Jako upadli grzesznicy mamy problemy z jednym i drugim, ale niektórzy twierdzą, że trudniej im ją rozpoznać niż pełnić. Ten wykład to próba wyjaśnienia uwarunkowań rozpoznawania woli Boga, tak by jej rozpoznawanie i następnie czynienie było bardziej świadome, łatwiejsze, a co za tym idzie – bardziej skuteczne.

Nagranie wykładu, który Adam Urban przedstawił w zborze w Chełmie 1 października 2023 r.

Chcemy zatem zrozumieć:

• jak Bóg nas prowadzi;

• co my możemy zrobić, by prowadzenie to było bardziej skuteczne / byśmy nie utrudniali tego Bogu, bo – jak się łatwo domyśleć – sukces lub porażka zależy tylko od nas, nie od Boga, który Swą część zawsze wykonuje doskonale i dla naszego najwyższego i wiecznego.

Bóg prowadzi swój lud przez 3 rzeczy:

nauki Biblii, opatrzność i ducha świętego w nas.

Który z tych elementów najważniejszy? Wszystkie równie ważne, bo już bez jednego upada cała reszta.

Zadajmy więc inne pytanie: który / które z nich zależne od nas, bo skoro nasz sukces lub porażka zależą od tego, czy my zrobimy to, co do nas należy, warto wiedzieć, co to jest. Przyjrzyjmy się więc każdemu z tych trzech sposobów prowadzenia nas przez Boga, najwięcej miejsca poświęcając temu / tym, który / które zależą od nas samych. Czy już wiemy, który lub które to będą?

1. Nauki Biblii / Prawda od Boga

Znajdziemy w niej: doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie, typy – wszystkie natchnione przez Boga, a więc w 100% pewne. Wszystko, co zawiera Biblia, podlega pod jedną z tych kategorii jako jeden z siedmiu kierunków jej myśli (= siedem duchów / nauk z Obj.1:4; 4:5; 5:6; jedno z 12 znaczeń słowa duch w Biblii, czyli ruach / pneuma, to nauka – por. 1 Jana 4:1 – w każdym znaczeniu słowa duch obecny element niewidzialnej mocy).

Wg 2 Tym.3:15-17 zapewniają one wszystko, co potrzebne do zbawienia (na uwagę zasługuje fakt, że w.15

Paweł musi mieć na myśli Pismo święte w znaczeniu tylko ST, do którego nauk jego zdaniem wystarczy dodać wiarę w

Jezusa, by zostać zbawionym – zarówno spod wyroku Adamowego, jak i do życia wiecznego).

W w.16 Apostoł podaje cztery zastosowania nauk Biblii, które ne zapewniają wszystko, czego dziecko Boże potrzebuje do zbawienia, bo są pożyteczne / pomocne do:

• nauki (w co należy, a w co NIE należy wierzyć.)
• obalania błędów (jak NIE należy, a jak należy postępować.)

• naprawiania / prostowania

• wychowywania / karności w sprawiedliwości

Odpowiada to dwóm przedmiotom w świątnicy – świecznikowi i stołowi z chlebami pokładnymi, które pokazują pełny zakres pokarmu dla dziecka Bożego – dla głowy (świecznik) i serca (chleby).

Trzeci i ostatni przedmiot świątnicy to złoty ołtarz – codzienne oddawanie Bogu naszych najlepszych ludzkich uczyć (kadzidła), które doprowadzane przez Boga do kontaktu z ogniem doświadczeń tworzą w wiernych miły zapach pachnących zalet charakteru, które przenikają poza zasłonę, do świątnicy najświętszej, bardzo podobając się Bogu. Są one duchem prawdy, którego nabywamy wprowadzając prawdę w życie – postępując zgodnie z jej treścią, gdyż wtedy duch zawarty w prawdzie oddziela się od niej i z umysłu, gdzie zaczyna się droga prawdy w nas, najpierw przenika do woli, a następnie powoli i stopniowo obejmuje i serce, w przypadku wierności ostatecznie wypełniając te trzy sfery naszego usposobienia – umysł, wolę i serce, czyniąc nas odpowiednimi do wiecznego życia.

Jeśli ta droga ducha prawdy z naszego umysłu do woli i serca nie zostanie nigdy rozpoczęta lub zostanie przerwana przed pełnym napełnieniem naszej woli i serca, nie będziemy się nadawać do życia wiecznego na żadnym poziomie, ale wciąż będziemy posiadać wystarczająco dużo prawdy / ducha świętego w naszym umyśle, by na tej podstawie móc popełnić grzech przeciwko duchowi świętemu, gdyż grzech przeciwko duchowi świętemu to grzech przeciwko prawdzie posiadanej w umyśle, której nie jest się posłusznym (posiadanie ducha świętego w woli i sercu uniemożliwia popełnienie tego rodzaju grzechu).

Wszyscy chrześcijanie posiadają to samo Słowo, a jednak nie wszyscy są tacy sami czy choćby z grubsza do siebie podobni, jak można by oczekiwać od wyznawców tego samego Boga i Jezusa (por. Dz.4:13 – nie poznali ich po wyglądzie, lecz po duchu podobnym do tego w Jezusie i Jego naukach). Zgodnie z zapowiedzią Jezusa, jedni pod wpływem tego Słowa są gotowi oddać swoje życie za innych, drudzy są gotowi je odebrać innym – i to chrześcijanom! Przyjdzie godzina, że wszelki, który was zabije, będzie mniemał, że Bogu posługę czyni / akt kultu przynosi Bogu (Jana 16:2).

Dlaczego? Od czego to zależy? Czy to wina Słowa Bożego, że jedni chrześcijanie prześladują i mordują innych – nie tylko pogan, których w przeszłości masowo mordowali w imię Chrystusa, ale i innych chrześcijan, którzy chcieli wierzyć i żyć inaczej od głównego nurtu kościołów nazywających siebie chrześcijańskimi, przede wszystkim w części rzymskokatolickiej, ale i protestanckiej, która także splamiła się zabijaniem braci chrześcijan tylko dlatego, że ci wierzyli inaczej od nich?

Na pewno nie jest to wina nauk Biblii, Słowa Bożego, które nakazuje miłować nawet nieprzyjaciół, lecz czegoś zależnego od człowieka, który pomimo wzniosłych i świętych nauk, jakie Bóg zawarł w Biblii, potrafi doprowadzić siebie do stanu gorszego od zwierząt lub im podobnego! Źródło tego stanu rzeczy musi zatem tkwić w czymś innym, czymś co jest zależne od człowieka, a treść Biblii na pewno tym czymś nie jest, bo Biblia pochodzi od Boga i jako taka jest czysta i święta.

I tak przechodzimy do drugiego sposobu prowadzenia ludu Bożego przez Boga, szukając wyjaśnienia tego niezrozumiałego, ale boleśnie widocznego zjawiska.

2. Opatrzność

Słowa opatrzność używamy w znaczeniu opieki Boga nad Jego stworzeniami, której pierwszy przejaw w Biblii już w 1 Moj.1:29-30.

Nas interesuje opatrzność w odniesieniu do ludu Bożego – ta zbiorowa i ta indywidualna, realizowana przez Boga przez stawianie na naszej drodze różnych doświadczeń – radosnych i smutnych – w celu rozwinięcia w nas charakterów nadających się do życia wiecznego. W ramach tej opatrzności przechodzimy wiele bolesnych doświadczeń w postaci strat, zawodów, opóźnień, ograniczeń, zwlekania, wad, braków, słabości, błędów, zaniedbań, kar, trudności, potrzeb, klęsk, nieporozumień, niezgody, podziałów, przeinaczeń, przeciwności, chorób, bólów, smutków, niebezpieczeństw i prześladowań, bo inaczej nie można rozwinąć charakteru godnego wiecznego życia, którego rozwinięcie w nas jest dla Boga ważniejsze niż nasze tzw. „szczęście” w tym życiu (Dz.14:22; Rzym.8:28; 1 Piotra 4:12-13 – ta świadomość jest źródłem pokoju Bożego (=odpoczynku umysłu i serca wynikającego ze świadomości harmonii z Bogiem i Jego zarządzeniami), nawet w czasie najciemniejszych burz życia – Fil.4:7; Jana 14:27).

Oto kilka wydarzeń z Biblii, które Boska opatrzność dopuściła dla dobra braci i sprawy Pana, których wielu początkowo nie nazwałoby wyrazem Boskiej opatrzności, lecz czymś dokładnie przeciwnym:

• dozwolenie na prześladowanie braci w Jerozolimie, by w ten sposób rozproszyć ich stamtąd po terenach wokół, gdzie istniała potrzeba głoszenia o Jezusie, co później okazało się korzystna służbą dla głoszących, jak i nowych wyznawców (Dz.8:1,4-8);

• ostry spór wśród braci kościoła pierwotnego co do obowiązku przestrzegania Zakonu przez pogan, no i

Żydów przyjmujących Jezusa, grożący pierwszym rozłamem wśród chrześcijan, będący ciężką próbą dla Pawła i Barnaby, ale ostatecznie pozwalający wyklarować prawdę na ten temat (Dz.15:1-2, 4-5, 7-11, 19-20, 28-31; do tej kategorii należą różne spory, przesiewania i rozłamy wśród braci, na które Bóg dozwala w celu oczyszczania prawdy i próbowania / doświadczania swego ludu, który w czasie rozłamów i przesiewań zawsze zajmuje jakieś stanowisko, a jeśli komuś wydaje się, że nie zajmuje żadnego, lecz pozostaje neutralny, to też je zajmuje, gdyż przed Bogiem nie ma neutralności: w Jego sprawie możemy być tylko gorący albo zimni, a bycie letnim / neutralnym = wyplucie z ust Pana / odrzucenie – Obj.3:15-16; por. też Mat.12:30);

• przeszkody w głoszeniu Ewangelii w jednym miejscu, by skierować je w inne (Dz.16:6-10, 13-15);

• cierń (zapewne słaby wzrok) w ciele Pawła, by blokować powstawanie w nim pychy (2 Kor.12:7);

• uwięzienie Pawła na 5 lat, co odciągnęło go od innej, być może bezowocnej pracy na innym polu, by w tym czasie Paweł mógł napisać listy ważne dla wszystkich następnych pokoleń Kościoła, w tym i dla nas (Rzymian, Efezów, Filipian, Kolosan, 1 do Tymoteusza, do Tytusa, Filemona); wtedy prowadził też badania, które później zaowocowały napisaniem listu do Żydów, jednej z największych, a może nawet największej księgi Biblii;

• przeżycia Piotra, od początku chodzącego za Panem, gdy w Antiochii został publicznie skrytykowany za dwulicowość, i to przez Pawła, wcześniejszego prześladowcę lud Bożego (Gal.2:11-14 – Piotr przyjął to we właściwym duchu, w cichości i pokorze jako od Pana przez Pawła, na co wskazuje jego późniejsze dobre zdanie o Pawle z 2 Piotra 3:15)?

Każdy z nas z własnego doświadczenia zna takie lub podobne bolesne doświadczenia, których nigdy byśmy nie chcieli i sami ich sobie ich nie zaaplikowali, a Bóg w swej opatrzności każe nam przez nie przechodzić, zawsze jednak dla naszego najwyższego dobra, bo taki jest nasz Bóg!

W odczytywaniu woli wyrażonej przez opatrzność ważne jest, by chcieć ją / wolę Boga uczciwie poznać, a następnie przystąpić do jej realizacji, cały czas wypatrując dalszych interwencji Boskiej opatrzności na wypadek, gdybyśmy na początku uczciwie popełnili błąd w jej odczytaniu, gdyż w takim wypadku Bóg postawi na naszej drodze przeszkody, których pokonanie będzie wymagało naruszenia albo sprawiedliwości, albo miłości bezinteresownej, która dla dziecka Bożego jest prawem obowiązującym go od chwili poświęcenia się Bogu.

Co rozumiem przez uczciwość w trakcie popełniania błędu? By zawsze był to tylko i wyłącznie błąd umysłu, nigdy serca! Błądzący w sercu są nieuczciwi, dwulicowi, oszukańczy, a Bóg takimi się brzydzi i ostatecznie odrzuca, bo szuka tylko tych, którzy uczciwie chcą poznać Jego wolę, nawet jeśli w trakcie jej poznawania popełnią błąd w umyśle i źle ją rozpoznają, gdyż wtedy wystarczy tylko szybkie skorygowanie złego zrozumienia, natomiast błądzenie w sercu wymaga lat bolesnych doświadczeń, gorzkich ziół WE / uderzeń laski żelaznej WT (por. Jana 7:17: Jeśli ktoś chce [w sercu] wypełniać jego wolę, ten będzie umiał rozeznać [w umyśle], czy ta nauka jest od Boga, czy ja sam od siebie mówię [no i czyje nauki głoszą inni głosiciele Ewangelii – te od Boga czy te od siebie, a wg w.18 decyduje to, czyjej chwały szukają – swej własnej czy Boga]

(skoro Jezus podkreśla tu znaczenie chcenia w sercu, sugeruje tym samym, że wielu po prostu nie chce, co tłumaczy trudności w przedstawianiu prawdy innym – większość jej nie chce i jej nie szuka).

Jakiekolwiek własne pragnienia, preferencje (często skrywane nawet przed samym sobą) fałszują Boską wolę dla nas: niby szukamy Boskiej woli, ale tak naprawdę mamy własne zdanie, preferencje, a od Boga oczekujemy jedynie tego, by Jego wola zgadzała się z naszą, a modlitwę traktujemy nie jako szukanie woli Boga, lecz jako wymuszanie na Nim naszej woli, często nawet szczycąc się, że jesteśmy wojownikami w modlitwie, bo potrafimy o coś prosić miesiącami lub latami, aż w końcu to otrzymamy (historia pastora, który chcąc zmusić Boga do zapewnienia pieniędzy na opłacenie czynszu za obiekt spotkań religijnych, narysował na podłodze koło, wszedł w nie i powiedział, że będzie siedział w nim tak długo, aż znajdą się pieniądze na czynsz, przy czym swoją własną rodzinę pozostawił samą sobie i zajmowali się nią obcy, podczas gdy on czekał na pieniądze).

Gotowość do przyjęcia woli Boga zamiast naszej można sprawdzić po gotowości przyjęcia woli innych zamiast naszej w codziennym życiu zawodowym, rodzinnym lub zborowym, do czego zachęca Apostoł Paweł w Efez.5:21, np. gdy bracia w zborze zdecydują w jakiejś sprawie inaczej niż chcielibyśmy tego my, czy przyjmujemy to jako wolę Pana, czy też czujemy się urażeni, stajemy z boku, nie angażujemy się, a być może nawet opuszczamy zbór lub sprawę, której dotąd służyliśmy [nieuznanie woli większości zboru możliwe tylko w sprawach dotyczących sumienia = gdyby to, co uchwaliła większość zboru, miało doprowadzić nas do grzechu przeciwko Bogu, ale takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko]).

Czy Boska opatrzność w naszym życiu może być odpowiedzialna za to, że źle rozpoznajemy wolę Boga? Na pewno nie, gdyż Boska opatrzność jest tak samo doskonała jak Jego Słowo, choć my możemy ją źle odczytywać i często tak robimy, ale źródło problemu nie tkwi w Słowie Boga ani w Jego opatrzności, lecz w trzecim i ostatnim sposobie prowadzenia nas przez Boga, o którym w następnej części.

***

Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta. (Przyp.Sal.16:31)

Przyp. Sal. 25:28 :

BG Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.

BT Miastem odkrytym, bez murów, jest człowiek nieopanowany.

BW Człowiek nieopanowany jest jak miasto z rozwalonym murem.

UBG Człowiek, który nie panuje nad swoim duchem, jest jak miasto zburzone i bez muru.

Definicje

wola, psychol., filoz. dyspozycja człowieka do świadomego i celowego regulowania swego postępowania, do podejmowania decyzji i wysiłków w celu realizacji zamierzonych działań, zachowań, postaw, a zaniechania innych, zwłaszcza jeżeli działania te są związane z przezwyciężeniem wewnętrznych lub zewnętrznych przeszkód.

Wola – cecha jednostek przeważnie samoświadomych, umożliwiająca i wspomagająca reagowanie, ogólne działanie i podejmowanie świadomych decyzji

Wola

1. zdolność psychiczna człowieka do świadomego i celowego regulowania swego postępowania
2. to, czego ktoś chce, co ktoś postanowił

Wola to zdolność do stawiania i realizowania celów w sytuacjach, które wymagają pokonania pewnych przeszkód, podjęcia decyzji, rozwiązywania konfliktów.  / MEP –edycja 2002 /

Wola – dyspozycja psychiczna człowieka do świadomego i celowego  regulowania swego postępowania, do podejmowania decyzji i wysiłków w celu realizacji pewnych działań, przyjęcia pewnych postaw, a zaniechania innych. / Sł. j. pol./

Wola jest to najwyższa duchowa władza zdolna chcieć lub nie chcieć, postanowić, dążyć do wykonania i wykonać myśl czy plan, który się podoba i uznany jest przez rozsądek i sumienie.
/ Konkordancja /

Synonimy ( wyrazy bliskoznaczne):

• Chęć (wola, pragnienie)
• Życzliwość (dobra wola)
• Testament ( ostatnia wola)
• Wytrwałość (silna wola)
• Bezsilność (słaba wola)
• Nieżyczliwość (zła wola)

Przykłady użycia słowa

• Coś jest zgodne z czyjąś wolą. Dać wyraz swej woli.
• Opanować się całym wysiłkiem woli.
• Podporządkować się  czyjejś woli. Kształcić wolę.
• Narzucać komuś swoją wolę.
• Nie mieć swojej woli – być uzależnionym od kogoś, nie być samodzielnym,
• mieć słabą wolę.

Co ma wpływ na podejmowane przez nas decyzje?

• doświadczenie
• wychowanie
• wiedza
• charakter
• sumienie
• temperament
• uczucia
• wiara
• impuls

Mamy wolę – zdolność chcenia, pragnienia.

To czego pragniemy (intencje), jak bardzo pragniemy i co w tym kierunku robimy zależy

od w/w spraw.

Śmierć ludzkiej woli: kiedy, jak, co to znaczy?

Książka pytań s.716 : Musisz mieć wolę, aby czynić wolę Bożą zanim zaczniesz ją czynić.

Cytaty:

Manna 4 maja : … nigdy nie bądźmy niedbali względem woli lub / czyli / intencji rządzących naszym postępowaniem w życiu, lecz pamiętajmy, że każde zaniedbanie będzie oznaczało proporcjonalną utratę duchowego życia.

Manna 1 lipca : … jeśli nasza wola jest martwa, a Pańska w pełni przyjęta w jej miejsce w myśli, słowie i działaniu – to znaczy, że pełnimy wolę Bożą…

Tom VI s.744 : Ale chociaż dawna  wola jest porzucona zupełnie i na zawsze, chociaż jest uznana za martwą / przez Pana i przez wszystkich, którzy z tego stanowiska zapatrują się na tę sprawę / chociaż i ciało uważa się za umarłe pod względem grzechów, ale żywe dla Boga, ożywione Jego obietnicami i oddane pod kontrolę nowej woli – to jednak ta śmierć  ciała i jego woli, oraz to wskrzeszenie ciała jako służącego nowej woli, aby służyło Panu i Prawdzie na zasadach złotej reguły, jest tylko sprawą poczytaną. Stan „umarły” i stan „żywy” wymagają ustawicznej kontroli…. 1Kor.9:27 (Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, abym snać innym każąc, sam nie był odrzucony.)

Manna 16 lipca: Miara napełnienia się duchem wiary i posłuszeństwa będzie odpowiadała mierze naszego opróżnienia się z ducha samolubstwa. /…/ Napełnienie Duchem dla uczniów Chrystusowych oznacza zdominowanie ich przez pierwszorzędne łaski, harmonijnie do siebie dostosowane..

Manna 2 września : Prawda otrzymana przez ducha powoduje posłuszeństwo. A posłuszeństwo zawsze powoduje oczyszczenie przez Prawdę naszego umysłu I serca, usuwając z nich grzech, błąd , samolubstwo i światowość. Prawda dokonuje jeszcze więcej: ona buduje w każdej dobrej myśli, zalecie, słowie i uczynku. Pobudza nas do pozostawania umarłymi dla siebie i świata, a żywymi

dla Boga, do wzrastania w wiedzy, do czuwania, modlitwy, służby, budowania charakteru i wytrwałości wobec zła.

Książka pytań s. 714  mówi o takiej sytuacji : …że wola ciała okazała się tak mocna, że wola Nowego Stworzenia nie zdołała jej pokonać…

Książka pytań s. 327  : …istotnie mamy coś nowego, że jesteśmy nowymi w porównaniu z tym cośmy przedtem byli, w tym znaczeniu, że mamy nowy umysł, i że Bóg liczy się z nowym umysłem, a nie z ciałem. Jeżeli tedy Bóg liczy się z nowym umysłem, to musi to być w istocie nowy umysł, nowa wola, nowy cel, nowy zamiar.

Wolna wola, wolność woli, jeden z podstawowych elementów antropologii chrześcijańskiej – oznacza, że człowiek … w decyzjach dotyczących wyboru między dobrem a złem nie jest bez reszty zdeterminowany czynnikami  od siebie niezależnymi…. / MEP – edycja 2002 /

Wolna wola a determinizm:

E1, s. 379 – Kolejna rzecz mocno uderza w materializm: odrzuca on wolną wolę. Jak ujmuje to Strecker, materialiści uważają, że wola człowieka podlega  kontroli praw fizycznych. Tak więc z konieczności postępuje on tak, jak musi, choć przyznaje , iż naiwnie wyobraża sobie, że jest wolny, ponieważ wybiera to chce. Dodaje jednak, że chce tego, czego pragnie zgodnie z niezmiennym prawem swej istoty, które zmusza go do wyborów zgodnych ze składem swoich atomów. Jest to z pewnością nieprawda, i to z wielu powodów. Na przykład, powodowany zasadą, często wybiera, czego nie chce, a często nie wybiera tego, co lubi robić. Równie często przestaje lubić to, poprzednio lubił , a zaczyna lubić to, czego poprzednio nie lubił, lub też staje się obojętny na to, co kiedyś lubił lub nie lubi. Jesteśmy świadomi wolnego wyboru – niekiedy o oparciu wyłącznie o zasady, niekiedy wyłącznie o przesądy, a niekiedy w oparciu o jedno i drugie. We wszystkich przypadkach wiemy, że gdybyśmy chcieli, moglibyśmy wybrać inaczej. Naszej wolnej woli dowodzi także to, że po namyśle żałujemy naszego wcześniejszego wyboru i odwołujemy go. Materializm, który temu zaprzecza, sprowadza człowieka do maszyny lub – jak nazywają go niektórzy z nich – do świadomego automatu zmuszonego do podejmowania decyzji i działania przez ślepe prawa fizyczne. Takie zdegradowanie ludzkiej natury, i to w przeciwieństwie do faktów doświadczenie i świadomości, mocno świadczy przeciwko niemu.

Ci, którzy odrzucają wolną wolę człowieka, odrzucają jego moralną odpowiedzialność.

Teologiczny problem to, jak pogodzić wolną wolę z uprzednią wiedzą Boga, wszechwiedzą, przewidzeniem.

Człowiek niedoskonały, a wolna wola ( skłonności upadłej natury):

Rzym. 7, 14-25

14 Wiemy przecież, że Prawo jest duchowe. A ja jestem cielesny, zaprzedany w niewolę grzechu. 15 Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię. 16 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to tym samym przyznaję Prawu, że jest dobre. 17 A zatem już nie ja to czynię, ale mieszkający we mnie grzech.

18 Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. 19 Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię właśnie zło, którego nie chcę. 20 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka. 21 A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. 22 Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. 23 W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i bierze mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. 24 Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, [co wiedzie ku] tej śmierci? 25 Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu.

Co zrobić, byśmy wybierając, korzystając z wolnej woli, wybierali to, co dobre?

Ps. 37:5,6 Spuść na Pana drogę twoję i ufaj w Nim, a on wszystko uczyni; i wywiedzie jako światłość, sprawiedliwość twoję.

Poznawanie woli Bożej:

Bóg nas prowadzi do poznania swej woli (Filip.2:13 Bóg jest, który sprawuje w nas chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego)przez:

Swoje Słowo – 2 Tym. 3:16 Wszystko Pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości.

Swoją Opatrzność – zewnętrzne okoliczności, przeszkody ( ich pokonanie wymusza powrót do zasad), skuteczne przy szczerej postawie serca.

Swego Ducha – boże myśli, pragnienia, uczucia.

1 Piotr.1:22 Oczyszczając dusze wasze w posłuszeństwie prawdy przez ducha świętego ku nieobłudnej braterskiej miłości, z czystego serca jedni drugich miłujcie uprzejmie.

2 Piotr. 1: 5-8

Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczynnymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Gal. 5:22 Ale owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość.

Te cechy (łaski) filtrują to, co pojawia się w naszym umyśle i umożliwiają podjęcie właściwej decyzji, zgodnej z wolą Bożą.

„KTO PANUJE SERCU SWEMU LEPSZY JEST NIŻELI TEN CO DOBYŁ MIASTO”.

Nie powinniśmy zapominać faktu, iż mamy być „współpracownikami Bożymi” w uskutecznianiu tego wielkiego dzieła, jakie ma być dokonane w nas przez odnowienie naszego umysłu. Walka ze samym sobą jest największą walką i mamy zapewnienie Słowa Bożego, że Kto panuje sercu swemu (swemu własnemu umysłowi, swej woli) lepszy jest niżeli ten co dobył miasto, bo na ile kto zwyciężył samego siebie na tyle nauczył się używać mocy prawdziwego charakteru we właściwym kierunku – w kierunku panowania nad sobą.

Aby się zaś powolnością naszego postępu nie zniechęcać, należy pamiętać, iż ostatecznie zdobywa się kontrolę nad własnym duchem, czyli nad naszym umysłem a zarazem jest możliwe doprowadzenie go do zupełnej uległości i harmonii z Panem i na ile to możliwe do harmonii z tymi, którzy są z Nim w zgodzie a jak informuje nas o tym apostoł, dochodzi się do tego stopniowo przez wytrwanie w uczynku dobrym (Rzym.2:7) i przez spoleganie na Boskim zapewnieniu udzielenia nam Jego łaski i pomocy w każdym czasie potrzeby.

Kierujmy więc całą naszą energię ku temu ostatecznemu i zacnemu rozwojowi. Niechaj on będzie naszym sztandarem, naszym ideałem i celem, a choć będziemy raz po raz upadać to, gdy będziemy biegli właściwie to nawet upadki nasze będą nas wzmacniały, bo każdy upadek pomoże nam do lepszego rozeznania słabej strony naszego charakteru wynikające z pierworodnego grzechu. A gdy każdą słabą stronę naszego charakteru spostrzeżemy i na nią na przyszłość będziemy zwracać pilniejszą uwagę, to przy łasce Bożej i pod kierownictwem naszego wielkiego Nauczyciela, przez Jego Słowo i opatrznościowe kierownictwo, dojdziemy z czasem do tego pożądanego stanu, gdzie znajdziemy się w zupełnej zgodzie z wolą Bożą.

Tacy, spoglądając wstecz widzą, że nawet ich upadki wczas spostrzeżone pobudzały ich do wznoszenia lepszych fortyfikacji przeciwko atakom onego nieprzyjaciela, oraz słabościom ciała; poznają więc że takowe były pod nadzorem Pana, obracane na ich dobro zgodnie z Jego obietnicą iż „tym, którzy miłują Boga wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu”. – Rzym.8:28.

Manna 24 kwietnia:

Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu szczerym i dobrym zachowują usłyszane słowo i owoc przynoszą w cierpliwości – Łuk. 8:15

Ktokolwiek chce być ofiarnikiem, musi z konieczności być cichy, pokorny i dawać się pouczyć, gdyż w przeciwnym razie szybko zejdzie z drogi ofiarowania. Musi się także nauczyć rozwijać łaskę Pana pod kątem cierpliwości, która jest konieczna w zapieraniu się siebie, a niekiedy w znoszeniu niesprawiedliwości, gdy nie ma możliwości jej uniknięcia bez szkodzenia sprawie Pana lub Jego ludowi. Oznacza to także rozwijanie braterskiej uprzejmości, jednym słowem – rozwój zupełnej woli Bożej w naszym sercu i życiu, czyli miłości, która musi zostać osiągnięta w wielkiej i przezwyciężającej mierze, nim ukończymy nasze dzieło ofiarowania. (R 3265)

Uczciwe i dobre serce jest najlepszą rzeczą, jaką możemy posiadać. Takiemu sercu Bóg daje bowiem prawdę, w takim sercu prawda pozostaje i przez takie serce prawda działa, przynosząc obfity owoc, który ostatecznie dojrzewa w podobieństwo Boże, potrzebne wszystkim, którzy chcą mieć udział z Chrystusem w zarządzaniu sprawami Królestwa.

Fot. creative.onl

Pytanie: W jaki sposób możemy ustalić wolę Pana w związku z decyzjami, jakie podejmujemy w życiu?

Odpowiedź: Wszyscy podejmujemy wiele decyzji w życiu. Niektóre z nich odnoszą się bezpośrednio do naszego życia duchowego; inne w znacznej mierze będą dotyczyły naszych spraw doczesnych. Niektóre spośród nich będą decyzjami wielkiej wagi, inne odpowiednio mniejszej.

Jako lud Boży pragniemy w naszym życiu być w harmonii z Jego wolą i kiedy stajemy w obliczu decyzji, konieczne jest ustalenie Jego woli. Udajmy się do Pana w modlitwie, prosząc o Jego kierownictwo, i zapewnijmy Go, że jesteśmy chętni przyjąć wszystko, cokolwiek On wskaże za Swoją wolę względem nas, nawet, jeżeli nie jest to zgodne z naszą wolą.

(1) Sięgnijmy po słowo Boże i wyszukajmy takie wersety, które bezpośrednio mówią na ten temat lub jakieś przykłady biblijne (z życia naszego Pana, Apostołów, proroków i innych osób), które miałyby zastosowanie w naszym przypadku;

(2) Jeśli w Jego Słowie nie znajdujemy odpowiedzi, powinniśmy wglądnąć w ducha Pana, w znaczeniu zasad Słowa Bożego – szczególnie zasad mądrości, mocy (siły woli), sprawiedliwości i miłości. (Jeśli oddaliśmy nasze życie Panu w pełnym poświęceniu, On udzieli nam pewnej miary Swojego ducha – 2 Tym. 1:7).

(3) Jeżeli po zastosowaniu powyższych zaleceń nie dostaniemy odpowiedzi, to wglądnijmy w Pańskie opatrzności. Czy nasza sytuacja zmierza w tym, czy w innym kierunku?

Dodatkowe sposoby określania woli Bożej

Jeżeli Słowo Boże, duch i opatrzności wskazują w naszym przypadku wolę Bożą, idźmy natychmiast do Niego w modlitwie, dziękując za ukazanie Jego woli względem nas i następnie wypełnijmy ją. Ale jeżeli żaden z powyższych punktów nie ukazuje Jego woli, to może oznaczać, że:

Nie obserwujemy wystarczająco uważnie lub odmawiamy przyjęcia odpowiedzi, objawionej przez Niego. Jeśli wierzymy, że tak właśnie jest, udajmy się powtórnie do Pana w modlitwie, prosząc Go o pomoc, abyśmy byli bardziej czujni i wówczas ponownie zbadajmy jego Słowo, ducha i opatrzności. Jeśli ma miejsce ten drugi przypadek i odmawiamy przyjęcia Jego objawionej woli, to szukajmy Jego pomocy i uznania, zapominając o swojej i w zamian przyjmijmy Jego wolę;

On nie okazał nam jeszcze Swojej woli i potrzeba na to więcej czasu. Jeśli sprawa tak się ma, może powinniśmy prosić Pana, aby udzielił nam łaski, której potrzebujemy w tych okolicznościach, abyśmy byli zdolni poczekać do czasu, kiedy On objawi nam Swoją wolę względem nas. (Oczywiście, czasami oczekiwanie z podjęciem decyzji nie jest możliwe, jak to się dzieje w pewnych nagłych sytuacjach);

Możliwe, że On nie ma żadnych priorytetów w danej sprawie i pozwala nam, abyśmy sami dokonali wyboru. Ale w jaki sposób możemy poznać, że On nie ma żadnych priorytetów. Czy tego również nie objawiłby nam? Moglibyśmy, mówiąc ogólnie, „wyłożyć runo wełny”.

Przypadek Gedeona

Wielu z nas zna historię Gedeona i jego oczekiwanie na zapewnienie Pana, że chce udzielić zwycięstwa Izraelitom w walce z Madianitami. On próbował Pana objaśniając, że położył runo wełny na ziemi i wraz z nastaniem poranka, chciałby ujrzeć pewne wyniki. Kiedy Pan udzielił oczekiwanej odpowiedzi, Gedeon powtórzył podobne życzenie następnego dnia, ale tym razem poprosił o przeciwne wyniki. Pan odpowiedział na jego drugą prośbę i Gedeon był absolutnie pewny zwycięstwa Izraelitów (Sędziów 6:37-40).

Chociaż okoliczności, które nam towarzyszą prawdopodobnie bardzo różnią się od towarzyszących Gedeonowi, zasady są podobne. Możemy zwrócić się do Pana mówiąc coś na podobieństwo tego: „Panie, Ty wiesz, co, ja bym wolał. Jeżeli jest to zgodne z Twoją wolą, pozwól, aby wszystko potoczyło się gładko. Ale jeżeli podejmuję złą decyzję, postaw na mojej drodze przeszkody i nie pozwól, abym popełnił duży błąd.”

Prawdopodobnie nie jest to formuła przystająca w równym stopniu do każdego przypadku. I na koniec, poznanie woli Pana względem nas w jakiejś sprawie, którą przedstawiamy, musi zależeć od naszej bliskości w pokrewieństwie z Nim i mocy ducha świętego w naszym życiu. Niechaj On błogosławi nas wszystkich aż do końca.

______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2005