„Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.”

List do Rzymian 8:1

Świadomość, że nasze grzechy są przykryte wiarą w ukrzyżowanego Chrystusa, to ulga tak wielka, że jest to jak rozpoczęcie życia na nowo, otwarcie okien, aby wpuścić świeże powietrze.

A mimo to, życie nigdy nie będzie doskonałe i od czasu do czasu stare potępienie podniesie swoją groźną głowę i spróbuje nas ponownie przekonać o naszej winie.

To osobista, bolesna walka, którą wielu chrześcijan doświadcza regularnie. I choć jest to część ogólnego ludzkiego doświadczenia, sumienni i wrażliwi odczuwają te cierpienia bardziej dotkliwie.

Są chwile w naszym życiu, kiedy mówimy i robimy rzeczy, których później żałujemy i wstydzimy się ich.

Jak bardzo chcielibyśmy cofnąć czas i zrobić to lepiej lub raczej cofnąć to, co zrobiliśmy!

Młodość, brak doświadczenia, popęd seksualny, ego, ambicja, zmartwienia i mnóstwo presji społecznej lub rówieśniczej mogły przyczynić się do naszych głupstw, wydobywając z nas to, co najgorsze, i powodując krzywdę innych. Pomimo czynników łagodzących i zmian, których dokonaliśmy, często nadal czujemy pełną wagę odpowiedzialności – nawet po latach.

Syndrom „gdybym tylko…” jest znany większości z nas.

Ta potrzeba naprawienia, odzyskania straconych okazji, uzdrowienia rozbitych relacji, „rozpoczęcia od nowa”, jest jednym z najczęstszych ludzkich doświadczeń i znajduje swoje źródło w wewnętrznym niezadowoleniu, którym ludzkość jest dotknięta, i wynika z jej zerwanej relacji z Bogiem.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nasza wiara i pełne przyjęcie przebaczającego Chrystusa przynosi promyk światła do ciemności.

Duma, chciwość, wrogie, zawzięte nastawienie – emocje, które leżą u podstaw wielu naszych grzechów – wszystkie one muszą codziennie poddać się panowaniu Chrystusa w wierzącym sercu. Uwolnieni od mocy tych i innych kompulsji będziemy w stanie na nowo ocenić świat wokół nas, dostosować nasze cele i uczucia zgodnie z myślą Chrystusa. I na pewno będziemy wzrastać w łasce.

______
Źródło: UK Bible Students, „Turning back the hands of time”

Słowa te przypominają nam, jak wiele zależy od naszej wiary, jak ważna jest ona w naszym duchowym życiu.

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 marca 2023 r.

Nasze rozważania mają dotyczyć wiary zdefiniowanej jako umysłowe ocenienie i poleganie sercem na osobach, zasadach i rzeczach oraz łatwowierności. Tę ostatnią już na wstępie możemy nazwać zaprzeczeniem prawdziwej wiary, fałszywie pojętą wiarą lub jej wypaczeniem.. Człowiekiem łatwowiernym nazywa się tego, kto łatwo we wszystko wierzy, bez względu na to kto i co mówi. Człowieka łatwowiernego, posługując się wyrazem bliskoznacznym, nazwać można również naiwnym.

Jeżeli wiara wymaga zaangażowania całej naszej osobowości: umysłu, uczuć i woli, to łatwowierność jest pozbawiona udziału rozumu, zdrowego rozsądku; to jedynie emocjonalne przyjmowanie czegoś za prawdę, bez niepodważalnych dowodów, to wyciąganie pochopnych wniosków bez właściwego zbadania sprawy.

Nie wszyscy jednak podzielają wygłoszony przed chwilą pogląd. Nie dla wszystkich wiara jest umysłowym ocenieniem i poleganiem sercem na osobach, zasadach lub rzeczach. Jeden z pisarzy chrześcijańskich, żyjący na przełomie II i III w.n.e., Tertulian (w encyklopediach określany jako rzecznik prymatu wiary nad rozumem) napisał: „Credo, quia absurdum est…” Dla niego i wielu innych aż do naszych czasów przedmiotem wiary jest to, co absurdalne, irracjonalne, co się wymyka spod kontroli rozumu. Niewątpliwie teza ta stoi w sprzeczności z tym, co do tej pory było tu powiedziane, z podaną tu definicją wiary. Dla nas człowiek zwany przez Tertuliana wierzącym jest jedynie łatwowiernym, naiwnym, nierozsądnym.

Wierzyć można w kogoś lub w coś, komuś lub czemuś. Przedmiotem wiary religijnej (takie rozróżnienie jest nieodzowne) jest Bóg. I to w Niego i Jemu wierzymy. Jeżeli w sprawach religijnych będziemy ufać więcej ludziom niż Bogu, to nasza wiara przerodzi się w łatwowierność, będzie na kruchych podstawach. A tymczasem Pismo Święte mówi, że „Lepiej mieć nadzieję w Panu niżeli ufać w człowieku” (Ps.118:8)

Jest w Starym Testamencie historia, która dobrze ilustruje działanie łatwowierności. Jej zapis znajduje się w 1 Król.13:1-24:

Jak pamiętamy król Jeroboam panował nad dziesięcioma pokoleniami Izraela. Za jego rządów i z jego przyczyny ten naród popadał w bałwochwalstwo. Pewnego razu Pan posłał swego proroka do króla Jeroboama, aby mu przypomnieć, komu powinien służyć. Ów prorok wypełnił swą misję. Kiedy miał wracać spotkał się z propozycją ze strony króla, o czym czytamy w w.7: „tedy rzekł król do męża Bożego: Pójdź ze mną do domy, abyś się posilił, a dam ci podarunek”. Prorok musiał jednak odmówić w. 8-9 „Ale rzekł mąż Boży do króla: Byśmi dał połowę domu twego, nie pójdę z tobą, ani będę jadł chleba, ani będę pił wody na tem miejscu. Bo mi tak Pan rozkazał słowem swojem, mówiąc: Nie będziesz jadł chleba, ani będziesz pił wody, ani się wrócisz tą drogą, którąś przyszedł”. I w w. 10 czytamy: „ Odszedł tedy inszą drogą, a nie wrócił się tą, którą przyszedł do Betel”. Sprawa by się na tym zakończyła, gdyby nie wmieszał się w nią mieszkający w tamtych stronach  prorok, który zaprosił naszego bohatera do siebie. Prorok Pański odmówił i jemu tłumacząc się zakazem ze strony Pana, ale jego rozmówca argumentował następująco w. 18 : „Któremu on odpowiedział: I jam prorok jako i ty; anioł też rzekł do mnie słowem Pańskim, mówiąc: Wróć go z sobą do domu twego, aby jadł chleb i pił wodę. I tak skłamał przed nim”. Dalej w.19 czytamy: „I wrócił się z nim, a jadł chleb w domu jego i pił wodę”. A wersety 20-22 ukazują finał tej historii: „A gdy siedzieli u stołu, stało się słowo Pańskie do proroka. Który go był wrócił. I zawołał na męża Bożego, który był przyszedł z Judztwa, mówiąc: Tak mówi Pan: Przeto żeś był odpornym ustom Pańskim, a nie strzegłeś rozkazania, któreć przykazał Pan, Bóg twój: Aleś się wrócił i jadłeś chleb, a piłeś wodę na miejscu, o które mci był rzekł: Nie będziesz tam jadł chleba, ani pił wody: Nie będzie pochowany trup twój w grobie ojców twoich”. Dalsze wersety pokazują, że te słowa wypełniły się w zupełności, nie były rzucone na wiatr.

Na czym polegał błąd męża Bożego, o którym mowa w tej historii? Otóż czy z powodu głody lub pragnienia, czy też a całkiem innego powodu, zignorował on słowa, które powiedział bezpośrednio do niego, i usłuchał człowieka, uwierzył człowiekowi, który co prawda powoływał się na Boga, lecz mówił słowa przeczące Bożym. Łatwowierność proroka spotkała kara, ponieważ bardziej zaufał człowiekowi niż Bogu, uległ on złudzeniu.

Skutki złudzeń są różne – w zależności od ważności sprawy, której dotyczą.

Jeżeli ktoś zaufa jakiejś partii lub jakiemuś politykowi, uwierzy w jej lub jego program działania i partia ta lub człowiek nie wywiążą się z danej obietnicy, to dozna on jeszcze jednego zawodu, które w życiu się zdarzają, nauczy się ostrożności, ale świat się nie zawali.

Jeżeli zaufamy komuś, kto oferuje nam zyski finansowe i z takich lub innych powodów zamiast zyskać stracimy, to staniemy się ubożsi w pieniądze i bogatsi w doświadczenie. Czasem to może przybrać drastyczną formę, ale nie jest to największe zło, jakie nas może spotkać.

Jeżeli jednak zaufamy ludzkim naukom w sprawach religijnych, jeżeli w tej dziedzinie zostaniemy zwiedzeni, to możemy ponieść  szkodę dotyczącą naszego wiecznego zbawienia. Jeżeli, np. uwierzymy, że przepustkę do  zbawienia daje przynależność do jakiejś ludzkiej organizacji, która nawet się mieni Bożą, a zapominamy, że jest tylko jedno imię pod niebem, przez które możemy być zbawieni (Jezus), to doznamy wielkiego zawodu. Jego przyczyną będzie nasza łatwowierność, ufność pokładana w naukach ludzkich, zamiast Bożych.

Łatwowierną była nasza pramatka Ewa, przyjmując za prawdę kłamstwo szatana „żadną miarą nie pomrzecie” stojące w jawnej sprzeczności z prawem Bożym, mówiącym, że karą za grzech będzie śmierć, unicestwienie.

Na przestrzeni wielu wieków ludzie doznawali zawodu ulegając złudzeniom. Bóg dozwalał na to jako na formę próby. (2 Tes.2:11,12) „A przetoż pośle im Bóg skutek błędów, aby wierzyli kłamstwu, Aby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale sobie upodobali niesprawiedliwość”.

W momencie ulegania złudzeniom, kiedy bywamy zwodzeni, nie zdajemy sobie z tego sprawy. W Przy. Sal. 16:25 czytamy: „Zda się podczas droga być prosta człowiekowi: wszakże dokończenie jej pewna droga na śmierć”.

Dość żartobliwie odnosi się do tego zagadnienia Jan Sztaudynger w jednej ze swych fraszek: „Nikt mnie nie nabierze/sam we wszystko wierzę”.

Słowa jego fraszki  sugerują jakoby ludzie akceptowali swą łatwowierność, dawali jej  miejsce w swym życiu, świadomie ulegali złudzeniom. Zapewne w życiu niejednokrotnie godzimy się na to i my, szczególnie gdy chodzi o sprawy małej wagi. Jednak gdy chodzi o naszą egzystencję, o nasze być albo nie być nie możemy opierać się na niepewnych podstawach.

Rozum wskazuje na potrzebę istnienia Boga, nasze serce lgnie do Niego, wola nakazuje by Mu służyć, oddawać cześć. Człowiek jest więc istotą religijną. Bóg, który nas stworzył, wie jakie są nasze możliwości poznawcze, wie iż nie może być przez nas poznany pełniej ani przy pomocy naszych zmysłów ani rozumu. Dlatego musiał dopełnić naszą wiedzę o Nim przy pomocy Objawienia. Jest to logiczna konsekwencja różnic, jakie istnieją pomiędzy światem istot niebiańskich – duchowych a światem istot ludzkich, ziemskich. Wierzymy, że Biblia, że Pismo Święte jest takim właśnie objawieniem.  Czy wierzymy w to bezkrytycznie? Czy wierzylibyśmy , gdyby ta księga mówiła, iż czerń jest biała a biel czarna, wbrew temu, co mówią nasze oczy? Nie!  Wierzymy dlatego, iż pisarze tej księgi budzą nasze zaufanie; dlatego, że obraz świata ukazany w tej księdze  zgadza się z obrazem świata stworzonym przez nasze zmysły i rozum; dlatego, że pozwala nam ona ten obraz dopełnić w oparciu o dane, których ani nasze zmysły, ani nasz rozum nie byłyby zdolne posiąść ze względu na swe ograniczenia; dlatego wreszcie, że wiedza podawana jest w tej księdze w sposób logiczny, spójny, harmonijny. Mamy więc podstawy, by wierzyć, że jest ona słowem Bożym. Fakt, iż stała się ona dla nas wyrocznią we wszystkich sprawach nie dowodzi łatwowierności, ale wiary rozumianej jako umysłowe ocenienie i  spoleganie sercem na Bogu.

Pismo Święte ostrzega nas przed przyjmowaniem za prawdę każdego przekazu. W Liście Kol. 2:8 czytamy: „Patrzcie, żeby was kto sobie w korzyść nie obrócił przez filozofię i przez próżne oszukanie, ucząc według ustawy ludzkie, według  żywiołów świata a nie według Chrystusa”. W 1 Jana 4:1 znajdujemy takie słowa: „ Najmilsi! Nie każdemu duchowi wierzcie, ale doświadczajcie duchów, jeśli z Boga są. Bo wiele fałszywych proroków wyszło na świat”.

Próbkę takiego ulegania filozofii  i przyznania się do tego znalazłem w książce Zenona Ziółkowskiego Najtrudniejsze stronnice Biblii. Oto fragment (ss. 383,384): „Na tych właśnie pojęciach opiera się Paweł, kiedy stara się wniknąć w tajemnice ciała Jezusa, a ponadto wyraża za ich pomocą inne pojęcie człowieka niż to, które wypracowała teologia, korzystająca – zwłaszcza w okresie scholastycznym – z filozofii greckiej, głównie Arystotelesa (św. Tomasz z Akwinu). Pod wpływem tej teologii dokonało się z jednej strony niezwykłe wprost pogłębienie i uszeregowanie pojęć  oraz prawd zawartych w Objawieniu, z drugiej zaś odejście od takiego pojęcia człowieka, jakie to Objawienie przekazuje. Zarówno bowiem dla Starego Testamentu, jak i Nowego człowiek nie jest bytem złożonym z dwóch różnych elementów, z których jednym byłaby materia, czyli ciało, a drugim ożywiająca tę materię forma, czyli dusza. Zgodnie z prawdą biblijną człowiek w swym osobowym bycie stanowi jedność… W pojęciu biblijnym człowiek stanowi istotę, w której ciało i dusza tworzą nierozerwalną całość konieczną do tego by określić go mianem człowieka. Trup nie jest człowiekiem… Dlatego to w Starym Testamencie śmierć uważano za całkowity koniec konkretnej osoby na ziemi… To przekonanie było argumentem w stosunku do Boga, by pozostawił człowieka przy życiu na ziemi, co wyraża Ezechiasz w swej pieśni, dziękując Jahwe za uzdrowienie: Zaiste, nie szeol Cię sławi ani śmierć wychwala Ciebie; nie ci oglądają się na Twoją wierność, którzy w dół zstępują. Żywy, żywy Cię tylko wysławia, tak jak ja dzisiaj (Iz. 38:18-19). To samo przekonanie wyraża Psalmista: Wołam do Ciebie, Panie, błagam Boga mego o miłosierdzie: Jaki będzie pożytek z krwi mojej, z mojego zejścia do grobu? Czyż proch Cię będzie wysławiał albo rozgłaszał Twą wierność… Myśl ta przewija się jak nić nadziei w księgach Starego Testamentu, a można ją oddać słowami innego psalmisty: Dlatego się cieszy moje serce, dusza się raduje, a ciało moje będzie spoczywać z ufnością, bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie zaznał grobu (Ps.16:9-10). W tej rozmowie z Bogiem wyrażenie dusza nie oznacza wyłącznie, wyróżnionego w teologii scholastycznej, elementu składowego człowieka, lecz jest po prostu synonimem człowieka”. DO CZEGO DOPROWADZIŁO ULEGANIE FILOZOFII ŚWIECKIEJ!!!

W 1Król. 10 rozdział opisana jest wizyta królowej z Saby u króla Salomona. W w. 6 i 7 czytamy: „ I rzekła do króla : Prawdziwać to mowa, którąm słyszała w ziemi mojej o sprawach twoich, i o mądrości twojej. Alem nie wierzyła powieściom onym, ażem sama przyjechawszy oglądała to oczami swoimi”.  Nie przyjmowała ona łatwowiernie wszystkiego, co mówiono jej na temat Salomona, ale postanowiła sprawdzić, jak się sprawy mają. Jest to postawa zalecana przez Pismo Święte. W 1 Tes.5:21 czytamy: „Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie”. Powinno to być domeną każdego chrześcijanina, każdego człowieka, który nie chce ulec złudzeniu i doznać zawodu.

Zdarza się, iż niektórzy przypisują wierze odpowiedzialność za śmierć milionów ludzi, którzy polegli w wojnach religijnych, na stosach inkwizycji, czy w innych okolicznościach. Czy Bóg oczekiwał tego od ludzi? Czy Pismo Święte nawoływało do tego? Czynili to ludzie, którzy chcieli realizować przy okazji swoje cele. W jaki sposób udawało się im to osiągnąć? Otóż znajdowali ludzi, którzy bezkrytycznie przyjmowali ich nauki, okazywali się łatwowierni, wykluczali element racjonalizmu i empiryzmu ze swego duchowego życia. Czy to można nazwać prawdziwą wiarą? Nie! To jest łatwowierność prowadząca do uprzedzeń, do przesądów, do złego lub tylko nierozsądnego postępowania.

Pismo Święte mówi, że nasza wiara ma przypominać Wiarę dziecka. Czy to oznacza łatwowierność? Dziecko nie każdego darzy jednaką ufnością, nie każdemu wierzy. Zaufaniem i wiarą darzy przede wszystkim rodziców. Później inni stają się dla niego autorytetami. Dla nas , dzieci Bożych, nasza wiara i zaufanie , jakim darzymy Boga, są uzasadnione. Bóg jest naszym Ojcem. Jednak, gdybyśmy wiarą darzyli każdego, byłaby to naiwność, łatwowierność. Nie możemy więc wykazywać dziecięcej wiary w zetknięciu z tym złym światem, tak jak możemy to czynić względem Boga. Ta sama myśl zawarta jest w Ef.6:14: „Abyśmy więcej nie byli dziećmi, chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki i przez chytrość podejścia błędem”.

Ostatnie lata obfitują w okazje do sprawdzenia czy mamy silną, prawdziwą wiarę. Niektórzy, czując się skrępowani i ograniczani w swych prawach do pojmowania prawdy, poniekąd słusznie, postanowili głosić swoje poglądy, podkopywać autorytety (rzekomo w ich obronie). Mało tego zaczynają oni zmuszać do przyjęcia tego, co głoszą, odbierając prawo do zbawienia, tym którzy odrzucą ich poglądy. Historia potrafi się powtarzać, a my nie możemy być łatwowierni.

Starajmy się więc rozwijać naszą wiarę w Boga i ufność w Jego Słowo, ponieważ Psalmista mówi, że ci „Którzy ufają Panu, są jako góra Syon,  która się nie poruszy, ale na wieki zostaje”.

Owych wiecznych i pewnych błogosławieństw, jako owoców prawdziwej wiary, życzę Wam wszystkim i sobie. Amen!

***

Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta. (Przyp.Sal.16:31)

Przyp. Sal. 25:28 :

BG Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.

BT Miastem odkrytym, bez murów, jest człowiek nieopanowany.

BW Człowiek nieopanowany jest jak miasto z rozwalonym murem.

UBG Człowiek, który nie panuje nad swoim duchem, jest jak miasto zburzone i bez muru.

Definicje

wola, psychol., filoz. dyspozycja człowieka do świadomego i celowego regulowania swego postępowania, do podejmowania decyzji i wysiłków w celu realizacji zamierzonych działań, zachowań, postaw, a zaniechania innych, zwłaszcza jeżeli działania te są związane z przezwyciężeniem wewnętrznych lub zewnętrznych przeszkód.

Wola – cecha jednostek przeważnie samoświadomych, umożliwiająca i wspomagająca reagowanie, ogólne działanie i podejmowanie świadomych decyzji

Wola

1. zdolność psychiczna człowieka do świadomego i celowego regulowania swego postępowania
2. to, czego ktoś chce, co ktoś postanowił

Wola to zdolność do stawiania i realizowania celów w sytuacjach, które wymagają pokonania pewnych przeszkód, podjęcia decyzji, rozwiązywania konfliktów.  / MEP –edycja 2002 /

Wola – dyspozycja psychiczna człowieka do świadomego i celowego  regulowania swego postępowania, do podejmowania decyzji i wysiłków w celu realizacji pewnych działań, przyjęcia pewnych postaw, a zaniechania innych. / Sł. j. pol./

Wola jest to najwyższa duchowa władza zdolna chcieć lub nie chcieć, postanowić, dążyć do wykonania i wykonać myśl czy plan, który się podoba i uznany jest przez rozsądek i sumienie.
/ Konkordancja /

Synonimy ( wyrazy bliskoznaczne):

• Chęć (wola, pragnienie)
• Życzliwość (dobra wola)
• Testament ( ostatnia wola)
• Wytrwałość (silna wola)
• Bezsilność (słaba wola)
• Nieżyczliwość (zła wola)

Przykłady użycia słowa

• Coś jest zgodne z czyjąś wolą. Dać wyraz swej woli.
• Opanować się całym wysiłkiem woli.
• Podporządkować się  czyjejś woli. Kształcić wolę.
• Narzucać komuś swoją wolę.
• Nie mieć swojej woli – być uzależnionym od kogoś, nie być samodzielnym,
• mieć słabą wolę.

Co ma wpływ na podejmowane przez nas decyzje?

• doświadczenie
• wychowanie
• wiedza
• charakter
• sumienie
• temperament
• uczucia
• wiara
• impuls

Mamy wolę – zdolność chcenia, pragnienia.

To czego pragniemy (intencje), jak bardzo pragniemy i co w tym kierunku robimy zależy

od w/w spraw.

Śmierć ludzkiej woli: kiedy, jak, co to znaczy?

Książka pytań s.716 : Musisz mieć wolę, aby czynić wolę Bożą zanim zaczniesz ją czynić.

Cytaty:

Manna 4 maja : … nigdy nie bądźmy niedbali względem woli lub / czyli / intencji rządzących naszym postępowaniem w życiu, lecz pamiętajmy, że każde zaniedbanie będzie oznaczało proporcjonalną utratę duchowego życia.

Manna 1 lipca : … jeśli nasza wola jest martwa, a Pańska w pełni przyjęta w jej miejsce w myśli, słowie i działaniu – to znaczy, że pełnimy wolę Bożą…

Tom VI s.744 : Ale chociaż dawna  wola jest porzucona zupełnie i na zawsze, chociaż jest uznana za martwą / przez Pana i przez wszystkich, którzy z tego stanowiska zapatrują się na tę sprawę / chociaż i ciało uważa się za umarłe pod względem grzechów, ale żywe dla Boga, ożywione Jego obietnicami i oddane pod kontrolę nowej woli – to jednak ta śmierć  ciała i jego woli, oraz to wskrzeszenie ciała jako służącego nowej woli, aby służyło Panu i Prawdzie na zasadach złotej reguły, jest tylko sprawą poczytaną. Stan „umarły” i stan „żywy” wymagają ustawicznej kontroli…. 1Kor.9:27 (Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, abym snać innym każąc, sam nie był odrzucony.)

Manna 16 lipca: Miara napełnienia się duchem wiary i posłuszeństwa będzie odpowiadała mierze naszego opróżnienia się z ducha samolubstwa. /…/ Napełnienie Duchem dla uczniów Chrystusowych oznacza zdominowanie ich przez pierwszorzędne łaski, harmonijnie do siebie dostosowane..

Manna 2 września : Prawda otrzymana przez ducha powoduje posłuszeństwo. A posłuszeństwo zawsze powoduje oczyszczenie przez Prawdę naszego umysłu I serca, usuwając z nich grzech, błąd , samolubstwo i światowość. Prawda dokonuje jeszcze więcej: ona buduje w każdej dobrej myśli, zalecie, słowie i uczynku. Pobudza nas do pozostawania umarłymi dla siebie i świata, a żywymi

dla Boga, do wzrastania w wiedzy, do czuwania, modlitwy, służby, budowania charakteru i wytrwałości wobec zła.

Książka pytań s. 714  mówi o takiej sytuacji : …że wola ciała okazała się tak mocna, że wola Nowego Stworzenia nie zdołała jej pokonać…

Książka pytań s. 327  : …istotnie mamy coś nowego, że jesteśmy nowymi w porównaniu z tym cośmy przedtem byli, w tym znaczeniu, że mamy nowy umysł, i że Bóg liczy się z nowym umysłem, a nie z ciałem. Jeżeli tedy Bóg liczy się z nowym umysłem, to musi to być w istocie nowy umysł, nowa wola, nowy cel, nowy zamiar.

Wolna wola, wolność woli, jeden z podstawowych elementów antropologii chrześcijańskiej – oznacza, że człowiek … w decyzjach dotyczących wyboru między dobrem a złem nie jest bez reszty zdeterminowany czynnikami  od siebie niezależnymi…. / MEP – edycja 2002 /

Wolna wola a determinizm:

E1, s. 379 – Kolejna rzecz mocno uderza w materializm: odrzuca on wolną wolę. Jak ujmuje to Strecker, materialiści uważają, że wola człowieka podlega  kontroli praw fizycznych. Tak więc z konieczności postępuje on tak, jak musi, choć przyznaje , iż naiwnie wyobraża sobie, że jest wolny, ponieważ wybiera to chce. Dodaje jednak, że chce tego, czego pragnie zgodnie z niezmiennym prawem swej istoty, które zmusza go do wyborów zgodnych ze składem swoich atomów. Jest to z pewnością nieprawda, i to z wielu powodów. Na przykład, powodowany zasadą, często wybiera, czego nie chce, a często nie wybiera tego, co lubi robić. Równie często przestaje lubić to, poprzednio lubił , a zaczyna lubić to, czego poprzednio nie lubił, lub też staje się obojętny na to, co kiedyś lubił lub nie lubi. Jesteśmy świadomi wolnego wyboru – niekiedy o oparciu wyłącznie o zasady, niekiedy wyłącznie o przesądy, a niekiedy w oparciu o jedno i drugie. We wszystkich przypadkach wiemy, że gdybyśmy chcieli, moglibyśmy wybrać inaczej. Naszej wolnej woli dowodzi także to, że po namyśle żałujemy naszego wcześniejszego wyboru i odwołujemy go. Materializm, który temu zaprzecza, sprowadza człowieka do maszyny lub – jak nazywają go niektórzy z nich – do świadomego automatu zmuszonego do podejmowania decyzji i działania przez ślepe prawa fizyczne. Takie zdegradowanie ludzkiej natury, i to w przeciwieństwie do faktów doświadczenie i świadomości, mocno świadczy przeciwko niemu.

Ci, którzy odrzucają wolną wolę człowieka, odrzucają jego moralną odpowiedzialność.

Teologiczny problem to, jak pogodzić wolną wolę z uprzednią wiedzą Boga, wszechwiedzą, przewidzeniem.

Człowiek niedoskonały, a wolna wola ( skłonności upadłej natury):

Rzym. 7, 14-25

14 Wiemy przecież, że Prawo jest duchowe. A ja jestem cielesny, zaprzedany w niewolę grzechu. 15 Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię. 16 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to tym samym przyznaję Prawu, że jest dobre. 17 A zatem już nie ja to czynię, ale mieszkający we mnie grzech.

18 Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. 19 Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię właśnie zło, którego nie chcę. 20 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka. 21 A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. 22 Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. 23 W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i bierze mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. 24 Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, [co wiedzie ku] tej śmierci? 25 Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu.

Co zrobić, byśmy wybierając, korzystając z wolnej woli, wybierali to, co dobre?

Ps. 37:5,6 Spuść na Pana drogę twoję i ufaj w Nim, a on wszystko uczyni; i wywiedzie jako światłość, sprawiedliwość twoję.

Poznawanie woli Bożej:

Bóg nas prowadzi do poznania swej woli (Filip.2:13 Bóg jest, który sprawuje w nas chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego)przez:

Swoje Słowo – 2 Tym. 3:16 Wszystko Pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości.

Swoją Opatrzność – zewnętrzne okoliczności, przeszkody ( ich pokonanie wymusza powrót do zasad), skuteczne przy szczerej postawie serca.

Swego Ducha – boże myśli, pragnienia, uczucia.

1 Piotr.1:22 Oczyszczając dusze wasze w posłuszeństwie prawdy przez ducha świętego ku nieobłudnej braterskiej miłości, z czystego serca jedni drugich miłujcie uprzejmie.

2 Piotr. 1: 5-8

Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczynnymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Gal. 5:22 Ale owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość.

Te cechy (łaski) filtrują to, co pojawia się w naszym umyśle i umożliwiają podjęcie właściwej decyzji, zgodnej z wolą Bożą.

„KTO PANUJE SERCU SWEMU LEPSZY JEST NIŻELI TEN CO DOBYŁ MIASTO”.

Nie powinniśmy zapominać faktu, iż mamy być „współpracownikami Bożymi” w uskutecznianiu tego wielkiego dzieła, jakie ma być dokonane w nas przez odnowienie naszego umysłu. Walka ze samym sobą jest największą walką i mamy zapewnienie Słowa Bożego, że Kto panuje sercu swemu (swemu własnemu umysłowi, swej woli) lepszy jest niżeli ten co dobył miasto, bo na ile kto zwyciężył samego siebie na tyle nauczył się używać mocy prawdziwego charakteru we właściwym kierunku – w kierunku panowania nad sobą.

Aby się zaś powolnością naszego postępu nie zniechęcać, należy pamiętać, iż ostatecznie zdobywa się kontrolę nad własnym duchem, czyli nad naszym umysłem a zarazem jest możliwe doprowadzenie go do zupełnej uległości i harmonii z Panem i na ile to możliwe do harmonii z tymi, którzy są z Nim w zgodzie a jak informuje nas o tym apostoł, dochodzi się do tego stopniowo przez wytrwanie w uczynku dobrym (Rzym.2:7) i przez spoleganie na Boskim zapewnieniu udzielenia nam Jego łaski i pomocy w każdym czasie potrzeby.

Kierujmy więc całą naszą energię ku temu ostatecznemu i zacnemu rozwojowi. Niechaj on będzie naszym sztandarem, naszym ideałem i celem, a choć będziemy raz po raz upadać to, gdy będziemy biegli właściwie to nawet upadki nasze będą nas wzmacniały, bo każdy upadek pomoże nam do lepszego rozeznania słabej strony naszego charakteru wynikające z pierworodnego grzechu. A gdy każdą słabą stronę naszego charakteru spostrzeżemy i na nią na przyszłość będziemy zwracać pilniejszą uwagę, to przy łasce Bożej i pod kierownictwem naszego wielkiego Nauczyciela, przez Jego Słowo i opatrznościowe kierownictwo, dojdziemy z czasem do tego pożądanego stanu, gdzie znajdziemy się w zupełnej zgodzie z wolą Bożą.

Tacy, spoglądając wstecz widzą, że nawet ich upadki wczas spostrzeżone pobudzały ich do wznoszenia lepszych fortyfikacji przeciwko atakom onego nieprzyjaciela, oraz słabościom ciała; poznają więc że takowe były pod nadzorem Pana, obracane na ich dobro zgodnie z Jego obietnicą iż „tym, którzy miłują Boga wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu”. – Rzym.8:28.

Manna 24 kwietnia:

Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu szczerym i dobrym zachowują usłyszane słowo i owoc przynoszą w cierpliwości – Łuk. 8:15

Ktokolwiek chce być ofiarnikiem, musi z konieczności być cichy, pokorny i dawać się pouczyć, gdyż w przeciwnym razie szybko zejdzie z drogi ofiarowania. Musi się także nauczyć rozwijać łaskę Pana pod kątem cierpliwości, która jest konieczna w zapieraniu się siebie, a niekiedy w znoszeniu niesprawiedliwości, gdy nie ma możliwości jej uniknięcia bez szkodzenia sprawie Pana lub Jego ludowi. Oznacza to także rozwijanie braterskiej uprzejmości, jednym słowem – rozwój zupełnej woli Bożej w naszym sercu i życiu, czyli miłości, która musi zostać osiągnięta w wielkiej i przezwyciężającej mierze, nim ukończymy nasze dzieło ofiarowania. (R 3265)

Uczciwe i dobre serce jest najlepszą rzeczą, jaką możemy posiadać. Takiemu sercu Bóg daje bowiem prawdę, w takim sercu prawda pozostaje i przez takie serce prawda działa, przynosząc obfity owoc, który ostatecznie dojrzewa w podobieństwo Boże, potrzebne wszystkim, którzy chcą mieć udział z Chrystusem w zarządzaniu sprawami Królestwa.