Na pierwszy rzut oka temat jest prosty. Musimy jednak wiedzieć na czym ta służba ma polegać.

Wykład wygłosił brat Bogdan Kwaśniewski na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 14.11.2021 r.

Kiedy Bóg przyjmuje moją służbę…? Kiedy mnie ocenia jako dobrego sługę? Boski punkt widzenia. Tego punktu widzenia powinniśmy się trzymać w każdej życiowej sytuacji.

Drugie spojrzenie –  ludzki punkt widzenia – ślepa uliczka. Niepotrzebne doświadczenia.

—
PIERWSZY WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Wesele w Kanie Galilejskiej
—

Artykułu brata Russella: Miłość = musimy poznać zasady jakimi kieruje się miłość i jakimi zasadami kieruje się sługa Boży.

1. miłość nie polega na spełnianiu zachcianek innych osób, na zaspokajaniu ich samolubnych pragnień.
2. Miłość nie jest też bezgranicznie tolerancyjna i bezgranicznie uprzejma, potrafi przybrać stanowczy ton, albo nawet skarcić.
3. Miłość rozróżnia – jednego człowieka należy obdarzać większym uczuciem a innego mniejszym.

Jeśli chodzi o służbę podstawa to zrozumienie na czym ta dobra, Boża, chrześcijańska służba polega.

Kiedy myślimy o służbie, czy o wspomnianej już miłości to mamy na myśli siebie czy innych? Rozważając jakiś aspekt życia chrześcijańskiego kogo analizujemy w naszych głowach: siebie czy innych?

Fakt czy inni nam okazują miłość, czy w pewnych sytuacjach stają się lub się nie stają moimi sługami nie ma żadnego znaczenia.

Celem mojego życia jest moje życie = celem jest, żebym ja był dobrym sługą Jezusa Chrystusa bez względu na to czy inni podążają tą drogą czy nie.

Rzym. 12:1 –  A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. (nie tylko rozumnej ale Bożej – czyli nie ludzkiej)

Co to oznacza? Oznacza to, że może być te służba nierozumna i może być służba nie Boża, czyli taka ludzka – która nie skupia się na tym co boskie, tylko na tym co ludzkie.

Oprócz tego ta służba powinna być, jak ofiara żywa, powinna być święta i powinna być przyjemna dla Boga.

Dwie sytuacje z NT do których nasz Pan daje swój komentarz.

Mar. 10:35 – 44 – I przystąpili do niego Jakub i Jan, dwaj synowie Zebedeusza, i rzekli: Nauczycielu, chcemy, abyś nam uczynił, o co cię prosić będziemy. A On rzekł do nich: Co chcecie, abym wam uczynił? A oni mu rzekli: Spraw nam to, abyśmy siedzieli w chwale twojej, jeden po prawicy twojej, a drugi po lewicy. A Jezus im powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja piję albo być ochrzczeni tym chrztem, którym Ja jestem ochrzczony? Odpowiedzieli mu: Możemy. Wtedy Jezus rzekł im: Kielich, który ja piję, pić będziecie, i chrztem, którym jestem ochrzczony, zostaniecie ochrzczeni. Ale sprawić, abyście zasiadali po mojej prawicy czy lewicy, nie moja to rzecz; przypadnie to tym, którym zostało zgotowane. Gdy to usłyszało dziesięciu, poczęli się oburzać na Jakuba i Jana. Ale Jezus przywoławszy ich, rzekł do nich: Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie. Lecz nie tak ma być między wami, ale ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym.

Drugi fragment

Mar. 9:33 – 35 – I przybyli [apstołowie] do Kafarnaum. A będąc w domu, zapytał ich [Jezus]: O czym to [tak] rozprawialiście w drodze? A oni milczeli, bo rozmawiali między sobą w drodze o tym, kto z nich jest największy. I usiadłszy, przywołał dwunastu i rzekł im: Jeśli ktoś chce być pierwszy, niechaj stanie się ze wszystkich ostatnim i sługą wszystkich.

DWa fragmenty to dwie różne sytuacje – ale jedna i ta sama postawa. Nasz Pan upomina uczniów za ich samolubne pragnienia bycia kimś ponad, kimś większym od innych.

Przy okazji pokazuje nam zasadę, którą kieruje się Bóg oceniając czyjąś wielkość:

• ktokolwiek by chciał być między wami wielki – niech będzie sługą waszym.
• Jeśli ktoś chce być pierwszy, niechaj stanie się ze wszystkich ostatnim i sługą wszystkich.

O wielkości nie świadczy to do czego jesteśmy jako ludzie przyzwyczajeni, stanowisko, uznanie, majątek, znajomości, dla niektórych może to być wiedza, albo jakiś szczególny talent… takie rzeczy świadczą o wielkości … ale w oczach ludzkich – to właśnie ludzki punkt widzenia.

Boski punkt widzenia? Żadna z tych wymienionych rzeczy nie mają w oczach Bożych znaczenia. Z Boskiego punktu widzenia o wielkości świadczy jak wielkim jesteś sługą, jak bardzo służysz innym.

Następnie wlał wody do misy i zaczął obmywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym się przepasał.

Chociaż Jezus jest ich Panem i Mistrzem, co robi? Stawia siebie w roli sługi. Uczniowie – nie spodziewali się, że ich Pan i Mistrz zajmie tak uniżoną postawę. I na tym właśnie polega jego wielkość.

• Człowiek mały w oczach Bożych to człowiek wielki w oczach tego świata.
• Z kolei ludzi wielki w oczach Bożych – świat uznaje za małych.

Apostołowie pokazali to czym kierują się w większości przypadków grzeszni ludzie – samolubstwo.

Nasz Pan mówi – Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie.

Władcy, politycy – służą sami sobie, inni ludzie są po to aby realizować ich samolubne cele. Białoruś, czy Rosja, wiele krajów trzeciego świata – Wenezuela. Generalnie na świecie panuje tendencję dążenia do władzy, osiągania wysokich stanowisk.

Nawet jeżeli komuś nie udaje się osiągnąć tego wszystkiego to w głębi serca marzy o takim życiu. Jest to wzór.

Właśnie takimi zasadami rządzi się ten świat – Dlaczego nasz Pan o tym wspomina? Bo czasami takie postawy mogą imponować nawet ludowi Bożemu. Dlatego nasz Pan napomina apostolów: Lecz nie tak ma być między wami. Między wami =  czyli między jego naśladowcami – ponieważ żyją wg innych standardów, wg zasad Bożych: …ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym.

To samo Rzym. 12:

w.2  – A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe.

Służba – nie wg wzorców tego świata, nie mamy się upodabniać do tego co jest w świecie. Jest wręcz wymagana przemiana umysłu z cielesnego (który posiada każdy grzeszny człowiek) na duchowy, abyśmy jako lud Boży zrozumieli jaka służba jest zgodna z wolą Bożą, co jest w oczach Bożych dobre – sprawiedliwe, miłe i doskonałe – czyli dojrzałe postępowanie.

Co to znaczy być sługą innych i na czym ta służba ma polegać?

Dwa ważne obszary to:
1. Uczynki
2. Intencje

UCZYNKI.

Służba to bardzo praktyczna część naszego życia. Nie da się służyć w teorii – ponieważ służba to właśnie przede wszystkim uczynki. Służbę na rzecz innych po prostu widać.

Diakon – sługa w zborze.

Przykład naszego Pana.

Nasz Pan nie przyszedł na ziemię w czasie pierwszej swojej obecności aby Mu służono. Nie przyszedł na świat, aby zdobyć rzeczy materialne: kupić dom, posiadłość, winnicę i spokojnie sobie żyć, mając majątek i … dużo sług, którzy by mu usługiwali.

Nie przyszedł, żeby służył samemu sobie, nie przyszedł też po to, żeby mu służono. Nie kierował się samolubstwem – przyszedł aby służyć innym — aby zrealizować pewien konkretny cel i żeby z jego służby wyniknęło błogosławieństwo dla innych.

Wymagało to od niego poniesienia wielkich kosztów wielkiej hańby, cierpień i ostatecznie życia. On wykonał tę służbę na naszą rzecz bo … zaistniała taka potrzeba. Gdyby nie było potrzeby takiej służby nie zrobiłby tego. To była to jedyna droga aby nas uwolnić spod panowania grzechu.

Nawet po swojej misji nie oczekiwał od Boga jakiejś formy nagrody: uwielbij mnie Ojcze tą chwałą jaką miałem u Ciebie zanim świat powstał. Bóg i tak go wywyższył i darował mu imię – naturę i urząd, które jest ponad wszelkie imię..

Pierwszy wniosek: służba = uczynki. rozumna służba = rozumne uczynki. Wiara bez uczynków jest martwa, podobnie i służba bez uczynków nie istnieje.

Co to znaczy rozumna służba? Potrzeby drugiego człowieka, nie jego zachcianki – z zastrzeżeniem, że te potrzeby są zgodne z wolą Bożą – abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe

• Nałóg – nie dasz przecież drugiemu człowiekowi pieniędzy na ten zaspokojenie tego nałogu chociaż bardzo tego pragnie. A czego ten człowiek potrzebuje? Wyzwolenia z tego nałogu.
• W sprawach duchowych podobnie: nie okażesz sympatii, poparcia czy uznania bratu lub siostrze, którzy zachowują złą postawę. Chociaż bardzo tego potrzebują i wręcz zabiegają o to. On potrzebuje wyzwolenia się z grzechu jaki w tym momencie nad nim panuje.

Nie wszystko czego inni pragną to naprawdę tego potrzebują.

Bóg nie zaspokaja wszystkich naszych pragnień – część naszych pragnień wynika z naszego samolubstwa, On wie lepiej co nam jest potrzebne. Nie zawsze to czego pragniemy jest tym czego potrzebujemy.

Istotna rzecz = umieć rozróżnić co jest rzeczywistą potrzebą drugiego człowieka a co jest jego zachcianką wynikającą z samolubstwa. Obiektem służby są rzeczywiste potrzeby duchowe lub doczesne, których najczęściej sami nie potrafią zaspokoić lub przychodzi im to z trudnością.

Co jest wolą Bożą jeśli chodzi o służbę?

Jakub 2:15,16 – Jeśli na przykład jakiś brat lub siostra nie mają w co się ubrać lub co jeść, a wy im powiecie: Idźcie sobie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie [gdzie indziej ] do syta – lecz sami nie dacie im nic z tego, co konieczne do życia – to na cóż wszystkie wasze słowa?

Bracia w Filipii – wspierają Apostoła Pawła.

Rzym.12: – okazje do służby można znaleźć np. w zborze.

w.3,4 społeczność braterską porównuje do ciała ludzkiego.

w.6 – Jeśli więc mamy różne dary według udzielonej nam łaski, to:

• jeśli ktoś ma dar prorokowania – czyli publicznego przemawiania – niech go używa zgodnie z wiarą,
• jeśli dar służby – niech służy, (dar służby, posługiwania – diakonia), czyli usługiwania
• jeśli dar nauczania – niech naucza – wyjaśniania Prawdy
• jeśli dar napominania – niech napomina,
• jeśli dar wspomagania – niech to robi z hojnością,
• – niech działa z gorliwością,
• kto pełni uczynki miłosierdzia, [niech to czyni] ochoczo…
• Wspierajcie świętych w potrzebach,
• okazujcie gościnność.

W stosunku do naszych nieprzyjaciół:

• Jeśli tedy łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go; jeśli pragnie, napój go

Bóg na pierwszym miejscu stawia sprawy duchowe:

1 Kor. 14:26 – Cóż tedy, bracia? Gdy się schodzicie, jeden z was służy psalmem, inny nauką, inny objawieniem, inny językami, inny ich wykładem; wszystko to niech będzie ku zbudowaniu.

Rzym. 14:17-19 – Albowiem Królestwo Boże, to nie pokarm i napój lecz sprawiedliwość i pokój, i radość w Duchu Świętym. Bo kto w tym służy Chrystusowi, miły jest Bogu i przyjemny ludziom. Dążmy więc do tego, co służy ku pokojowi i ku wzajemnemu zbudowaniu.

Dobra duchowe – służyć nimi w taki sposób aby inni byli zbudowani, rozwijali się w swoim poświęceniu.

Umycie nóg – większa potrzeba – duchowa lekcja nie tylko dla Apostołów ale także dla wszystkich jego naśladowców a więc i dla nas.

Drugi wniosek: służba na rzecz drugich powinna zaspokajać ich rzeczywiste najczęściej duchowe potrzeby.

Drugi OBSZAR nie mniej ważny – jeśli nie ważniejszy – służba musi być czyniona z właściwych pobudek. Głównym motywem służby jest miłość.

• 5:13 – Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.
• 1 Kor. 13:3 – I choćbym rozdał całe mienie swoje na żywność dla ubogich a miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże.

Jan.3:16 – tak Bóg umiłował świat…

Czy można pełnić służbę z innych pobudek niż miłość?

Bóg w Biblii pochwala dobrą służbę – czyli tę z dobrych pobudek a piętnuje służbę z niewłaściwych pobudek:

• 3:22 – Słudzy, bądźcie posłuszni we wszystkim ziemskim panom, służąc nie tylko pozornie, aby się przypodobać ludziom, lecz w szczerości serca, jako ci, którzy się boją Pana.

Pozorna służba, żeby ludzie podziwiali. Werset o podobnym wydźwięku:

• 6:6 – Nie pełniąc służby dla oka, jakobyście chcieli ludziom się przypodobać, lecz jako słudzy Chrystusowi, którzy pełnią wolę Bożą z całej duszy.

Można wykonywać służbę z motywem, że ktoś chce się podobać innym ludziom. Ludzki punkt widzenia – ludzkie zrozumienie służby. Boża zasada – służę innym ponieważ chcę się podobać Bogu.

Dlaczego niektórzy robią coś dla innych co im nie służy, co zaspokaja te właśnie samolubne potrzeby – zachcianki np. popierają ich niewłaściwe, a nawet popierają ich niechrześcijańskie postawy? Najwyraźniej chcą się im podobać, szukają ich aprobaty, uznania.

Apostoł Paweł nie zajmował takiej postawy:

1 Tes. 2:4 – Lecz jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych, aby nam została powierzona ewangelia, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który przenika nasze serca.

Gal. 1:10 – Czy oznacza to, że szukam uznania u ludzi? Nie, ja pragnę uznania tylko u Boga. Czy zależy mi na tym, by się przypodobać ludziom? Gdybym pragnął przypodobać się ludziom, z pewnością nie byłbym sługą Chrystusa.

Te fragmenty bardzo mocne – pokazują nam, że:

• jeśli służba jest wykonywana z innych pobudek niż te właściwe – to ktoś rzeczywiście jest sługą – ale nie jest sługą Jezusa Chrystusa
• tylko ta służba, która jest czyniona w szczerości serca, jak dla Pana – jest przyjęta przez Boga.

Jeśli ktoś pełni służbę aby być widzianym, aby być docenionym i dostrzeżonym przez innych to jego służba ma inny cel – służy, żeby skupić uwagę na sobie, a powinien na Bogu.

Warto znać swoje pobudki czyli umieć odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego coś robię.

Miłość – dobra wola jest tą właściwą siłą, która pobudza nas do działania w służbie dla Boga i bliźnich.

Miłość sprawia, że nasza służba staje się ofiarą żywą. Jeśli nie ma tej miłości to służba staje się ciężarem lub przykrym obowiązkiem.

Rzym. 12:11 –  W gorliwości nie ustając, płomienni duchem, Panu służcie.

Gorliwość, zaangażowanie, płomień, żar w tej służbie. Czyli nie opieszale, niechętnie, w zniechęceniu …

Dobra wola w intencjach skłania nas do skupienia się na innych. Cała sztuka to umieć zauważać te właściwe potrzeby innych, obserwować co się wokół nas dzieje i wykorzystywać okazję, żeby zaspokoić czyjeś właściwe potrzeby zgodnie z wolą Bożą.

Filip. 2:4 – Niech nikt nie szuka tylko własnego dobra, lecz niech myśli o sprawach innych.

Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!

Jeśli ktoś jest opieszały w tych rzeczach – to okazje do służby, których i tak teraz nie jest za wiele, będą go mijać. A więc nie będzie miał okazji do tego aby stać się sługą innych tak jak tego oczekuje od nas Bóg.

Taka postawa jest główna cecha owiec WT:

byłem nagi i przyodzialiście mnie, byłem chory i odwiedziliście mnie, byłem w więzieniu i przyszliście do mnie.

W tej przypowieści nic innego o tych owcach nie jest napisane. Tylko to! To właśnie postawa służby – to jest wszystko czego Bóg będzie oczekiwał w czasie restytucji i właściwie wszystko czego oczekuje od nas obecnie. Zwycięzcy tego okresu, którzy w ten sposób zyskają życie wieczne, które otrzymają właśnie w zamian za służbę na rzecz zmartwychwstałego świata. Zrobią to z miłości do Boga i z miłości do bliźniego.

Kozły? Służba na rzecz innych to nie robić im nic złego – będą korzystać z błogosławieństw Tysiąclecia wyłącznie dla swojej własnej korzyści. Taka postawa źle się dla nich skończy.

Nasz Pan zapyta ich: „Co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci uczyniliście dla mnie”.

Naszą największą przeszkodą jest SAMOLUBSTWO.

Samolubstwo – miłość do samego siebie to oczywiście niższa pierwszorzędna łaska, która nie jest wadą pod warunkiem że zajmuje swoje miejsce. Jeśli staje się wyższą pierwszorzędną łaską – dochodzi do takiej zamiany miejsc: miłości własnej z miłością obowiązkową czy bezinteresowną. Wtedy miłość własna zajmuje zbyt wysoką pozycję, zajmuje miejsce łaski kontrolującej i przejmuje nad nami kontrolę.

W Biblii nie znajdziemy ani jednej zachęty do tego aby pracować nad miłością do samego siebie. Mamy wiele zachęt do rozwoju owoców ducha ale nie spotkałem osobiście wersetu, w którym np. apostoł Paweł zachęcałby do rozwoju miłości własnej.

Miłuj bliźniego jak siebie samego czy: MIŁUJ SAMEGO SIEBIE TAK JAK BLIŹNIEGO?

Bóg wiedział, że my nie będziemy mieli problemu z tym, że bardzo mało kochamy siebie a bliźniego to aż za bardzo. Jest dokładnie odwrotnie.

Rzym. 6:6,19 –   Wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi; Po ludzku mówię przez wzgląd na słabość waszego ciała. Jak bowiem oddawaliście członki wasze na służbę nieczystości i nieprawości ku popełnianiu nieprawości, tak teraz oddawajcie członki wasze na służbę sprawiedliwości ku poświęceniu.

To jest coś co na pewno musimy zrobić: zniszczyć w sobie przesadną miłość własną. Umieścić tę zaletę tam gdzie jest jej miejsce.

Chrześcijanin działa na dwa fronty: z jednej strony stara się postępować w poświęceniu, żyć poświęconym życiem, wykonywać tę rozumną służbę Bożą a z drugiej strony karze swoje ciało – cielesne samolubne skłonności i podbija w niewolę, żeby jego życie było miłe Bogu, żeby było przyjemną dla niego wonią.

Rzym. 8:13 – Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie.

Łuk. 17:10 –  Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli uczynić, uczyniliśmy.

Brat Gohlke:

W tej lekcji wszyscy naśladowcy Jezusa mają naukę do zapamiętania, a szczególnie ma ona przemawiać do osób wzmiankowanych wyżej. Muszą pamiętać, że dzieło Bożej łaski, której są przedmiotem, jest wyrazem Bożej przychylności wobec nich i że ich posłuszeństwo Jego poleceniom ma na celu przede wszystkim ich poprawę i rozwój a także błogosławione przyszłe życie. Powinni pamiętać, że nawet ich służba dla Pana jest przywilejem i że ich usługi nie przynoszą Bogu pożytku.

Jesteśmy wszyscy sługami nieużytecznymi w tym sensie, że Bóg mógłby równie łatwo działać bez nas, w rzeczy samej, byłoby Mu łatwiej wykonać Swoje dzieło w inny sposób, aniżeli przez nas. Bóg mógłby użyć jako Swych posłańców aniołów lub różne życiowe środki opatrznościowe. Nikt z nas nie jest niezbędny do Jego pracy i Jego chwały. Zupełnie przeciwnie, sposobność wejścia do Pańskiej winnicy i pracowania w niej jest głównie dla naszej własnej korzyści. Służba przynosi nam pewne radości, których nie zdobylibyśmy w inny sposób. Przyczynia się do zyskania doświadczeń koniecznych dla naszego własnego rozwoju i uzdatnienia dla wyższych posług w Królestwie.

Wybrane fragmenty: Powinni pamiętać, że nawet ich służba dla Pana jest przywilejem i że ich usługi nie przynoszą Bogu pożytku …. posłuszeństwo Jego poleceniom ma na celu przede wszystkim ich poprawę i rozwój a także błogosławione przyszłe życie. Służba … przyczynia się do zyskania doświadczeń koniecznych dla naszego własnego rozwoju i uzdatnienia dla wyższych posług w Królestwie.

Czyli coś jednak z tej służby mamy dla siebie – w wyniku służby zyskujemy osobisty rozwój. Bardziej błogosławiony jest ten co daje niż ten co otrzymuje.

Dz.Ap.20:35 – W tym wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, należy wspierać słabych i pamiętać na słowa Pana Jezusa, który sam powiedział: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać.

Podsumowując:

1. Żeby być dobrym sługą Jezusa Chrystusa i bliźniego, trzeba wiedzieć na czym na służba ma polegać.
2. służba na rzecz drugich powinna zaspokajać ich rzeczywiste potrzeby duchowe lub doczesne, których najczęściej sami nie potrafią zaspokoić lub przychodzi im to z trudnością.
3. Służba musi być czyniona z dobrych pobudek. Głównym motywem służby jest miłość.
4. Żeby służyć innym trzeba dostrzegać te obszary, trzeba uświadamiać – trzeba umieć zauważać.
5. POKORA – słudzy nieużyteczni.

Kto jest największym sługą we wszechświecie? Czy jest coś co możemy Bogu dać? Czy jest coś czym moglibyśmy zaspokoić jakiekolwiek Boże potrzeby? Nie mamy nic takiego, jesteśmy za mali. My możemy tylko od Niego brać. Jak wiele dostajemy każdego dnia, jak bardzo ten wielki Bóg dba o wszystkie nasze sprawy, pomimo tego, że często nie doceniamy tego, a wręcz szemramy, narzekamy, nie mówiąc o tym że większości rzeczy, które Bóg dla nas zrobił nie jesteśmy w stanie nawet zauważyć.

Dobrze sługo dobry i wierny – wejdź do Królestwa Bożego.

—
PIERWSZY WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Wesele w Kanie Galilejskiej
—

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.” (Łk 1, 26-38)

W ten sposób podpisała carte blanche – zgodę na całą przyszłość, od Betlejem, przez egipskie wygnanie i lata w Nazarecie, przez krzyż (…) Cokolwiek się zdarzy – jestem służebnicą Twoją. Jestem na Twoje rozkazy. Dysponuj mną, jak swoją własnością. Należę do Ciebie – cała Twoja. My także mamy swoje zwiastowania. My także jesteśmy Bogu potrzebni. (…) Ale człowiek naszego wieku mówi chętniej: Nie będę służył. Jest panem ziemi i śni mu się panowanie nad innymi planetami, choć – co prawda – trudniej zapanować nad sobą, kierować własnym rozwojem i sercem.

Sięga po władzę nad klimatem, potrafi czasem zmusić deszcze, burze i chmury, aby mu służyły. Ale nie ma władzy nad zmienną pogodą własnych nastrojów, jest bezradny wobec niżu, depresji i szalejącej burzy zmysłów. Chce zmienić kierunek rzeki i wykorzystać siłę wiatru. Lecz sam nie ma siły iść pod prąd. Jak trzcina chwiejąca na wietrze, poddaje się bezwolnie opiniom, presjom, obietnicom.

Wożą go coraz szybsze samochody, wyręczają go w pracy mózgi elektronowe. Ale kochać, cierpieć, tęsknić musi sam i – nie potrafi.

Żeby zaoszczędzić czas i energię ma ekspresy, komiksy, błyskawiczną zupę w proszku i szybkoobrotowe wiertarki. Ma też mnóstwo rozrywek, które obiecują relaks. Ale – rzecz dziwna – jest coraz bardziej zmęczony i nie wie, co się dzieje z tym zaoszczędzonym czasem. Buduje więc kina i stadiony, ale też – kliniki psychiatryczne i oddziały odwykowe, a te wciąż nie mogą pomieścić ludzi zmęczonych życiem.

Potrafi przedłużyć życie swemu pokoleniu. Może odroczyć śmierć, umie przeszczepiać serce i nerki, obmyśla sposób obrony przed inwazją raka. Lecz jednocześnie bez mrugnięcia oka tępi zdrowe i kwitnące życie nienarodzonych. Gdyby zaś chciał – może w ciągu paru sekund znieść z powierzchni ziemi wszelkie życie. Ma sposób. Jest niewolnikiem rzeczy, nad którymi kazano mu panować. Olbrzym zniewolony przez krasnoludki.

Nie został stworzony na niewolnika. Otrzymał wolność i cały świat w dzierżawę. Ma czynić sobie ziemię poddaną, a wszystko, co na ziemi, ma służyć człowiekowi. Do kogo zaś należy on sam, człowiek, jedyne na ziemi stworzenie ukształtowane na obraz i podobieństwo Boga? Tęsknotą człowieka jest należeć do kogoś. Mieć zdrowe i mocne korzenie, które gwarantują bezpieczeństwo i radosne poczucie przynależności. Być potrzebnym. Ofiarować się komuś. Bez tego nie ma miłości. Bez miłości zaś nie ma życia. Wszystko traci koloryt, światło i sens. Nie ma dla kogo żyć i pracować. Do kogo więc należeć? Komu służyć? Komu ofiarować siebie? Komu powiedzieć – Cały Twój? I kto może przyjąć ten dar – człowieka – jego myśli, ciało, duszę, ból i radość, początek i koniec, jego życie i śmierć i wieczność.

– Cała Twoja jestem – mówi dziewczyna do swego chłopca. Ale on nie pragnie jej całej. Jej myśli go nie obchodzą. Z jej duszą nie wiedziałby co począć.

– Cały twój jestem – mówi chłopiec do swej dziewczyny. Ale niewiele może jej ofiarować z tej całości – część swego serca roztrwonił w rozlicznych przygodach, reszta już dawno wymknęła się spod jego władzy, już sam nie należy do siebie. Czyż można ofiarować komuś to, czego się nie posiada?

Cały twój – mówi człowiek do pieniądza. – Pochłaniasz mnie całkowicie. Poświęcam ci wszystkie siły, myśli i tęsknoty.

Cały swój – mówi egoista zamykając szczelnie drzwi do swego domu. – Mam wyłączne prawo do swego życia i szczęścia. Tylko do mnie należy mój czas, zdrowie i los.

Cały twój – mówi też człowiek swemu nałogowi, kaprysom, ambicjom i przyjemności. (…)

Człowiek nie należy do rzeczy, bo te mają być jego posłusznymi sługami.

Ani do ziemi, bo ta ma być jemu poddana.

Ani do działania, bo ono jest tylko drogą do podporządkowania ziemi.

Ani do siebie, bowiem jeden Bóg jest tym, od którego wyszliśmy i do którego powrócimy.

Należy więc do Boga. I najpiękniejsze, co może zrobić, to ze swojej <<wolnej stopy>>, z wolnego wyboru powiedzieć: Oto ja sługa Twój, Boże. I sługa sług Twoich, do których mnie poślesz. Ty, który klękałeś przed ludźmi w Wieczerniku, aby im nogi umywać.
Nie będę służył rzeczom, lecz Tobie.
Nie będę się chwiał – jak trzcina – za byle powiewem, bo o Twoje słowo opieram moje słowa, na Twojej mądrości buduję moją wiedzę, z Twojej obecności czerpię wiarę, radość i odwagę.

Należę do Ciebie, nie w części, ale w całości. Nie oddaję Ci tego, co mi zbywa, lecz wszystko. Nie należę do Ciebie tylko w niedzielę, lub tylko w czasie większych świąt, ale zawsze. Nie chcę dawać świeczki Tobie, a komuś innemu ogarek.

Wszystko należy do Ciebie, Cały Twój.

Szczęśliwi ci wszyscy, co potrafią jak Maria powierzyć się Bogu – błogosławione są wówczas owoce ich życia. Mogą się wówczas bezpiecznie oddać drugiemu człowiekowi, działaniu, ideom, może ich pochłaniać nauka, praca, rozmowa z dzieckiem, śpiew i wspaniały zjazd na nartach z ośnieżonego stoku góry – bowiem wszystkie ich słowa, myśli i uczynki są różne z Ducha poczęte, jeśli potrafią powiedzieć Cały Twój i – dotrzymać.”

Słowo to występuje w Nowym Testamencie równo 100 razy, a większość z tych miejsc to różne rady, jak powinniśmy żyć RAZEM i jak wspierać JEDNI DRUGICH na drodze do Królestwa Bożego.

Zapraszamy do WSPÓLNEGO rozważenia słowa ALLELON.

Zaczynamy od pozytywnych rad, czyli takich, które mówią, co mamy robić.

Nr 1 – KOCHAJCIE JEDNI DRUGICH

Ta myśl pojawia się najczęściej. Co najmniej 12 razy wprost napisano w Biblii: „Kochajcie jedni drugich”. „Miłujcie się wzajemnie”, „społecznie” czyli allelon. Na przykład w Ew.Jana 13:34 czytamy słowa Pana Jezusa: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się społecznie miłowali; jakom i ja was umiłował, abyście się i wy społecznie (greckie allelon ) miłowali. Stąd poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeśli miłość mieć będziecie jedni wobec drugich ( [znów:] allelon ).”

Czy można realizować miłość bez bycia „jedni z drugimi”? A dodatkowo czym w ogóle jest miłość w działaniu? Tak wiele mówimy o miłości, ale jak ma się wyrażać? Mam nadzieję, że pomogą nam nieco kolejne rady ze słowem „allelon”.

Rada Nr 2 – Szanujcie jedni drugich

Rzym. 12:10 – W okazywaniu szacunku jedni drugich [allelon] wyprzedzajcie.

Dobry przykład takiego szacunku to pewien muzyk-pianista, którego przyjaciel tak go wspomina – posłuchajcie – „To, co podziwiam w tym człowieku najbardziej, to jego pragnienie, aby ci, którym akompaniuje wypadli i brzmieli jak najlepiej. Obserwowałem Go w takich sytuacjach i jestem zachwycony. Bez przerwy kontroluje głośność swej gry, tak by nie zagłuszyć wokalisty. Biegniki i tremola, które wypływają spod jego palców tylko podkreślają cudzy występ. Gdy zachodzi potrzeba potrafi nawet zatuszować czyjeś błędy. Co najważniejsze, największą satysfakcję sprawia mu to, gdy osoba, której akompaniował, została przez słuchaczy nagrodzona pochwałami za dobre wykonanie.”

Tutaj mowa o muzyce, ale tak samo jest w życiu. Czy staram się żeby ci wokół mnie brzmieli jak najlepiej? Czy potrafię się cieszyć kiedy są doceniani i kiedy coś im się uda

Szacunek wyraża się też poprzez wzajemną pomoc. I taką też zachętę mamy w Nowym Testamencie. Rada nr 3 – SŁUŻCIE JEDNI DRUGIM.

Galatów 5:13 – „Bo wy ku wolności powołani jesteście, bracia! tylko pod zasłoną tej wolności ciału nie pobłażajcie, ale z miłości służcie jedni drugim. [służcie sobie allelon]”

Może czasem byśmy chcieli w jakiś wielki sposób służyć, żeby ktoś to też zauważył.
Ktoś jednak dobrze to ujął: „na dole drabiny zaszczytów zawsze jest dość miejsca do służby.” Powtórzę, bo to ważne: „na dole drabiny zaszczytów zawsze jest dość miejsca do służby.”Przed ostatnią wieczerzą żaden z apostołów nie zabrał się za mycie nóg drugim. Zrobił to dopiero Jezus. Nauczyciel i PAN dał nam wszystkim przykład.

Na pewno w takich czasach jak dziś jest dużo okazji, by pomagać drugim. Wystarczy mieć otwarte oczy. Pytanie czy mi się chce robić te rzeczy, których nie robią drudzy?

Rada nr 4 – PRZYJMUJCIE JEDNI DRUGICH. Rzymian 15:7 – „Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem [przygarniajcie siebie allelon], bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga.” Przygarniajcie, przyjmujcie lub akceptujcie siebie nawzajem – tak tłumaczone jest greckie słowo „proslambano” z tego wersetu.

Czy takie akceptowanie lub przyjmowanie jedni drugich to trudna sprawa czy łatwa sprawa? Jest łatwa, dopóki ktoś naprawdę nas nie zdenerwuje. A może się wzajemnie denerwować na wiele sposobów, bo po prostu jesteśmy różni i mamy różne wady.

Zobaczmy List do Rzymian 15:1 – „A my, którzy jesteśmy mocni [w wierze], powinniśmy znosić słabości tych, którzy są słabi, a nie szukać tylko tego, co dla nas dogodne. Niech każdy z nas stara się o to, co dla bliźniego dogodne – dla jego dobra, dla zbudowania. Przecież i Chrystus nie szukał tego, co było dogodne dla Niego”

Chrystus nie szukał tego, co było dogodne dla Niego. Spójrzmy na Jezusa i pomyślmy jak bardzo szukał dobra innych. Najpierw zrezygnował z nieba i chwały w niebie, po to, żeby przyjąć zadanie od Ojca i stać się człowiekiem, urodzić się w biednej rodzinie.
na Golgocie dla nas. Kiedy był na ziemi zniżył się do grzeszników i biedaków, ale rozmawiał też z uczonymi w Piśmie i faryzeuszami. Nikim nie gardził. Popatrzmy na Niego. Zdecydował się, że przejdzie przez Drogę Krzyżową i odda swoje życie za nas…

To największy wzór. Ale to „akceptowanie jedni drugich” znaczy coś jeszcze. Nie osądzajmy się w sprawach, o których Biblia nie mówi wyraźnie, że są grzechem. Nie twórzmy pozabiblijnych reguł, których trzeba przestrzegać, by zyskać „uznanie”.
Z drugiej strony, jeśli cieszymy się wolnością, ale wiemy, że dla innych pewne rzeczy mogą być problemem, nie starajmy się „szokować” drugich na siłę. Rzymian 14:13 – „Przestańmy więc wyrokować jedni o drugich. A raczej to zawyrokujcie, by nie dawać bratu sposobności do upadku lub zgorszenia.”

Rada 5 – „BĄDŹCIE JEDNOMYŚLNI MIĘDZY SOBĄ”

Rzym. 15:5 – A Bóg cierpliwości i pociechy niech wam da, abyście byli jednomyślni między sobą [allelon] według Chrystusa Jezusa. (BW)

Wśród chrześcijan jest miejsce na wiele różnic. A jednak mamy też zachętę do bycia jednej myśli. Co to znaczy? Udzielę tu głosu bratu Russellowi, którego czasami cytuję w tych nagraniach. Napisał on tak:

„„[wszyscy] muszą pojąć rzeczy podstawowe – 1 – że wszyscy są grzesznikami, – 2 – że Jezus Chrystus, nasz Przewodnik, odkupił nas przez swą ofiarę dokonaną na Kalwarii, – 3 – że znajdujemy się teraz w szkole Chrystusowej, gdzie uczymy się i przysposabiamy do Królestwa i naszej w nim służby, i że do szkoły tej mają wstęp tylko ci, którzy wszystko poświęcili dla Pana. Wszyscy muszą te rzeczy rozumieć oraz zawsze i całkowicie się z nimi zgadzać(…) wszyscy jednak potrzebujemy wzajemnej cierpliwości i wyrozumiałości dla odmienności innych, za tym wszystkim musi stać miłość, która pomnaża każdą łaskę ducha, w miarę jak dochodzimy do jej pełni.”

Gdyby tylko stosować się do tych myśli, wiele sporów by się skończyło. Wszyscy mogliby duchowo rosnąć, ale każdy w swoim tempie. Trzeba tu jednak pamiętać, że cierpliwość i wyrozumiałość jednych nie powinna być nadużywana przez drugich. Każdy powinien mieć na względzie dobro drugich.

Rada nr 6 – Zachęcajcie i napominajcie jedni drugich

1 Tesaloniczan 5:11 – „Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie.”

Zachęcanie się allelon to całkiem łatwe zadanie. Każdy z nas może zachęcać drugich swoim przykładem, przeczytaniem wersetu z Biblii, opowiedzeniem historii ze swojego życia, przez śpiew, przez rozmowę, głoszenie ewangelii i zwykłe bycie jeden z drugim, czasami „allelon” wystarczy tylko po prostu BYĆ. Każda nasza okazana zaleta może być zachętą dla drugich.

Czymś trudniejszym jest napominanie. Pisze o nim apostoł Paweł w Rzymian 15:14 –
„A pewny jestem, bracia moi! i ja sam o was, że jesteście i wy sami pełni dobroci, napełnieni wszelką znajomością, i możecie jedni drugich napominać.” (BG)

Greckie słowo noutheteo tłumaczone tutaj w Biblii Gdańskiej jako napominać oznacza korygować czyjeś postępowanie lub ostrzegać kogoś. Apostoł Paweł daje tu konkretne kwalifikacje osób, które mogą z powodzeniem napominać:

1) Trzeba być pełnym dobroci – bo tylko miłość; dobroć to dobra motywacja do napominania

2) Trzeba być napełnionym wszelką znajomością – chodzi tu o znajomość Biblii, zwłaszcza w temacie, w którym chcemy kogoś napominać

Ostatnia rada, nr 7 — Bądźcie członkami jedni drugich— Zobaczmy Efezjan 4:25 – „Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.”
Mamy tu powód, dlaczego mamy tak się starać i czynić wszystkie inne rzeczy. Wg Biblii nie tylko jesteśmy jedną Bożą rodzinę, ale jako społeczność tworzymy jeden organizm, jedno ciało, którego głową jest Jezus.
Rzymian 12:3-5 – „Mocą bowiem łaski, jaka została mi dana, mówię każdemu z was: Niech nikt nie ma o sobie wyższego mniemania niż należy, lecz niech sądzi o sobie trzeźwo – według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył. Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają te sama czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami.”

Apostoł Paweł uczy tu ważnych spraw:
1. żaden chrześcijanin nie może działać efektywnie w pojedynkę. My naprawdę jesteśmy członkami jedni drugich. Żaden członek społeczności nie może powiedzieć: Nie potrzebuję innych. Wszyscy potrzebujemy siebie nawzajem ( czyli allelon ). Jeśli nie widzisz tego jak potrzebujesz innych, odwróć pytanie i spytaj: co ja mogę zrobić dla kogoś?
2. żaden członek zboru ( czyli ciała ) nie może czuć się ważniejszy od innego.
Tak jak w ciele każda jego część ma określoną funkcję, tak i w zborze. Nie każdy będzie okiem, nie każdy uchem, nie każdy ręką i nie każdy nogą. Lecz liczy się cały organizm i wszyscy jesteśmy po prostu tam, gdzie umieścił nas Bóg. To byłby poważnie chory organizm gdyby jedna część ciała zazdrościła drugiej części jej roli. Gdyby ucho chciało przejąć funkcję oka, a ręka – nogi.

Oczywiście są i napomnienia negatywne, czyli takie, którą mówią czego nie mamy robić allelon. Na przykład:

1 – „Nie obmawiajcie się allelon” – nawzajem – jeden drugiego (Jakuba 4:11)

2 – „Nie okłamujcie się allelon” – nawzajem (Kolosan 3:9)

3 – „Nie zazdrośćcie sobie allelon” – jedni drugim (Galatów 5:26)

4- „Nie drażnijcie się allelon” – się nawzajem (Galatów 5:26)

5 – „Nie krzywdźcie się allelon” – jeden drugiego (Dzieje 7:26)

Myślę, że zastanowienie nad słowem allelon może pomóc nam w relacjach wszędzie gdzie żyjemy pośród ludzi, a szczególnie w rodzinie i w zborze. Oby dobry Bóg pokazał nam jak mamy się allelon miłować i budować jedni drugich.

Jeśli znacie jakieś inne biblijne użycia słowa ALLELON – co mamy robić, a czego nie mamy robić sobie nawzajem – to podzielcie się nimi w komentarzach. Serdecznie pozdrawiam!

W krajach wschodnich, gdzie chodzono w sandałach, sprawa mycia nóg nie była tylko wyrazem szacunku i zwyczajem, lecz koniecznością. Gorący klimat, luźne, otwarte sandały oraz kurz na drogach i ścieżkach sprawiał, że po wejściu do domu z podróży mycie nóg było rzeczą prawie konieczną. (fot. lumoproject)

W trzynastym rozdziale Ewangelii wg Jana opisany został moment, gdy Jezus z uczniami zasiadali do ostatniej wieczerzy. To Pan i Nauczyciel był tym, który się uniżył – wziął miskę z wodą, ręcznik i umył nogi swoim uczniom.
Nie zrobił tego bez powodu:

„A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.” (Jana 13:13-15)

Przykład naszego Pana nie tyle stosuje się do rodzaju usługi (dosłownego mycia nóg), ile do samego faktu służby. Na ile rozumiemy w przykładzie tym nie było żadnej ceremonii, którą naśladowcy Jezusa mieliby sprawować co miesiąc, co rok lub w jakimś innym czasie. Chodziło o przykład mówiący, że uczniowie Pana mają się wzajemnie miłować i służyć jedni drugim. Nie pogardzać choćby najniższą służbą dla dobra i wygody drugich.

Ci, którzy tę sprawę tłumaczą jako ceremonię, coś jak symboliczna uroczystość Wieczerzy Pańskiej lub chrztu, są naszym zdaniem w błędzie. W tym myciu nóg nie zdaje się być nic symbolicznego. Jest tam tylko (lub aż) ilustracja pokory, która powinna cechować wszystkie sprawy życia – gdyby ktoś z wiernych potrzebował mycia lub jakiejkolwiek pomocy niższego rodzaju, jego bracia powinni chętnie i z radością usłużyć mu i każdy posiadający Ducha Panskiego na pewno wyświadczyłby taką usługę. Wydaje się jednak, iż pogląd, że każdy z wiernych powinien najpierw umyć swoje własne nogi, a potem mają myć nogi jedni drugim ceremonialnie, jest przeciwny przykładowi, jak Pan polecił nam naśladować. Przykładem była służba, a nie jakaś bezcelowa ceremonia.

Na zdjęciu: papież Franciszek i ceremonialne mycie nóg (fot. reuters). W przykładzie Jezusa chodziło raczej o rzeczywistą, codzienną służbę w pokorze i miłości.

Raz w roku, w dniu poprzedzającym Wielki Piątek, papież myje nogi dwunastu żebrakom w podeszłym wieku. Są oni wzięli z ulicy i przygotowani wcześniej przez osobiste mycie dokonane w samotności. Późniejsze, ceremonialne mycie nóg żebrakom przez papieża odbywa się w obecności różnych dostojników kościelnych i fleszy kamer. Podobna ceremonia była dokonywana w przeszłości przez władców, np. Józefa, cesarza Austro-Węgier. Żadna z tych ceremonii nie była jednak, naszym zdaniem, zgodna z przykładem naszego Pana – raczej sprzeciwiają się temu przykładowi pokory i służby – tak samo jak podobne ceremonie w innych wyznaniach chrześcijańskich (np. u Adwentystów Dnia Siódmego).

*****

Fragment z „Codziennej niebiańskiej manny”, 23 maja:

„Wy powinniście jedni drugim nogi umywać” – Jana 13:14.

„Oznacza to, że uczniowie Chrystusa powinni wzajemnie troszczyć się o swoje dobro, by zachowywać siebie nawzajem w czystości, świętości i szczerości oraz pomagać sobie wzajemnie w przezwyciężaniu doświadczeń, pokus i zasadzek obecnego złego świata, pochodzących z trzech źródeł pokuszenia: „świata, ciała i diabła”. Tylko wtedy, gdy rozwijamy różne łaski Ducha – cichość, cierpliwość, łagodność, braterską uprzejmość i miłość –możemy mieć nadzieję, że staniemy się szczególnie pomocni dla innych w przywdziewaniu tych ozdób charakteru i czystości życia, a także w pozbywaniu się skaz świata i ciała.” (R 2200)

„Napominając nas do wzajemnego mycia nóg, Pan z pewnością nie myślał o literalnych nogach, gdyż w obecnych warunkach byłoby to przeciwieństwem ducha, którego zamanifestował przez umycie nóg Swoich uczniów. Jak przez umycie ich nóg Jezus sprawił, że poczuli się wygodnie i w ten sposób im usłużył, tak Jego napomnienie, zachęcające nas do wzajemnego mycia nóg, oznacza służenie sobie nawzajem w miłości, choćby w najskromniejszy sposób.”

Zobacz też: Umycie nóg jako lekcja pokory (R 5090)

Równoległe cytaty biblijne: Mat. 4:19; 10:16-24; 20:25-28; 23:8-11; Jana 4:36-38; Łuk. 10:1,2; Dz.Ap. 6:3,4; 13:1-3; 20:24; Rzym. 10:14,15; 1 Kor. 9:16-20; 2 Kor. 5:18-20; Efez. 4:11,12; Żyd. 5:4; Iz. 32:20; 52:11; Jer. 20:9; Mal. 2:6,7; Jana 13:13-17; 1 Kor. 3:7-10.