Dialog między nowo nawróconym ku Chrystusowi a jego niewierzącym przyjacielem:

– Tak więc nawróciłeś się ku Chrystusowi?
– Tak.
– W takim razie na pewno dużo o Nim wiesz. Powiedz mi w jakim kraju się urodził?
– Nie wiem.
– Ile miał lat, gdy umarł?
– Nie wiem.
– Wiesz przynajmniej, ile kazań wygłosił?!
– Nie wiem.
– Prawdę mówiąc wiesz bardzo mało jak na człowieka, który twierdzi, że nawrócił się ku Chrystusowi.
– Masz rację. Wstydzę się, że tak mało o nim wiem.
Ale coś jednak wiem:
Przed trzema laty byłem pijakiem. Miałem długi. Moja rodzina rozpadała się. Moja żona i dzieci bały się moich nocnych powrotów do domu. A teraz przestałem pić, nie mamy długów, nasz dom jest szczęśliwym domem, dzieci z tęsknotą wyglądają co wieczór mojego powrotu. Wszystko to zrobił Chrystus dla mnie. I to jest to, co wiem o Chrystusie.

Znać naprawdę, znaczy zostać przemienionym przez to, co się zna.

_______
Anthony de Mello, „Śpiew ptaka”, s. 128

WS: Nie traktuję tej historyjki, jako zachęty, by słabo znać Pismo Święte. Tylko, że zbyt często zapominamy jako wierzący, że według Pana Jezusa prawdziwe wychwalanie Ojca miało być oddawaniem Mu czci w duchu i w prawdzie. W tej właśnie kolejności. Nawet wielkie głowy i najprawdziwsze doktryny nie znaczą nic, jeśli serca są puste, zamknięte i małe.

Pewien chrześcijański pisarz trafnie powiedział: Gdziekolwiek objawiało się wierne naśladowanie Chrystusa w poświęconym sercu, tam nieodzownie, prędzej czy później, okazały się piękne cnoty. Pokora i pokój ducha stawają się z czasem charakterystykami codziennego życia. Cierpliwe, pokorne poddawanie się woli Bożej w każdodziennych okolicznościach, jest okazane; cicha uległość gdy Bóg, według upodobań Swej woli, ćwiczy nas przez dozwolenie na różne trudności, zawody, cierpienia; łagodność mimo prowokacji; spokój wśród zgiełku i zamieszania; uległość życzeniom innych (jeżeli nie rozchodzi się o zasadę); niezrażanie się docinkami i obelgami; wolność od zmartwień i obaw; wyswobodzenie od trosk i lęku – wszystkie te i wiele podobnych zalet to objawy naturalnego zewnętrznego rozwoju tego wewnętrznego życia, „które jest skryte z Chrystusem w Bogu.”

[R5912]

Ci, którzy naprawdę decydują się oddać swe serce Bogu, powinni wiedzieć, że „nie ma żadnego imienia pod niebem danego ludziom”, przez które możemy być przywróceni do Boskiej łaski, by otrzymać pozwolenie na wejście do błogosławieństw Jego Królestwa, oprócz imienia Jezus. „W Jego imieniu” oznacza, by we wszystkim i przez wszystko, co to imię znaczy, okazywać wiarę w Boga i posłuszeństwo Jego warunkom. Gdy jednak taka decyzja zostanie podjęta, ona znaczy: „Bóg twój – Bóg mój”.

Zostaje podjęta decyzja, by stać się naśladowcą Chrystusa. My nie zachęcamy do przyłączenia się do jakiejkolwiek denominacji, Biblia również tego nie czyni. Zaleceniem Biblii jest, by każdy przyłączył się do Pana – do Chrystusa, a przez Niego do Ojca – aby mieć udział w obiecanym Królestwie. Następnym krokiem powinno być stwierdzenie: „lud twój – lud mój”. Z pewnością, gdy pozyskuje się jakieś osoby z ludu Bożego, wszystkie one są braćmi jednej rodziny, niezależnie od tego, czy znajduje się je wśród rzymskokatolików, baptystów, metodystów, prezbiterian, luteranów, anglikanów, czy też poza denominacjami. Lud Boży jest jeden, ponieważ wszyscy jego członkowie przez jednego Ducha są ochrzczeni w jedno ciało wierzących.

Powinniśmy nie tylko wyszukiwać członków ludu Bożego, lecz powinniśmy ich uznawać i utrzymywać z nimi społeczność, bez względu na to czy są biali, czy czarni, bogaci czy biedni, wykształceni czy niewykształceni, ponieważ „wszyscy jesteście jednością w Chrystusie Jezusie” i „jeden jest Mistrz wasz, Chrystus”.

Właściwą metodą dla wszystkich tych, którzy przychodzą do Chrystusa jest badanie i szukanie „starych ścieżek” – śladów Jezusa i Apostołów, ich nauk i praktyk – i nie uleganie współczesnym wpływom, filozofiom i naukom, fałszywie w ten sposób określanym czy też wyznaniom wiary i teoriom ciemnych wieków”. Obietnicą należącą do całego domu wiary jest, że „wszyscy będą wyuczeni od Boga”; a Słowo Boże jest „pokarmem na czas słuszny” oraz mocą przewidzianą dla ich wzmocnienia, zbudowania i przygotowania do ich działu w Królestwie.

~ PRZECZYTAJ TEŻ: KTO SIĘ OSTOI? ~

____________
Powyższe myśli pochodzą z artykułu pt. Prababka króla Dawida, ze „Sztandaru Biblijnego” nr 241.