grafika: juliofreitas.com

Doktryna o wyborze w jej ogólnym ujęciu jest niezwykle odpychająca, pełna stronniczości i nierówności; jest to jednak wynik niezrozumienia przesłania Słowa Bożego na ten temat. Wybór, o którym uczy Pismo Święte i który tu postaramy się przedstawić, musi przez wszystkich zostać uznany za jedną z największych doktryn Biblii – ugruntowaną nie tylko na łasce, ale też na sprawiedliwości, równości – i to zupełnie bezstronnej. Krótko mówiąc, błędne zrozumienie wyboru zakłada, że Bóg, skazawszy całą ludzkość na wieczne męki, wybrał z rasy ludzkiej w celu zbawienia jedynie „maluczkie stadko” – zezwalając, by ogromna większość pozostałej ludzkości poszła na niewyobrażalne męki, na które ich Bóg przeznaczył zanim jeszcze zostali stworzeni. Wyznanie Westminsterskie, które najlepiej przedstawia ten istniejący jeszcze fałszywy pogląd, wyraźnie twierdzi, że nie należy uważać tego wybranego „maluczkiego stadka” za zbawione z powodu ich zasługi bycia godnymi, ale tylko i wyłącznie dzięki wszechwładnej woli Boga.

Właściwe zrozumienie wyboru, które, jak wykażemy, Biblia zawsze popiera, jest wręcz odwrotne. A mianowicie, śmierć (a nie wieczne życie w torturach) była karą dla ludzkości i dotknęła wszystkich ludzi z powodu nieposłuszeństwa jednego człowieka. Łaska Boża zamanifestowana w odkupieniu, jakie jest w Chrystusie Jezusie, odkupiła cały świat przez Jego ofiarę, która była „ubłaganiem [zadośćuczynieniem] za grzechy nasze [Kościoła]; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata” – 1 Jana 2:2. Pan Bóg obrał taki plan, że Jego jednorodzony Syn miał mieć przywilej odkupienia ludzkości kosztem swego własnego życia i że w nagrodę powinien zostać wielce wywyższony do boskiej natury, a ostatecznie „błogosławić wszystkie narody ziemi” poprzez obudzenie ich ze snu śmierci, przyprowadzenie ich do znajomości Prawdy, pomagając chętnym i posłusznym dojść do pełni doskonałości ludzkiego życia oraz do błogosławieństw i warunków lepszych niż w Edenie.

Bóg obrał taki plan, że pewna liczba „świętych”, podlegająca Jednorodzonemu, będzie stanowić Jego współdziedziców w chwale, czci i nieśmiertelności Nowego Stworzenia oraz będzie mieć udział w dziele błogosławienia ludzkości przez restytucję człowieka. Obecny Wiek Ewangelii nie ma na celu takiego błogosławienia i odnowy świata, lecz jedynie powołanie ze świata „maluczkiego stadka”, by stanowiło „prawdziwie wybranych” Bożych, którzy by stanęli na próbie i przechodzili doświadczenia wiary, miłości i posłuszeństwa, i przez to „powołanie i wybranie swe mocnym czynili” (2 Piotra 1:10). Ale ten sposób powołania i wybrania owego „maluczkiego stadka” nie zuboża ani nie krzywdzi niewybranych, którzy w żaden sposób nie są potępieni, dlatego że nie zostali powołani, że ich pominięto. Podobnie jak ogromna większość ludzi naszego kraju nie jest skrzywdzona ani potępiona, gdy przy wyborach na stanowiska rządowe nie znalazła się wśród wybranych. Tak jak celem ziemskich wyborów jest wyszukanie odpowiednich ludzi na dane stanowiska, by byli błogosławieństwem dla narodu, tworząc mądre prawa i dobrze rządząc, tak błogosławieństwo, które przygotowuje Bóg, nie krzywdzi niewybranych, ale ma na celu sprowadzić błogosławieństwo na nich wszystkich przez to, że wybrani stanowić będą królewskich sędziów, królów oraz kapłanów Wieku Tysiąclecia i pod ich zarządem błogosławione będą wszystkie narody ziemi.

_______
fragment 4. rozdziału książki pt. „Nowe stworzenie” autorstwa Charlesa Taze’a Russella. Kliknij tutaj, aby przeczytać całość [pdf, treść artykułu od strony 163]

Fragment na zachętę:

„Pan Jezus przekonał każdego z nas i coś nam pokazał. Nie każdemu to samo. Czasem na swoim doświadczeniu oczekujemy, a nawet wymagamy od brata lub siostry, by miał te same przeżycia, żeby to było to samo, ale nie – nie jesteśmy tymi samymi. Bóg kocha różnorodność i upodobał sobie, by przebiegało to inaczej. Każdy z nas ma swoją osobistą ścieżkę, ale cel jest jeden. Niektórzy nawet mówią, że dwunastu apostołów jest jakby – i widzimy to z kart ewangelii, że różnią się temperamentem i intelektem – obrazem 12 grup ludzi. Przedstawiciel każdej grupy mentalnej, psychicznej czy duchowej znalazł się wśród nich. Byli tam waleczni, ale też bardzo umiarkowani. Tak jakby zawsze w drugim rzędzie. Nawet, jak Pan wysyłał po dwóch, to podkreślał: Piotr i Andrzej. O tym Andrzeju jest kilka wzmianek, ale listów nie pisał. Wspaniałe poselstwo w kilku sytuacjach jednak wyraził (gdzie inni nie zareagowali). Można tak na to spojrzeć. Czy tak jest faktycznie? Być może jest. Tak czy inaczej nie zmienia to faktu, że Bóg kocha różnorodność. Pan Jezus dojrzał i zawołał Zacheusza i Natanaela. Natanael – człowiek, Żyd, prawdziwy Izrealita, uznał Jezusa za Mesjasza. Było to jednak przekonanie Natanaela, a musi to być w każdym przypadku indywidualne przekonanie każdego z nas. Kiedy ktoś zapyta mnie: w co ja wierzę? „Ja wierzę w to, co apostoł Piotr. On wierzył w to, że Jezus jest Synem Boga.” Ale pytanie jest, nie w co wierzył apostoł Piotr, ale „w co Ty Bracie wierzysz?”. I tu zaczyna się nasza osobista relacja z Bogiem i z Jego Synem.”

„Niech was nikt nie potępia, kto ma upodobanie w poniżaniu samego siebie i w oddawaniu czci aniołom, a opierając się na swoich widzeniach, pyszni się bezpodstawnie cielesnym usposobieniem swoim” – List do Kolosan 2:18

Bądźcie ostrożni, gdy pozwalacie, by czyjś sposób rozumowania zajął miejsce waszego własnego. Bóg rzeczywiście używa tego czy innego ze Swych dzieci do wskazania nam znaczenia Jego Słowa. Lecz, gdy pokornie i z wdzięcznością korzystamy z ich pomocy i bardzo cenimy ich w Panu ze względu na ich pracę, powinniśmy pamiętać by nie stać się czcicielami ludzi (posłanników – Kol. 2:18, KJV), by nie przyjmować żadnych ludzkich nauk bez krytycznego analizowania ich w świetle naszej lampy – Słowa Bożego. Odniesiemy korzyść pamiętając, że nie człowiek, lecz Bóg jest naszym nauczycielem i że każdy człowiek jest używany przez Niego jako podległy Mu nauczyciel w takim stopniu, w jakim stosuje, uczy, wyjaśnia i harmonizuje Boskie Słowo, a nie tylko teoretyzuje na temat wersetów wyrwanych z ich kontekstu.

Kiedy jakaś nowa myśl jest proponowana jako znaczenie konkretnego wersetu, powróćcie do niego i zbadajcie go krytycznie, wykorzystując różne tłumaczenia, którymi dysponujecie, by zobaczyć, czy one podtrzymują proponowany pogląd. Następnie, zbadajcie wersety poprzedzające go i następujące po nim, by sprawdzić czy sugerowana myśl jest zgodna z całym rozumowaniem natchnionego pisarza. Jeśli nie jest zgodna, odrzućcie ją od razu; nie zajmujcie się oczywistym złym zastosowaniem. Jeśli jednak myśl wydaje się być w harmonii z bezpośrednim kontekstem, porównajcie ją ze wszystkimi innymi biblijnymi stwierdzeniami, podtrzymującymi ten temat lub z nim związanymi. Cokolwiek przyjmiecie w wyniku takiego badania i sprawdzania, zostańcie przy tym. Będziecie wówczas wiedzieć, w co wierzycie i dlaczego tak wierzycie.

(…)

Powinniśmy zapytać siebie: „W co wierzę? Dlaczego tak wierzę?” Powinniśmy ponownie sprawdzić podstawę naszej wiary. Powinniśmy ciągle odtwarzać w swoich umysłach dowody poprawności naszej postawy wobec Prawdy. Gdy tak uczynimy, Pan wzmocni nas w Wierze, On posili nasze serce.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, marzec-kwiecień 2007, s. 28 (artykuł „Rady do studiowania Biblii”) + „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2007, s. 4 (artykuł „Oczekuj na Pana”)