Krzew gorejący, Arnold Friberg

Każdy z nas ma coś szczególnego w posiadaniu. Trzystu wojowników Gedeona miało tylko dzbany i rogi, na których trąbili. Dawid wybrał ze strumienia pięć kamieni. Maria miała perfumy i włosy, którymi wytarła nogi Mistrza. Pan Jezus miał prześcieradło i wodę, którą nalał do miski, by umyć uczniom nogi.

Mojżesz miał w ręku laskę, gdy Bóg zadał mu powyższe pytanie. Sekretem nie była jednak sama laska, ale to co z nią zrobił. W Księdze Wyjścia 4:20 czytamy: „Wziął Mojżesz swą żonę i synów, wsadził ich na osła i powracał do ziemi egipskiej. Wziął też Mojżesz ze sobą laskę Boga.” 

W chwili, gdy Bóg zapytał o laskę, nie należała już ona do Mojżesza, lecz do Boga. 

Mojżesz nie wierzył w swoje siły, gdy nakazano mu po 40 latach wygnania wrócić po swój lud do Egiptu. W pełni jednak zaufał Bogu, że to ON jest w stanie uwolnić Izraelitów. Gdy miał wątpliwości co do dalszej drogi (już po opuszczeniu Egiptu), Bóg zapytał go [Wyjścia 33:14]: „Jeśli ja osobiście pójdę [z tobą], czy to cię zadowoli?” Mojżesz odpowiedział na to: „Jeśli nie pójdziesz sam, to raczej zakaż nam stąd wyruszać”…

Komentarze do Księgi Wyjścia 4:2

„Jeśli ktokolwiek chciałby być wydajniej używany przez Pana w Jego błogosławionej służbie, niech przede wszystkim stara się coraz lepiej do niej przygotować. Niech naśladuje umiłowanego i uhonorowanego sługę, Mojżesza, w cichości, pokorze, energii i niestrudzonej gorliwości oraz ofiarniczej służbie dla Pana. Mądry szafarz zawsze będzie starał się rozwijać wrodzone zdolności i nie będzie oczekiwał od Pana cudu w swym rozwoju – nie będzie marnował cennego czasu na rozwijanie tego, czego z natury nie posiada. Starajmy się więc w pokorze, gorliwości, miłości do Pana i Jego sprawy oraz wierze w Jego moc być w takim stanie serca i umysłu, który uczyni nas gotowymi do użycia i użytecznymi na każdym polu Boskiej służby, na jakie Pan może zechcieć nas powołać.” (Codzienna niebiańska manna)

„W symbolach Pisma Świętego ręka przedstawia moc. Trzymanie czegoś w ręce zazwyczaj oznacza więc posiadanie w swojej mocy rzeczy należących do nowego serca, umysłu i woli oraz ludzkiej natury. W szczególności oznacza to posiadanie w naszej mocy wiedzy, łaski, charakteru, stanowiska, czasu, talentów, wpływu, środków, przyjaciół, krewnych, obywatelstwa, zdrowia, życia itp. Pan pragnie, abyśmy służyli w zakresie tego, czym jesteśmy i co posiadamy, a nie w zakresie tego, czym nie jesteśmy i czego nie posiadamy. Przez pytanie naszego tekstu prosi nas więc, byśmy zastanowili się, czym jesteśmy i co posiadamy. To pytanie nie ma na celu zdobycia przez Niego informacji, lecz ma nam coś zasugerować, nakłonić do zastanowienia się nad naszym szafarstwem, byśmy tym lepiej mogli wykorzystać je na chwałę Panu oraz dla rozwoju charakteru drugich i naszego własnego.” (Pomoce do nabożnych rozmyślań na każdy dzień w roku)

Wykład na temat „Cóż jest w ręce twojej?” (w języku angielskim)

By zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, porównajmy:

• opis biblijny z dwudziestego rozdziału Księgi Wyjścia
• 10 przykazań nauczanych przez katechizm katolicki

Jak widać w tym zestawieniu, Katechizm Kościoła Katolickiego „zgubił” drugie przykazanie, zakazujące uprawiania kultu obrazów, posągów i figur. By jednak formalnie zachować dziesięć przykazań, ostatnie biblijne przykazanie podzielono na dwie części.

Można zauważyć, że to dziesiąte przykazanie dekalogu katolickiego nie jest żadnym przykazaniem. Ono nie zakazuje niczego, a to dlatego, że brak w nim zakazu ?nie będziesz?. Brak też czasownika w trybie rozkazującym jak w 4 i 5 przykazaniu – ?pamiętaj?, ?czcij?. Dekalog katechizmowy zawiera więc faktycznie dziewięć, a nie dziesięć przykazań.

Dlaczego Bóg sprzeciwia się tworzeniu Swej podobizny?

Odpowiedź znajdujemy w uzasadnieniu drugiego przykazania: „bo jestem zazdrosny”. Bóg wszechmogący jest istotą duchową niepodobną do człowieka. Porównanie Stwórcy do Jego dzieła ? człowieka ? uwłacza Jego godności i chwale.

W Księdze Izajasza 40:18-27 Bóg oburza się:

Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego? Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki wykuwa … Pomagają sobie jeden drugiemu ? i mówią nawzajem do siebie: Śmiało! Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem ? tego, co kuje na kowadle; ocenia sprawnie: W porządku; i umacnia gwoźdźmi posąg, żeby się nie zachwiał. Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo niepróchniejące; stara się o biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić … Z kimże byście mogli Mnie porównać, tak, żeby Mi dorównał?

Ograniczenie Boga do wizerunku człowieka, ogranicza nasze wyobrażenie o Nim. Nieświadomie możemy zacząć Go odbierać tak, jak Grecy czcili Zeusa. Widząc człowieka nieodłącznie widzimy jego słabości, niedoskonałości i wady. Tworzenie podobizny Boga Wszechmocnego jest pierwszym krokiem do wprowadzenia panteonu świętych przejmujących część władzy Boga. Czynienie podobizn świętych tworzy specjalistów od różnych spraw (święty od strażaków, podróżnych, opiekunka rodziny itp.) oprócz oczywistego faktu, że w ten sposób uszczupla się wszechmoc Boga.

Obecnie liczą się symbole wiary: kapłan, krzyż, obraz, figura, relikwie. Kilka tysięcy lat temu prorok Jeremiasz (10:3-5) powiedział:

Bóstwa ludów są marnością … Nie bójcie się ich, bo nie mogą szkodzić, lecz nie mogą też uczynić niczego dobrego.