Nasz Pan Jezus Chrystus umarł w ofierze za nas i za wszystkich ludzi 14 nisan 33 roku n.e.

Jak co roku, tak i tym razem spotkamy się w rocznicę tego wydarzenia, by wspominać Jego poświęcenie, cierpienia i śmierć. Rozważymy też korzyści wypływające z Jego wierności i ofiary dla wierzących i dla całego świata.

Spotkanie pamiątkowe odbędzie się w Bydgoszczy, w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza), we wtorek 31 marca 2026 roku o godz. 19:00. Chętni będą mogli przyjąć ustanowione przez naszego Pana symbole Jego ofiarowanego ciała i przelanej krwi: niekwaszony chleb (wskazujący na Jego doskonałość i brak grzechu w Nim), a także czerwone wino.

Przez udział w tej uroczystości będziemy pokazywać naszą wiarę w Pana Jezusa, przez którą na co dzień korzystamy z Jego ofiary.

Zapraszamy wszystkich chętnych i wierzących w Chrystusa jako swojego Odkupiciela i Pana do wspólnego z nami udziału w tej uroczystości. Pozdrawiamy także cały lud Boży, który będzie tego dnia gromadził się w różnych miejscach na świecie! Wiemy o licznych zborach, która spotkają się w ten sposób i w tym duchu, aby pokazać swoją wdzięczność i docenić to, jak wiele uczynili dla nas Bóg Ojciec oraz Jego Umiłowany Syn.

Dla osób będących na odosobnieniu, które nie mają społeczności braterskiej w swoich miejscowościach, przygotowaliśmy możliwość uczestniczenia w Pamiątce za pośrednictwem transmisji internetowej. Będzie można z niej skorzystać pod poniższym linkiem:

https://www.youtube.com/live/fZ-7Y8O__9s

Zapraszamy do wysłuchania!

W tym wykładzie brat Wojciech Wróbel rozważa temat poświęcenia Jezusa Chrystusa, ukazując jego znaczenie w Bożym planie zbawienia.

Rozważanie przypomina o chwili, gdy Jezus oddał się całkowicie woli Ojca, rozpoczynając swoją publiczną służbę i drogę prowadzącą do ofiary za ludzkość.

Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

Witam wszystkich serdecznie! Przedstawiłem tę prezentację na spotkaniu biblijnym w Kiczycach. Na nagraniu słabo jednak widać prezentację, więc postanowiłem, że nagram ją po raz drugi. 1 List Jana 4:8 należy do najlepiej znanych fragmentów Pisma Św. „Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością”.

Czy jednak naprawdę Bóg jest tak dobrze znany w swojej miłości? Jak się okazuje nie jest to aż takie oczywiste.

Na Uniwersytecie Baylora w Teksasie w 2006 r. przeprowadzono badania na temat postrzegania Boga w USA.
31% badanych oceniło Boga jako autorytarnego despotę
24% jako odległego i niezainteresowanego życiem ludzi
23% jako kochającego i dobrego (czyli tak jak widział Go Jezus i apostołowie)
16% jako krytycznego i niezadowolonego,
a 5% badanych określiło się jako ateiści
co ciekawe, 70% badanych określiło się jako chrześcijanie…………
Wychodzi na to, że nawet jako chrześcijanie wyznajemy przynajmniej czterech różnych bogów. I główne pytanie dotyczy bardziej tego w co ja osobiście wierzę.

Psychiatra i psychofarmakolog Timothy Jennings, od którego zaczerpnąłem to badanie i kilka myśli, do których jeszcze przejdziemy, powiedział niedawno ciekawe słowa na konferencji adwentystów w Bydgoszczy. Powiedział: „Mamy władzę nad tym, w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami”. Mamy wpływ na nasz obraz Boga (np. przez lepsze zrozumienie Biblii), ale nasz obraz Boga, w którego wierzymy i którego czcimy, w poważny sposób wpływa na to, jacy się stajemy i jakie staje się nasze myślenie.

W psychologii takie stwierdzenie nazywa się „modelowaniem”. Modelowanie znaczy, że stajemy się podobni do rzeczy i do osób, które podziwiamy. W Biblii czytamy o tym np. w 2 Liście do Koryntian 3:18 – „Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana”. Ten werset mówi oczywiście o patrzeniu w znaczeniu rozmyślania. Kiedy rozmyślamy o Bogu i Jezusie, to myśląc o ich świętych charakterach i działaniach, zaczynamy się do nich upodabniać. Oczywiście, jak w lustrze, i jak pod wpływem światła, widzimy też to, co ciemne i brzydkie w naszych umysłach i sercach. Ale właśnie takie szczere spojrzenie na Pana i na siebie, pozwala nam iść w dobrym kierunku.

Mat. 5:48 – „Bądźcie więc doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.” Wynika z tego, że to jak dobrze znamy doskonałego Boga ma znaczenie na kształtowanie naszych osobistych charakterów.
Jeśli np.. w naszym rozumieniu Bóg jest despotą i tyranem, to ma to wpływ na nas. Możemy np. zacząć Go w tym naśladować i tak traktować swoją rodzinę, kontrahentów, sąsiadów albo zbór. Jeśli mamy inny temperament, może zaczniemy żyć w ciągłym strachu, że ten „straszny Bóg” tylko czyha na jakiś nasz błąd, i że pewnie inni też nas osądzają i źle postrzegają. „Mamy władzę nad tym w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami.”

Co ciekawe, wiara w Boga, który jest Bogiem miłości, wpływa nie tylko na nasz charakter, ale także na funkcjonowanie mózgu i całego organizmu. Badania dr Andrew Newberga z Uniwersytetu Pensylwanii pokazały, że osoby starsze, które przez 12 minut dziennie przez 30 dni rozmyślały o Bogu miłości, doświadczyły pozytywnych zmian w mózgu. Zwiększyła się aktywność w tzw. przedniej korze zakrętu obręczy — części mózgu odpowiedzialnej za uwagę, podejmowanie decyzji, emocje, współczucie i kontrolę impulsów. Kiedy ta część mózgu działa słabiej, łatwiej o depresję czy stany lękowe. Ale podobnie jak mięsień — można ją „ćwiczyć”, np. przez sposób myślenia i przeżywania naszej wiary.

Badania wykazały też spadek ciśnienia i tętna, co świadczy o lepszej pracy ciała migdałowatego — naszego „alarmu” w mózgu. Ciało migdałowate jest potrzebne, mówi o zagrożeniu. Jednak gdy jest ono ZBYT aktywne, żyjemy w napięciu i stresie. Wiara w Boga miłości przez wpływ na inne części mózgu pomaga ten alarm wyłączać i przynosi wewnętrzny spokój.

W tym badaniu ludzie mieli więc rozmyślać 12 minut dziennie przez 30 dni o Bogu miłości. Przed i po tej próbie zbadano ich mózgi i okazało się, że po badaniu przednia kora zakrętu obręczy — ta część odpowiedzialna za emocje i współczucie — była wyraźnie większa. Spadło też ciśnienie krwi, bo gdy aktywuje się obszar mózgu związany z miłością, maleje poziom lęku. To dokładnie potwierdza słowa z 1 Listu Jana 4:18: „W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk”. Badani mieli także niższy puls i lepsze wyniki w testach pamięci — nawet o 30%. Oznacza to, że gdy w naszym mózgu wzmacnia się obszar odpowiedzialny za miłość i regulację emocji, uspokaja on ciało migdałowate i poprawia ogólne funkcjonowanie całego organizmu.

To nie wszystko. Przeprowadzono też to samo badanie na drugiej i trzeciej grupie osób, również w wieku 65+. W drugiej grupie uczestnicy mieli rozmyślać o Bogu surowym i karzącym. A trzecia grupa myślała o Bogu obojętnym, który nie interesuje się ich życiem. W tych dwóch grupach nie zauważono żadnych pozytywnych zmian w mózgu. Tylko rozmyślanie o Bogu miłości przynosiło dobre efekty.

My oczywiście nie szukamy tylko psychicznej ulgi, ale prawdy o Bogu: chcemy wiedzieć, czy Bóg rzeczywiście jest tak dobry, jak pisał ap. Jan.

Teraz w naszym wykładzie powiemy krótko o teorii Bożej miłości, przyjrzymy się działaniom Boga jako dowodom Jego miłości — i to będzie główny temat, i zobaczymy jeszcze, do czego może nas zachęcić głębsze poznanie Boga w Jego miłości. To będzie oczywiście tylko skrót. Po więcej zachęcam sięgnąć do książki brata Johnsona pt. „Bóg”, strony 110–127. I teraz mogę powiedzieć, że to lektura mająca dobry wpływ nawet na nasze zdrowie psycho-fizyczne.

Boską miłość możemy dostrzec na cztery sposoby. Po pierwsze — w Biblii. Po drugie — w Księdze Natury, czyli w przyrodzie i jej prawach. Po trzecie — w Historii, tu bym dodał, że także tej najnowszej, opowiedzianej w świadectwach, którymi podzielimy się wieczorem. I po czwarte — w naszym własnym życiu i doświadczeniach. Żeby jednak naprawdę zobaczyć Boga, musimy zdjąć „okulary uprzedzeń” i tradycji, które czasem zniekształcają Jego obraz. Teraz skupimy się głównie na Biblii, a trochę też na przyrodzie i historii.

W naszym wersecie z 1 Jana 4:8 mowa jest o miłości nazwanej po grecku agape — określamy ją jako bezinteresowna i ofiarnicza. To nie jest miłość, która „należy się” drugim od Boga. Ona nie wynika z obowiązku. To miłość oparta na tym, że Bogu podoba się to, co dobre i piękne. Bogu podobają się dobre zasady i pragnie napełniać nimi świat. Biblia pokazuje, że agape kieruje się w stronę dobra innych. 1 Kor. 13:5 mówi: „miłość nie szuka swego”. Jest to zdanie negatywne. Miłość nie szuka swoich rzeczy, swojego dobra, na pierwszym miejscu. A więc czego szuka miłość? Miłość szuka dobra innych, aktywnie troszczy się o innych i chętnie im pomaga. To miłość, która chętnie daje coś dobrego od siebie.

Miłość agape to nie zawsze bycie wylewnym albo romantycznym. To nie jest emocja, która się pojawia i znika. Taka miłość to zasada działania, zasada życia, która opiera się na kilku fundamentach:

1) umiłowanie i ocena dla dobrych zasad – Jeremiasz 9:24 pokazuje, że Bóg czyni miłosierdzie, bo TO MU SIĘ PODOBA.

2) umiłowanie i ocena dla tych, którzy żyją w harmonii z dobrymi zasadami — Psalm 146:8: „Pan miłuje sprawiedliwych”.

3) współczucie dla sprawiedliwych i litość dla niesprawiedliwych —Bóg chce przybliżyć wszystkich do dobra, ale szanuje też ich wolną wolę.

4) gotowość do ofiary, żeby szerzyć dobre zasady na świecie.

Weźmy przykład dobrej mamy lub dobrego taty. Taki rodzic chce rozwijać w dziecku dobre zasady, aby mogło prowadzić szczęśliwe życie. Czasem miłość rodzica wyraża się to czułością i troską, np. gdy dziecko jest chore albo nie może zasnąć. Innym razem ta SAMA miłość wyraża się w strofowaniu i w nauce, aby dziecko lepiej postępowało. Miłość może chronić przed trudną sytuacją, która mogłaby zaszkodzić dziecku, ale może i powinna też dawać dziecku coraz większą odpowiedzialność i samodzielność.

Dobra wola w miłości jest jak stacja dokująca w technologii. Takie centrum lub taka stacja miłości to zawsze dobra wola, a różne zalety są do niej dodawane lub odejmowane w zależności od potrzeby (jak w tym przykładzie z rodzicami). Tak jak stacja dokująca łączy sprzęty, tak dobra wola spaja różne zalety w miłości i pozwala na ich wspólne działanie.

Pierwszy przykład Bożej miłości to STWORZENIE. Bóg stworzył świat, bo lubi robić dobrze rzeczy – sprawia Mu to radość. Nikt i nic nie wymagało od Boga aby wszystko stworzył. On tego pragnął. Kiedy mamy okazje, gdy udaje się nam oderwać od zwykłych spraw, rozmyślajmy o gwiazdach – miliardach światów, które mają głęboki cel, albo o Ziemi – stworzonej na przyszły dom dla ludzi wolnych od grzechu. Łączmy w umyśle te wszystkie prawdy, które już znamy. Gdy poznajemy Jego dzieła, poznajemy lepiej Boga.

Wielkim wyrazem miłości jest stworzenie człowieka na obraz i podobieństwo Boga. W czym jesteśmy tak podobni do Boga? Nie jesteśmy przecież nieśmiertelni i wszechmocni. Potrafimy jednak KOCHAĆ i możemy rozwijać tę zdolność. Zobaczmy też, ile dobra otrzymaliśmy: kwiaty i owoce, światło i ciepło, powietrze i wodę, ziemię i niebo, rośliny i zwierzęta — życie i zdrowie. A pierwszy człowiek miał jeszcze doskonałość istoty i społeczność z Bogiem.

Opatrzność Boża działa dziś głównie dla ludzi wierzących, a w przyszłości — w czasach odnowienia, które zaprowadzi Jezus — obejmie ona cały świat. A jednak, już teraz Bóg posyła deszcz i słońce dla wszystkich, niezależnie od zasług i daje wszystkim wszystko potrzebne do życia.

W przyrodzie też widać prawo miłości. Przypomnijmy te słowa 1 Kor. 13:5 – „miłość nie szuka swego”. I popatrzmy na cykl hydrologiczny:

Źródło ilustracji: Kenneth Rawson, „Powrót do hebrajskiego dziedzictwa”

Słońce ogrzewa oceany, // oceany oddają wodę do chmur, // chmury podlewają ziemię, powstają rzeki, strumienie i wody wracają do morza. To cykl podawania dalej, cykl zaplanowany przez Boga. Jeśli oddzielimy jakiś zbiornik wodny, to życie w nim słabnie, pojawia się stagnacja. Podobny przykład to obieg powietrza (CO2 i O2), a nawet współpraca między roślinami i zwierzętami, jak te wiewiórki, które nie tylko zjadają orzechy, ale też roznoszą je i zagrzebują, sadząc w ten sposób nowe drzewa.

Niektóre działania Boga bardziej pokazują Jego sprawiedliwość i moc niż miłość, ale nawet w nich działa miłość agape. To trudniejsze przejawy Boskiej miłości. 

1. WYPRÓBOWANIE CZŁOWIEKA — tylko tak krystalizuje się charakter, by człowiek mógł żyć wiecznie w zgodzie z Boskimi zasadami. Jak szlachetne metale są oczyszczane ogniem, tak moralnie wolna istota przechodzi różne próby i doświadczenia anim osiągnie ostateczny kształt. Eden był to tylko początek tego procesu, taka 1 lekcja.
2. WYROK ŚMIERCI — nawet tu działa miłość, bo śmierć jest o wiele lepsza niż wieczne życie w cierpieniu i grzechu. Miłość nie pozwala na wieczne cierpienie. Dziękujmy Bogu, że uwolnił nas od takiego myślenia o Jego planie dla grzeszników, że pozwolił nam zobaczyć w Biblii coś więcej o Boskiej dobroci.
3. DOZWOLENIE ZŁA — doświadczenie zła uczy nienawiści do grzechu, doświadczenie zła pokazuje jakie są jego straszne skutki. Historia pokazuje też jakie korzyści daje unikanie grzechu.

Takie doświadczenie jest ludziom potrzebne. Dlaczego? Jest potrzebne, bo ludzkość czeka jeszcze kolejna próba. Kiedy Jezus i jego wierni obejmą swoją władzę, chętni i posłuszni ludzie będą mogli w pełni uwolnić się od skutków zła i wejść do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Jak mówi List do Rzymian 8:20-21: ‘Stworzenie jest poddane marności, ale w NADZIEI przyszłego uwolnienia.’

Zobaczmy kolejne dowody Bożej miłości:
1. Bóg kontaktował się z tymi, którzy Go szukali i pragnęli sprawiedliwości (przyjmował ich pomimo, że pochodzili z grzesznej i skazanej na śmierć rodziny Adama!) — patriarchowie, a także kobiety jak Rebeka, której Bóg odpowiadał osobiście na jej pytania. Później całą rodzina Jakuba. Przez Mojżesza Bóg zawarł z nią przymierze, ucząc o grzechu i doskonałości. Prawo miało pokazać, że człowiek nie może sam się zbawić i że potrzebuje Zbawienia i Zbawiciela od Boga.

2. Bóg przebaczał Izraelowi, gdy ten tylko pokutował! Ile miłosierdzia i cierpliwości widać w Jego działaniach…
3. Bóg pobudzał działania sprzyjające pokucie (on wyprzedzał pokutę!) — wysyłał proroków, objawienia, próby, nagrody i kary.

Cytowany już dr Timothy Jennings pisał: – „Kiedy kogoś kochamy, jesteśmy gotowi zaryzykować to, że czyniąc coś, co jest w najlepszym interesie ukochanej osoby, nie zostaniemy zrozumiani. W historii Starego Testamentu Bóg raz po raz znajdował się w tego rodzaju sytuacji. Wielokrotnie musiał podnosić głos, aby przyciągnąć uwagę swoich niesfornych dzieci, ponieważ je kochał i nie chciał dopuścić do ich samozniszczenia.”

Największym dowodem Bożej miłości jest przysłanie na świat swego Jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa. Apostoł Jan pisze: „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas” (Jan 1:14) i dalej „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony.” (J 3:16-17).

Bóg uczynił Syna człowiekiem i pozwolił na Jego bolesną śmierć — i to za wrogów, a nie za przyjaciół. Apostoł Paweł przypomina: „Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami” (Rzym 5:6-10).

Jak pisze brat Johnson w książce „Bóg”: „Jakże cudowną jest myśl, że Boska miłość zdobyła się na taką ofiarę! (…) Boska miłość odczuwała poniżenie, hańbę i ból śmierci Syna bardziej niż On sam, tak jak Abraham odczuwał większy smutek z ofiarowania Izaaka niż Izaak. A jednak Boska miłość zwyciężyła. Dokonała najwyższej ofiary wszechczasów, aby grzech, błąd i śmierć zostały zniszczone, a na wieki zapanowały sprawiedliwość, prawda i życie”. Niech będzie chwała Bogu i chwała Jezusowi za to, że tak chętnie podjął się tej misji.

Dla kogo uczynił to Bóg? Komu okazał swoją miłość?

Nie chodzi tylko o garstkę naśladowców Jezusa, nie chodzi o jedną grupę religijną. Chodzi o wszystkich ludzi, bo wszystkich odkupił Jezus:

– „On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata” (1 Jana 2:2).
– „Chrystus Jezus (…) wydał samego siebie na okup za wszystkich” (1 Tym. 2:6).; – „Aby przez łaskę Bożą zakosztował śmierci za każdego” (Hebr. 2:9). Tak jak w Adamie wszyscy umierają tak w Jezusie wszyscy zostali odkupieni.

Ktoś określił to tak, że „Golgota jest zmianą kształtu wszechświata”. Oczywiście, z punktu widzenia Boga nic się nie zmieniło, bo On dalej realizował swój plan, który od początku był pełny miłości.

Jednak do tej pory mówiliśmy tylko o garstce ludzi, o patriarchach, o Izraelu, a teraz przez Jezusa Bóg dokonał odkupienia całej ludzkości upadłej i umarłej w Adamie i ewangelia o tym miała być przekazana wszystkim narodom ziemi. To, co było daleką obietnicą, że potomek Abrahama pobłogosławi wszystkie narody ziemi, teraz zaczęło wykonywać się na wielką skalę. A pełnia tego będzie miała miejsce w Królestwie Jezusa, gdy skłoni się przed nim każde kolano i każdy język będzie wyznawał, że Jezus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Po wypełnieniu Boskiego planu na Golgocie Bóg okazał Jezusowi wielką miłość: wywyższył Go do Boskiej natury i powierzył wielkie zadania – będzie królem ludzkości w tysiącleciu. Będzie najwyższym kapłanem, który będzie pośredniczył między Bogiem a ludźmi i nie tylko to. Otrzyma On wiele innych nagród i zadań od Boga. Tak, Jezus był doskonały jako Logos w niebie i jako człowiek, ale wywyższenie do Boskiej natury wymagało dodatkowej próby i cierpienia. Miłość wyraziła się więc w dziwny sposób dla ludzi (przez krzyż i cierpienia), ale w cudowny sposób, gdy widzimy cel Boskich działań.

Bóg nie ograniczył miłości tylko do swojego Syna. Okazał miłość także tym, którzy uwierzyli w Jezusa, a szczególnie tym, którzy poświęcili życie Bogu i przyjęli Jezusa jako swojego Wodza i Pana. To oni jako pierwsi zdobywają swoje dziedzictwo w Ziemi Obiecanej. Robią to przez naśladowanie Jezusa i doświadczanie podobnych prób i cierpień – choć znacznie mniejszych niż On. Apostoł Paweł napisał, że cierpienia przyjmowane w dobrym duchu, kształtują szlachetne charaktery i zapewniają przyszłą nagrodę. Są chwilowe i lekkie ale tylko wtedy, gdy ktoś rozumie, że na drugiej szali tej wagi jest wieczność i doskonałość.

W Wieku Ewangelii wybrani mieli także pewne zadanie wobec świata. O tych zadaniach mówił nasz Pan, np. w Ew. wg Jana 16:8. Mieli oni:

1 – karcić grzechy popełniane przez świat,

2 – pouczać świat o sprawiedliwości,

3 – i dawać świadectwo o nadchodzącym Królestwie (o sądzie świata).

Święci i wierni naśladowcy Jezusa mieli to robić nie tylko słowami, ale głównie przykładem swojego życia. Przykład jest lepszy niż wykład. My nie mamy nawracać świata ani zmuszać drugich by żyli tak, jak my. Wierni byli jak światło i jak sól ziemi. Ich życie ograniczało grzech, szerzyło sprawiedliwość i przygotowywało świat na Tysiąclecie. Wymagało to ofiary i cierpienia, a w dużym stopniu dotyczy to także ludzi poświęconych Bogu dzisiaj.

Boska miłość a nasze wady: Mamy wiele wad, Bogu sprawiają one ból, ale Bóg nas nie odrzuca. Jego miłość nas poucza, a czasami karze, po to by nas naprawić. Są chwile, gdy nie czujemy uśmiechu Boskiej łaski, ale Jego miłość widzi nawet malutki krok pokuty. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że to Bóg wyczekuje grzesznika, że Bóg wypatruje nas i że biegnie do nas, gdy do Niego wracamy. Także Psalm 103 przypomina, że „Jak wysoko są niebiosa nad ziemią, tak wielkie jest Jego miłosierdzie… jak ojciec ma litość nad dziećmi, tak Pan ma litość nad tymi, którzy się go boją. On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.” Niech nasza odpowiedź to będzie uznanie grzechów i przykrego, niskiego stanu, w którym jesteśmy. Odwróćmy się od grzechów i zaufajmy krwi Chrystusa. Uwierzmy, że z pomocą kochającego Boga możemy odnowić się do życia w prawdzie i sprawiedliwości. Bóg nie jest daleko.

Boska miłość w ucisku i w czasie restytucji. Łatwiej przyjąć RESTYTUCJĘ, bo ucisk pokazuje głównie moc i sprawiedliwość Boga. Miłość jest jednak w tym, jaki jest cel tego czasu Boskiego gniewu. Prorok Sofoniasz wyjaśnia to w swoim proroctwie. W wersecie 8 rozdziału 3. mówi on: „Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości – mówi PAN”. Ale werset 9 dodaje: „Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie”.

Wygląda na to, że Boski gniew ma przygotować ludzkość do przyjęcia Królestwa Mesjasza (ziemia jest tu symbolem porządku społecznego, inne wersety Biblii mówią, że fizyczna Ziemia trwa na wieczność). Gdy ogień ucisku minie, Chrystus i Kościół będą rządzić nad ludźmi przez resztę tysiąclecia, a inne klasy wiernych staną się ich pomocnikami (np. wierni Starego Testamentu i dziś rozwijający się lud Boży). Dojdzie do wskrzeszenia umarłych. Jak widzieliśmy z poprzednich slajdów, zarówno Jezus, jak i wierni są do tego Królestwa świetnie przygotowani – przez osobiste próby i cierpienia. I to pod ICH prowadzeniem, grzech i jego skutki będą stopniowo usuwane. Sprawiedliwość i prawda będą ustanawiane na Ziemi.

O tym dowodzie Boskije miłości mówi wiele rozdziałów Pisma Św. Na przykład 35 rozdział Izajasza, a także fragmentów rozdziałów 2, 9, 11 i końcowych rozdziałów od 60 do końca tej księgi. O tym czasie mówią też trzy ostatnie rozdziały Ks. Objawienia. Wiele książek zawiera rozwinięcie tych myśli, jak choćby „Boski plan wieków” br. Russella i „Tysiąclecie” br. Johnsona.

Chciałem jeszcze mówić o Boskiej miłości w próbach i wyrokach małego okresu, a także o przyszłych wiekach. Bardzo to jednak skrócę. Od Edenu, przez zwycięstwo Jezusa na Golgocie, aż do odnowionego raju i ostatecznej próby — wszystko prowadzi do utrwalenia prawdy i sprawiedliwości na ziemi, tak by grzech już nigdy nie zapanował! To bardzo ważne, by ta ostateczna próba nadała wieczny kształt każdej osobie. Tak jak mówiliśmy o potrzebie tej pierwszej próby w ogrodzie Eden.

Opowiadanie Ewangelii o Bożej miłości to jakby widzieć piękny krajobraz i powiedzieć do kogoś na szlaku: „POPATRZ jak pięknie!”. Jednak dostrzeganie Boskiej miłości zależy od każdego i od każdej z nas osobiście. Jeśli zobaczymy przebłysk Bożej miłości, podzielmy się nim, bo może ktoś na taki obraz czeka. Nie róbmy jednak niczego na siłę.

Jaki jest pożytek z poznania Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy? Apostoł Paweł napisał, że Bóg pociesza nas w każdym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać. Boża miłość sprawia, że nie żyjemy w lęku, ale z miłości pragniemy oddawać Bogu cześć i stawać się podobni do Niego. To  rozważanie zachęca do pracy nad swoją miłością i do służenia z miłości drugim. Kiedy dajemy coś drugim nie patrząc na siebie, doznamy wielu błogosławieństw, których nie poznamy, gdy będziemy żyć tylko dla siebie.

Takie nastawienie daje wymierne korzyści (choć nie dlatego należy to robić – jeśli chcemy być najbardziej podobni do Boga): Badania pokazują np., że młodzież angażująca się w wolontariat ma lepsze wyniki w szkole i większe umiejętności życiowe. A dorośli? procentowo mniej chorób, mniejszą demencję i większą samodzielność w późniejszych latach życia. Wiemy, że choroby fizyczne i psychiczne nie będą nas omijać i wiemy też, że wszyscy jesteśmy skażeni i obarczeni wyrokiem, ale chcę po prostu pokazać, z jak różnych punktów widzenia MIŁOŚĆ może być korzystna. Wolontariat nie wymaga fundacji – to miłość wobec braci, sióstr, rodziny czy sąsiadów. Zawsze jest wiele okazji do czynienia dobra, zwłaszcza tych mało widocznych i podejmowanych przez niewiele osób. Pora się rozejrzeć. Wynotowałem piękne zdanie z czasopisma „Teraźniejsza Prawda” nr 468, s. 2 – Czynienie czegoś dla kogoś bez myśli o nagrodzie jest naprawdę działaniem podobnym do Boskiego.

Przyp. 21:21 – „Kto podąża za sprawiedliwością i miłosierdziem, znajduje życie, sprawiedliwość i chwałę.” i jeszcze komentarz do tych słów: „Kto rozwija Boski charakter, osiągnie życie, ducha prawdy i chwałę od Boga”. A tego Wam wszystkim życzę i pragnę też dla siebie. Dziękuję za uwagę!

OPOWIEDZ MI O MISTRZU! [„Wiersze Brzasku”, nr 10]

Opowiedz mi o Mistrzu!
Wieczorem, gdy siedzę strudzony,
Gdy dzień już w ciemność zapada
Wieczoru blaskiem zakończony,
Tą wielką promienną chwałą,
Która przenika z zachodu.
A serce me biedne się zmęczyło,
Do odpoczynku szuka powodu.

Opowiedz mi o Mistrzu!
O wzgórzach, które przemierzał samotnie,
Kiedy deszcz Jego krwi i łez spadał
W Judei kurz, gdy był przechodniem.
Moich włosów dostojna siwizna
Oznacza smutną podróż jedynie:
Przede mną leży dzika stromizna
A za mną ciemność w górzystej krainie.

Opowiedz mi o Mistrzu!
O złu, które darmo przebacza,
O sercu czułym, które posiada,
I o miłości, którą nas otacza.
Albowiem serce moje strudzone
Niedolą i życiem w pokusach,
Błędami, których się jawnie naucza,
Złą wolą i walką z tym, co niesłuszne.

Lecz wiem, że każde zmartwienie,
Ból każdy, co mnie dotyka,
Boskiego Mistrza to także cierpienie,
W które, znając dobrze, On głęboko wnika.
Dawną o Mistrzu mi mów historię,
Co w rany balsamem się wlewa,
A moje serce już będzie spokojne,
Choć rana w nim ciężka nabrzmiewa.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

„A znacie hojność (miłości) naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Wiecie, że On, będąc bogaty, ze względu na was stał się ubogi, abyście wy, dzięki Jego ubóstwu, stali się bogaci.”

Ten werset można przeczytać i pójść dalej albo się nad nim zastanowić.

„On, będąc bogaty” – zanim stał się człowiekiem, Jezus miał u swojego Ojca wielką chwałę i cześć w niebie. Pewnie nawet nie da się tego opisać, ale towarzyszył Ojcu przy stwarzaniu świata duchowego i naszego materialnego wszechświata, brał udział w tworzeniu Ziemi i człowieka. Miał najwyższą po Ojcu pozycję wśród wszystkich istot duchowych. Cieszył się stałą społecznością z Bogiem.

„stał się ubogi” – w naturze: gdy stał się człowiekiem; pod względem stanu posiadania: „nie miał gdzie by głowę skłonił”; jego zwolennicy byli bez znaczenia, a on sam pogardzany, odrzucany przez ludzi i prześladowany jako rzekomy bluźnierca; w końcu został wyklęty jako buntownik przeciw rządowi i ukrzyżowany jak wyrzutek społeczny.

„ze względu na was” – Jezus z miłości poddał się temu wszystkiemu dla nas i naszego wyzwolenia! On umarł także za tych, którzy Go przebili i za tych, którzy do tego doprowadzili. A zresztą: każdy z nas grzeszy i właśnie nasze grzechy Syn Boży poniósł na krzyż.

„abyście wy, dzięki Jego ubóstwu…” – stało się tak, bo tylko jako człowiek Syn Boży mógł stać się odkupicielem człowieka i zrobił to, bo – jak mówił – nie odebrano mu życia siłą, ale on sam poddał się temu dobrowolnie, aby wypełnić Boski plan i zapewnić nam zbawienie stał się barankiem Bożym, który gładzi grzech świata.

„abyście wy … stali się bogaci” – pierwsi to bogactwo mieli zyskać naśladowcy Jezusa; już w tym życiu cieszą się przywróceniem kontaktu z Bogiem, cieszą się prawdą i miłością Bożą, otrzymują wiele błogosławieństw, mają też wielkie obietnice na przyszłość. Później, w czasie panowania Jezusa, wzbogaceni będą też wszyscy ludzie: zostaną wskrzeszeni, poznają prawdę o Jezusie i będą mogli brać udział w czasach powszechnej odnowy – jeśli tylko będą chcieli.

„A znacie hojność naszego Pana Jezusa Chrystusa” – większość polskich tłumaczeń mówi tu o 'łasce’, czyli takiej miłości i życzliwości, na którą odbiorca w żaden sposób nie zasłużył. I tacy właśnie jesteśmy, a mimo to Jezus nas pokochał i oddał za nas swoje życie.

„Który, będąc w kształcie Bożym, nie poczytał sobie tego za przedmiot pożądania równym być Bogu, ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom; I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszystkie imię; Aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi, i tych, którzy są pod ziemią.”
– List do Filipian 2:6-10

Pierwsze zbawienie, które udziela, to zbawienie nie do życia wiecznego, ale od śmierci Adamowej. Ono pozwala człowiekowi na ubieganie się o życie wieczne.

Pan Jezus został wywyższony przez swoje posłuszeństwo i uniżenie.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 19 marca 2023 roku: 

Nasz Pan nie oczekiwał pomników, medali, ale ustanowił tylko Pamiątkowej swojej ofiarniczej śmierci.

„A on jest ubłaganiem za grzechy nasze; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata.”
– 1 Jana 2:2

On umarł nie tylko za swoich przyjaciół, ale za grzechy całego świata. Czy ludzkość wie o tym? Nie, ale dowie się w słusznym czasie.

Bóg, Ojciec święty, posłał na świat swojego Syna. Jedyny prawdziwy Ojciec święty i Bóg nas wszystkich (Jana 17:3).

„Patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary, który dla wystawionej sobie radości, podjął krzyż, wzgardziwszy sromotę, i usiadł na prawicy stolicy Bożej.”
– List do Hebrajczyków 12:2

Celem Jezusa było czynić wolę Bożą, nie gmatwać nauk, nie mieszać, ale wydać świadectwo Prawdzie.

Jezus nie cofnął się ani na krok. On nie cofnął się nawet na centymetr. Spokojnie, w zrównoważony sposób, ale zawsze i wszędzie głosić Prawdę.

Co mówi Słowo Boże? Jezus uczynił tyle cudów, ale nie uwierzyli Mu. Zamiast wzbudzać to w Żydach szacunek i miłość, Jego dobre uczynki wzbudzały w nich tym większą nienawiść.

Cierpienia i próby naszego Pana był drogą do Jego udoskonalenia i wywyższenia. Jezusa nie dziwiło, że ktoś go zdradził, że ktoś innych się go zaparł. Bo to wszystko zapowiedziane przez proroków.

Jaka to lekcja dla nas? Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Najpierw sprawiedliwość, potem miłość.

Dla Ojca także było cierpieniem wiedzieć cierpienie syna, ale było radością widzieć Jego miłość i determinację w poświęceniu.

„Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił, o Boże wolę twoję; znosi pierwsze, aby wtóre postanowił.”
– List do Hebrajczyków 10:9

Kiedy pod krzyżem uczeni w Piśmie mówili: „Zejdź z krzyża, a ci uwierzymy!”, była to wielka próba, ale nasz Pan wytrwał, pełniąc wolę Boga aż do krzyżowej śmierci.

Gdy żołnierze przyszli po Jezusa, nie uciekał, śmiało spytał: po kogo przyszliście? Po popędliwej reakcji Piotra, uleczy ucho Malchusa. Gdy Piłat mówił: mam moc ciebie wypuścić! Jezus odpowiedział: nie miałbyś żadnej mocy nade mną, gdyby ci nie była dana z góry.

„Ojciec załatwi ci dobre miejsce” – czasami ludzie tak mówią. U Pana było inaczej. On oddał wszystko dla wspólnej sprawy Ojca i Jego, i za to został nagrodzony.

10-go Nisan Jezusa chciano obwołać królem. 14-go Nisan ci sami ludzie wołali: „Ukrzyżuj go!”. Nie kierujmy się tym, co mówi tłum. Naszym kierunkiem ma być Słowo Boże.

„Albowiem należało na tego, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby wiele synów do chwały przywodząc wodza zbawienia ich przez ucierpienie doskonałym uczynił.”
– List do Hebrajczyków 2:10

Lud Boży dalej jest niezrozumiany tak jak Pan był niezrozumiany. W coś tam wierzą, z ludźmi się za bardzo nie spotykają, jacyś fanatycy. „Dziwowisko dla świata” (por. 1 do Koryntian 4)

Bóg prowadzi lud Boży trudnymi ścieżkami, są jak śmieci tego świata. Po co ich w taki sposób rozwija? By razem z Jezusem i razem z Abrahamem mogli błogosławić w przyszłości wszystkie narody ziemi (1 Mojżeszowa 22:16-18).

Prawda nie jest dziś udzielana jako ciekawostka, ale jako moc przeobrażająca Jego lud.

Dzieje Ap. 7:59-60: SZCZEPAN (wspaniałe, przebaczające, kochające serce tego człowieka; jego modlitwa pociągnęła później SZAWŁA – ap. Pawła)

Łuk. 23:34: PAN JEZUS. „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”

Cały 11 rozdział Listu do Hebrajczyków mówi o wiernych sprzed misji Pana Jezusa. Wersety 37:38 – kamienowani, piłą przecierani…

Bóg zawsze miał i do dzisiaj ma swój lud na ziemi, który stara się iść śladem starożytnych godnych, a zwłaszcza śladem Jezusa i wiernych Wieku Ewangelii. Próbą były i nadal są wiara i posłuszeństwo (Abraham, Marcin Luter itd).

Boskie pragnienie wobec nas dzisiaj: szczere posłuszeństwo. Jednak nic nie dzieje się z ludem Bożym przypadkiem. Gdzie jesteśmy? W SZKOLE CHRYSTUSOWEJ. W tej szkole możemy kształtować nasze wnętrza. Pan będzie nam pomagał. My byśmy chcieli czasami inaczej, ale Pan chce nam dopomóc zobaczyć różne rzeczy w nas. Są rzeczy bardziej widziane i bardziej ukryte, ale Bóg każdego z nas z osobna wychowuje i ćwiczy.

Nawzajem wspierajmy się i pomagajmy sobie. Bóg pragnie naszego społecznego miłowania się, a w prawdziwej miłości będzie cierpliwość, przebaczenie. Nie ma w miłości furii, trzaskania drzwiami. „Bo mnie zdenerwował/a”. To nie daj się zdenerwować! 🙂 (1 Piotra 2:21-23)

Wspaniałomyślność, przykrywanie słabości drugich miłością – to cechy właściwe dla chrześcijańskiej społeczności. Patrzmy na Jezusa i na Jego wielką ofiarę.

„Przetoż przyobleczcie jako wybrani Boży, święci i umiłowani, wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość, Znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy.”
– List do Kolosan 3:12-13

Każdego dnia błądzimy i upadamy, więc starajmy się być podobnie wspaniałomyślni jak Jezus, który nam przebacza. Także w świecie między ludźmi starajmy się przeprosić, pokazać cos swoim przykładem.

„Mówiących głosem wielkim: Godzien jest ten Baranek zabity, wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.”
– Objawienie 5:12