Pamiętajmy o tym, że my, którzy jeszcze żyjemy, mamy się dalej trudzić, aż Pan nas odwoła spośród żywych. Czyńmy, co mamy do czynienia, póki żyjemy. Gromadźmy ten skarb w niebie, rozwijajmy swój charakter według doskonałego wzoru.

Pamiętajmy również, że nasze nawet największe wysiłki spełzną na niczym, jeśli nie będą zgodne z wolą Boga, jeśli nie będą miały Bożego błogosławieństwa.

Pomocny w tym będzie tekst:

Patrząc na Jezusa… Pomyślcie o Nim, jak wiele zniósł… abyście nie osłabli i nie upadli na duchu. (Żyd.12:2,3)

Lecz ci, którzy ufają Panu… nie osłabną. (Iz.40:31)

Nasze oczy zawsze powinny być skierowane na Jezusa.

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 23.03.2025 r. 

I kiedy patrzymy na Niego oczyma jemu współczesnych – ewangelistów, apostołów, dostrzegamy jak wiele On zniósł w swym krótkim życiu jako człowiek.

Widzimy, że Jego postępowanie było doskonałe. Nie dał nikomu przyczyny do gniewu lub nienawiści, chyba że głosząc prawdę o Bogu i o Sobie i żyjąc według słów, które mówił.

Wierność prawdzie zmuszała Go do występowania przeciwko błędom i formalizmowi judaizmu, co wywołało słowną i czynną opozycję

Ponieważ głosił bez oficjalnego przyzwolenia ze strony duchownych żydowskich i czynił to jako moc mający, prosto i umiejętnie, spotkał się ze sprzeciwem.

Atakując tradycję judaistyczną dolewał oliwy do ognia. Narażał się uzdrawiając w sabat. Wielka popularność, jaką Jezus posiadał wśród mas żydowskich, skuteczne metody nauczania, przyjmowanie i przebywanie z grzesznikami, celnikami i Samarytanami i płacenie podatków Cesarzowi, pobudzało ich do coraz większej złości i nienawiści.

Jego tryumfalny wjazd do Jerozolimy, oczyszczenie świątyni były powodem jeszcze większej nienawiści.

Nienawiść do Niego swoje apogeum osiągnęła w ukrzyżowaniu Jezusa, ale nie ustała nawet, gdy umarł na krzyżu.

Modlitwa – kielich. W tym wszystkim Jezus był wzorem wiernie spełnionej służby. Wzorem dla nas – Jego naśladowców. Jego życie jest dla nas przykładem, jak iść wśród różnych przeciwności, mając je za nic, jak iść mając na względzie nasz cel, którym jest pełnienie woli Bożej.

Patrząc na Jezusa… Pomyślcie o Nim, jak wiele zniósł… abyście nie osłabli i nie upadli na duchu.

Nasz Pan przez swą śmierć dał nam gwarancję prawną szansy na ubieganie się o życie wieczne, dał okup za Adama a w nim za nas wszystkich. Pamięć tego faktu przywołamy obchodząc Pamiątkę Jego śmierci.

Jednak swoim życiem pokazał drogę, którą powinniśmy iść, sposób postępowania przybliżający nas do Boga. Pokazał nam, że tak jak Jemu, tak i nam w tej drodze towarzyszyć będą cierpienia, trudności, przeszkody.

Kiedy o tym pamiętamy, łatwiej jest nam je znieść, przyjmujemy je jako dowód Bożej miłości, czujemy, iż jesteśmy traktowani jako dzieci Dobrego Ojca. Podnosi nas to na duchu. Dodaje siły. Zapobiega osłabnięciu i upadkowi. Dlatego patrzmy na Jezusa!!!!

Patrzmy z wiarą, że Ten Który prowadził Swojego Syna poprowadzi i nas.

Lecz ci, którzy ufają Panu…  nie osłabną.

Hebrajskie słowo qavah  znaczy: czekać, oczekiwać, wyglądać, nadzieja; cierpliwie czekać.

Tłumacze oddają je słowami: oczekiwać, nadzieja, ufność.

Pismo Święte podpowiada nam, że mamy ufać Bogu a nie sobie, swojemu rozumowi:

Ufaj w Panu ze wszystkiego serca twego, a na rozumie twoim nie spolegaj. (Przyp.Sal.3:5)

Bóg jest rzeczywistym źródłem prawdziwej mocy serca i umysłu.

Tak mówi Psalmista:

Ps.62:8-12. (…)

8 W Bogu jest zbawienie moje i moja chwała,
skała mojej mocy,
w Bogu moja ucieczka.
9 W każdym czasie Jemu ufaj, narodzie!
Przed Nim serca wasze wylejcie:
Bóg jest dla nas ucieczką!
10 Synowie ludzcy są tylko jak tchnienie,
synowie mężów – kłamliwi;
na wadze w górę się wznoszą:
wszyscy razem są lżejsi niż tchnienie.
11 Nie pokładajcie ufności w przemocy
ani się łudźcie na próżno rabunkiem;
do bogactw, choćby rosły,
serc nie przywiązujcie.
12 Bóg raz powiedział,
dwa razy to słyszałem:
Bóg jest potężny.

Ps.68:36 (…)

36 Grozę sieje Bóg ze swej świątyni, Bóg Izraela;
On sam swojemu ludowi daje potęgę i siłę.
Niech będzie Bóg błogosławiony!

Ps.46:2 (…)

Bóg jest dla nas ucieczką i mocą:
łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudnościach.

Ps. 27:1 (…)

Dawidowy.
Pan światłem i zbawieniem moim:
kogóż mam się lękać?
Pan obroną mojego życia:
przed kim mam się trwożyć?
Gdy na mnie nastają złośliwi,
by zjeść moje ciało,
wtenczas oni, wrogowie moi i nieprzyjaciele,
chwieją się i padają.

Ps. 29:11 (…)

Niech Pan udzieli mocy swojemu ludowi,
niech Pan błogosławi swój lud, darząc go pokojem.

Mamy wiele Bożych obietnic i zapewnień udzielonych za pośrednictwem proroków. Aż dziwne by się mogło zdawać, że czasem dopada nas zwątpienie. I wtedy powinniśmy spoglądać na Jezusa, który stał się ciałem i mieszkał między nami i który jest największym dowodem Bożej miłości do nas, dowodem realizacji Bożych obietnic.

Oczekiwanie na Pana, zaufanie do Pana oznacza trwanie w stanie zawieszenia i bezczynności w odniesieniu do stosownej sprawy, dopóki Pan nie okaże jaka jest Jego wola w danej sprawie.

Dotyczy to tylko tej sprawy w innych mamy być czynni.

Ilustracje:

• Bóg Jehowa przy Morzu Czerwonym kazał Izraelitom czekać na Niego.
• Dawid porozumiewał się z Bogiem za pomocą efodu.

Przykładem braku takiego oczekiwania była działanie aniołów, którzy w ten sposób zgrzeszyli przeciwko Bogu. Posłuchali szatana.

Czekanie dotyczy spraw nieznanych ( musimy wstawać rano bez wyraźnych znaków od Boga ).

Pomocą w rozpoznawaniu woli Bożej jest modlitwa, obserwowanie okoliczności, jakie sprawie towarzyszą, studiując Słowo Boże i oczywiście pragnienie poznania jej a nie dopasowywania do swoich pragnień.

Odczytać wersety podstawowe (…)

Wsparci ufnością do Boga nie osłabniemy, nie upadniemy.

Nie bez znaczenia jest też nasze wzajemne wsparcie, które polega na tym że podnosi na duchu a nie zagasza ducha.

Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie.
– 1 List do Koryntian 11:26

Pan Jezus obchodził Paschę w Jerozolimie wieczorem, o wyznaczonej dacie, 14 Nisan (Mateusza 26:17,20; Marka 14:12,17; Łukasza 22:7). Zgodnie z żydowską rachubą, dzień (doba) rozpoczyna się wraz z zachodem słońca i kończy się 24 godziny później. Tak więc zakończenie 13 Nisan było chwilą, w której rozpoczął się 14 Nisan (Wyjścia 12:1-8).

Jezus ustanowił „ostatnią wieczerzę” bezpośrednio po paschalnej kolacji (Mateusza 26:26,27; Łukasza 22:20, 1 Koryntian 11:23-26). Od tego czasu kościół chrześcijański upamiętnia to wydarzenie w taki lub inny sposób.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Kiedy obchodzić Pamiątkę?

Panuje niezgoda między kościołami co do tego jak często i w jaki sposób powinno się uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej. Chrześcijanie związani z ruchem badaczy Pisma Świętego uważają, że najlepiej byłoby obchodzić tę uroczystość raz do roku. Uważamy jednak, że data i częstotliwość obchodzenia Pamiątki jest mniej istotna niż jej znaczenie.

Aby zobaczyć wyliczenie daty Pamiątki na rok 2024, otwórzcie artykuł, który przygotowaliśmy na ten temat (Data Pamiątki śmierci naszego Pana).

Jezus nie ustanowił żadnych reguł ani żadnego szczegółowego porządku tej uroczystości. W naszym obchodzeniu Pamiątki opieramy się na ogólnych informacjach, które znajdujemy w Nowym Testamencie.

Zamiast zwykłego kwaszonego chleba lepiej byłoby użyć chleba przaśnego, przaśników czy macy. Zakwas używany do wypieku chleba jest w Biblii symbolem grzechu (1 Koryntian 5:7-8). Jeśli chodzi o wino, to powinno być ono czerwone. Wino, którego używał nasz Pan, prawdopodobnie zawierało alkohol i pochodziło z czerwonych winogron. W razie gdyby dla kogoś problem stanowiło użycie alkoholu można też użyć soku z czerwonych winogron.

W obchodzeniu Pamiątki najważniejsze jest, aby wszystko robione było w duchu pokory i czci. Uroczystość powinna być prosta, nie powinna być zbyt długa lub zaburzona przez niepoważne rozmowy. Należy skupić uwagę na wielkim poświęceniu Jezusa i korzyści z jego ofiary dla każdego z nas. W uroczystości tej wziąć może udział każdy poświęcony Bogu chrześcijanin niezależnie od przynależności doktrynalnej lub kościelnej.

W sytuacji, gdyby ktoś chciał wziąć udział w Pamiątce, a z jakichś przyczyn nie mógłby tego zrobić, mógłby on lub ona wziąć udział w tej uroczystości miesiąc później (jak czyniono to z obchodzeniem święta Paschy w czasach Starego Testamentu, por. Liczb 9:6-11)

Proponowany sposób obchodzenia:

(1) Nabożeństwo rozpocząć można zaśpiewaniem jednej lub kilku pieśni, które skierują nasze uczucia w stronę naszego Pana Jezusa i Jego ofiarniczej śmierci.

(2) Prowadzący lub ktoś inny poprosić może o błogosławieństwo Boże na to zebranie oraz o błogosławieństwo dla wszystkich naśladowców Pańskich na świecie, szczególnie zaś tych, którzy łączą się z nami w obchodzeniu tej Pamiątki.

(3) Prowadzący lub ktoś inny może przeczytać odpowiednie fragmenty Pisma Świętego o pierwotnym ustanowieniu Wieczerzy przez Pana Jezusa.

(4) Prowadzący lub ktoś inny może krótko omówić czym była Pascha w Starym Testamencie, a także wyjaśnić w jaki sposób Jezus stał się wypełnieniem i prawdziwym „barankiem paschalnym” (1 Koryntian 5:7), który umarł dla naszego zbawienia (Jana 1:29, 1 Jana 2:2).

(5) Ktoś może poprosić o błogosławieństwo dla chleba i dla tych, którzy będą go spożywać, tak aby wszyscy mogli docenić jego znaczenie jako symbolu ciała naszego Pana, ofiarowanego za wszystkich.

(6) Prowadzący może następnie złamać jeden z kawałków chleba i przypomnieć słowa naszego Pana: „Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje” (Mateusza 26:26). Chleb powinien być następnie podany uczestnikom.

(7) W czasie roznoszenia i dzielenia się chlebem dobrze byłoby zachować milczenie, tak by uczestniczyć mogli w spokoju rozmyślać nad odkupieniem dokonanym przez naszego Pana.

(8) Następnie ktoś może pomodlić się przed roznoszeniem kielicha, dziękując Panu i prosząc o Jego błogosławieństwo dla wszystkich uczestników. Przypomnieć można słowa Jezusa: „Pijcie z niego wszyscy” (Mateusza 26:27). Kielich ten powinien także być podawany w ciszy, jest to symbol przelanej dla nas krwi Jezusa.

(9) Później zaśpiewać można odpowiednią pieśń i w ten sposób zakończyć uroczystość, by każdy mógł w dalszym ciągu rozmyślać o Panu i tym, jak wiele przecierpiał dla naszego zbawienia („Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.” – Marka 14:26). Nie są tutaj wskazane wszelkie zbędne rozmowy i omawianie jakichkolwiek innych spraw, jeśli nie jest to konieczne.

W Bydgoszczy spotykamy się na obchodzenie Pamiątki w piątek, 22 marca, o godz. 19:00 w sali przy ul. Zduny 10A (w głębi podwórza).

———————-

Więcej informacji na ten obchodzenia Pamiątki znajdziesz w książce pt. Nowe stworzenie, rozdział 11 pt. Wielkanoc Nowego stworzenia. Zachęcamy do lektury.

A przybliżyło się święto przaśników, które zowią wielkanocą…

(25 marca 2021 r. o godz. 19:00 spotkaliśmy się, by wspólnie upamiętniać największe wydarzenie w historii ludzkości czyli śmierć naszego Pana Jezusa Chrystusa dla odkupienia wszystkich ludzi.)

Symbole ciała i krwi Pana Jezusa

Przed całym światem chrześcijańskim oczekiwanie Świąt Wielkanocnych. Różnie są one pojmowane. Długo kształtowała się tradycja dotycząca zarówno daty ich obchodzenia, jak i treści, które im nadano. Obrzędy, które przylgnęły do tych świąt przez lata, są najdziwniejsze i nie mają  najczęściej nic wspólnego z pierwotnym świętem. Jeżeli nie dziwi baranek, to niewątpliwie budzą zdumienie i pisanki, i zajączki, i wędzonka i wiele innych elementów tej tradycjii. Mamy podstawy, by mówić o wielkim zamieszaniu w tym względzie. Jan 5:30 – …bo nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mnie posłał.

Tak powiedział Jezus i my tak powtarzamy

Obrzędy prawdziwego Kościoła:

– Chrzest

– Pamiątka zmartwychwstania – niedziela /Dz.Ap.20:7/

– Pamiątka śmierci naszego Pana.

Wróćmy do podstawowych wersetów: Jakie święto obchodził nasz Pan z Apostołami ? – święto przaśników, które zowią wielkanocą.

Zgodnie z nakazem Boga i tradycją narodu izraelskiego obchodzono pamiątkę wydarzeń sprzed wielu lat, wydarzeń które przyniosły Izraelitom wolność.

Historia – Egipt, faraon, Izrael, ucisk, Mojżesz, zagrożenie pierworodnych, baranek, krew baranka, wielka noc -> wyzwolenie.

Czym święto przejścia było dla żydów?

– najważniejszym z obchodzonych świąt

– nie znali typicznego znaczenia

– pamiątką wydarzeń, jakie przeżyli w związku z opuszczenem Egiptu

Po wyjściu z Egiptu corocznie zabijano baranka, przypominając zdarzenia, które zaszły w Egipcie / 2 Mojż.12: 26,27 . A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóżto z obrzędy wasze ? Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud i pokłonił się./

Aż do czasów Jezusa. W. 14: A gdy przyszła godzina, usiadłza stół, i dwanaście Apostołów z nim – pewien określony, zamierzony i zapowiedziany przez Boga czas /2Mojż.12:3,6 Rzeczecie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmiecie sobie każdy baranka według familii, baranka wedłg domu…I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystkie zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami -mowa o czasie obchodzenia wieczerzy /.

Jezus mówił, że spożywa z nimi baranka ostatni raz , że bardzo czekał na ten moment. Odtąd dla naśladowców Jezusa zabijanie baranka przestaje być ważne. Dlaczego ?

Bowiem / 1 Kor.5: 7 / Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus. Jezus udziela jeszcze ostanich lekcji –  u m y w a n i e   n ó g / Jan 13: 4-9 /.

Zdarzenia, w których uczestniczyli Izraelici miały typiczny charakter:

/1 Kor.5:7,8 – Wyczyśćcie tedy stary kwas, abyście byli nowym zaczynieniem, jako przaśnymi jesteście; albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany, jest Chrysts. A tak obchodźmy święto nie w starym kwasie, ani w kwasie złości i rozpusty, ale w przaśnikach szczerości i prawdy.

Były one:

– zapowiedzią przyjścia i ofiarniczej śmierci Mesjasza /zabijanie baranka w Egipcie/

– zapowiedzią przyszłego uwolnienia świata z niewoli grzechu i zła

– zapowiedzią przyszłego obchodzenia Pamiątki śmierci Jezusa / coroczne spożywanie baranka /

Nowa Pamiątka – to święto miało być obchodzone nie na pamiątke egipskiego baranka, ale na pamiątkę moją mówi Jezus / Łuk.22: 19 /, na pamiątkę Jego śmierci / 1Kor. 11: 26 / – śmierć Pańską opowiadając.

Mamy opowiadać, obchodząc tę Pamiątkę, że typ się wypełnił, że Jezus umarł, aby nas wyzwolić z jarzma grzechu i śmierci. I w tym celu Jezus ustanowił nowy obrządek.

Jak czytamy : gdy oni jedli – użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła.

Chleb – to jest ciało moje / to przedstawia ciało moje, ludzka naturę /

Chleb przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu.

Wino – krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, Jego ofiara.

Ich jedzenie i picie  – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa.

Głębsze znaczenie chleba i wina w odniesieniu do Kościoła:

– współudział Kościoła w ofierze za grzech: 1 Kor. 10: 16,17 Kielich błogosławienia, który błogosławimy, izali nie jest społecznością krwi Chrystusowej ? Chleb, który łamiemy, izali nie jest społecznością ciała Chrystusowego ? Albowiem jednym chlebem, jednym ciałem wiele nas jest: bo wszyscy chleba jednego jesteśmy uczestnikami.

– chleb powstaje z wielu zmielonych ziaren, wino z wielu zgniecionych gron.

– wraz z odejściem tej klasy zanikło to znaczenie

Kto może uczestniczyć w obchodzeniu Pamiątki ? Poświęceni / owoc usprawiedliwienia /. Do nas indywidualnie należy udzielenie sobie odpowiedzi czy spełniamy te warunki . Czytamy w 1 Kor. 11: 27-29: A tak, ktoby jadł ten chleb,albo pił ten kielich Panski niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. Niechże tedy każdy samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego, i z kielicha tego niechaj pije. Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego.

Kto spożywał baranka w Egipcie ? – Wszyscy obrzezani.

Co to znaczy ? To znaczy, że wszyscy poświęceni wszystkich czasów mają prawo i przywilej obchodzenia Pamiątki, przywilej manifestowania w symbolu tego, co przeżywają cały rok. Błogosławiony to przywilej.

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 340
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Zbliżmy się do Chrystusa stołu

1. ZBLIŻMY się do Chrystusa stołu,
Do Pana wznosząc myśli swe,
Wiarą się łączmy z Nim pospołu!
On duszę naszą karmić chce.

 

2. On jest ten wieczny chleb żywota,
Co z nieba do nas zstąpił był.
Z Niego pochodzi mądrość, cnota,
Kto zeń pożywa, będzie żył.

 

3. Chrystus dla grzesznych odkupienia
Poniósł na Krzyżu ciężki skon.
Sam wszystkich wiedzie do zbawienia,
Z Ojcem i mnie pojednał On.

 

4. Jakże ciernista była droga,
Po której szedł Zbawiciel sam,
By doprowadzić nas do Boga
I zjednać łaskę Ojca nam.

 

5. Większej nie doznał świat miłości
Jak w Panu, który życie dał,
By go oczyścić z nieprawości,
By człowiek wieczne szczęście miał.

 

6. O Panie, w Tobie my szukamy
Pomocy dla znękanych dusz,
Bo w Twej Ofierze posiadamy
W tym życiu zdrój pociechy już.

 

7. Przy świętej wzmocnij nas wieczerzy
W cnocie, w mądrości, Panie nasz!
Duch nasz niech Twojej lasce wierzy,
Że nam szczęśliwość wieczną dasz.

Słowa i wykonanie: Andrzej Kaliszczyk

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Gdy na stole wino i chleb

Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy Pascha przyszła już?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Gdy już była śmierć tuż, tuż?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
W którą Pan z uczniami wszedł,
By, choć ostatni prawie raz,
Do Ojca pomodlić się?

 

Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Najważniejszy dla nas czas?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy Piotr z uczniami spał?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Gdy Pan Jezus modlił się,
Gdy Mu po skroniach płynął pot,
Swą dłonią ocierał krew?

 

Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy świat spokojnie spał?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Gdy niepokój w sercu zgasł?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy Judasz zjawił się,
By za srebrników jedną garść
Zaprzedać Pana na śmierć?

 

Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy zgraję objął strach?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Gdy za gwałt uzdrowić chciał?
Czy pamiętasz ten ogród, tę noc,
Kiedy związać siebie dał,
Aby dokończyć drogę swą,
Abym i ja szczęście miał?