Nagranie wykładu ze spotkania chrześcijańskiego w Bziance, niedziela, 16.07.2023 r. Mówi Bogdan Kwaśniewski z Rybnika:

Uzdrawiająca Moc wdzięczności

Jest to druga i ostatnia część wykładu na temat wdzięczności.

Wielka rola wdzięczności w naszym życiu – czasami to uczucie jest niedoceniane. Wdzięczność najczęściej kojarzy nam się ze słowem dziękuję – rzeczywistość jest taka, że wdzięczność to coś więcej niż podziękowanie komuś za coś – że prawdziwa wdzięczność to stan serca – działa na nas w sposób uzdrawiający i bardzo wzmacniający duchowo.

Dlaczego to uczucie wdzięczności tak znacząco wpływa na naszego wewnętrznego człowieka?

Wynika to z zasady powstawania pierwszorzędnych łask charakteru. Mechanizm powstawania łask pierwszorzędnych – Te zalety mają odpowiednie źródła uczuć – ośrodki uczuciowe, z którymi już zostaliśmy stworzeni. Jeśli te ośrodki uczuciowe, które są w naszym mózgu, są aktywne – powstają odpowiadające im łaski wyższe i niższe pierwszorzędne.

Wiara – duchowość.

Najważniejsza łaska charakteru to … sprawiedliwość. Bóg mówi, że jest stolicą Jego tronu – czyli fundamentem. Arka Przymierza.

Boża sprawiedliwość – najważniejszy element Boskiego charakteru – dla nas wyraża się w największym przykazaniu miłości do Boga i miłości do bliźniego – pobożność i miłość obowiązkowa. Te dwa przykazania to właśnie sprawiedliwość czyli ten fundament.

Ośrodkiem uczuciowym największego przykazania miłości do Boga, czyli pobożności – pobożność wyższa pierwszorzędna łaska – jest wdzięczność.

1 Jan.4:19 – Miłujemy [Boga] dlatego, że Bóg pierwszy nas umiłował.

Miłujemy go bo On nas najpierw umiłował – nasza miłość do Boga jest zatem odpowiedzią na Jego miłość do nas. Nasza miłość do Boga wynika zatem z wdzięczności za to, że Bóg tak bardzo nas umiłował jako pierwszy, wtedy kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami.

Największym darem jest Jego miłość, którą otrzymujemy za darmo. Jeśli kocham Boga, to oznacza, że (1) widzę Jego miłość do mnie – dostrzegam ją i (2) chcę MU się odwdzięczyć moją miłością do Niego.

Drugie największe przykazanie miłości bliźniego ma swoje źródło – również w tym samym uczuciu jakim jest wdzięczność ale w sposób pośredni. To drugie przykazanie jest pochodną pierwszego – nie jestem jedynym obiektem Jego miłości – On kocha wszystkich ludzi, co uruchamia we mnie podobną miłość do ludzi na takim poziomie jak do samego siebie:

1 Jana 4:20 – Jeśli kto mówi: Miłuję Boga, a nienawidzi brata swego, kłamcą jest; albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi.

Jeśli naprawdę miłujesz Boga, z założenia będziesz też miłował swojego bliźniego. Nie ma takiej fizycznej możliwości, że ktoś miłuje Boga ale nienawidzi swojego brata. Jeśli nie miłujesz brata – na pewno nie miłujesz Boga.

U źródła obu tych przykazań leży wdzięczność – jest fundamentem naszego duchowego życia. Jeśli fundament jest niestabilny cały nasz duchowy dom się wówczas chwieje. Jeśli przejawiamy wdzięcznego ducha – nasz wewnętrzny człowiek będzie silny i stabilny, bo mamy mocny fundament.

Co to znaczy, że chrześcijanin jest duchowo silnym człowiekiem? Tak naprawdę każdy z nas jest słaby… nie mamy siły sami w sobie – „…beze Mnie nic nie możecie uczynić.”

„Kiedy jestem słaby wtedy jestem silny” – sam z siebie nie jestem silny – ale mam silnego Boga.

Ps. 84: 6-8 – Błogosławiony człowiek, który swoją siłę ma w tobie, i w którego sercu są twoje drogi.

… zmienia się cała perspektywa jego życia:

Gdy idzie przez wyschłą dolinę, wydaje mu się obfitującą w źródła, Jakby przez wczesny deszcz błogosławieństwami okrytą. Z mocy w moc wzrasta, Aż ujrzy prawdziwego Boga na Syjonie.

To co decyduje o naszej duchowej sile naszego wewnętrznego człowieka to jak mocno jesteśmy połączeni ze źródłem naszej mocy czyli z Bogiem. Co nas duchowo łączy z Bogiem?

Wiara, pozwala zobaczyć coś czego nie widać fizycznymi oczami, modlitwa – rozmowa z naszym duchowym Ojcem, wdzięczność – dostrzega i docenia to wszystko co Bóg robi w naszym życiu, wytwarza w nas miłość do Boga i zacieśnia z nim relacje.

Silny chrześcijanin duchowo a słaby duchowo? W jaki sposób radzimy sobie w różnych życiowych sytuacjach. Nasza reakcja na różne okoliczności życia – jak te reakcje pokrywają się z tym co mówi Słowo Boże? W pewnej części muszą się pokrywać a w pozostałej powinny pokrywać się w intencjach.

• Tendencja do narzekania – a zadowolenie, we wszystkich sytuacjach Boża opatrzność, nawet w tym, co się nie udaje.
  
• Nadmierna troska i zamartwianie – wszelką troskę zrzućcie na Niego bo On ma o Was staranie.
  
• Sytuacja kiedy ktoś prosi Cię o przysługę, której nie powinieneś robić – ale nie potrafisz mu odmówić – ustalone priorytety i wiem komu chce się podobać i na czym polega prawdziwa służba.
  
• Obmowa i niszczenie dobrego imienia, słuchanie obmowy i uprzedzanie się – własna ocena, własne zdanie, kieruje się sprawiedliwością i Bożymi zasadami.
  
• Kiedy obrażamy się na innych, kiedy pojawia się zazdrość. Kiedy ktoś działa zgodnie z zasadą wet za wet.
  
• Kiedy jesteśmy skłonni aby wybrać to co oferuje ten świat kosztem tego co oferuje Bóg
  
• Zniechęcenie, brak motywacji, przygnębienie, duchowa apatia, w Twoim życiu nic specjalnego się nie dzieje…

Każdego dnia możesz to zmienić i w wyniku praktykowania pewnych Bożych zasad możesz stać się silnym duchowo dzieckiem Bożym.

Moc jaką daje WDZIĘCZNOŚĆ! Uzdrawiająca moc wdzięczności, daje nie tylko stabilność, równowagę, siłę ale i zmianę perspektywy, na tyle dużą, że tak jak mówi odczytany już Psalm = gdy będziesz szedł przez wyschłą dolinę, będzie ci się wydawać krainą obfitującą w źródła wody.

Piękne postawy wiernych dzieci Bożych, którzy – posiadali ducha wdzięczności – ludzie niezłomni a ich życie emanowało światłem Bożej łaski.

Przykłady:

• nasz Pan, ideał pod każdym względem.
  
• Król Dawid – Psalmy – hymn wdzięczności i uwielbienia Boga za wszystkie błogosławieństwa.
  
• Apostoł Paweł – nie tylko słowa ale duch wdzięczności. Wdzięczność jest tłem dla wszystkich jego listów.

1 Tes. 5:18 – Za wszystko dziękujcie; taka jest bowiem wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was.

Filip. 4:6,7- Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Jeśli ktoś jest silny duchowo i Bóg obdarza go swoją mocą – to jest to powód do wdzięczności. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie – to nie silny charakter tworzy, uruchamia w nas wdzięczność, ale to wdzięczność tworzy w nas silny charakter.

Klasyczne zjawisko, podejście do życia – szklanka do połowy pusta czy do połowy pełna.

Czyli w różnych sytuacjach życiowych możemy zająć jedną z tych dwóch postaw:

1. znaleźć coś co spowoduje, że będziemy czuć się rozgoryczeni, rozżaleni, że będziemy narzekać, doszukiwać się w innych ich braków, słabości, niedociągnięć itp.
   
2. Albo druga – przeciwna temu postawa: w każdej sytuacji możemy znaleźć Boże błogosławieństwo, jego opatrzność, to że nad nami czuwa, sprzyjające nam osoby, i to jak wiele od Pana otrzymaliśmy i jak wiele w związku z tym posiadamy.

Jesteśmy bardziej skłonni do tej negatywnej….

To co decyduje o jednej lub drugiej postawie to to, na czym koncentrujemy naszą uwagę.

To ja decyduję o tym na czym chcę koncertować moją uwagę. Postawa wdzięczności powstaje w wyniku decyzji, postawa wdzięczności jest wyborem. Wybieram, że do wszystkiego co robię – do wszystkiego dokładam uczucie wdzięczności. Na tym koncentruję moją uwagę.

„Co masz w ręce swojej?” – skoncentruj się na tym co masz w swoich rękach. Bóg nie pytał Mojżesza czego nie masz w swojej ręce tylko zwróć uwagę na to co masz.

zamiast narzekać albo ubolewać nad tym czego nie mam, mogę być wdzięczny za to co mam. Zamiast być rozczarowanym z powodu tego czego inni mi nie dają a w mojej ocenie powinni – nie mam oczekiwań i w związku z tym cieszę się wszystkim co otrzymuję. Wdzięczność wypiera znaczną ilość złych cech, które osłabiają nas a czasami wręcz wyniszczają.

W naszym sercu nie mogą znajdować się w tym samym czasie dwa przeciwstawne uczucia, nie mogę być jednocześnie głodny i najedzony, nie mogę być szczupły i powiedzmy przy kości w tym samym momencie.

• Nie mogę być jednocześnie silny i słaby.
  
• Nie mogę być jednocześnie zgorzkniały i radosny
  
• Nie mogę w tym samym momencie odczuwać strachu i być spokojny
  
• Jednocześnie być rozczarowany i usatysfakcjonowany
  
• Nie mogę być w tym samym momencie zadowolony i narzekający

Prawdziwa wdzięczność, która daje nam siłę ducha nie jest okazjonalna, lecz jest stanem ducha.

Powinna ona być domyślnym stanem naszego serca – w każdej chwili.

• Ef. 5:20 – Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa!
  
• Kol. 2:7 – Usiłujcie też zapuścić w Nim korzenie waszego życia, na Nim opierajcie wszystko, umacniajcie waszą wiarę zgodnie z tym, czego was nauczono. I bądźcie zawsze pełni wdzięczności

Apostoł Paweł nie mówi o wdzięczności raz na jakiś czas. On mówi o duchu wdzięczności, który powinien stale – zawsze znajdować się w naszych sercach.

Problemy z okazywaniem wdzięczności.

Nasz problem polega na tym, że nie dostrzegamy tych wszystkich błogosławieństw. W związku z czym nie dziękujemy. W związku z czym wdzięczność staje się uczuciem, które nie jest stałym elementem naszego ducha – tylko pojawia się sporadycznie.

Przyczyna?: przyzwyczajamy się do tego co posiadamy i z czasem przestajemy już na to zwracać uwagę, a jak przestajemy na to zwracać uwagę to i przestajemy to doceniać.

W takiej sytuacji w tym miejscu zaczyna się pojawiać w nas szeroki wachlarz negatywnych uczuć, który sprawia że zaczynamy słabnąć i czujemy się duchowo źle.

Czy potrafisz wymienić rzeczy, które masz? Czy zastanawiasz się nad tym i doceniasz to jak wiele posiadasz? Czy jesteś za to wszystko Bogu wdzięczny?

Kiedy coś tracimy najczęściej dopiero wtedy zaczynamy to doceniać. Dopóki to mamy nie zwracamy na to uwagi, traktujemy to jak rzeczy normalne i że nam się one po prostu należą.

• Mąż, który całe życie źle traktuje swoją żonę, nie szanuje jej – to w którym momencie dostrzeże jej wielką wartość? – kiedy ona umiera.
  
• Człowiek, który nie dba o swoje zdrowie jego wielką wartość docenia je najczęściej dopiero wtedy, kiedy je traci.
  
• Biblijne przykłady również pokazują nam tę zasadę.

Żyd. 12:16,17 – Wiecie przecież, że gdy potem pragnął uzyskać błogosławieństwo, nie został wysłuchany; nie zdołał już odmienić myśli ojca, choć domagał się tego ze łzami.

I jest w tym również lekcja dla nas – żebyśmy nigdy nie sprzedali wartości duchowych i w ten sposób nie zaczęli docenić tych wszystkich rzeczy dopiero wówczas kiedy je stracimy.

Jak tego uniknąć? – doceniać i okazywać wdzięczność za to co posiadasz wtedy kiedy to posiadasz a nie dopiero wtedy kiedy to tracisz…. Pewien chrześcijanin napisał kiedyś tak:

„Kilka lat temu byłem w Afryce. I po powrocie byłem zaskoczony swoją własną reakcją – zacząłem dostrzegać wodę. W Afryce mieliśmy bardzo utrudniony dostęp do wody pitnej – czasami jej w ogóle nie było. A teraz – odkręcałem kurek i za każdym razem byłem oszołomiony – leci woda. Zapalałem światło i za każdym razem ogarniała mnie wdzięczność i szczęście – miałem jasno w pokoju. Lecz po jakimś czasie przestałem to dostrzegać, więc umieściłem małe naklejki na włączniku i na kranie, żeby stale mieć świadomość jak wiele posiadam.

Tacy jesteśmy z natury przyzwyczajamy się. Czy odczuwamy wdzięczność za to, że mamy wodę i nie tylko po prostu wodę ale ciepłą wodę? Światło, lodówkę. Umiesz czytać i masz książki, nawet jeśli masz słaby wzrok, możesz dzisiaj kupić okulary, jeśli zachorujesz lub przydarzy Ci się wypadek, masz opiekę medyczną, karetka pogotowia, lekarz – posiadanie tych rzeczy, nie jest tak oczywiste nawet w dzisiejszych czasach…

To teraz wyobraź sobie, że tego nie masz…jak trudne i uciążliwe staje się Twoje życie…

Twoja nudna praca – to marzenie bezrobotnych. Twój mały domek to marzenie bezdomnego. Twoje małe pieniądze, to marzenie kogoś kto nie posiada nic. Twoje niespokojne dziecko to marzenie tych, którzy nie mogą mieć dzieci. Zawsze bądź wdzięczny za to co posiadasz…

Tu nie chodzi o to, żeby się porównywać do tych co mają mniej, tu chodzi o to, żeby zobaczyć to co mamy i okazać Bogu za to wdzięczność.

NICK VUJCIC: Nie mam rąk ani nóg, ale jestem bardzo wdzięczny, że mam coś podobnego do stopy. Były w moim życiu chwile, kiedy patrzyłem na swoje życie i myślałem, że nie mogę zrobić tego i nie mogę zrobić tamtego. Kiedy miałem osiem lat, podsumowałem swoje życie i pomyślałem, że nigdy się nie ożenię, a gdyby nawet miał żonę to nigdy nie będę mógł trzymać jej za rękę, nigdy nie będę miał pracy, nie będę miał celu w życiu. Ale kiedy wciąż koncentrujesz się na rzeczach, które chciałbyś mieć to w pewnym sensie zapominasz o tym, co masz. Wielu ludzi przychodzi do mnie i mówi: jak to możliwe, że się tak uśmiechasz? Cóż – pierwszą z kluczowych zasad jaką stosuję jest bycie wdzięcznym Bogu. Dzięki temu zobaczyłem nową, świeżą perspektywę w życiu. Być wdzięcznym i nigdy się nie poddawać – to dało mi siłę, aby pokonać wszystko, co stoi przede mną.

Gdy tylko się budzisz rano, zastanawiasz się, co Cię obudziło i jak się czujesz? Czy kiedy budzisz się rano to budzi Cię ból? Osoby w szpitalu po operacjach lub u schyłku życia..

Jeśli patrzymy bardzo wąsko na swój poranek i różne chwile dnia, na te różne sytuacje – to rzeczywiście niczego w tym nie widać nie dzieje się tu nic niezwykłego, wszystko jest normalne i dlatego bardzo szybko staje się niezauważalne a co za tym idzie niedoceniane – nasza wdzięczność nie zostaje więc uruchomiona…i przez to staje się okazjonalna. Więc nie spełnia swojej wyjątkowej roli.

Apostoł Paweł mówi, że 1Kor. 10:31 – Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Bożą. Normalna codzienna czynność ta lub jak pisze Apostoł jakakolwiek inna – bądźcie wdzięczni Bogu, bo w ten sposób oddajesz Mu chwałę.

Ps. 4: 9 – Spokojnie się ułożę i zasnę, Bo Ty sam, Panie, sprawiasz, że bezpiecznie mieszkam.

Dawid wyraża wdzięczność, że może się położyć i spokojnie zasnąć, dzięki Bożej opiece.

I zobaczmy jak z kolei bardzo szybko w takich sytuacjach kiedy te „normalne” rzeczy nam powszednieją – jak bardzo szybko zauważamy to wszystko co nam się nie podoba i sprawia że zaczynamy narzekać i ubolewać nad różnymi rzeczami.

O takich rzeczach myślimy nie przez chwilę ale często te właśnie sytuacje stają się obiektem naszych wielogodzinnych wewnętrznych rozważań i frustracji.

Siła wdzięczności wynika z tego, że masz ją stale w sercu. Widzisz to wszystko co posiadasz, wszystkie te powszednie, normalne rzeczy i doceniasz to i w duchu dziękujesz za to Bogu. Twój wzrok jest skierowany na źródło wszelkiego dobrego daru, a wówczas Twój wewnętrzny człowiek napełnia się siłą i światłem Bożej łaski, mocy i miłości.

Okazywanie Bogu wdzięczności w doświadczeniach.

Czy można czuć wdzięczność za przemoc, wojny, ucisk, wyzysk, za to, że ktoś potraktował mnie niesprawiedliwie, wykorzystał mnie… Czy za takie rzeczy powinniśmy być wdzięczni…? Czy właściwą postawą jest czuć wdzięczność z powodu choroby, perspektywy śmierci, straty bliskiej osoby, czyjejś niewierności albo żałoby…

Co takiego cennego jest w doświadczeniach jakie nas spotykają?

To za co możemy być wdzięczni Bogu to lekcje jakie z takich doświadczeń wypływają, za wartość tych właśnie lekcji, dzięki którym dojrzewamy jako chrześcijanie. To są najbardziej wartościowe rzeczy w naszym życiu. To właśnie dzięki tym trudnym i bolesnym chwilom Twojego życia możesz osiągnąć to czego w żaden sposób nie osiągniesz a już na pewno nie wtedy kiedy w Twoim życiu cały czas świeci słońce…

Reakcja na trudne doświadczenia? Najczęściej silny stres, martwisz się, masz obawy, niepokój i nie jesteś do końca pewny co robić. Ten stres, niepokój będzie Cię stopniowo ograbiał z sił – bo tak właśnie te uczucia oddziałują na człowieka. Człowiek, który jest w takim stanie jest po prostu coraz słabszy i więc stale będzie maleć jego siła.

Wdzięczność??? Jeśli przekierujesz swoje myśli na wartości duchowe i będziesz świadomy, że to doświadczenie jest z Bożego dozwolenia po to, żeby Cię rozwinąć, że Bóg jest z Tobą w tym doświadczeniu i wszystko kontroluje i nie będzie ono ponad Twoje siły – to możesz właśnie za to okazać Bogu wdzięczność.

Wdzięczność do Boga odcina Cię, od tych wszystkich negatywnych myśli i obaw. Jest bowiem niemożliwe czuć się wdzięcznym i zdołowanym w tym samym momencie.

A jeśli będziesz to uczucie wdzięczności wzmacniał tym większa będzie Twoja siła duchowa. Trudności nie znikną – ale Ty będziesz dużo silniejszy. Jeśli jednak skoncentrujemy się wyłącznie na cierpieniu, to nie tylko, że będzie nas to bardzo osłabiać i ściągać w dół ale co najgorsze – przegapimy te istotne duchowe lekcje, których Pan chciał nas w tym doświadczeniu nauczyć, bo nie na nich koncertujemy swoją uwagę tylko na cierpieniu i na pragnieniu zakończenia tego cierpienia.

Jak. 1:2 – Bracia moi, przyjmujcie z pełną radością rozmaite doświadczenia, przez które przechodzicie.

Czyli cieszcie się, radujcie się, bądźcie wdzięczni Bogu. Dlaczego? W takich właśnie sytuacjach dokonuje się piękna rzecz – duchowy rozwój – wdzięczność pozwoli Wami zobaczyć i docenić te duchowe lekcje, których musimy się nauczyć:

w.3,4 – świadomi, że próba wiary waszej rodzi wytrwałość! Wytrwałość zaś niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli doskonali i nienaganni, nie mający żadnych braków.

Tak więc zdolność do odczuwania wdzięczności w trudnych doświadczeniach jest sposobem uzyskanie siły i duchowej stabilności, która zapewni bezpieczeństwo na wzburzonym morzu. Czasami myślimy, że bycie wdzięcznym jest czymś, co robimy po rozwiązaniu naszych problemów. Jakub mówi, żeby radość i wdzięczność okazać Bogu w doświadczeniu nie wtedy kiedy ono minie – ale wtedy kiedy się zacznie, kiedy właśnie ono trwa.

Za wszystko dziękujcie Bogu i we wszystkim bądźcie wdzięczni Bogu – zawsze i bez względu na okoliczności.

Czy tylko za przyjemne rzeczy mamy chwalić Pana – być wdzięczni Bogu, a za te trudne nieprzyjemne i smutne już nie? A więc Hiob mówi nam tutaj o dostrzeganiu wartości w obu stanach – chwilach wielkich szczęśliwości, jak i wielkich trudności.

Zrozumiałem to jasno, będąc kiedyś kościelnym – spotkałem wtedy upośledzonego umysłowo mężczyznę, który potrzebował pomocy. Wymagał wsparcia w sprawach finansowych, podwożenia do lekarza i regularnych wizyt w domu, żeby sprawdzić, jak sobie radzi. Męczył mnie do tego stopnia, że miałem ochotę zacząć go unikać. Z czasem jednak pojąłem, że dzięki niemu staję się lepszym człowiekiem. Obdarzył mnie przyjaźnią, nauczył mnie cierpliwości i uprzejmości. Teraz mieszkam już gdzie indziej, ale dziękuję Bogu za czas, kiedy ten człowiek był częścią mojego życia. Stawiam sobie za zadanie być wdzięcznym za wszystkich, których spotykam… Czas mija, a ja rozważam, jak wdzięczność czyni moje dni lepszymi. Zmienił się mój sposób myślenia, czasem nawet czuję to, co dotąd tylko udawałem. Jestem nie tylko szczęśliwszy, ale daję innym dar wdzięczności. To z kolei sprawia, że i oni stają się szczęśliwsi. Doprawdy, taki świat jest lepszym miejscem.

—-

Mówi Wiktor Szpunar.

Mój temat na dziś to „Poszukiwanie szczęścia”. Ktoś może powiedzieć, że to taki temat na ewangelizację, a nie do zboru; ale tak naprawdę ten temat bardzo mocno dotyczy wierzących.

Przypomnijmy sobie czasy Salomona. Pochodził on z ludu Bożego tamtego czasu. To jego ojciec Dawid, napisał w Psalmie 73:28 [EIB lit.] „Moim szczęściem jest być blisko Boga.” A jednak wiemy, że Salomon musiał przejść swoją własną szkołę, swoje własne poszukiwania szczęścia.

Salomon spróbował prawie wszystkiego, co kojarzy się ludziom ze szczęściem. Jak sam wspomina w Kazn. 2:4-9 – Salomon opowiada: „Dokonałem wielkich dzieł: zbudowałem sobie domy, zasadziłem sobie winnice, założyłem ogrody i parki i nasadziłem w nich wszelkich drzew owocowych. Urządziłem sobie zbiorniki na wodę, by nią nawadniać gaj bogaty w drzewa. Nabyłem niewolników i niewolnice i miałem niewolników urodzonych w moim domu. Posiadałem też wielkie stada bydła i owiec, większe niż wszyscy, co byli przede mną w Jeruzalem. Nagromadziłem też sobie srebra i złota, i skarby królów i krain. Nabyłem śpiewaków i śpiewaczki oraz rozkosze synów ludzkich: kobiet wiele. I stałem się większy i możniejszy niż wszyscy, co byli przede mną w Jeruzalem; w dodatku mądrośc moja mi została.”

Lecz jakie podsumowanie tego wszystkiego? Czy Salomon zaznał szczęścia? Werset 11 – „Następnie przyjrzałem się moim dziełom, których dokonały moje ręce, i trudowi, który podjąłem, aby ich dokonać – i oto: wszystko to jest marnością i gonitwą za wiatrem, i nie przynosi to żadnego pożytku pod słońcem.”

Czytamy, że król Salomon niczego sobie nie odmawiał. Miał wszystko, czego chciał. Srebro, złoto, pałace i ogrody, piękne kobiety, wielu sług, ale jak czytamy ten fragment Pisma Świętego, to słyszymy, że ciągle powtarzają się słowa: „sobie”, „dla mnie”; „miałem”, „nabyłem”, „posiadałem”. W tym poszukiwaniu szczęścia Salomon postawił swoje własne „JA” ponad wszystko. A jednak to nic nie dało, było to marnością i gonitwą za czymś ulotnym. Nie dało to szczęścia. Już w tym jest pewna lekcja dla nas – możemy zdobyć wiele rzeczy, ale jeśli będzie to używane samolubnie, tylko: „sobie”, „mnie”, „mi” i „ja”, to nie będzie szczęścia. Jak pisał Jan Sztaudynger: „Szczęście mnie mija, bo wciąż ‘mnie’, ‘mi’, ‘ja’.”.

Szczególnie gonitwa za bogactwem jest czymś, co przynosi niepokój i zmartwienia. Czytamy u Kazn. Sal. 5:10-12 – „Kto miłuje pieniądze, pieniędzmi się nie nasyci, a kto miłuje bogactwo, nie będzie miał zysków. To też jest marnością. Gdy majątek rośnie, rośnie liczba tych, którzy z niego korzystają, a jego właściciel ma z niego tylko taki pożytek, że jego oczy go oglądają. Robotnik ma słodki sen, niezależnie od tego, czy zjadł mało czy dużo, ale bogaczowi obfitość nie daje spać spokojnie”.

Wielu ludzi nie może spać, bo martwi się o swoje biznesy, o swój rozwój zawodowy. Wielu ludzi z powodu bogactwa zostało okradzionych, porwanych, a nawet zabitych; i dlatego Salomon stwierdza, że spokojny sen czyli pokój w sercu daje więcej szcześcia niż inne rzeczy. Kazn. 4:6 – „Lepiej jest mieć jedną garść pełną, a przy tym spokój, niż dwie garście pełne, a przy tym trud i gonitwę za wiatrem.”

Ile by tych garści nie było – nie ma w tym prawdziwego szczęścia. Wyjaśnia to nasz Pan w przypowieści o człowieku, który miał duże plony. Zbudował wielkie magazyny i kiedy wydawało się, że już nic mu nie przeszkodzi w pełni szczęścia, przemówił do niego Bóg (Łk 12:20): „O marny człowieku, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?”. Przygotowałeś magazyny na wiele lat, a nawet nie wiesz czy jutro będziesz żył.

Kaznodzieja poszukiwał i dziwiło go to, że każdego spotyka ten sam los, czy ktoś bardziej czy mniej sprawiedliwy, czy idzie do świątyni czy nie, to kończy się to umieraniem i śmiercią. Pod koniec życia doszedł jednak do wniosku, że pełne rozliczenie przyjdzie dopiero „w świecie, który ma nadejść”, po obudzeniu umarłych, kiedy Bóg przywoła wszystkie sprawy na sąd. Dlatego Salomon podsumowuje tę księgę: Kazn. 12:13-14 – „Koniec mowy. Wszystkiego tego wysłuchawszy: Boga się bój i przykazań Jego przestrzegaj, bo cały w tym człowiek! Bóg bowiem każdą sprawę wezwie na sąd, wszystko, choć ukryte: czy dobre było, czy złe”; i dodaje po całym swoim życiu 12:1 –  „Pamiętaj na Stworzyciela swego w dniach swojej młodości”.

Gdyby Salomon na początku sam tak „pamiętał”, to sam przeżyłby swoje inaczej. W młodości jednak nie „pamiętam” i też stracił wiele czasu na szukanie szczęścia w przyjemnościach tego świata i w różnych filozofiach. Pytanie jednak co my zrobimy z lekcją Salomona. Czy będziemy się uczyć na jego błędach, czy każdy z nas będzie się uczył na własnych i wpadał w coraz głębszą marność i gonitwę za wiatrem. Może stracimy tylko czas, a może i Pana, jeśli tak zrobimy. Byłoby to bardzo przykre, ale Bóg nie zabrania nam poszukiwać szczęścia.

Aby poszukiwać, trzeba ustalić: czym jest szczęście. Dla większości ludzi mieć szczęście to mieć: rodzinę, dobrą pracę, pieniądze, przyjemności. Tylko czy to wystarczy, żeby być trwale szczęśliwym? Pan Jezus powiedział nam u Łuk. 12:15 – „«Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia».” Najbogatszy nie zawsze znaczy najszczęśliwszy. Pamiętam z pracy w redakcji pewnego bydgoskiego portalu, jak do Bydgoszczy przyjechał Jan Kulczyk, najbogatszy wtedy Polak, odsłonił swój podpis w bydgoskiej galerii autografów. Nie wiem czy był wtedy szczęśliwy. Jednak kilka lat później po pozornie niewielkiej operacji Kulczyk zmarł. W jednej chwili nie miał już nic. Szczęscie prysło jak bańka mydlana.

Może więc prawdziwe ‘szczęście’ to zdrowie. Chory człowiek jest często przygnębiony, nie może okazać radości. Przeszkadza mu fizyczny ból. Tylko problem jest taki, że kiedy nie czujemy tego bólu, to bardzo rzadko szanujemy zdrowie. Mówiąc tak ogólnie o ludziach: jemy to co szkodliwe, pijemy, palimy, nie ruszamy się. Wszystko niby dobrze, ale do czasu, gdy zdrowie zaczyna się psuć.

Poza tym są tez inne przykłady. Wielu pełnosprawnych ludzi, pięknych i zdrowych jest b. smutnych. A co z takimi ludźmi jak Nick Vujicic z Australii. Człowiek bez rąk i nóg. Z ludzkiego punktu widzenia ktoś taki nie może być szczęśliwy. A jednak on nie uważa, że jest nieszczęśliwy. Bije od niego wielka radość i siła ducha. Ma wielkie plany, niektóre już zrealizował, ma wielką pracę, pomaga drugim.

Przypomina się tu jeszcze obóz trędowatych w Rumunii, ostatnie takie miejsce w Europie. Chodzi jednak o latach 60-te. W tym obozie był duży zbór. Zaczęło się to niepozornie. Pewna wierząca kobieta przybyła do obozu jeszcze młoda, miała dobrego męża, czworo dzieci, rodziców, braci i siostry i z powodu trądu musiała ich opuścić na zawsze. Musiała opuścić to szczęśliwe miejsce. Nie opuściła jednak Pana. Na początku kobieta ta była znieważana w tym obozie, gdy się modliła i śpiewała (jak można modlić się w takim miejscu?), ale jej niezłomna wiara i uczynki sprawiły, że wiele osób nawróciło się do Pana Jezusa. Opowiadał to pewien brat, który odwiedził to miejsce. Jednym z pozyskanych trędowatych przez tę siostrę był br. Durin.

Kiedy ten brat zwiedzający obóz spytał brata Durina czy mają jakiś kontakt ze światem zewnętrznym, czy otrzymują listy od wierzących, jego odpowiedź była zaskakująca. Powiedział on: „Raczej byłoby lepiej, gdybyśmy od was nie otrzymywali żadnych listów, one przynoszą nam tylko smutek i zmartwienie, bo dowiadujemy się z nich, że na waszych zgromadzeniach podczas głoszenia Słowa Bożego, wielu śpi, wielu nie przychodzi. Powiedzcie mi wy, którzy jesteście zdrowi i żyjecie wolni, czy tak ospali i w letniości oczekujecie swego Pana i Zbawiciela? Czy w takiej opieszałości oczekujecie Tego, który za was zmarł na Golgocie? Od tego czasu, kiedy dowiedzieliśmy się o tym, postanowiliśmy raz w tygodniu zbierać się na modlitwy, żeby się za wami modlić. Patrząc duchowo, jesteście poważnie chorzy, o wiele bardziej trędowaci niż my, dlatego modlimy się za wami”.

Podobny przykład pochodzi z Chin. Był tam pewien pastor z Polski i był tam spytany: jak to u was wygląda? Mówił, że z wiarą jest teraz słabo, jest dużo rzeczy, które nas odciągają. Mało ludzi wierzących. To było rano, a wieczorem mieli nabożeństwo modlitewne, gdzie powtarzano: „Polando, Polando”, a kiedy pastor spytał: o co chodzi, o co się modlicie? To powiedzieli mu: za was, za Polskę, żebyście mieli głód prawdy i mogli się rozwijać duchowo.

Ci trędowaci czuli się szczęśliwsi niż ludzie spoza obozu. Jest wiele innych prób zdobycia szczęścia: niektórzy chcą sobie pożyć, tak na maxa, po ziemsku, bez zobowiązań, ale później często też rozumieją, że to wszystko marność. Bo zewnętrzny dostatek, przyjemność, a jednocześnie pustka w środku, brak trwałych relacji i stałych uczuć, to brak sensu życia.

Jaki więc sposób na szczęście proponuje Pismo Święte? Biblia łączy szczęście z przyjściem do Boga i byciem przy Bogu na zawsze. Ps. 32:1 – „Błogosławiony ten, któremu odpuszczono występek, którego grzech został zakryty! Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczytuje winy, a w duchu jego nie ma obłudy!”.

Potrzebujemy przebaczenia. Czy zdajemy sobie z tego sprawę? Że Bóg pragnie nas do siebie przyciągnąć? A może ukrywamy to, jacy jesteśmy? Może czasami źle czujemy się wśród ludu Bożego bo czujemy się zbyt źli, by tutaj być? Może jesteśmy zbyt zamknięci na Boskie przebaczenie. Wg Biblii wszyscy jesteśmy zbyt źli, by tu być. Nie jesteśmy tutaj, bo jesteśmy tak wspaniali i święci. Bóg zbiera grzeszników, tych, którzy są chorzy i upadli, w tym celu, aby przemieniać nas na świętych. Musimy jednak przyznać się do problemu, przyznać, że sobie nie radzimy i że potrzebujemy Jezusa nie tylko jako Zbawiciela, ale jako żywego Pana, który jest gotowy nam pomagać. To najważniejsze, przyjść do Boga przez Jezusa.

Zobaczmy, że Adam i Ewa poczuli się nieszczęśliwi jeszcze w raju. Jeszcze nie byli wypędzeni. Ale już nie mieli szczęścia, bo stracili to, co najważniejsze. Stracili Boga, który dał im życie. Czytamy o tym w 1 Mojż. 3:9-10 – „Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał go: Gdzie jesteś? On odpowiedział: Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi i ukryłem się.”

Można jeszcze być w raju, a już być nieszczęśliwym. Ale mamy przeciwną historię. Można być w bardzo złych warunkach i być szczęśliwym. Dz.Ap. 16:22-25. Opis dotyczy Apostoła Pawła i Sylasa. „Wystąpił przeciwko nim tłum, pretorzy, zdarli z nich szaty, kazali ich siec rózgami. A gdy im wiele razów zadali, wrzucili ich do więzienia i nakazali stróżowi więziennemu, aby ich bacznie strzegł. Ten, otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu, a nogi ich zakuł w dyby. [i po tym ubiczowaniu, uwięzieniu czytamy -] A około północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem wielbili Boga, więźniowie zaś przysłuchiwali się im.”

Paweł i Syla byli daleko od raju. Byli w więzieniu. Czy oni tam płakali albo planowali ucieczkę? Nie. Oni śpiewali i dziękowali Bogu. Nie szukali tych doświadczeń, ale przyjęli je z radością, że mogą cierpieć dla sprawy Chrystusa. Ich szczęście nie wynikało z zewnętrznych warunków i wpływów. Oczywiście, otoczenie ma wpływ na uczucia i nastrój, ale główne źródło szczęścia to stan naszej duszy. Tych dwóch misjonarzy wiedziało, że żyją dla Boga, dla ewangelii i dla braci, że przed nimi chwała i życie wieczne, i dlatego byli pełni szczęścia.

Służba daje radość, robienie czegoś w czym widzimy Boży sens. To nie musi być przyjemne fizycznie, ale jak bardzo cieszy, gdy widzimy CEL działań. Służba Bogu, pomoc drugim. Sprawianie, że nasi bliscy się cieszą. Udział w czymś dobrym. Wszystko to samo, a inaczej wstaje się rano z łóżką, z radością.

Apostoł Paweł – Dz. 20:33-36 – „Srebra ani złota, niczyjej szaty nie pożądałem. Sami wiecie, że te ręce służyły potrzebom moim i tych, którzy byli ze mną. [Przez to] wszystko pokazałem wam, że w ten sposób się trudząc, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który sam powiedział: Bardziej szczęśliwe jest dawać niż brać. A gdy to powiedział, zgiął wraz z nimi wszystkimi swoje kolana i modlił się.”

To było pożegnanie Pawła z braćmi i siostrami. On wiedział, że przyjdzie mu cierpieć i umrzeć dla sprawy Pana (miał proroctwo na ten temat). Jedziemy tam jednak pełny pokoju i szczęścia, a jedyne co go przytrzymywało to łzy i smutek braci i sióstr. Mówi do nich: przestańcie płakać, bo ja chcę tam jechać.

Tak naprawdę szczęście nie jest możliwe bez miłości. Ale nie tej miłości, która jest zachwycona drugą osobą, jej fizycznością albo tym jak bardzo ta osoba jest przebojowa. Chodzi o taką miłość, która będzie chciała rezygnować na rzecz drugiej osoby z własnych praw. Taka miłość, którą najbardziej cieszy dawać dobro drugiej osobie. To najbardziej Boska miłość jaka istnieje. Oby Bóg był tą szczególną osobą, potem małżonek, rodzina, zbór i kolejne osoby, ale w dobrej kolejności. Znajdźmy szczęście w szczerej miłości.

Oczywiście nie można w tym życiu być w 100% szczęśliwym cały czas. Biblia mówi, że wszelkie stworzenie razem cierpi i wzdycha (wierzący też). W 1 Tym. 6:6 apostoł Paweł wspomina jeszcze dwie wielkie rzeczy, które mogą nam pomóc w odszukaniu szczęścia: „I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeśli jest połączona z poprzestawaniem na małym.” (inne tłum. ‘z zadowoleniem’, ‘z umiarem’) —
Te dwie wielkie rzeczy to po pierwsze żyć dla Boga, chwalić Boga, odczuwać wdzięczność do Boga, w pokorze, w cichości, w uczciwości (bo to pobożność).
A po drugie cieszyć się z tego, co mamy, odczuwać radość i zadowolenie w Panu. Traktować wszystko w życiu jak wielki dar od Boga.

Czytamy w Liście do Rzymian 12:11 – „Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu!”

Jak bardzo to jest przeciwne temu, jak szczęścia szukał Salomon. Jak czytaliśmy w Księdze Kaznodziei: ‘ja budowałem – dla siebie’, ‘ja zgromadziłem – dla siebie’. ‘Ja napełniałem – siebie – rozkoszami tego świata’. A duch apostoła Pawła? Dzieje 20:24 – „Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.”

Jak w Liście do Rzymian: komu służyć? Panu. Nie opuszczajcie się w gorliwości. Dla kogo? Dla Pana. I to jest biblijny sposób na szczęście w tym życiu.

Jak wyrazil to brat Parylak w wykładzie, na którym dużo dziś bazuję: „Można powiedzieć, że szczęście to nie cel, ale droga. (…) Kochajmy samą drogę do szczęścia. Jeżeli chcemy służyć Bogu, to powinniśmy to robić z radością i z natchnieniem. Twórczo, aktywnie. Zawsze przejawiać inicjatywę. To jak ze zdrowiem fizycznym lub z ćwiczeniami fizycznymi. Kiedy wykonujemy ćwiczenia z natchnieniem, z ochotą, z radością, to wynik będzie dobry.”

Jak mądrze wyraził to ks. Jan Kaczkowski: „Grunt to twardo stąpać po ziemi i nie przestawać patrzeć w niebo. Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż Ci się wydaje.”

Co często nam przeszkadza w byciu szczęśliwym? Bardzo często wspomnienia z przeszłości. Pewne niedobre sprawy. To, co jest bolesne. Coś grzesznego, co stało się kiedyś w naszym życiu, coś co nas bardzo zabolało i dalej boli. To bardzo często powraca do naszego umysłu i przeszkadza nam iść do przodu. Powinniśmy modlić się do Boga i prosić Boga, by On pozbawiał nas takich myśli. By usuwał z nas te myśli i uwalniał z tych myśli, które przygnębiają i nie dają nam możliwości iść dalej.
Ap. Paweł pisał, że zapomina o tym, co za nim i biegnie do tego, co jest przed nim. Jest to jednak codzienny proces.

Musimy pogodzić się z przeszłością, bo ona minęła. Bóg nie pamięta naszych grzechów, za które żałujemy i od których się odwracamy. Bóg przebaczy nam to wszystko i z Bogiem rzucimy całe to zło za siebie. Sami nie mamy siły, ale z Bogiem rzucimy te grzechy i złą przeszłość w ocean. Biegnijmy w przeciwnym kierunku, a Bóg wyśle anioła, który doda nam sił. Nie poddawajmy się, gdy złe myśli wrócą; wróćmy do Pana jeszcze raz i jeszcze raz. Idźmy zawsze do Pana.

Inna zła rzecz to strach przed przyszłością, przed tym, że coś złego może się stać. „Jak to wszystko będzie?”, „Czy jutro będzie spokojnie?”. Strach to taki hamulec, który nie pozwala nam ruszyć do przodu. Nie pozwala nam się cieszyć teraz. Tych obaw jest za dużo w obecnym świecie. Przestańmy żyć w ciągłym strachu przed przyszłością i w ciągłym smutku z powodu przeszłości.

Cieszmy się z tej chwili na zebraniu. Dziś mamy nabożeństwo. Nie pozwólmy myślom fruwać. Próbujmy się skupić na Bogu. Bóg pomoże nam się pozbyc złych myśli i obaw; ale skupmy swoje myśli na rzeczach dobrych i pozytywnych. Czasami nie trzeba dużo. Wystarczy dobry nastrój. A czasami tak trudno nam go zdobyć, tak trudno się uśmiechnąć. Drodzy Bracia i Siostry! Czym jest szczęście? Nie podam definicji słownikowej, ale szczęście to nasz wybór. Szczęscie to nasz wybór. Możemy wybrać to w życiu i możemy być szczęśliwi, bo Bóg też tego chce. Szczęście to nie bogactwo, to nie przyjemności i zdrowie. Szczęście to nasz wybór.

Trzeba więcej uśmiechu, więcej radości w Panu, radości z prawdy i z Bożej miłości. Trzeba więcej ufności do Pana, że Jego droga jest najlepsza.

Myślę jednak, że wszyscy bywamy smutni i zniechęceni; i Marcin Luter podał kiedyś 10 rad dla ludzi przygnębionych, cytuję to za książką Waltera Trobischa pt. „Pokochać siebie”:

1. Unikaj samotności. Czasami ten zły duch w nas nie pozwoli nam wygrać w pojedynkę. Marcin Luter miał ataki przygnębienia, może depresji. Kiedyś przy stole nie miał siły rozmawiać, ale powiedział: „Mówcie wy między sobą, tak żebym wiedział, że jestem otoczony przez ludzi”. Innym razem żona spytała go: „Marcinie, czy Bóg umarł?” i przywróciła mu dobre widzenie świata. Potrzebujemy siebie nawzajem.

2. rada Lutra: Szukaj ludzi albo sytuacji, ktore dają radość. Radość to jeden z głównych owoców ducha świętego. Wiele razy słyszałem, że ktoś modli się o miłość, o cierpliwość, o czystość, ale czy modlimy się o radość? Czy szukamy radości w Panu? Czy szukamy spraw, które nas cieszą. Radość jest w Ewangelii, ale nie da się cały czas czytać. Czasami szukajmy spraw, które nas cieszą: spaceru w lesie, dobrego spotkania z bliskimi, fotografii. Każdy sobie coś znajdzie. Niech tylko będzie to pozytywne, dalekie od brudu tego świata.

3. rada Lutra: Śpiewaj i graj! Psalmista Dawid także pytał w Ps. 13: „Dokąd w mej duszy będę przeżywał wahania, a w moim sercu codzienną zgryzotę? Jak długo mój wróg nade mnie będzie się wynosił? (…) [ja] chcę śpiewać Panu, który obdarzył mnie dobrem.”. Było to jego pragnienie nawet gdy było mu ciężko, on mówił: „ja chcę śpiewać”.

4. rada – Porzuć wszelkie ponure myśli. Luter pisze: „najlepszą rzeczą będzie zaprzestać walki ze złym duchem. Pogardzajcie myślami, które was przygnębiają! Działajcie tak, jakbyście ich nie mieli! Myślcie o czymś innym i mówcie: W porządku, zły duchu, daj mi spokój. Nie mam teraz czasu na zajmowanie się twoimi myślami. Muszę pojeździć konno, muszę iść, jeść i pić, zrobić to i tamto. Teraz muszę być pełen pogody. Przyjdź kiedy indziej.”

5. Polegaj na obietnicach Pisma Świętego. Jeśli Pismo Święte mówi, że Bóg udzieli swojemu ludowi mocy, pokoju i radości, to uwierzmy w to. Powinniśmy mieć swój „duchowy zestaw pierwszej pomocy”, duchową apteczkę. Pewne wersety, które nas pocieszają. Pewne określone psalmy, które działają. Toczy się wojna duchowa i musimy przygotowywać się do następne bitwy.

6. Szukaj pociechy u innych. (Mam wrażenie, że to już było, ale Marcin Luter tak to rozdzielił, by to podkreślić)

7. Wysławiaj Boga i dziękuj Bogu. Wszystko jest z Bożej łaski. Życie, wiara, wiedza, talenty. To wszystko powinno pobudzić wdzięczność i miłość.

Jest taka opowieść, która bardzo mi się podoba, nie wiem czy jest oparta na faktach: Pewien 93-letni mężczyzna we Włoszech przeżył epidemię koronawirusa podczas długiego pobytu w jednym ze szpitali. Podczas wypisu ze szpitala otrzymał fakturę: szpital poprosił go o zapłacenie za jeden dzień używania respiratora. Staruszek rozpłakał się, a lekarz widząc to prosił by nie płakał z powodu rachunku, bo przecież żyje, a życie jest ważniejsze od pieniędzy. To, co odpowiedział mężczyzna, sprawiło, że rozpłakał się personel medyczny: „Nie płaczę z powodu pieniędzy, które mam zapłacić. To nie stanowi problemu. Płaczę ponieważ przez ponad 93 lata oddychałem powietrzem Boga, a nigdy za to nie płaciłem. Skoro za używanie respiratora w szpitalu mam zapłacić 500 euro za ten jeden dzień, to czy wiesz ile jestem winien Panu Bogu? Nigdy wcześniej nie dziękowałem Mu za to!”

8. Myśl o innych ludziach w smutku. Dziwna rada, ale tak pisała też w jednym wierszu Maria Konopnicka: „A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto, z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto.” Tutaj na naszym podwórku możemy jakoś pomóc. Nie zmienimy świata, nie skończymy wojen, nie zatrzymamy chorób (to dzieło Pana Jezusa i restytucji), ale na pewno coś możemy zrobić, rozjaśnić komuś dzień.

9. Ćwicz cierpliwość w stosunku do samego siebie lub do samej siebie. Można to odnieść do treningu fizycznego lub do nauki na jakiś egzamin w szkole. Nie zasze mamy tyle samo sił, jednego dnia więcej – drugiego mniej. Nie zawsze i nie każdy może unieść to samo. Tak samo psychicznie i duchowo. Dajmy sobie czas, nie uważajmy gorszego dnia za klęskę ani porażki za koniec. Nie ustawajmy.

10. Uwierz w błogosławieństwo przygnębienia. (Ostatnia rada Lutra) Pamiętamy górę błogosławieństw. Błogosławieni ubodzy; błogosławieni którzy się smucą, bo: Boskie szczęście to głębokie szczęście, to kotwica rzucona poza to życie, umocowana w Królestwie Bożym. Nie puszczajmy tej linii i wciągajmy się do tego Królestwa. Czasami bardzo nas boli to życie, pojawiają się łzy i zniechęcenie. To normalne, bo wg Biblii idziemy „doliną cienia śmierci”. Bo chorujemy, bo cierpią bliscy, bo patrzymy na wojnę, bo nie udało nam się życie dokładnie tak, jak sobie to wymarzyliśmy, ale mamy przy sobie Jezusa, mamy komu zawierzyć. Mamy kilka osób, które nas kochają, mamy obietnicę, że przed nami wieczne Królestwo Boże.

Ps. 34:6-7 – „Spójrzcie na Pana, a zajaśniejecie. Oblicza wasze nie okryją się wstydem. Ten biedak wołał, a Pan słuchał i wybawił go z wszystkich ucisków jego.”

Posiadajmy cel w życiu. Dowiedzmy się po co żyjemy, co chcemy osiągnąć w życiu. Jakiego szczęścia chcemy. Spójrzmy za horyzont. Aż do wiecznego Królestwa Bożego, przypominajmy to sobie. Niech krótkie chwile naszego życia będą zapełnione przez dobre rzeczy, „wystrzegajcie się zła, trzymając się dobrego”. Powstańmy od umarłych i niech wszystkim nam zajaśnieje Chrystus.