______

Foto: kindredmag.com

„Słowo «przebaczać» w języku greckim brzmi «afiemi» i oznacza «uwolnić (kogoś)» lub «puścić». Czujecie to słowo? (…) A jeszcze bardziej podoba mi się hebrajskie «kiper». Dosłownie znaczy to «otulić płaszczem». Przypominają mi się sceny z narzeczeństwa. Z moją żoneczką siedzimy w parku na ławeczce; zimna, chłodna jesień, żonie zimno, ściągam płaszcz, otulam ją tym płaszczem. Jakie to jest uczucie dla dziewczyny? Na pewno przyjemne. Otulenie takim płaszczem, przekazanie własnego ciepła… To słowo Hebrajczycy używają, by opisać przebaczenie, «otulić płaszczem». Chyba każdy z nas przyzna, że «otulić płaszczem» oznacza wielką bliskość, przekazanie ciepła.
Czy jest jakiś sposób na przebaczenie? Oczywiście, należy się modlić za tę osobę. Przede wszystkim szukać w niej dobrych cech charakteru. Przecież każdy człowiek ma dobre cechy charakteru i wady. A czemu my się koncentrujemy ciągle na tych wadach? Szukajmy zalet, a zupełnie inaczej spojrzymy na bliźniego. Powtarzajmy sobie zawsze tak: jak niewielkie są winy ludzkie, które wobec nas uczyniono, w porównaniu z tymi, jakie my uczyniliśmy wobec Boga (…)

«Trudno jest przebaczyć komuś do momentu, gdy sami potrzebujemy przebaczenia» – napisała polska poeta, Ewa Glińska. «Słowo przepraszam ma wiele wspólnego z melioracją, osusza tereny zalane przez nieregulowana rzekę słów». Francuz Henri Lacordaire dodał: «Chcesz być szczęśliwy przez chwilę – zemścij się. Chcesz być szczęśliwy na zawsze – przebacz». (…)

Do czego może doprowadzić brak przebaczenia?

– będziemy unikać osoby, która wobec nas zawiniła
– będziemy zrywać wszelkie więzy i kontakty z tą osobą
– bardzo krytycznie będziemy oceniać nawet zalety tej osoby
– pojawić się może pragnienie odwetu, a nawet zadania większej rany tej osobie niż ona zadała mi
– jeżeli ktoś nam zadał cios, on głęboko uderzył nasze serce, to w momencie kiedy ta rana jest nam zadana, to ona jest po prostu jaka jest, ale jeżeli będziemy się nad tym zastanawiać, pielęgnować, to za rok będziemy tę ranę tak wyolbrzymiać, że jej wartość wzrośnie dziesięciokrotnie
– bardzo cierpią na tym nasi bliscy, bo naszym głównym tematem w rozmowie z mężem, żoną, bliskimi, staje się właśnie ten temat naszego cierpienia i krzywdy, zatruwamy nim atmosferę wokół
– jeśli ktoś próbuje nas uspokoić to myślimy jeszcze, że inni stoją po tamtej stronie
– oczywiście potępiamy i osądzamy wszystkich, ale siebie zawsze usprawiedliwiamy («z mojej strony wszystko było dobrze w 100 procentach»)
– może to doprowadzić do depresji, osaczenia tą myślą i użalania się nad sobą, a w konsekwencji nawet nasi najbliżsi będą mieli dosyć i nie będę chcieli nas słuchać, przyjdzie więc samotność…”

Modlitwa o przebaczenie…

Jedną z najbardziej pocieszających myśli Pisma Świętego jest to, że Bóg ma przyjemność w odpuszczaniu grzechów. Czytamy o tym m.in. w Księdze Ezechiela 18:21-23 –

„A jeśliby występny porzucił wszystkie swoje grzechy, które popełniał, a strzegł wszystkich moich ustaw i postępowałby według prawa i sprawiedliwości, żyć będzie, a nie umrze: nie będą mu poczytane wszystkie grzechy, jakie popełnił, lecz będzie żył dzięki sprawiedliwości, z jaką postępował. Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego – wyrocznia Pana Boga – a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?”

Bogu zależy na naszym nawróceniu i odpuszczeniu nam. Zachęca też nas do proszenia o odpuszczenie naszych win i do odpuszczania tym, którzy wyrządzili jakieś zło nam samym.

Może się pojawić pytanie – dlaczego Bóg nie odpuszcza bez proszenia? „Easy come, easy go!” – jak mówią Anglicy. Łatwo przyszło – łatwo poszło. Spełnianie wszystkich zachcianek dziecka jest błędne, bo kończy się wdzięczność, a w to miejsce pojawia się patrzenie na rodziców jako zobligowanych do dawania coraz lepszych i droższych prezentów.

W rzeczywistości liczy się i cenne jest to, o co musieliśmy się starać.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez brata Piotra Łąckiego w Bydgoszczy, 3 marca 2019 roku. Omawia w nim dwie przypowieści Jezusa związane z przebaczaniem i otrzymywaniem przebaczenia:

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 452
wyk. Chór Syloe

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Jak błogo wiedzieć

1. Jak błogo wiedzieć, Jezus jest mój,
Jakże ten pokój słodzi mi znój,
On życie z nieba, żywota dział,
I odpuszczenie grzechów mi dał.

 

Chór: Chcę sławić Zbawcę, chcę aż po zgon
Bo gdzie Zbawiciel większy jak On,
Kto może tyle pociech mi nieść,
Nikt tylko Jezus, Jemu dam cześć.

 

2. Jemu żyć pragnę, On życia raj,
Śpiewaj Mu serce, wdzięcznie Mu graj,
On mnie prowadzi przez mgłę i cień
Gdy grzech się wzmaga, wyrywa zeń.

 

3. Gdy Go posiadam, więcej już nic
Szczęścia nie może spłoszyć mi z lic,
Przeto też Jemu serce swe dam
On do niebieskich mnie wiedzie bram.