego miłosierdzia). Pisma uczą nas dziękować za tę całą łaskę, którą otrzymujemy na co dzień, bo istniejemy, bo myślimy i czujemy, a Bóg nie zostawił nas bez swojej pomocy.

Bez naszej zasługi dostaliśmy Prawdę o Jezusie i zbawieniu. Boski cel to rozwinięcie nas w wierze i owocach Ducha, które można podsumować jako miłość. (Galatów 5:6) Jeśli otrzymujemy prawdę, a nie rośniemy w miłości… to „Badajmy Pisma” i zobaczmy, czego tak naprawdę uczą. Przekonajmy się jaki tak naprawdę jest cel badania Pisma Świętego.

Badanie Pisma Świętego to jedna z najpiękniejszych rzeczy w naszym życiu, ale badanie Pisma musi mieć określony cel. Ono powinno nas uświęcać, prowadzić nas do praktyki.
W 2 Liście do Tym. 3:16 czytamy, że „Całe Pismo natchnione przez Boga jest …
(1) pożyteczne ku nauce [czyli są tu kwestie doktrynalne, zrozumienie Biblii],
(2) ku strofowaniu [chodzi o odrzucanie różnych błędów]; [ale przede wszystkim]
(3) ku naprawie [czyli po to, żebyśmy odrzucali nasze własne złe cechy, słowa i czyny] i (4) ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości [czyli po to, żebyśmy budowali swój charakter i po prostu lepiej żyli z Bogiem prowadzeni przez Pana Jezusa].”

Nie obniżam znaczenia doktryn, bo to Biblia mówi, że Pismo jest „ku nauce”.
Ale pamiętajmy też, żeby wiedzieć jaki jest fundament. Jeśli fundament nauki jest dobry, to zbudujemy mocno i wysoko (choć niekoniecznie szybko). Rozważmy dobrze takie nauki jak Okup Jezusa za wszystkich ludzi i Restytucja, która obejmie wszystkie narody ziemi. Dowiedzmy się czym jest śmierć i na czym polega zmartwychwstanie. Pamiętajmy, że jeśli tworzymy zbór, to ważniejsze jest, by wszyscy mogli wzrastać niż to, by tylko część grupy korzystała z bardzo głębokich rozważań. Pomagajmy sobie nawzajem zrozumieć podstawy.

Myślę, że wszyscy powinniśmy prosić Boga o ducha prawdy, bo nie wystarczy mieć Biblię w domu. Nie wystarczy czytać Biblię. Nie wystarczy rozumieć Biblię. Trzeba ją mieć w sercu, trzeba nam ducha prawdy. Ale skąd go brać? Są takie trzy etapy:
1 – Rozważać Boskie myśli, Słowo Boże. Duch prawdy to Boskie spojrzenie na wszystko
2 – Czynić Boskie myśli moimi własnymi. Nie tylko treścią głowy, ale serca, przekonywać się co do nich, starać się zrozumieć, czemu Boskie rady są dobre.
3 – Zatrzymywać się i rozważać każdą sprawę w życiu pod kątem zgodności z zasadami Boskiego słowa, które przyjęliśmy, zasadami prawdy, sprawiedliwości i miłości. To zadanie na co dzień, odtąd aż do końca życia. [źródło: TP nr 423, s. 57]

Jak podaje Sz.B. nr 98, s.32: Nagroda „dobrze sługo wierny” nie jest dla świata, ani dla tych, którzy mają jedynie dokładną wiedzę i silną wiarę, lecz dla tych, którzy dzięki swej wiedzy i wierze stają się zwycięzcami w uczynku i prawdzie.

Na każdym z tych trzech etapów pomoże nam modlitwa. Jest za dużo badania, za dużo rozmyślania, za dużo mówienia i za dużo działania bez modlitwy.

Pamiętajmy, że nie możemy być samą głową, bez serca. I nie możemy też być samym sercem bez głowy. Szatan uwielbia podsuwać nam skrajności. Nie stawajmy się specjalistami od jakiejś wybranej, ulubionej części Prawdy, nie traćmy energii na spory o mniej ważne sprawy i pamiętajmy, że Pisma dają przede wszystkim świadectwo o naszym grzesznym stanie, o Boskiej miłości do nas i o jedynej drodze, prawdzie i życiu, o naszym Zbawicielu, Jezusie Chrystusie.

Mamy ciekawą historię opisaną w TP nr 425, s. 91. To jest takie wspomnienie br. Jolly’ego o pewnym bracie z Pensylwanii, który był rolnikiem. Ten brat złamał nogę. Przeczytam fragment: Spadł ze sterty siana na posadzkę i złamał nogę. Odwiedziłem go, gdy leżał już w łóżku przez około dwa tygodnie (gdy byłem tam, mogłem go odwiedzić, poszedłem więc do niego); siedziałem przy łóżku próbując go pocieszyć. I on powiedział: „Bracie Jolly! Być może myślisz, że potrzebuję pociechy. Być może potrzebuję”. Lecz dodał: „Chcę ci powiedzieć, że przeżywam jedno z najbardziej błogosławionych doświadczeń, jakie kiedykolwiek miałem od kiedy poświęciłem życie Bogu”. „Dlaczego? W jaki sposób” — zapytałem. „No cóż — odpowiedział — byłem tak zajęty pracując przy sianie, że nie miałem czasu przeczytać tomów. Poświęciłem się, przyszedłem do Pana, być może przeczytałem pierwszy tom, a potem kilka fragmentów tu i tam i byłem zbyt zajęty pracą przy sianie.

 „Teraz — dodaje — z tego miejsca na kupie siana Pan pozwolił mi się osunąć, i spadłem i złamałem nogę, a ona położyła mnie tutaj w łóżku na kilka tygodni”. (Był już w nim dwa tygodnie). Powiedział: „Wiesz, co robię? Teraz mam czas przeczytać Wykłady Pisma Świętego! Po prostu ucztuję w Panu!” Najlepsza rzecz, jaka mogła mu się przydarzyć! Powiedziałem mu, że cieszę się, że złamał nogę [śmiech na sali]. On też się cieszył! Także się radował! Powiedział: „Wiesz, byłem niedbały, zbyt zajęty rzeczami tego świata, i Pan po prostu położył mnie na jakiś czas, pragnąc pomóc mi w tym, w czym byłem zbyt słaby, bym mógł zrobić to sam”.

***

Mamy tu pewną przestrogę, żeby Pan nie musiał używać tak drastycznych środków, żeby nas przyprowadzić do badania swojego Słowa. Przede wszystkim jednak w naszych badaniach zwracajmy uwagę na miłość Boga i miłość Jezusa do nas. Jak wielki ciężar Jezus miał na swoich ramionach przez trzy i pół roku swojej służby. Jak bardzo go odczuwał, gdy modlił się w ogrodzie Getsemane. Na jego barkach spoczywały losy całego świata, jego własne, a także każdego z nas. … [1 Kor 1:30-31]