Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40]

Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Izaj. 48:16; Psalm 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39]

Wciąż naprzód! Przez krainę wroga
Ja idę w szacie pielgrzyma,
Lecz stanąć tutaj nie mogę,
By odpoczynek otrzymać.
I schylić się też nie mogę,
By zerwać kwiat kolorowy,
Ani ochłodzić się wodą
W upalny czas południowy.

A jednak na piersi mojej
Nieziemskiej piękności kwiaty:
Wieczny spokój lilii białej,
Róża miłości, me szaty
Zdobne w kwiaty wiary niebieskie
I nadziei złote, pnące,
Gdy idę po mojej ścieżce,
W kolorach tęczy kwitnące.

Zawsze też noszę swą zbroję,
Wróg czai się nawet w nocy
I czasem trochę się boję,
Gdyż nie mam tutaj pomocy.
Na żadnej z ziemskich miłości
Wesprzeć się przecież nie mogę,
Lecz mój Pan pełen litości
Jest ze mną, toruje mi drogę.

Przykrą jawi się droga
Zwyczajnym ludzkim oczom,
Co widzą jedynie ciernie,
Które wzdłuż ścieżki się wznoszą.
Nie widzą płatków miłości,
Nie czują ciepła słońca,
Ni pastwisk miękkiej zieloności,
Po których Pan wiedzie do końca.

Nie widzą jasnej chwały,
Płynącej wiecznie z góry,
Gdyż krok pielgrzyma skrywały
Dokładnie ciemne chmury.
Pieśni też słyszeć nie mogą,
Co dobrze pielgrzymom jest znaną,
Łączącej się z pieśnią aniołów
Przed tronem złotym śpiewaną.

Pielgrzym te śliczne kwiaty
Wciąż na swej piersi nosi,
A miłość, jak ptak skrzydlaty,
Ku Tobie, Panie, mnie wznosi.
To z ust mych popłynie Twa pieśń
Jakby najsłodsza muzyka,
Me oczy rozjaśni Twa cześć,
Bo wszystko się w Tobie zamyka.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Wąska droga [„Wiersze Brzasku”, nr 38]

Mat. 7:14

O, Dobry Panie, droga tak ciemna,
Nic na niej prawie zobaczyć nie mogę.
Tak, dziecię, wiem – będę twym światłem.
Ja ci pomogę!

O, Drogi Panie, samotna ta droga
I nie wiem, gdzie są moi przyjaciele?
O, dziecię moje, pamiętaj, że inna ich droga,
Że dzieli mnie od nich tak wiele.

O, Drogi Mistrzu, wciąż tracę siły.
Już ledwo na swych nogach stoję.
Nie ufaj, dziecię, w swoje siły,
Pójdź , chwyć się ręki mojej.

Ja szedłem już kiedyś tą drogą,
Która w ciemności przed tobą się kryje.
Znam każdy jej skrawek i każdą trwogę.
Czy teraz z ufnością twe serce bije?

Tak, Panie, choć obca, samotna i ciemna
Ta droga okazać się może,
Ja będę silny, bo Ty będziesz ze mną,
Ty przewodnikiem i Ty pomożesz.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Oczyszczanie [„Wiersze Brzasku”, nr 37]

Mal. 3:3

Jak dobrze wiedzieć, że kto próbuje
Srebro, przy ogniu siedzi na straży
I ogniem próbkę swoją traktuje.
Gdy jednak zbyt mocno ogień się żarzy,
Mający zniszczyć domieszki zbędne,
Strawić też może metale bezcenne.

Dobrze pomyśleć, że On wie,
Ile to srebro jeszcze znieść może.
Czy podgrzać, czy też nie
I z ognia o jakiej wyjąć porze.
Gdy uzna, że gotowe wszystko,
To doprowadzi do połysku.

Błogosławieni, którzy wiedzą,
Że On nie rzuci grudki rudy,
Nim nie zobaczy, nie dowiedzie,
Że sukces wieńczy Jego trudy,
Że srebra tego blask wspaniały
Odbije obraz Jego chwały.

Lecz jakże wiele prochu ziemskiego,
Ciemnych reliktów złóż kopalnianych,
Oglądać musi oko Jego.
Jak długo trwać ma oczyszczanie,
Nim w srebrze znaleźć Mu się zdarzy
Pierwsze zarysy swojej twarzy.

O Panie, co przy tyglu siedzisz,
By Swą wypełnić obietnicę.
Gdy te działania okiem śledzisz,
Oczyszczasz to, co było niczym.
Niechaj Twe dzieło wieki lśni całe
I odzwierciedla Twe piękno wspaniałe.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Armia Gedeona [„Wiersze Brzasku”, nr 36]

Dnia pewnego do domu garncarza wstąpiłem,
Jak gliniane naczynia formuje patrzyłem
I otrzymałem lekcję, naukę wspaniałą,
Widząc, co z gliną w rękach garncarza się działo.

Była łamana, ugniatana, wałkowana,
Uplastyczniana, by mogła być formowana.
Jakże podobny człowiek do gliny w swej biedzie,
Gdy Boża ręka ku doskonałości go wiedzie.

Własne JA zdeptane być musi, jak ziemski pył,
Nim człowiek będzie gotowy, by z Panem żył.
Nieważny koszt – wszystko na ołtarzu złożone,
Pycha i samowola muszą być porzucone.

Spójrzmy! Czyż ten wspaniały wazon powstający,
Pełen wdzięku i piękna, wzrok przyciągający,
Nie był nędzną gliną? Tak, to niezwykła zmiana,
Sprawiona przez garncarza, cudowna przemiana.

Ni śladu ziemi, ni tworzywa śladu, gliny,
To pieca trawiące płomienie je wypaliły.
Garncarza talent zdumiewający – Jemu chwała,
W Jego rękach przemiana ta się dokonała.

Tak jest z duszami w rękach Boga spokojnymi,
Przed mocą Jego się nie opierającymi,
Które formowane, by skarb trzymać z ochotą,
Nędzna glina przemieniana w najczystsze złoto.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Przemiana [„Wiersze Brzasku”, nr 35]

Dnia pewnego do domu garncarza wstąpiłem,
Jak gliniane naczynia formuje patrzyłem
I otrzymałem lekcję, naukę wspaniałą,
Widząc, co z gliną w rękach garncarza się działo.

Była łamana, ugniatana, wałkowana,
Uplastyczniana, by mogła być formowana.
Jakże podobny człowiek do gliny w swej biedzie,
Gdy Boża ręka ku doskonałości go wiedzie.

Własne JA zdeptane być musi, jak ziemski pył,
Nim człowiek będzie gotowy, by z Panem żył.
Nieważny koszt – wszystko na ołtarzu złożone,
Pycha i samowola muszą być porzucone.

Spójrzmy! Czyż ten wspaniały wazon powstający,
Pełen wdzięku i piękna, wzrok przyciągający,
Nie był nędzną gliną? Tak, to niezwykła zmiana,
Sprawiona przez garncarza, cudowna przemiana.

Ni śladu ziemi, ni tworzywa śladu, gliny,
To pieca trawiące płomienie je wypaliły.
Garncarza talent zdumiewający – Jemu chwała,
W Jego rękach przemiana ta się dokonała.

Tak jest z duszami w rękach Boga spokojnymi,
Przed mocą Jego się nie opierającymi,
Które formowane, by skarb trzymać z ochotą,
Nędzna glina przemieniana w najczystsze złoto.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Odwagi, spieszcie naprzód! [„Wiersze Brzasku”, nr 33]

Zmęczeni! I cóż z tego?
Czy wasz pomysł na życie to łoże wygodne,
Płatki róż i zefirki przyjemnie chłodne?
Dalejże, chodźcie, pracujcie póki się dziś nazywa.
Odwagi – powstańcie, idźcie swą drogą, ona was wzywa.

Samotni! I cóż z tego?
Niektórzy widocznie muszą samotni być,
Nie wszyscy mogą serce dać, by z drugim żyć.
Nie wszyscy mogą wzruszeń i rozczarowań wiele znieść.
Pracować można i samemu, trzeba tylko tego chcieć.

Ciemno! Tak! I cóż z tego?
Czy z powodu marzeń słońce nie zajdzie?
Gdy jest lęk o drogę, odwaga ją znajdzie.
Nauczcie się też wreszcie kroczyć wiarą, nie widzeniem,
A wasze kroki znajdą wtedy właściwe prowadzenie.

Ciężko! Tak, lecz cóż z tego?
Czyż myślicie, że życie to czas wakacji
Bez lekcji, zobowiązań – czas miłych akcji?
Idźcie, wykonajcie zadanie – dla was śmierć lub zwycięstwo.
Musicie się uczyć – rozwijajcie cierpliwość i męstwo.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Boskie powołanie [„Wiersze Brzasku”, nr 32]

Dziś, jutro, nieustannie,
W noce ponure, bez gwiazd wysoko,
Nie pytaj: Daleko? Nie pytaj: Dokąd?
Radując się mimo bólu, który łamie,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Nie obiecuję bogactwa, beztroski,
Sławy, długich dni, uznania, przyjemności,
Gdyż mają więcej niż się wydaje próżności.
Jeśli więc możesz porzucić te sprawy dla Boskich,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Doskonały pokój obiecać ci mogę,
Ten słodki pokój, trwający w trudach dzielnie,
Wieczną miłość i życie trwające wiecznie,
I odpocznienie, gdy skończysz drogę,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj Mnie!
Jarzmo Moje łatwe – włóż je.
Brzemię Moje lekkie – weź je.
Kto idzie za Mną otrzyma koronę.
Krzyż dziś niesiony decyduje o niej,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj mnie!

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Cena naśladownictwa [„Wiersze Brzasku”, nr 31]

Łuk. 9: 23

Czy będziecie mymi uczniami? Rozważcie sami.
Czy stać was ból znosić i próby, moimi iść śladami?
Czy przyjemności chcecie rzucić, chwałę, sławę
I dla imienia mego chwały żyć, dla mojej sprawy?

Czy potraficie się odwrócić od uciech świata, jego mody?
Jak pielgrzym, jak przechodzień żyć, ponosić szkody?
W pogardzie mając skarby ziemi, żyć dla drugiego?
Czy potraficie iść za bezdomnym, drogami jego?

Czy potraficie w sercu swoim dla ludzi znaleźć przebaczenie?
Czy potraficie bez protestu swe znosić pohańbienie?
Czy potraficie prosić Boga, by pomógł temu przy pokucie,
Kto cieszył się z upadków waszych, nie dawał od nich uciec?

Gdy usłyszycie, że przyszedłem, czy każdy z was powstanie?
Czy w waszych oczach wnet rozbłyśnie waszego serca granie?
Czy potraficie wyjść naprzeciw, nie licząc się z kosztami,
Mimo iż do Mnie przyjść możecie, miotani mórz falami?

A gdy zawołam was, kochani, czy opuścicie znany
Swój dom rodzinny, przyjaciół kochanych?
Czy obietnicę pamiętając moją
Jesteście gotowi od nich z dala na śmierć swoją?

Tak, krzyż weźmiemy i z wiarą pójdziemy za Tobą.
Będziemy znosić, Twoi uczniowie, Twą hańbę srogą.
Błogosławiony Zbawco, odwagi nam daj, prosimy,
Że obiecaną miarę łaski dasz, głęboko Ci wierzymy.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku