Fragment książki Jamesa C. Dobsona pt. „Dr Dobson zmęczonym rodzicom”.

„Każdy dorosły jest odpowiedzialny za własne postępowanie i za niczyje inne. W jakiej pozycji stawia to nas, chrześcijańskich rodziców? Czy jesteśmy pozbawieni duchowych zasobów, dzięki którym moglibyśmy wspierać naszych synów i córki?

Zupełnie przeciwnie! Dysponujemy potężną bronią wstawienniczej modlitwy, której nigdy nie należy lekceważyć.

Pismo naucza, że możemy skutecznie modlić się jedni o drugich i że takie wstawianie się za siebie posiada „wielką moc” (List Jakuba 5,16). Boża odpowiedź na naszą modlitwę nie pozbawi naszych dzieci wolnego wyboru lecz Bóg udzieli im jasnego zrozumienia, gdy będą wytyczały kierunek swojego życia. Będą miały wszystko, co niezbędne do podjęcia właściwych decyzji w sprawach, które mają wieczne znaczenie. Wierzę również, że Pan umieści na drodze każdego dziecka, o które się modlimy ludzi, którzy wywrą na nie znaczący wpływ – ludzi o wielkim autorytecie, którzy będą mogli skierować ich we właściwym kierunku.

Razem z Shirley modliliśmy się za naszego syna i córkę, gdy znajdowali się w okresie dojrzewania, słowami takiej modlitwy: „Bądź obecny w chwili podejmowania decyzji, gdy przed naszymi dziećmi staną otworem dwie drogi. Bądź obecny szczególnie wtedy, gdy znajdują się poza zasięgiem naszego bezpośredniego wpływu, poślij innych ludzi, aby pomogli im czynić, to co jest sprawiedliwie i słuszne”.

Wierzę, że Bóg szanuje i odpowiada na taką modlitwę wstawienniczą. Nauczyłem się tego od mojej prababki, która żyła tak, jakby Bóg był przy niej obecny. Modliła się o szóstkę swoich dzieci w okresie gdy formowały się ich charaktery, lecz jej najmłodszy syn (mój ojciec) okazał się szczególnie twardogłowym młodym człowiekiem. Przez siedem lat, od czasu ukończenia szkoły średniej nie chodził do kościoła i odrzucał jego naukę. Później, jak to się zwykle dzieje, do naszego miasta przyjechał ewangelista i wielkie duchowe przebudzenie poruszyło tamtejszy kościół. Ojciec nie brał w nim jednak udziału i odmówił jakiegokolwiek uczestnictwa.

Pewnego wieczoru, gdy pozostali członkowie rodziny przygotowywali się do wyjścia do kościoła, mój ojciec (który złożył wtedy wizytę swoim rodzicom) wymknął się i ukrył w bocznej werandzie domu. Słyszał rozmowę swoich braci wsiadających do samochodu. Wtem jeden z nich, Willis, powiedział: „Gdzie jest Jim? Czy nie idzie z nami dzisiaj wieczorem?”.

Ktoś inny odparł: „Nie, Willis. On powiedział, że nigdy już nie pójdzie do kościoła”.

Mój ojciec usłyszał, że jego brat wysiadł z samochodu i zaczął go szukać po całym domu. Willis poznał Jezusa Chrystusa, gdy miał dziewięć lat i gorąco kochał Pana. W okresie dojrzewania mocno trwał przy swojej wierze mimo iż jego bracia (w tym także mój ojciec) wyśmiewali się z niego niemiłosiernie. Przezywali go „chłopcem-kaznodzieją”, „niewieściuchem”, „świętoszkiem”. Powodowało to jedynie taki skutek, że był bardziej zdeterminowany w czynieniu tego co słuszne.

Mój ojciec siedział cicho, a Willis biegał po całym domu wołając go. W końcu, znalazł brata siedzącego cichutko w bujanym fotelu na ganku.

„Jim, czy nie pojedziesz razem z nami na wieczorne nabożeństwo?”, zapytał.

„Nie, Willis. Skończyłem z tym. Nie planuję, że kiedyś wrócę”, powiedział mój ojciec.

Willis nic nie odpowiedział. Mój ojciec siedział wpatrując się w podłogę i wtedy zauważył wielkie łzy padające na buty jego brata. Mój ojciec był bardzo poruszony, że Willis tak go kochał, pomimo tego, że dokuczał mu z powodu jego chrześcijańskich poglądów.

„Pojadę choćby dlatego, że to dla niego tak ważne”, powiedział sobie mój ojciec.

Z powodu opóźnienia spowodowanego przez mojego ojca, cała rodzina spóźniła się tego wieczoru do kościoła. Jedyne wolne miejsca znajdowały się w drugim rzędzie. Ruszyli przejściem pomiędzy ławkami i zajęli miejsca. Pieśń jaką śpiewano i słowa duchownego zaczęły przemawiać do serca mojego ojca. I tak niezwykle szybko oddał swoje życie Bogu. Po siedmiu latach buntu i grzechu, wszystko było skończone. Otrzymał przebaczenie. Został oczyszczony.

Duchowny prowadzący to nabożeństwo nazywał się Bona Fleming, był to człowiek niezwykły. Gdy śpiew ucichł, Fleming przeszedł przez podwyższenie, na którym znajdowała się mównica i oparł nogę o słupek w balustradzie otaczającej ołtarz. Pochylił się do przodu i wskazał palcem na mego ojca.

„Pan, młody człowieku! Tam! Proszę wstać!”

Mój ojciec wstał. „Chcę, abyś opowiedział wszystkim tym ludziom, co uczynił dla ciebie Bóg w czasie śpiewu tej pieśni!”

Przez łzy, mój ojciec złożył swoje pierwsze świadectwo o przebaczeniu i zbawieniu jakie właśnie otrzymał. Willis także płakał. Płakała także moja babka. Modliła się o niego bez ustanku przez ponad siedem lat.

Do dnia swojej śmierci w wieku sześćdziesięciu sześciu lat, mój ojciec nigdy nie wycofał się z tej decyzji. Jego jedyną życiową pasją było służenie Bogu, w którym zakochał się słuchając prostej pieśni. Gdzie jednak znajdowałby się, gdyby Willis nie poszedł go wtedy szukać? Jakże inne byłoby jego… i moje życie. Bóg odpowiedział na modlitwy mojej babki umieszczając właściwą osobę na najważniejszym skrzyżowaniu dróg.

Uczyni również wiele dla twoich dzieci, jeśli będziesz pamiętał o nich w swoich modlitwach. Jednak zanim nadejdzie taka chwila, módl się o nie z poczuciem pewności, a nie z żalem. Przeszłość należy do przeszłości. Nie możesz poprawić swoich błędów. Nie możesz być doskonalszym rodzicem niż doskonałą istotą ludzką. Niech poczucie winy spełni zadanie jakie wyznaczył mu Bóg, a potem odsuń je od siebie na zawsze. Założę się, że Salomon zgodziłby się z tą radą.”

_______
James C. Dobson, „Dr Dobson zmęczonym rodzicom”, s. 171-173.

Inne świadectwa.

Ten wpis to fragment wykładu pt. „Rodzicielskie obowiązki Nowego Stworzenia”. Pochodzi on z VI tomu „Wykładów Pisma Świętego” Charlesa Taze’a Russella, s. 549-554.

Niewielu dostrzega ważną rolę ludzkiej woli w odniesieniu do zdrowia i choroby, radości i bólu, posłuszeństwa czy jego braku, dobrego i złego postępowania – dosłownie każdego czynu, słowa i myśli w życiu człowieka. Wola dziecka jest szczególnie podatna na wszelkie wrażenia i sugestie w czasie otwierania się jego umysłu na sprawy życia i kształtowania podstaw jego charakteru. Sugestia i wrażenia umysłowe kojarzą się z jasnowidzeniem, hipnozą i podobnymi metodami oddziaływania stosowanymi przez Stowarzyszenie Chrześcijańskiej Nauki. My jednak zalecamy tylko te sugestie, które są prawdziwe, pomocne, wzmacniające wolę dziecka i w pełni zgodne ze Słowem Bożym, i nic więcej.

Biblia pełna jest sugestii – wszystkie poprawne kazania są z natury rzeczy również sugestywne – co do tego, że samolubne i grzeszne myśli i czyny sprowadzają Bożą niełaskę i działają na naszą niekorzyść, zaś myśli, słowa i uczynki pełne miłości przynoszą bieżące i przyszłe błogosławieństwa zarówno innym, jak i nam samym. Zauważmy, jak Apostoł, po wykazaniu, że skutkiem dobrowolnego grzeszenia jest wtóra śmierć, stwierdza sugestywnie, a zarazem dla wielu pokrzepiająco: „Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się schraniają ku zginieniu, ale z tych, którzy wierzą ku pozyskaniu duszy” – Hebr. 10:39. Natomiast sugestie Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Nauki są fałszywe – „Nie ma grzechu, choroby, bólu ani śmierci”, a zatem nie ma odkupienia, Zbawiciela ani restytucji. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy takimi fałszywymi sugestiami a sugestiami właściwymi, które Słowo Boże i Boży posłańcy przekazują, sugerując prawdę o Bożej miłości i miłosiernym zapewnieniu w Chrystusie zupełnego uleczenia wszystkich, którzy Go dobrowolnie usłuchają.

Stosowanie tej zasady pozytywnej i prawdziwej sugestii względem swych dzieci jest kluczem do sukcesu rodziców^*. Niektórzy rodzice, nie uświadamiając sobie tego nawet, ciągle stosują tę zasadę i odnoszą sukcesy. Na przykład matka, która co rano z uśmiechem i miłym głosem wita swe dziecko, nastawia je na odczuwanie zadowolenia, dobrego zarówno dla jego psychiki, jak i dla ciała. Ubierając je, mówi o ślicznych, małych ptaszkach i o wielkim słońcu zaglądającym przez okno, budzącym wszystkich i zachęcającym, by byli dobrzy, radośni i dowiadywali się coraz więcej o Bogu oraz pomagali sobie nawzajem; są to dodatkowe korzystne sugestie. Natomiast narzekanie na „kolejny skwarny dzień” byłoby sugestią upału, niewygody, niezadowolenia, pielęgnowaniem myśli przygnębiających.

[^* Pracodawcy, dyrektorzy, naczelnicy w zakładach więziennych i poprawczych, owszem wszyscy mogą z powodzeniem stosować tę zasadę udzielania dobrych, prawdziwych, szlachetnych i uczciwych sugestii względem tych, którzy znajdują się pod ich wpływem, jak również względem siebie samych. Wielu ludzi odnoszących sukcesy w życiu stosuje tę zasadę, choć nieświadomie. Bo czym jest np. danie nadziei czy pochwała ambitnych celów, jeśli nie sugestią dla umysłu?]

Jeśli zamiast słońca, jest pochmurnie i pada deszcz, dopuszczanie do siebie ponurych myśli i nasuwanie ich innym tylko pogorszy sprawę. Deszczowe dni niosą ze sobą specyficzne błogosławieństwo zarówno dla nas, jak i dla innych. Powinniśmy je szybko dostrzec i wskazać bliskim za pomocą pozytywnych sugestii. Matka powinna przewidzieć rozczarowanie dziecka i zwrócić jego uwagę na piękno deszczu, który Bóg zesłał, by napoić kwiaty, drzewa, trawę i dać im odświeżającą kąpiel, aby były jasne i radosne, i aby mogły rosnąć; zapewnił On także wodę zwierzętom i nam, ludziom – do picia, do kąpieli, abyśmy byli czyści i szczęśliwi, oraz abyśmy wielbili Go i kochali, a także Mu służyli. Inną korzystną sugestią może być np. to, że deszcz jest okazją do włożenia peleryny i kaloszy, powinniśmy więc być wdzięczni za to, że je mamy i że mamy „nieprzemakalny” dom i szkołę. Można również powiedzieć: „Musisz, synku, córeczko, uważać na błoto i kałuże, żeby zawsze wyglądać czysto i schludnie i nie wnosić błota do domu i do szkoły. Świnki lubią błoto, ale niewiele rozumieją i dlatego muszą mieszkać w chlewiku, lecz nam Bóg dał rozum i umiejętność docenienia tego, co jest piękne i czyste. Dlatego naśladowanie brudnych obyczajów świnek i innych zwierząt to brak szacunku dla Stwórcy i dla nas samych oraz zmierzanie ku degradacji. Nie jest wstydem wybrudzić się w czasie pożytecznej i koniecznej pracy, ale nikt nie powinien brudzić się bardziej niż trzeba ani odpoczywać, zanim się nie umyje”. Nie musimy udowadniać, jak wartościowe okażą się te sugestie i lekcje zarówno dla dziecka, jak i dla rodziców^*. Niezadowolenie – jedna z poważnych przywar w naszych czasach – nie będzie się mogło rozwijać w rodzinie, w której wszyscy dbają o pozytywne myślenie.

[^* Rodzic, który w ten sposób zwraca się do swojego małego dziecka, musi oczywiście sam kierować się takimi pozytywnymi myślami w swym własnym sercu, a oznacza to, że takie wprowadzające w dobry nastrój sugestie nie będą ograniczane jedynie do dzieci, ale wpływać też będą na żonę, męża, sąsiadów, pracowników, a nawet zwierzęta. Podejście takie mogą w pewnym stopniu stosować ludzie „cieleśni”, ale z pewnością tylko w spłodzonych ze świętego ducha Prawdy miłość do Boga może zaowocować odczuwaniem powodzenia najwyższej miary w tym nowym życiu, które nawet już teraz, pod panowaniem Szatana, zaczyna przynosić błogosławieństwa, a już niedługo, w Królestwie Mesjasza, „błogosławić będzie wszystkie narody ziemi.”]

Tę samą metodę należy zastosować w kwestiach żywienia dziecka, zarówno w czasie choroby, jak i wtedy, gdy jest zdrowe. Nigdy nie powinno się dziecku sugerować bólu, gdyż umysł niemal na pewno podchwyci taką sugestię i nasili daną dolegliwość. Nie powinno się również prowadzić rozmów na temat dolegliwości i boleści, zwłaszcza przy stole, kiedy każda myśl i sugestia powinna być radosna i zdrowa.

Pozytywne sugestie należy zacząć praktykować wcześnie i często je powtarzać. „Czy mój synek jest dziś wesoły? Czy kocha tatusia, mamusię, siostrzyczkę, braciszka i pieska? To bardzo dobrze, tak mi się właśnie wydawało! Czy masz ochotę na śniadanko? – Na dobrą słodką owsiankę na mleku, z herbatnikiem, i na chleb z masłem i z dżemem? Musimy pamiętać, żeby nie jeść dziś ogórków ani niedojrzałych jabłek, bo od tego będzie cię bolał brzuch. Zamiast tego synek dostanie coś innego, co jest dla niego zdrowe, dobrze? Na obiad będzie dziś kukurydza, ale mój mały mężczyzna nie może jej jeść, więc niech powie: „Nie, dziękuję” i poda talerz dalej. Chcesz być zdrowy i silny, a tego chce też Bóg oraz tatuś i mamusia. Będzie to także lekcja silnej woli, a my z przyjemnością będziemy obserwować, jak nasze dziecko uczy się samozaparcia, tak koniecznego w dorosłym życiu. Bóg chce, żeby wszyscy chrześcijanie uczyli się samozaparcia, czyli jak powstrzymywać się od grzechu i od wszystkiego, co w jakimkolwiek stopniu przeszkadza Jego sprawie. Nawet światowi ludzie uważają, że ktoś, kto nie może się oprzeć własnym zachciankom, jest godnym politowania słabeuszem, a nie prawdziwym mężczyzną czy kobietą. Tatuś i mamusia zobaczą, jak silną wolę ma ich chłopczyk, a wiemy, że będzie dzielny”. Bóg bardzo docenia panowanie nad sobą, na co wskazują słowa: „Kto panuje sercu swemu, lepszy jest niżeli ten, co dobył miasta” – Przyp. 16:32.

Sugestia stosowana w uczeniu się o sprawach moralności działa równie silnie w kierunku zła, jak i dobra. „Czyńmy źle” – to silna zachęta do czynienia zła. „Czyńmy dobrze” – to silna zachęta do dobrych uczynków. Zatem powinniśmy codziennie we wszystkim, co czynimy, jak najczęściej zwracać uwagę na sprawy dobra i zła, prawdy i fałszu, szlachetności i niegodziwości, pokazując prawdę, szlachetność i dobro w ich prawdziwej wspaniałości, co pochwala zarówno nasz Pan i Stwórca, jak i szlachetni ludzie, których powinniśmy naśladować. Umysł dziecka wytrwale i od wczesnych lat uczony podziwu dla szlachetności i prawdy posiada ochronę przed złośliwym i niegodziwym postępowaniem, powszechnie praktykowanym. Nawet jeśli nie zostanie uświęcony przez Prawdę i spłodzony z ducha, posiada głębokie podwaliny szlachetności charakteru. Uświęcony przez Prawdę i spłodzony z ducha, będzie miał więcej sposobności do skutecznej służby dziś i w przyszłości.

Jeżeli dziecko jest nieposłuszne i wymaga skarcenia i poprawy, powinno być upominane ze współczuciem i wiarą w jego dobre intencje. „Wiem, że moja mała, kochana dziewczynka, o której szczęście tak dbamy i którą wychowujemy tak, by podobała się Panu, nie chciała być niegrzeczna. Na pewno była nieposłuszna dlatego, że inne dzieci też się tak zachowywały, a ona nie okazała na tyle własnej woli, żeby zrobić tak, jak kazała mamusia. Tym razem ci wybaczę i nie ukarzę cię, tylko nie dam ci dzisiaj buzi na dobranoc, kochanie, abyś to lepiej zapamiętała. Następnym razem spróbujesz być silniejsza, okazując panowanie nad sobą, i zrobisz tak, jak mamusia uczy, dobrze? Jestem tego pewna.” Następnym razem trzeba podejść do rzeczy poważniej, nigdy nie kwestionując jednak dobrych pragnień i intencji dziecka. „Przykro mi, że moja córeczka znowu mnie zawiodła. Nie wątpię w twoje dobre chęci, kochanie, ale niestety zauważam, że nie posługujesz się silną wolą, chociaż wiem, że potrafisz to robić, i szczerze ufam, że w przyszłości tak właśnie postąpisz. Muszę cię, kochanie, z rodzicielskiego obowiązku ukarać, chociaż o wiele bardziej wolałabym cię pochwalić. Wierzę, że niedługo razem będziemy się cieszyć z twojego zwycięstwa w takich sytuacjach. Chodzi tu o coś więcej niż tylko nieposłuszeństwo – chodzi o to, jak kształtować się będzie cała twoja przyszłość. Jeżeli bowiem nie nauczysz się mówić „nie!” pokusom, to nie będziesz sobie umiała poradzić z jeszcze ważniejszymi i trudniejszymi sprawami życia, jakie się pojawią w przyszłości. Ufam jednak, że moja miłość, zaufanie i pouczenia przyniosą w końcu owoce. Pamiętaj, moja droga, że nasze porażki, takie jak twoja, mogą nam dopomóc, jeśli tylko skupimy swą wolę mocniej po stronie dobra. Uczymy się ostrożności w sprawach, w których – co wiemy z doświadczenia – jesteśmy słabi. Pochylmy się i poprośmy Pana o błogosławieństwo, żeby ta porażka stała się dla nas cenną lekcją, i o pomoc w zapisaniu jej w sercu tak, aby twoje zachowanie było Mu bardziej przyjemne następnym razem, kiedy napotkasz pokusę”.

Wszystkie sugestie powinny uwzględniać Pana, ponieważ „początkiem mądrości jest bojaźń [cześć] Pańska”. Wersety Pisma Świętego, umieszczone w każdym pokoju, powinny przypominać rodzicom, dzieciom i gościom o tym, że wola Pańska jest jedynym uznawanym wyznacznikiem, że Pan wie o wszystkim, co robimy, i że Bóg „jest za nami”, swymi nowo spłodzonymi dziećmi, oraz za wszystkimi, którzy dążą do sprawiedliwości i pokory.

Bóg liczy włosy na naszych głowach i nigdy nie jest obojętny na potrzeby swego pokornego dziecka. O, jak błoga jest świadomość takiej miłującej, stałej troski!

„Ucz dziecko drogi, którą powinno iść, a gdy się zestarzeje nie odwróci się od niej.”
– Przypowieści Salomonowe 22:6 (KJV)

Wydaje się, że stosunkowo niewielu rodziców zdaje sobie sprawę z powierzonych im przywilejów i odpowiedzialności wobec ich własnych dzieci. Chrześcijańska matka, która ma rosnące potomstwo, z pewnością ma szerokie możliwości, aby wykorzystać wszystkie zdolności, jeśli tylko chce ich użyć, w udzielaniu swym dzieciom wskazówek na temat sprawiedliwości i czci dla Pana. Często popełnianym błędem jest przypuszczenie, że dzieci nie są w stanie pojmować zasad religijnych i dlatego nie powinno się im podawać nawet „mleka Słowa Bożego” ani podstawowych prawd związanych z Boskimi naukami.

My, wprost przeciwnie, uważamy, że chociaż dzieci rodzą się z pewną dozą deprawacji i szczególnych skłonności do grzechu, niemniej jednak ich małe umysły są w dużym stopniu czystymi kartami, na których albo zasady dobra, albo zła z pewnością mogą być głęboko wyryte. Jeśli ich umysły nie są kierowane ku sprawiedliwości, miłosierdziu, miłości i cierpliwości i jeśli nie uczy się ich, że gdy zastosują się do tych wskazówek, to spłyną na nich wspaniałe Boskie błogosławieństwa, to możemy być pewni, że one nauczą się przeciwieństw tego, co dobre i wzniosłe – gdy wejdą w kontakt z różnymi deprawującymi wpływami świata, współdziałającymi z ciałem i szatanem.

Ci rodzice, którzy uważają każde ze swych dzieci za maleńkie miejsce w ogrodzie i którzy wiernie sieją w nim nasiona sprawiedliwości, miłości, cierpliwości, łagodności, delikatności i inne owoce ducha, z pewnością otrzymają bogatą nagrodę w postaci łask charakteru, będących wynikiem Pańskiego błogosławieństwa, szczególnie wtedy, gdy ich dzieci były poświęcone Panu od niemowlęctwa lub jeszcze lepiej, przed narodzeniem.

Przeciwnie, ci, którzy nie poświęcają czasu na wszczepianie nasion, które wytworzyłyby te łaski, te umysłowe i moralne kwiaty, odkryją, że tak, jak w przypadku ziemskiego ogrodu, który nie będzie stał pusty, dopóki nie nadejdzie bardziej odpowiednia pora, aż przyjdą dojrzałe lata; lecz zamiast tych łask rozwiną się trujące chwasty złego usposobienia, zakwitną, ponownie wydadzą nasiona i zrodzą gorzkie owoce, przyniosą kłopoty nie tylko tej osobie, lecz także jej rodzicom i ogółowi społeczeństwa. Dlatego niech wszyscy rodzice, na ile to możliwe, dbają o to, by dzieci, które wydają na świat, były „dobre”, „przyzwoite”, życzliwie usposobione, przez pomocny wpływ na nich jeszcze przed ich narodzeniem; i niech dopilnują także tego, że po przyjęciu na siebie rodzicielskiej odpowiedzialności, mają do wykonania dobrą pracę w tych małych umysłach, które są pod ich opieką – aby chwasty błędu i zła były szybko usuwane, a nasiona Prawdy i dobra obficie rozsiewane i odżywiane.

***

– Wiersze Brzasku nr 304 –

WCZESNE ĆWICZENIE

Wziąłem do ręki plastyczną glinę
I dnia pewnego kształt jej nadałem.
Gdy ją me palce długo miesiły,
Zmiękła, że mogłem zrobić, co chciałem.
Gdym do niej wrócił po dniach wielu,
Glina już wtedy dobrze okrzepła
I pierwszych kształtów, które jej dałem,
Nie mogłem zmienić ani odebrać.

Wziąłem do ręki glinę żywą,
Formując czule dnia każdego
I rodzicielską sztuką prawdziwą,
Kształtując serce chłopca młodego.
A kiedy dorósł po latach wielu,
Kiedy mężczyzną się stał dojrzałym,
Te pierwsze kształty, w nim utrwalone,
Żadnym się zmianom nie poddawały!

____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, maj-czerwiec 2005