„Kiedy milczałem, schły kości moje w narzekaniu moim na każdy dzień”

Może i ktoś z nas tak odczuwał?

Fragment wykładu Jana Ryla z Wrocławia:

„Mamy różne problemy, ale milczenie wobec nich i brak podzielenia się tymi problemami przynosi bardzo wielką stratę, przede wszystkim temu, który utrzymuje to w tajemnicy. Dopóki nasze serca są zamknięte, dotąd podobne są do wilgotnej piwnicy, do której nie dochodzi promień światła i mało jest świeżego powietrza. Otwórzmy swoje serca, dopuśćmy tam świeżego powietrza wspaniałych uczuć miłości, współczucia i zachęt oraz promieni światła Pisma Świętego. Niech właśnie w czasie lekcji ten głos z tyłu, który czasem słyszymy: nie wstawaj, co powiedzą inni, a może w swojej wypowiedzi pomylisz się, może jedno słowo będzie nietaktowne, siedź lepiej i nie odzywaj się, po co mają wziąć cię na języki. Niektórzy traktują obecnych na zebraniu jak prokuratorów albo kuratorów przed którymi trzeba jedynie bać się i wstydzić. Miłość braterska nas tu zgromadziła. Mamy się jej uczyć. Bóg nas tutaj zgromadził. (…) To samo słowo wypowiedziane przez drugą osobę ma inną funkcję, inne znaczenie i inny skutek niż gdybyśmy sami chcieli to sobie powiedzieć.”

Poza smutkami, możemy i powinniśmy dzielić się także radościami:
– że mogliśmy głosić ewangelię
– że dzięki Bożej łasce i pomocy coś nam się udało
– że zapanowaliśmy nad jakąś złą cechą

W Talmudzie jest reguła, że gdy ktoś modli się do Boga za kogoś, nie za siebie, ale dla dobra drugiej osoby to modlitwa jego wysłuchana jest w pierwszej kolejności. Jest sporo racji w tej zasadzie.

(Wykład wygłoszony przez brata Jana Ryla, konwencja Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” w Bydgoszczy, 21 lipca 1999 roku)

Hermine Schmidt, „Ocalona radość: Wspomnienia młodej dziewczyny z lat 1925-1945”

Przedstawiamy poniżej świadectwo z książki Hermine Schmidt pt. „Ocalona radość: Wspomnienia młodej dziewczyny z lat 1925-1945”. Wydarzenie miało miejsce 29 lipca 1943 r. w niemieckim więzieniu śledczym Schießstange (dzisiaj ulica Kurkowa w Gdańsku):

„Rozszalały ze złości sędzia wyjął ze swojego biurka rewolwer. Z przesadną dbałością odbezpieczył go na moich oczach i spytał surowo, czy dalej zdecydowanie odmawiam zeznań na temat moich współwyznawców. Z zupełnym spokojem odpowiedziałam: „Tak!”. Tak, byłam zdecydowana. W odpowiedzi sędzia wycelował we mnie rewolwer i rozwścieczony zapytał, czy wiem, że toczymy wojnę totalną i że z takimi osobnikami jak ja sprawę załatwia się krótko. Potem wycedził przez zęby: „Czy jesteś gotowa stracić życie za swoją wiarę?” Mimo wszystko zaskoczył mnie. Dotychczas uważałam, że to wymachiwanie pistoletem jest tylko pewnym chwytem, aby zmusić mnie do uległości. Ale teraz sytuacja stała się śmiertelnie poważna i musiałam odpowiedzieć. Teraz to już nie był żaden chwyt. Wojna totalna?! Teraz naprawdę byłam przekonana, że sędzia naciśnie spust. I jemu właśnie o to chodziło. Przełknęłam ślinę i odwróciłam się w kierunku mojego taty i innych współwyznawców, rzucając im pożegnalne spojrzenie. Potem odrzuciłam głowę do tyłu i zamknęłam oczy, czekając na strzał. Wystraszona i drżąca na całym ciele, ale z ogromną stanowczością powiedziałam: „Jeśli musi tak być – tak!”. Czekałam na strzał Nie ważyłam się otworzyć oczu ani spuścić głowy. Byłam bardzo zmieszana, ale mój „inkwizytor” chyba jeszcze bardziej niż ja, bo czegoś takiego w ogóle się nie spodziewał. Nie mógł już wytoczyć większego działa przeciwko mnie. Nie było takiej możliwości. Rozczarowany rzucił na koniec: „Jeszcze będziesz miała taką okazję. Wynoś się stąd!”

_______
Zobacz tez inne świadectwa.