grafika: juliofreitas.com

Doktryna o wyborze w jej ogólnym ujęciu jest niezwykle odpychająca, pełna stronniczości i nierówności; jest to jednak wynik niezrozumienia przesłania Słowa Bożego na ten temat. Wybór, o którym uczy Pismo Święte i który tu postaramy się przedstawić, musi przez wszystkich zostać uznany za jedną z największych doktryn Biblii – ugruntowaną nie tylko na łasce, ale też na sprawiedliwości, równości – i to zupełnie bezstronnej. Krótko mówiąc, błędne zrozumienie wyboru zakłada, że Bóg, skazawszy całą ludzkość na wieczne męki, wybrał z rasy ludzkiej w celu zbawienia jedynie „maluczkie stadko” – zezwalając, by ogromna większość pozostałej ludzkości poszła na niewyobrażalne męki, na które ich Bóg przeznaczył zanim jeszcze zostali stworzeni. Wyznanie Westminsterskie, które najlepiej przedstawia ten istniejący jeszcze fałszywy pogląd, wyraźnie twierdzi, że nie należy uważać tego wybranego „maluczkiego stadka” za zbawione z powodu ich zasługi bycia godnymi, ale tylko i wyłącznie dzięki wszechwładnej woli Boga.

Właściwe zrozumienie wyboru, które, jak wykażemy, Biblia zawsze popiera, jest wręcz odwrotne. A mianowicie, śmierć (a nie wieczne życie w torturach) była karą dla ludzkości i dotknęła wszystkich ludzi z powodu nieposłuszeństwa jednego człowieka. Łaska Boża zamanifestowana w odkupieniu, jakie jest w Chrystusie Jezusie, odkupiła cały świat przez Jego ofiarę, która była „ubłaganiem [zadośćuczynieniem] za grzechy nasze [Kościoła]; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata” – 1 Jana 2:2. Pan Bóg obrał taki plan, że Jego jednorodzony Syn miał mieć przywilej odkupienia ludzkości kosztem swego własnego życia i że w nagrodę powinien zostać wielce wywyższony do boskiej natury, a ostatecznie „błogosławić wszystkie narody ziemi” poprzez obudzenie ich ze snu śmierci, przyprowadzenie ich do znajomości Prawdy, pomagając chętnym i posłusznym dojść do pełni doskonałości ludzkiego życia oraz do błogosławieństw i warunków lepszych niż w Edenie.

Bóg obrał taki plan, że pewna liczba „świętych”, podlegająca Jednorodzonemu, będzie stanowić Jego współdziedziców w chwale, czci i nieśmiertelności Nowego Stworzenia oraz będzie mieć udział w dziele błogosławienia ludzkości przez restytucję człowieka. Obecny Wiek Ewangelii nie ma na celu takiego błogosławienia i odnowy świata, lecz jedynie powołanie ze świata „maluczkiego stadka”, by stanowiło „prawdziwie wybranych” Bożych, którzy by stanęli na próbie i przechodzili doświadczenia wiary, miłości i posłuszeństwa, i przez to „powołanie i wybranie swe mocnym czynili” (2 Piotra 1:10). Ale ten sposób powołania i wybrania owego „maluczkiego stadka” nie zuboża ani nie krzywdzi niewybranych, którzy w żaden sposób nie są potępieni, dlatego że nie zostali powołani, że ich pominięto. Podobnie jak ogromna większość ludzi naszego kraju nie jest skrzywdzona ani potępiona, gdy przy wyborach na stanowiska rządowe nie znalazła się wśród wybranych. Tak jak celem ziemskich wyborów jest wyszukanie odpowiednich ludzi na dane stanowiska, by byli błogosławieństwem dla narodu, tworząc mądre prawa i dobrze rządząc, tak błogosławieństwo, które przygotowuje Bóg, nie krzywdzi niewybranych, ale ma na celu sprowadzić błogosławieństwo na nich wszystkich przez to, że wybrani stanowić będą królewskich sędziów, królów oraz kapłanów Wieku Tysiąclecia i pod ich zarządem błogosławione będą wszystkie narody ziemi.

_______
fragment 4. rozdziału książki pt. „Nowe stworzenie” autorstwa Charlesa Taze’a Russella. Kliknij tutaj, aby przeczytać całość [pdf, treść artykułu od strony 163]

Jan Kalwin, główny ideolog poglądu mówiące, że część osób jest predestynowana do zbawienia, a część do potępienia.

Jeśli chodzi o kalwinizm, ograniczający Boską miłość, okup Chrystusa i dzieło Ducha tylko do zbawienia wybranych, podamy dowody, że Boska miłość, okup Chrystusa i dzieło Ducha w celu zbawienia są przeznaczone dla całej rodziny ludzkiej: (1) Boska miłość i możliwość dla każdego w celu zbawienia; (2) śmierć Jezusa za każdego w celu zbawienia; oraz (3) dzieło Ducha dla każdego w celu zbawienia. Wiele wersetów potwierdza te trzy twierdzenia. Przyjrzyjmy się pokrótce głównym z nich w każdym z tych trzech punktów: (1) Boska miłość i możliwość dla każdego w celu zbawienia. Bóg tak umiłował świat, że dla jego zbawienia dał Swego Syna (Jana 3:16,17). Swą miłość do ludzkości okazuje przez oddanie Chrystusa, by umarł za niepobożnych (Rzym. 5:6-8). Jego miłość do świata sprawia, że postanawia zbawić wszystkich ludzi z Adamowego wyroku i doprowadzić ich do dokładnego poznania prawdy (1 Tym. 2:4). Z powodu Swej miłości jest On zatem Zbawicielem wszystkich ludzi od tego wyroku (1 Tym. 4:10). Jego miłość jest łaską Boga, która „się okazała, niosąc zbawienie wszystkim ludziom” (Tyt. 2:11; w cudzysłowie podaliśmy dosłowne tłumaczenie). Jego miłość do wszystkich w celu zbawienia wyraziła się w oddaniu Chrystusa, by umarł za rodzaj ludzki, jak czytamy w Tyt. 3:4: Okazała się dobroć i miłość Boga, naszego Zbawiciela, do człowieka. Te i liczne inne wersety z pewnością uczą o tym, że Bóg miłuje wszystkich ludzi w celu zbawienia i umożliwia je.

(2) A teraz kilka wersetów dowodzących, że Chrystus umarł za wszystkich ludzi w celu zbawienia: Śmierć naszego Pana za cały ród grzeszników jest bardzo obrazowo i proroczo opisana w Iz. 53:4-12. Jest On Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata [grzech Adama, w którym udział ma cała ludzkość] (Jana 1:29). Jezus powiedział, że jeśli zostanie przybity do krzyża za grzech człowieka, pociągnie do Siebie wszystkich ludzi (Jana 12:32,33). Jak grzech i nieposłuszeństwo Adama na wszystkich ludzi sprowadziły grzech i śmierć, tak posłuszeństwo i sprawiedliwość Chrystusa przyniesie zniesienie tego grzechu i śmierci, by wszystkim umożliwić zdobycie prawa do życia (Rzym. 5:18,19). Okup Jezusa został złożony za wszystkich ludzi, co czyni Go Pośrednikiem dla wszystkich (1 Tym. 2:5,6). Dzięki Boskiej miłości, łasce, skosztował śmierci za każdego człowieka i w tym celu musiał stać się równoważną ceną za Adama (Żyd. 2:7-9). Jest zadośćuczynieniem wobec Boskiej sprawiedliwości, nie tylko za grzechy Kościoła, lecz także świata (1 Jana 2:2).

(3) W wyniku Boskiej miłości, która dała Chrystusa na okup za wszystkich ludzi, oraz śmierci Chrystusa za wszystkich, dzieło Ducha w celu zbawienia obejmie w Tysiącleciu bez wyjątku wszystkich niewybranych z rodzaju Adama, tak jak teraz obejmuje wybranych. Myśl ta jest treścią naprawdę bardzo wielu wersetów, z których przytoczymy stosunkowo niewiele: Wykonując tysiącletnie dzieło Ducha, Chrystus, jako Nasienie Abrahama, będzie błogosławił dla celów zbawienia wszystkie rodziny, rodzaje i narody ziemi (1 Moj. 12:3; 18:18; 22:18; Gal. 3:16,29). Na prośbę Chrystusa Bóg da Mu w Tysiącleciu narody i krańce ziemi [cały rodzaj ludzki] jako Jego dziedzictwo i własność (Ps. 2:8). Wszystkie krańce ziemi, wszystkie rodziny narodów oraz wszyscy zstępujący w proch [wszyscy umarli w Adamie] zwrócą się do Pana, będą Go czcić i kłaniać się przed Nim (22:28-30). Bóg stworzył wszystkie narody, a niektóre już nie istnieją; także i one będą w Tysiącleciu czcić i wielbić Jego (86:9). Bóg wszystkim objawi Swój plan i zrozumie go cały świat (98:2,3). Wszystkie narody staną się częścią Królestwa Bożego (Iz. 2:2), ponieważ poznanie Boga będzie głębokie jak morze i powszechne, a wszystkie narody będą szukać Chrystusa (11:9,10). Królestwo zniszczy każdy skutek klątwy i zadowoli wszystkich, choć niektórych tylko na pewien czas (25:6-9). Wszyscy niewybrani, nieznający Boskiej prawdy, wyraźnie ją zrozumieją (29:18,24). Wszystkie ślepe oczy i głuche uszy zrozumienia ujrzą i docenią prawdę; okaleczeni moralnie będą robić szybkie postępy na gościńcu Świątobliwości, a odkupieni Pańscy (oddał On Siebie na okup za wszystkich ludzi) powrócą z grobu, by cieszyć się radością Królestwa, a smutek klątwy zostanie usunięty (35:5,6,10). Wszelkie ciało ujrzy [doświadczy] zbawienie z wyroku śmierci, jakiego dokona Bóg (40:5). Wszyscy niewybrani będą pod tak wielkim wrażeniem, że zgodnie z obietnicą potwierdzoną przysięgą przez pewien czas wszyscy będą poświęceni, choć później niektórzy odpadną (45:22,23; Iz. 26:9,10). W wyniku objawienia całemu światu Chrystusa przez Boga wszyscy wyraźnie zrozumieją Boskie dzieło zbawienia (52:10). Od najmniejszego do największego z nich poznają Pana (Jer. 31:34), ponieważ Bóg przygotował zbawienie jako radość dla wszystkich niewybranych, wzbudzając nawet tych z Izraela, którzy upadli w Żydowskim Żniwie (Łuk. 2:10,31-34), ponieważ Jezus – jako prawdziwa światłość – będzie uczył prawdy każdego człowieka, jaki przyszedł na świat (Jana 1:9) – w dniu, gdy ukrzyżowany Jezus pociągnie do Siebie wszystkich ludzi (12:31,32). Z Filip. 2:10,11 (zgodnie z Iz. 45:22,23; Rzym. 14:11) dowiadujemy się, że każde kolano, łącznie z kolanami tych, którzy znajdowali się w stanie śmierci („pod ziemią”), ugnie się przed Jezusem, a każdy język, łącznie z językami tych, którzy znajdowali się w stanie śmierci, wyzna, że Jezus jest Panem. Niektórym w tym życiu, pozostałym w przyszłości Bóg podaje świadectwo Swej miłości do wszystkich, śmierci Chrystusa za wszystkich oraz dzieła Ducha za wszystkich (1 Tym. 2:5,6). Chociaż teraz dzieło Ducha obejmuje tylko wybranych (Joela 2:29), w Wieku Tysiąclecia obejmie ono wszystkich niewybranych (Joela 2:28; Obj. 22:17). Wtedy bowiem Chrystus stanie się Panem, Władcą umarłych (Rzym. 14:9), łącznie z ludami Sodomy, Gomory, miast na równinach oraz ludźmi z dwupokoleniowego południowego królestwa, a także dziesięciopokoleniowego królestwa północy (Ezech. 16:53-63). Tak więc te trzy punkty: (1) Boska miłość do wszystkich, (2) śmierć Chrystusa za wszystkich oraz (3) dzieło Ducha dla wszystkich – całkowicie obalają ten błąd kalwinizmu.

Kalwinizm słusznie zaprzecza, że jak dotąd dla celów zbawienia z okupu skorzystali niewybrani, twierdząc, że dotychczas działa jedynie zbawienie z wyboru. Biblia i fakty potwierdzają bowiem, że ogromna większość ludzkiej rodziny, ściśle mówiąc niewybrani, jak dotąd nie skorzystała z okupu, tj. ze sposobności dostąpienia zbawienia, na przykład poganie oraz wielu w chrześcijaństwie, zwiedzionych poważnymi błędami. Kalwinizm błądzi jednak zaprzeczając, że niewybrani kiedykolwiek skorzystają z okupu dla celów zbawienia. Biblia uczy bowiem, że celem Królestwa Tysiąclecia jest błogosławienie korzyściami okupu wszystkich niewybranych, udzielając im sposobności uzyskania wiecznego zbawienia na podanych przez Boga warunkach.

_____
Źródło: Paul S.L. Johnson, „Chrystus – Duch – Przymierza”, s. 197-200