Ludzik

Wędrówka

Wielbić imię Pana dziś chcę

Jezus jest mym Panem

Och, Alleluja!

Twoje Słowo jest pochodnią

W cieniu Twoich rąk

Jakie piękne jest imię Twe

Kiedy w jasną, spokojną, cichą noc

Pewnej nocy

Panie, przywiedź mi na myśl
Dobrodziejstwa Twoje.
Wśród pustyni bezdrożnej
Kieruj kroki moje.
Światłem wiary rozprosz
Ciemności i mroki.
Wśród pustyni bezdrożnej
Kieruj moje kroki.

Nie opuszczaj mnie Boże
Smutnego wędrowca,
Który nieraz się plącze
Po życia manowcach.
Spójrz na mnie, dobry Boże
Z Twojej wysokości.
Stygnące serce rozpal
Ogniem Twej miłości.

4.12.07.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

W Tobie Panie znajdę szczęście.
Nie wypuszczaj moich rąk
Nie zaginę na zakręcie
Wśród rozterek i wśród mąk.

Czasem słońce, czasem chmury,
Czasem wiatr a czasem deszcz.
Ty mi zsyłasz siły z góry
Z Tobą Panie lżej mi jest.

Wicher w lesie drzewa łamie
Ludzi łamie cierpień moc.
A mnie broni Pańskie ramię
I prowadzi poprzez noc.

8.06.06

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Gdy wśród drogi wyboistej
Się potykam
To w modlitwie szczerej, czystej
Cię spotykam.

Kiedy wspinam się na góry
Ty pomagasz
I niczego prócz wierności
Nie wymagasz.

Choć mizerne me zdolności
I me siły,
Ty nauczasz mnie Miłości,
Panie miły.

Tyś przykładem. Tyś przez życie
Przeszedł wiernie,
Choć to życie dało Tobie
Same ciernie.

Miłość wwiodła na Golgotę
I krzyż Ciebie.
Bóg Cię wzbudził dnia trzeciego
Byś był w niebie.

09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Choć na drodze ślisko
Nie potknie się noga.
Wszak idę z Panem
Bezpieczna ma droga.

Choć wokoło ciemno,
Wszystko mnie zawodzi,
Gdy wędruję z Panem
Nic mi nie zaszkodzi.

Nękają mnie troski
Jak fale w powodzi,
Lecz ja idę z Panem.
Nic mi nie zaszkodzi.

Gdy wołam do Pana
To On mnie usłyszy,
Uspokoi fale,
Huragan uciszy.

Wzburzone me morze,
Lecz ja ufam Panu,
Że z Panem dopłynę
Aż do Chanaanu.
Płynę na łódeczce
Pośród oceanu,
Lecz z Panem dopłynę
Aż do Chanaanu.

23.09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Ps. 107:1-9; 1 Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Iz. 48:16; Ps. 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

—–

Wiersze Brzasku | kącik poezji

Słowa: Joanna Kaliszczyk
Muzyka i wykonanie: Andrzej Kaliszczyk

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Ludzik

budowałeś ludziku domek z klocków marzeń
mówiłeś będzie lepiej lecz wciąż było gorzej
aż się w końcu domek papierowy zawalił
i odejść przyszło w nową niewiadomą

 

niech walą się mosty na rzekach urojeń
i zarastają ścieżki donikąd
a ty idź dalej kochany ludziku
czasem tak trzeba by stać się człowiekiem
i klątw nie rzucaj na zdradliwe szlaki
i nie mów podli na tych co zawiedli
serce swe zostaw otwarte dla wszystkich
niechaj mięsiste będzie nie kamienne

 

nauczysz się ludziku śmiać do słońca jeszcze
nawet kiedy za chmurą się kryje gradową
nauczysz się ludziku jeszcze kochać życie
choć idzie trudną stromą drogą

 

i choćby wszyscy wokół twarze mieli obce
i były chwile w których trudno wierzyć w ludzi
ktoś ciągle z góry patrzy czuwa i pilnuje
by serce ci nie pękło w trudnej życia drodze