Co więcej – musimy pamiętać o celu przyjścia naszego Pana na świat. Tym celem nie było jedynie okazanie mocy bez poniesienia żadnych kosztów, lecz – jak sam to wyjaśnił – Syn Człowieczy przyszedł służyć innym i oddać swoje życie na okup za wielu. To prawda, że zapłatą za grzech nie jest cierpienie, lecz śmierć; dlatego też samo cierpienie naszego Pana nie mogłoby stanowić zapłaty za grzech; konieczne było, aby „za wszystkich śmierci skosztował”. Dlatego czytamy: „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” – 1 do Koryntian 15:3. Niemniej jednak, zajmując miejsce grzesznika nasz Pan musiał doświadczyć wszystkiego, co przekleństwo – kara śmierci – pociągało za sobą; podobnie jak rodzaj ludzki umierał przez stopniową utratę życia, przez słabości, choroby i niemoce, tak i nasz drogi Odkupiciel musiał przejść te same doświadczenia. Ponieważ zaś sam nie był grzesznikiem, całe związane z grzechem karanie, jakie na Nim spoczęło, musiało być rezultatem zastąpienia grzesznika i poniesienia za nas wyroku sprawiedliwości.

Jeżeli chodzi o ból i słabości, nasz Pan uczynił to w najlepszy i najbardziej zupełny sposób, mianowicie oddając swoje życie dzień po dniu, przez trzy i pół roku swojej służby, rozdając swoją żywotność tym, którzy nie doceniali nawet Jego pobudek – Jego łaski, jego miłości. W taki sposób, jak zostało zapisane, „wylał na śmierć duszę [istotę, istnienie] swoją”; „położył ofiarą za grzech duszę [istotę] swoją” (Izajasza 53:10,12). Bez trudu widzimy, że od momentu poświęcenia się, kiedy miał trzydzieści lat i został ochrzczony przez Jana w Jordanie, aż do Kalwarii nieustannie wylewał duszę swoją; żywotność bez przerwy uchodziła z Niego, by udzielać pomocy i uzdrawiać tych, którym służył. Wszystko to nie byłoby wystarczającą ceną za nasze grzechy, ale stanowiło część procesu umierania, przez jaki przechodził nasz drogi Odkupiciel; proces ten osiągnął punkt kulminacyjny na Kalwarii, gdy zawołał: „Wykonało się” i zgasła w Nim ostatnia iskra życia.

____
C.T. Russell, „Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem”, s. 126-128

Jeśli porównamy różne tłumaczenia, zauważymy, że jest wiele sposobów na przetłumaczenie zwrotu: „pełen współczucia”. Biblia Brzeska podaje, że „Jezus [był] ruszony miłosierdziem”, Biblia Tysiąclecia – „zdjęty litością”. Różne inne przekłady: „głęboko poruszony”, „poruszony głębokim współczuciem”.

Myślę, że dla nas najważniejsze jest to, że ten Jezus pełen współczucia jest dziś obecny wśród nas; że nie jest On tylko postacią z Biblii. Jezus to żyjący Zbawiciel i panujący Król. Myślę, że takie przypomnienie przyda się w nowym roku i zawsze wtedy, gdy wpadamy w różne trudności. Wtedy też, gdy męczy nas trąd grzechu.

Zastanówmy się co właśnie znaczy ten zwrot „pełen współczucia”, zwłaszcza, że greckie słowo „splagchnizomai”, które pojawia się w oryginale, odnosi się w Nowym Testamencie wyłącznie do Boga i do Chrystusa. Musi więc mówić coś o Ich osobowości i sferze uczuciowej.

Zapraszamy do obejrzenia: