Przemiana [„Wiersze Brzasku”, nr 35]

Dnia pewnego do domu garncarza wstąpiłem,
Jak gliniane naczynia formuje patrzyłem
I otrzymałem lekcję, naukę wspaniałą,
Widząc, co z gliną w rękach garncarza się działo.

Była łamana, ugniatana, wałkowana,
Uplastyczniana, by mogła być formowana.
Jakże podobny człowiek do gliny w swej biedzie,
Gdy Boża ręka ku doskonałości go wiedzie.

Własne JA zdeptane być musi, jak ziemski pył,
Nim człowiek będzie gotowy, by z Panem żył.
Nieważny koszt – wszystko na ołtarzu złożone,
Pycha i samowola muszą być porzucone.

Spójrzmy! Czyż ten wspaniały wazon powstający,
Pełen wdzięku i piękna, wzrok przyciągający,
Nie był nędzną gliną? Tak, to niezwykła zmiana,
Sprawiona przez garncarza, cudowna przemiana.

Ni śladu ziemi, ni tworzywa śladu, gliny,
To pieca trawiące płomienie je wypaliły.
Garncarza talent zdumiewający – Jemu chwała,
W Jego rękach przemiana ta się dokonała.

Tak jest z duszami w rękach Boga spokojnymi,
Przed mocą Jego się nie opierającymi,
Które formowane, by skarb trzymać z ochotą,
Nędzna glina przemieniana w najczystsze złoto.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Każdego miejsca w duszy… [„Wiersze Brzasku”, nr 30]

Każdego miejsca w duszy strzeż,
Nie zostaw żadnej w niej słabości.
Weź każdą z zalet, łaski bierz
I nadaj im kształt całości.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Komu służyć będziecie? [„Wiersze Brzasku”, nr 29]

Jana 19:12,13

Przyjaciółmi cezara czy raczej Jezusa?
Oto jest ważne na dziś pytanie.
Przyjaciele cezara! Przyjaciele Jezusa!
Niech każdy bez zwłoki na swym miejscu stanie.
Kto ludzkie na względzie mieć będzie zakazy,
Przyjaźń cezara sobie zaskarbi.
Kto nakaz Ojca wypełnić się waży,
Pogardy zazna, żyć będzie w hańbie.

Przyjaciele cezara! Przyjaciele Jezusa!
Podnieście swe głowy, swój wybór pokażcie.
Nikt służyć dwóm panom nie zmusza
Ni wrogich sztandarów trzymać na maszcie.
Dla nas Jezus jest drogocenny,
Dla Niego każdy wszystko poświęci.
Uśmiech Jezusa jest bardziej cenny
Od pochwał świata, jego pamięci.

Wolni od cezara , przyjaciele Jezusa!
W szeregu stańcie, nic się nie bójcie!
Miłość najlepiej wzrasta w pokusach.
Pan jest już blisko, odważnie stójcie!
Idźcie wciąż dalej, wyznając to Imię,
Korony wijąc Jemu na skroń.
A ręce Jego niezłomne w czynie
Wzniesione po to, by zbawczą dać dłoń.

Byliśmy dotąd w mocy cezara,
Dziś przyjaźń nasza do Pana należy.
Czyż zadowoli nas przyjaźń rywala,
Gdy Oblubieniec w dalekiej rubieży?
Nie! Dzięki łasce Pana oddamy
Cezara sprawy, cezara troskom.
Dla Boga naszego natomiast mamy
Modlitwę, chwałę i cześć synowską.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Panie, oto siebie przynoszę [„Wiersze Brzasku”, nr 28]

Panie, oto dzisiaj siebie przynoszę,
To wszystko, co może ofiarą mą być,
I tylko to jedno mam w sercu pragnienie,
By odtąd dla Ciebie już zawsze żyć.

Twoją tylko wolę chcę czynić,
Wstyd i stratę potrafię znieść,
Wszystko zniosę, jeśli pozwolisz,
Imieniu Twemu oddawać cześć.

Odtąd dla Ciebie wszystkie me siły
W codziennej służbie chcę zużyć,
Me ręce, nogi, siły, me usta,
Jak zechcesz, Panie, tak będę Ci służyć.

Panie, jedną modlitwę wciąż mam,
Że Ty większą miarę łaski mi dasz,
Bym wiarą za Tobą mógł kroczyć wciąż,
Aż ujrzę w końcu twoją twarz.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Wydaje mi się… [„Wiersze Brzasku”, nr 27]

Wydaje mi się, dziś wiem już o tym,
Iż ból i próba, smutek i troska
Przez dłoń niewidzialną dzierżonym są dłutem,
Czyniącym wspaniałą naszą postać.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Moja ofiara [„Wiersze Brzasku”, nr 26]

Na Twoim ołtarzu leży, Boski Panie,
Przyjm przez Jezusa dziś mój skromny dar.
Klejnotów nie mam na dekorowanie
Ni rzeczy cennych w myśl światowych miar.
Jednak Ci przynoszę w mojej drżącej dłoni
Tę wolę swoją, co zda się być mała.
Ty Panie jedynie, tylko Ty wiesz o niej,
Że to jest wszystko, co tutaj posiadam.

Może w niej ujrzeć spojrzenie Twe bystre
Skrytą uczuć walkę i wizje rozkoszy,
Co mam, czym jestem, czym mogę zaistnieć,
Głębię miłości, szczerość nadziei, bezmiar tęsknoty.
Stłumiona westchnieniem, łzami skąpana,
Schwytana w uścisk, bez piękna żadnego,
Spod Twego podnóżka, gdzie leży poddana,
Płynie modlitwa: Dziej się wola Jego.

Weź ją, o Panie, nim stracę odwagę.
Uczyń ją własną, złącz ją ze Swoją,
Bym nigdy już nie mówił: Ja chcę.
Gdy serce zawiedzie, Tyś moją ostoją.
Zmienioną, czystą – podobną Twojej,
Uczyń mą wolę w swojej miłości,
Bym już jej nie czuł jako swojej,
Ale doznawał z Twoją jedności.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Prawdziwe piękno [„Wiersze Brzasku”, nr 25]

Piękne są ręce, których nie trudzi,
Dzieło szlachetnych i wiernych ludzi,
Któremu służą cały dzień długi.
Piękne są twarze, na których widać,
Że w duchu radość, nic ująć nic przydać,
Nieważne, twarz Greka czy Żyda.
Prawdziwe piękno, Bogu przyjemne,
To dusze prawe, dusze bezcenne.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Ofiaruję Ci Panie [„Wiersze Brzasku”, nr 24]

Wszystkie serca uderzenia – są Twoje,
Twoje też ludzkie sprawy moje,
Wszelka radość i cierpienia,
Woli przejaw każdy i myślenia.
Boże mój błogosławiony!
Wszelki strach mój i nadzieję,
Każdy uśmiech i westchnienie,
Każdy hymn i pieśni me,
Laudamus Te.

Weź je wszystkie, święty Panie,
Zwiąż je sznurem tajnym Twym.
Niech dla chwały Twej się stanie, to żem żył.
O uwielbiony!
Niech Twe Słowo je pomnoży,
Wzmocnij, poświęć, Panie, ożyw
W doskonałej Swej miłości,
W której Tyś niedościgniony!

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Jeden jest tylko [„Wiersze Brzasku”, nr 23]

Psalm 73:25

Jednemu tylko możemy bezpiecznie
Wszystkie swe myśli powierzyć.
Jeden też tylko, jeden bezsprzecznie
Głębię smutku naszego zmierzy.

Jeden jest tylko, którego współczucie,
Jak rosa pada na serca zranione.
Jeden też tylko, który nie rzuci,
Choćbyś przez wszystkich był porzucony.

Jeden jest tylko, gdy nie ma nikogo,
Kto otarłby łzę w twoim oku.
Jeden też tylko, co strach słabego
Uleczy i ranę w sercu głęboką.

Jeden jest tylko, który rozumie
I wszystkie nasze uczucia przenika.
Jeden też tylko każdy błąd umie
Dostrzec i każdy problem rozwikłać.

Jeden jest tylko, który podtrzyma
I łaski w każdej potrzebie udzieli,
By nas nad miarę smutek nie zginał
I żyć bez skazy byśmy umieli.

O, błogi Jezu, w przyjaźni stały!
Wznieśże nad nami w opiece swe ramię.
Póki jesteśmy w tym świecie zuchwałym,
Zło jego i wina niech nas nie złamie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Jezus [„Wiersze Brzasku”, nr 22]

Ni wiatru powiew łagodny wśród sosen,
Ni śpiew skowronka radosny o świcie,
Ni szmer strumyków, co w cieniu płyną,
Ni deszczu dźwięki pośród nocy
Nie brzmią przyjemniej niż Jego imię.

I żadna sztuka przedstawić nie zdoła tak wdzięcznie,
A ręka mistrza nie stworzy milszego uśmiechu
Ani nie odda potęgi czystego spojrzenia owego
I płótno żadne światłości tak świętej nie znało,
Jak ta, której obraz w sercu chowam.

Czasem przyjaciel zawiedzie w potrzebie,
Z serc czułych i miłych też chłodem powieje,
Najbliżsi nie słyszą smutnego wołania,
W wesołym tłumie samotny żyję
I tylko Jezus zrozumieć mnie może.

Niech wpada w ucho muzyka Twego imienia
I niech ten dźwięk najsłodszy trwa,
I niech Twój obraz w mym sercu jaśnieje,
Bym patrząc nań, stawał się Tobie podobny.
Niech Twa obecność się nigdy nie kończy.
Mój Jezu, przychodź i panuj w mym sercu na wieki.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku