Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 15 czerwca 2025 r.

Zdetronizowanie władzy doczesnej – upadek króla Sedekiasza

Ezechiel 21:25–27 (UBG):

„A ty nieczysty bezbożniku, książę Izraela, którego dzień nadszedł, gdy nieprawość osiągnęła swój kres! Tak mówi Pan Bóg: Zdejmij zawój, znieś koronę; to się już nie ostoi. Co niskie, będzie wywyższone, a co wysokie, będzie poniżone. Zniszczenie, zniszczenie, zniszczenie uczynię z niego! I już nie będzie, aż przyjdzie ten, który ma do niego prawo, jemu je dam.”

To proroctwo dotyczy króla Sedekiasza, który sprzeciwił się Babilonowi i za to został pozbawiony wzroku. Od tego czasu Izrael nie ma własnego króla – aż do przyjścia Tego, który ma do tego prawo, czyli Mesjasza.

Grzech Jerozolimy – większy niż Sodomy i Samarii

Ezechiel 16:49–52 (UBG):

„Oto to była wina twojej siostry Sodomy: pycha, obfitość chleba i beztroski spokój u niej i u jej córek; ale ubogiego i potrzebującego nie wspierała. (…) A ty, Jerozolimo, nawet ich usprawiedliwiłaś swoimi grzechami.”

Mimo że Sodoma i Samaria były grzeszne, to Izrael (Jerozolima) wypada gorzej, ponieważ miał większe światło i przywileje. Jak Waszyngton symbolizuje USA, tak prorok używa Jerozolimy jako symbolu całego Izraela.

Koniec rządu teokratycznego – wybór królów przez Izrael

1 Samuela 8:5–7 (UBG):

„(…) ustanów nad nami króla, aby nas sądził, jak to jest u wszystkich narodów. (…) I PAN powiedział do Samuela: (…) mnie odrzucili, żebym nie królował nad nimi.”

Izrael odrzucił Boże panowanie i wybrał ludzkich królów, co stało się początkiem wielkich problemów narodu.

Geneza królowania – Nimrod i Babilon

1 Mojżeszowa 10:9–10 (UBG):

„Był on dzielnym myśliwym przed PANEM. Dlatego mówi się: Jak Nimrod, dzielny myśliwy przed PANEM. Początkiem jego królestwa był Babilon (…).”

Nimrod to pierwszy władca wspomniany w Biblii – jego rządy rozpoczęły babiloński model władzy. Od tego czasu królestwa ludzkie stawały się narzędziem opresji.

Obietnica mesjańska – „Szylo” z pokolenia Judy

1 Mojżeszowa 49:10 (UBG):

„Nie zostanie odjęte berło od Judy ani buława od jego nóg, aż przyjdzie Szylo, i jemu będą posłuszne narody.”

To zapowiedź Mesjasza – Jezusa, który miał wywodzić się z pokolenia Judy i panować nie tylko nad Izraelem, ale nad wszystkimi narodami.

Mateusza 2:4–6 (UBG) potwierdza, że Mesjasz narodził się w Betlejem, zgodnie z proroctwem.

Pierwsza paruzja (adwent) Jezusa – niewidoczna obecność

Jana 1:26 (UBG):

„Jan im odpowiedział: Ja chrzczę wodą, ale pośród was stoi ten, którego wy nie znacie.”

Już pierwsza obecność Jezusa była ukryta – nie został rozpoznany. Jan wiedział, że Jezus był już wśród ludzi, lecz niezauważony w sensie duchowym – nierozpoznany jako Mesjasz.

Jana 1:29 (UBG):

„Nazajutrz Jan zobaczył Jezusa idącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

Choć Jezus był obecny, ludzie nie wiedzieli, kim On jest. 

Druga paruzja Jezusa – trwająca obecność w Królestwie

W nauczaniu Biblii, druga obecność Jezusa rozpoczęła się niewidzialnie, w roku 1874. Trwa obecnie proces związywania Szatana i przygotowywania świata na Królestwo pokoju i sprawiedliwości, którego Królem będzie Jezus Chrystus.

Mateusza 12:29 (UBG):

„Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego dobra, jeśli najpierw nie zwiąże tego mocarza? A wtedy ograbi jego dom.”

Dlaczego Jezus działa powoli? Cierpliwość dla zbawienia wielu

Choć Jezus ma władzę, nie działa w pośpiechu, bo:

„Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, jak niektórzy sądzą, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, ale chce, aby wszyscy przyszli do pokuty.”
(2 Piotra 3:9, UBG)

Tempo Jego działania jest dostosowane do najsłabszych, aby jak najwięcej mogło osiągnąć życie wieczne.

Obietnica – kluczowe jest to, od kogo pochodzi

Mamy w Biblii obietnicę Królestwa. Czy to dużo czy mało? To zależy, kto obiecał.

Te słowa przypominają, że obietnica Boża ma ogromne znaczenie. 

Julian Tuwim pisał w wierszu „Nauka”:

Trudna lekcja. Nie mogłem od razu.
Lecz nauczę się… po pewnym czasie…
Proszę! Zostaw mnie na drugie życie,
Jak na drugi rok w tej samej klasie.

Być może nie rozumiał tego dokładnie, a na tym właśnie polega idea restytucji, gdy w warunkach dobra i mądrego panowania Jezusa ludzkość otrzyma szansę przyjścia do dobrej relacji z Bogiem i zdobycia życia wiecznego na ziemi.

Obecne wydarzenia na świecie mają duchowy wymiar i są częścią trwającej już paruzji Jezusa Chrystusa – Szylo, który przygotowuje ludzkość do Królestwa Bożego. Od czasów Sedekiasza tron Izraela jest pusty i czeka na jedynego prawowitego Króla. Jego przyjście (paruzja) nie jest spektakularne, lecz niewidzialne dla świata, zauważalne jednak duchowo przez Jego naśladowców. Z czasem stanie się ono jasne dla wszystkich ludzi.

Louis Pasteur

Jest rok 1892. W pociągu siedzi starszy mężczyzna i czyta Biblię. Miejsce obok niego zajmuje młody student pogrążony w naukowej literaturze. Po pewnym czasie młodszy z mężczyzn pyta swojego sąsiada:
— Czy Pan wierzy jeszcze w tę starą księgę pełną bajek i baśni?
— Ależ tak, oczywiście – pada odpowiedź – z tym, że to nie jest żadna księga baśni, lecz Słowo Boże!

Student gorączkuje się:
— Powinien Pan zająć się chociaż raz porządnie naszą historią. Za czasów rewolucji francuskiej 100 lat temu religia została zdemaskowana i obnażona jako zwykła iluzja! Chyba tylko ludzie bez jakiejkolwiek kultury wierzą jeszcze, że Bóg stworzył świat w siedem dni. Musiałby Pan usłyszeć, co ma nauka do powiedzenia na temat tych bajeczek o stworzeniu.
— Tak…? Co w takim razie twierdzą dzisiejsi naukowcy? – zapytał uprzejmie starszy pan.
— Hm, ponieważ muszę zaraz wysiadać, nie mam niestety czasu, aby Panu wszystko dokładnie objaśnić i wyłuszczyć. Ale – niech Pan da mi po prostu swoją wizytówkę, to prześlę Panu fachową literaturę naukową co do tej kwestii.

Na to starszy pan otworzył swój portfel i podał młodemu mężczyźnie karteczkę. Gdy ten na nią spojrzał… poczuł się mniejszym niż mrówka. Skulony, ze schyloną głową i spuszczonym wzrokiem opuścił pociąg.

Na wizytówce widniał napis:
prof. dr Louis Pasteur
Dyrektor naczelny Instytutu Badawczego Narodowego Uniwersytetu Francji

”Trochę wiedzy oddala od Boga. Dużo wiedzy sprowadza do Niego z powrotem”.
Dr Louis Pasteur

_____
źródło: facebook

Grzech, który widzimy, jak kala innych, wciąż tkwi w naszej upadłej naturze i potrzebuje jedynie odpowiedniej pory, by wyrosnąć. Byliśmy dziećmi gniewu tak samo jak inni, skażeni i oddaleni od Boga. Nasze grzechy mogą być inne, lecz wszyscy bez wyjątku jesteśmy ukształtowani w nieprawości. Wypowiedź z Przypowieści Salomona 27:19 brzmi: „Jak w wodzie odbija się twarz, tak serce jest zwierciadłem człowieka”. Pamiętamy słowa Pawła z Rzymian 7:18:

„Gdyż wiem, że nie mieszka we mnie (to jest, w ciele moim) dobre; albowiem chęć jest we mnie, ale wykonać to, co jest dobrego, nie potrafię.”

„Gdyby nie łaska Boża …”

Stara natura pozostaje w nas do takiego stopnia, że gdyby Bóg nas opuścił, szybko stalibyśmy się tacy sami, jak niepobożni. Bez Boskiej łaski potknęlibyśmy się i upadli.

Wiele razy przypominają mi się słowa Johna Bradforda z Anglii. Kiedy zobaczył skazanego człowieka prowadzonego na powieszenie, łzy napłynęły mu do oczu. Zapytany dlaczego, dał słynną dziś odpowiedź: „Gdyby nie łaska Boża, tam szedłby teraz John Bradford.” [John Bradford był XVI-wiecznym męczennikiem protestanckim. Urodzony w Manchesterze studiował teologię w Cambridge. Wkrótce po wstąpieniu na tron „Krwawej Marii” został aresztowany pod zarzutem buntu i uwięziony. Został skazany i spalony jako heretyk – na rycinie jest scena jest męczeńskiej śmierci]

Męczeństwo Johna Leafa i Johna Bradforda.

Dostrzegamy u innych pewne grzechy, które powinny służyć nam jako głośne ostrzeżenie w celu naprawienia tych samych rzeczy w nas samych. Czy powinniśmy widzieć wady w innych i gratulować sobie, że jesteśmy o wiele lepsi? Gdy widzimy zło i natychmiast ustanawiamy czujną straż przeciw popadnięciu w to samo, wtedy używamy Moabu [bezbożnego świat] właściwie, jako swojej miednicy do umywania [Psalm 108:10].

Obserwujemy wśród świata ludzi żądnych władzy, żądnych przyjemności, żądnych pieniędzy. Boga z pewnością nie ma w ich myślach. Zauważamy próżnego człowieka, który się głośno przechwala i mówi o swojej własnej umiłowanej osobie. To także jest dobrą lekcją dla nas i to na pewno pomoże nam uchronić się przed graniem tak śmiesznej roli! Możemy mieć sąsiada, który jest posępny, mówi w nieprzyjemny sposób i przysparza sobie wrogów. My, jako chrześcijanie, powinniśmy mieć inne usposobienie – uprzejme, uprawiające łaskę pogodnego usposobienia i dobrego humoru.

Gdyby jakiś człowiek wpadł do dołu przez nieuważne chodzenie po niebezpiecznej ścieżce, jego upadek powinien być dla mnie nauką. Nie muszę sam wpadać w tę dziurę, aby wiedzieć, jak to jest niebezpieczne. Powinniśmy uczyć się na błędach innych – jak się mówi: Nikt nie żyje wystarczająco długo, by sam je wszystkie popełnić.”

_______________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, sierpień 2001, s. 59-60.

Zobacz inne świadectwa.

*****

Fot. Monica Scott Music (YouTube channel)

FAŁSZYWE POGLĄDY

• uczucia radości (których przyczyny naturalne)
• sny (zaburzenia trawienia)
• wizje (farmer na polu, znak G.P.C. = Go Preach Christ, co pewien ksiądz zinterpretował jako – Go Plow Corn)
• słyszalne głosy (Bóg nie mówi do nas w ten sposób, ale upadli aniołowie tak)
• własne odczucia (przesadna opinia o sobie, wygórowana ambicja)

Nie są to żadne świadectwa ducha. Często zawodzą wtedy, gdy najbardziej potrzebne – w chorobach, cierpieniu, zawodach itp.

Nasz tekst mówi o dwóch różnych duchach – ten duch poświadcza duchowi naszemu. Co to za duchy? Takie same czy inne? Przyjrzyjmy się słowu duch:

Wieloznaczność słowa duch
(także w j. polskim)

W ST duch = ruach (370 razy); w NT pneuma (400 razy), w podtekście zawsze myśl niewidzialnej mocy

12 znaczeń ruach / pneuma:

1. moc [niewidzialna] – Gen.1:2; Mat.1:18,20; Ps.76:13
2. wiatr – Ex.10:13; Jan 3:8
3. powietrze – wszystkie teksty BG oddają je jako wiatr lub inaczej niż powietrze (Gen.7:22; Jer.2:24; 14:6)
4. oddech – Gen.7:15; Mat.27:50
5. zasada, iskra życia – Kaz.3:19,21; Obj.13:15
6. żywotność, wigor – Gen.45:7; Sędz.15:19; Dz.17:16
7. prawo do życia – obecnie nie posiada go nikt z ludzi – Ps.31:6; Łuk.23:46; Dz.7:59
8. przywilej do życia – Kaz.12:7; Łuk.8:55
9. usposobienie = umysł, wola, serce – Gen.41:8; Ezech.11:19; Mat.4:1; Kol.2:5
10. nowe stworzenie – Iz.42:1; Joel 2:29; Mat.3:11,16
11. istoty duchowe – Ps.104:4; Mat.8:16; Żyd.3:18
12. nauka, doktryna – Iz.11:4; 2 Tes.2:2,8; 1 Tym.4:1; 1 Jan 4:1-3,6

—————-
Gdy chodzi o Ducha Boga często używa się słów kodesh lub hagion = święty

Nasz tekst używa słowa duch w dwóch różnych znaczeniach – najpierw jako nauka (znaczenie 12.), potem jako usposobienie (znaczenie 9.). Kilka cytatów, że tak jest:
Nauki takie mogą być różne – prawdziwe (prawdą) lub fałszywe (błędem):

Iz.11:4 – nauki, prawdy niszczą niepobożnych, demaskujących ich jako takich
33:11 – własne nauki błądzicieli zniszczą ich
Ezech.13:3 – fałszywi nauczyciele idą za własnymi naukami
Zach.13:2 – zniszczenie fałszywych nauk na ziemi
Dz.16:6,7 – prawda nie pozwoliła Pawłowi głosić tam, gdzie wiedział, że nie przyjmą prawdy
15:28 – nauki ST nie zalecały nakładania obrzezania na pogan
2 Tes.2:2,8 – nauki Pawła i Jezusa
1 Tym.4:1 – prawda uczy o nadejściu niebezpiecznych czasów
1 Jan 4:1,3,6 – duch = głoszone nauki, prawdziwe lub fałszywe
Obj.16:13,14 – 3 fałszywe nauki czasu końca
18:2 – Babilon jako siedlisko nieczystych nauk

Niekiedy nauki biblijne nazywane są wypowiedziami, słowami Ducha św. – Dz.28:25; Żyd.3:7; 9:8; 10:15.

Kilka tekstów na znaczenie 9. – usposobienie:

2 Moj.35:21 – usposobienie Żydów pobudzało ich do ofiar na rzecz Przybytku
4 Moj.14:24 – różnica między usposobieniem Kaleba a 10 pozostałych szpiegów
1 Sam.1:15 – Anna, nie mogąc mieć dzieci, była smutnego usposobienia
Ijob 21:4 – pyta jak w jego doświadczeniach jego usposobienie nie miałoby się trapić
Ps.32:2 – błogosławione usposobienie zreformowanego grzesznika
Mat.5:3 – błogosławieni ubodzy w duchu (nie myślący o sobie zbyt wiele, świadomi swego upadłego stanu, nie napełnieni duchem tego świata)
Łuk.1:17 – Jan miał przyjść w usposobieniu Eliasza
9:55 – Jan i Jakub nie wiedzieli jakiego byli usposobienia
Jan 4:23,24 – Bóg szuka chwalców w usposobieniu i prawdzie
1 Kor.7:34 – lud Boży ma być czysty ciałem i usposobieniem, jak niezamężna kobieta
2 Kor.7:1 – oczyszczanie ze zmaz ciała i usposobienia

Powracamy do naszego tekstu podstawowego, w którym obydwa te znaczenia:

„Ten Duch [prawda, nauki Biblii] świadczy wespół z duchem naszym / poświadcza duchowi naszemu [naszym usposobieniem], że dziećmi Bożymi jesteśmy”

Czyli: jeśli nauki Biblii na temat cech, doświadczeń, działalności dzieci Bożych pozostają w harmonii z naszym usposobieniem, jeśli rzeczy nauczane przez tego ducha są w nas obecne, jesteśmy Jego dziećmi.

Wystarczy się zatem przekonać jakie wg Biblii są to rzeczy, a następnie sprawdzić u siebie, czy je posiadamy:

1. Oceniające zrozumienie, głębokich rzeczy Boskich
   
2. Niebiańskie, duchowe aspiracje
   
3. Sposobności służby
   
4. Wzrastanie w podobieństwie do Chrystusa
   
5. Prześladowania dla prawdy i sprawiedliwości
   
6. Kary za wady
   
7. Próby charakteru w pokusach do zła

ZROZUMIENIE SŁOWA

do głębszego zrozumienia, niezbędne oświecenie przez Boga naszego umysłu i serca, bez którego możemy poznać tylko ogólniki (rzeczy zapisane na zewnątrz, nie wewnątrz księgi – Obj. 5:1, co dotyczy np. tzw. biblistów)
takie zrozumienie tylko dla Jego dzieci (Mat:13:11,16; Mar. 4:10-12; Łuk.8:10)
które pełnią Jego wolę (=poświęcają się) – Jan 7:1 7; 14:21; 1 Kor.2:6-16.

Por. tych, którzy stają się, niewierni, a znali dużo prawdy, np. Barbour i Adams, którzy z powodu niewierności upadli na punkcie okupu, ale niebawem utracili także inne prawdy, np. każdej wiosny i jesieni znowu czekali na cielesny powrót Pana.

Niepotrzebne do tego spłodzenie, gdyż prawda nie zarezerwowana tylko dla spłodzonych – w WT wszyscy poświęceni poznają całą prawdę, nawet więcej, niż my teraz (Iz.11:9; 29:18,24; Jer. 31:34).

NIEBIAŃSKIE, DUCHOWE ASPIRACJE

Człowiek nie poświęcony myśli o rzeczach, ziemskich, cielesnych – aspiracje, pragnienia, ambicje, kategorie myślenia co do wiedzy, wygód, bogactw, zdrowia, pokarmów, rodziny, ojczyzny, a także w zakresie religii i moralności.

Dlatego nawet doskonały charakter ziemski odpowiednio niższy, inny od doskonałego charakteru duchowego czy niebiańskiego. Jezus jako człowiek rozwijał go od nowa, choć według tych samych zasad – posłuszeństwa Bogu.

By ten naturalny dla cielesnego człowieka stan zmienić w pełnym tego słowa znaczeniu, niezbędne spłodzenie z Ducha do natury wyższej od ludzkiej. Wtedy aspiracje takie mogą być w pełni niebiańskie; wtedy stają się oni dziećmi Bożymi (Jan 1:12-13).

Klasy nie spłodzone nie są obecnie dziećmi Bożymi, są sługami i przyjaciółmi Boga (jak kiedyś Abraham) i przyszłymi dziećmi Boga (w WT, po MO).

Duchowe aspiracje poświęconych obecnie to:

bogactwo – w sferze prawdy i jej ducha (bycie „bogatym w Bogu”)
wygody –pokój w sercu (pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzeże nasze serca i myśli w Chrystusie Jezusie)
bezpieczeństwo – w pełnym poświęceniu (Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki, uciekając się pod zasłonę skrzydeł twoich)
pokarmy – duchowe (mleko dla początkujących i twardy, stały pokarm dla rozwiniętych)
rodzina – Bóg, Jezus, bracia (ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, ten jest moim bratem i siostrą, i matką)
ojczyzna – w danej klasie – niebiańska lub ziemska (gwiazdy i piasek)
ambicje – powrót do utraconego obrazu Boga w nas, Ducha Świętego w nas (Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! a ducha prawego odnów we wnętrznościach moich)

Mimo tych różnic między klasami spłodzonymi a nie spłodzonymi, nasze poświęcenie wciąż takie same jak Kościoła:

śmierć dla siebie (grzesznego i niegrzesznego) i świata (grzesznego i niegrzesznego), a życie dla Boga

Bóg jednak daje nam inne (=łagodniejsze) próby i doświadczenia, gdyż nie jesteśmy jeszcze na próbie do życia lub śmierci i nasz los jeszcze się tutaj nie rozstrzyga; nasza próba jest próbą prawdy i sprawiedliwości, tak jak kiedyś w WT dla ludzkości, gdyż wtedy poświęcenie to:

śmierć tylko dla grzechu i błędu w nas i wokół nas, a życie dla prawdy i sprawiedliwości = reforma
co dla obecnie wierzących jest zaledwie poziomem usprawiedliwienia

———
Zatem my poświęcamy się tak jak w WE

jak gdyby czekała nas zmiana poziomu bytu i dlatego jesteśmy niby-wybrańcami, co dotyczy zwłaszcza OE, który nigdy nie będzie istniał na poziomie wyższym od ludzkiego. SMG mieli warunki bardziej zbliżone do MS, bo jako Lewici dostąpią kiedyś zmiany natury, do czego jednak będą musieli być wtedy spłodzeni i rozwinąć się jako przyszłe charaktery duchowe,

lecz Bóg przyjmuje nasze poświęcenie tak jak w WT
———

Jednak w obecnych warunkach dominacji zła to samo poświęcenie przynosi o wiele większe korzyści – daje możliwości rozwijania miłości bezinteresownej – agape, co niemal niemożliwe w warunkach WT i jego lasce żelaznej, blokującej wszelkie przejawy niesprawiedliwości i sposobności cierpienia z tego powodu.

Duchowe aspiracje możliwe tylko dla tych posiadających zdrowe oko, o którym mówi Jezus u Mat.6:22,23, dzięki czemu widzą to, co niewidzialne, a nie tylko to, co widzialne i dostępne dla każdego normalnego człowieka (szczegóły w wykładzie Zdrowe i chore oczy).

SPOSOBNOŚCI SŁUŻBY

Poświęcenie oznacza wejście w stan służby na rzecz sprawy Pana, co kolejnym dowodem naszej przynależności do rodziny Bożej.

Proszę was tedy, bracia, przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszą (Rzym.12:1)

czas, talenty, zdolności, siły, środki, wpływy, zdrowie, reputację, pozycję, wykształcenie – wszystko, co mamy – „Jeśli chcesz być doskonałym, idź, sprzedaj majętności twoje / wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a przyszedłszy, naśladuj mię.”

Bóg umieszcza nas w warunkach używania tych rzeczy dla Jego sprawy – „Synu, idź, pracuj dziś w winnicy mojej” (Mat.21:28).

Każdy (kto chce) ma coś do zrobienia w tej winnicy – przynajmniej 1 talent, który musi wykorzystywać, gdyż inaczej utraci go na rzecz innego, który mając swoje własne talenty (=sposobności służby – patrz przypowieść o talentach z Mat.25:14-30 i wykład Talenty i grzywny), może otrzymać także i nasze, i w ten sposób powiększyć swe własne, gdyż Bóg nie może dozwolić na to, by Jego sprawa ucierpiała przez nasze zaniedbanie.

ROZWIJANIE CHARAKTERU CHRYSTUSOWEGO
najważniejsze, bo
kto Ducha Chrystusowego nie ma, ten nie jest jego (Rzym.8:9)

Jezus namacalnym, praktycznym wzorem i lekcją stosowania w życiu woli Boga; dowodem, że jest to możliwe i że przynosi efekty – w Nim pełnia możliwości rozwinięcia charakteru dostępna dla stworzenia – nikt inny nie dorówna Mu w rozwinięciu charakteru tak podobnego do Ojca (Ps.45:3).

Nasze zadanie to naśladować, kopiować Go, stawać się podobnymi do Niego w usposobieniu – duchu w znaczeniu 9. (szczegóły w wykładzie Duch Święty w nas).

– w umyśle mieć to, co On ma w Swoim – prawdę
– w sercu to, On ma w Swoim – ducha prawdy, uczucia, łaski
– w woli chcieć tego, co chce On, i to z tych samych pobudek

PRZEŚLADOWANIA DLA PRAWDY I SPRAWIEDLIWOŚCI

Prześladowanie dla prawdy i sprawiedliwości, dla Chrystusa to złe traktowanie za

–  wyznawanie prawdy i jej zarządzeń,
– ich praktykowanie oraz
– kontakty z tymi, którzy te prawdy wyznają – Żyd.10:32-33.

Różne formy – nienawiść, lżenie, obmowa, przypisywanie złych motywów, ośmieszanie, wyłączenia, wygnanie, krzywdzenie fizyczne i umysłowe.

Źródłem jest nienawiść i opozycja przede wszystkim szatana i jego mniej lub bardziej świadomych narzędzi.

Zaważmy jednak, że:

krzywdy, cierpienia czy prześladowania za nasze wady lub złe postępowanie nie są cierpieniami dla Chrystusa 1 Ptr.2:20

Kilka tekstów o takich prześladowaniach: Ps.11:2; 37:32-3; 44:23; 56:6; Przyp.29:27; Mat.5:10-12; Jan 15:18-19; 16:2; 2 Tym.3:12

Ostatni tekst mówi o nieuchronności prześladowań dla wszystkich żyjących pobożnie w Chrystusie. Widzimy jednak, iż w dzisiejszych czasach jest to coraz mniej prawdziwe – ludzie coraz bardziej próbują doceniać prawdę i sprawiedliwość, a prześladowania innych (bez względu na powód) są coraz mniej w modzie. Jak to rozumieć?

Posłuchajmy też innego tekstu (Mal.3:18): Wtedy się nawrócicie [zmartwychwstaniecie], a dostrzeżecie różnicę między sprawiedliwym a bezbożnym, między tym, który służy Bogu [owce], i między tym, który mu nie służy [kozły].

Wersety te wydają się sobie przeczyć. Dlaczego? Bo każdy mówi o innym okresie:
– Paweł w 2 Tym. o warunkach WE,
– Mal. o warunkach WT.

My żyjemy w czasie przejściowym – między pełnym zakończeniem zbawienia wyborczego WE a pełnym otworzeniem zbawienia powszechnego WT i dlatego o obecnych warunkach prawdziwe są obydwa teksty – wciąż w jakimś stopniu stosuje się do nich 2 Tym. (coraz mniejszym) i coraz pełniej zaczyna się stosować Mal.

Póki jednak jakiekolwiek formy prześladowania wciąż obecne, obowiązuje nas zalecenie Jezusa z Mat.43-8.

Popatrzmy co mówili o tym bohaterowie NT – Dz.4:40-41; 1 Ptr 4:14-16; Fil.1:28-9; Żyd.10:32-4.

Zauważmy, że prześladowania tym większe, im jesteśmy wierniejsi Bogu (kto nie okazuje takiej wierności, nie ma okazji z tego powodu cierpieć) – 1 Kor.4:9-13 (apostołowie prześladowani bardziej od innych braci); 2 Kor.4:8-11; 11:23-7.

KARY ZA WADY

Każdy z nas je ma:

– dziedzicznie,
– przez wychowanie,
– otoczenie,
– rozwijamy je sami

przez gwałcenie zasad sprawiedliwości, potęgując w ten sposób degradację ludzkości jako całości i przekazując naszym dzieciom coraz mniej pierwotnego obrazu Boga w nas.

Najważniejszym celem naszego poświęcenia jest rozwinięcie charakteru podobnego do Chrystusa, czego częścią jest pozbywanie się wad i słabości – zmiana, przeobrażenie (A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego – Rzym.12:2).

Zgodnie z zaleceniem Pawła (1 Kor.11:31-2), najlepiej samemu pracować w tym kierunku – usuwać wady przez słuchanie i praktykowanie Boskiego Słowa = oczyszczanie wodą w Zakonie (jak mądry budowniczy z przypowieści), w czym pomocne może być:

– tłumienie,
– unikanie,
– opozycja,
– zastępowanie wad przeciwnymi im zaletami i
– pozostawanie głuchym na wezwania naszych słabości.

Jeśli tego nie robimy lub nie wychodzi to nam, zgodnie ze słowami Pawła Bóg – z miłości do nas – włącza się do tego procesu

Nie żywi On do nas „małpiej miłości” – samego uczucia bez zwracania uwagi na zasady, co czyni wielu rodziców, tolerując niewłaściwe zachowanie dzieci – „nie da sobie w kaszę napluć”, „wykapany tata / mama” itp.

Bóg tego nie czyni, gdyż ostatecznie oznaczałoby to dla nas wtórą śmierć (niektórzy rodzice na zawsze – całe obecne życie – psują swe dzieci).

Dodaje wtedy do wody prawdy mniej lub bardziej delikatne detergenty (kary) = w Zakonie oczyszczenie przez ogień

Jakże pięknie mówi o tym Paweł u Żyd.12:4-13

Delikatnie zabiera pewne błogosławieństwa, np.

– Swój uśmiech (pojawia się między nami chmura – jak z Dawidem, który bardzo boleśnie to odczuł – aż schły kości jego – Ps.32)
– dorobek charakteru (tracimy pewne zalety, które już mieliśmy)
– prawdę (nie jest już dla ans tak jasna jak kiedyś)
– przywileje służby (które otrzymują inni)
– uznanie braci i własnego sumienia
– czasowo odsuwa się od nas

Lub ostrzej:

– rozczarowania
– przybywanie wad
– problemy w rodzinie, pracy, sąsiedztwie, zborze
– choroby, które niekiedy towarzysza nam długie lata a nawet całe życie
– wstyd, ból

Niekiedy bardzo trudno odróżnić kary od prób, doświadczeń, po które Bóg sięga w celu rozwijania nas niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu

Są karą zawsze wtedy, jeśli mają jakiś związek z naszymi wadami. Jednak czymkolwiek by one nie były, należy je przyjąć właściwie – bez goryczy czy żalu, próbując na ile to tylko możliwe zachować się w nich zgodnie z Duchem Pana, tak jak zrobiłby to On, dopatrując się w tym lekcji dla nas, reformując siebie i czekając na dalszy rozwój Boskiej opatrzności. Wtedy na pewno odniesiemy z tego duchową korzyść (Obj.3:19; Ps.119:67,71).

Zwróćmy uwagę na ciekawy tekst Mat.12:47-8:
– kary tym większe, im większa świadomość
– ci, którzy nie znają woli swego pana (a mogliby ją znać, gdyby byli pilniejsi), także ukarani

Pamiętajmy, że zło (szczególnie w nas samych) musi być przez nas znienawidzone i usunięte. Bądźmy mądrzy w codziennym życiu, bo Przyp.5:21; 6:27; Mat.5:29,30.

PRÓBY, DOŚWIADCZENIA

wśród pokus do nieposłuszeństwa Boskiej woli, w celu wypróbowania naszego postępu lub jego braku w zakresie minionych możliwości rozwoju oraz oceny gotowości do przyszłego dziedzictwa

Dwa rodzaje:

– śród-okresowe (próbowane i rozwijane poszczególne zalety z osobna)
– końcowe (próbujące i rozwijające gotowość do dziedzictwa w danej klasie)

Jeśli wykazujemy braki pewnych zalet, otrzymujemy kolejne sposobności ich rozwijania, po czym znowu próby. Niektórzy rozwijają się szybciej – tacy mają częstsze próby (np. Jezus, Szczepan), których intensywność rośnie w miarę zdobywania i powiększenia naszych zalet, gdyż rozwinięte muszą być wszystkie – 1,2 i 3-rzędne.

Próby takie dotyczą nie tylko charakteru, lecz także wszystkich 7 elementów naszego poświęcenia – śmierci dla siebie i świata, a życia dla Boga:

– studiowania
– głoszenia
– praktykowania (=rozwijania charakteru)
– radosnego znoszenia doświadczeń
– czujności
– analizowania siebie
– modlitwy

Przybierają one formę: strat, rozczarowań, zawodów, wad naszych i innych, trudności, sprzeciwu opozycji, przesiewań, podziałów, nieporozumień, walki, wyłączeń, fałszywych nauk i braci, zmęczenia, bólu, chorób, kar, smutku, prześladowań, niepewności,

wśród których należy dochować wierności Bogu i prawdzie, a nie korzystać z łatwych rozwiązań / pokus proponowanych przez szatana, które zawsze ze stratą dla naszego poświęcenia, a nawet usprawiedliwienia.

Por. 3 pokusy Jezusa (Mat.4:1-11) i 3 typowe źródła naszych pokus (1 Jan 2:16) pochodzące od naszych 3 wrogów – ciała, świata i szatana:

– samolubne używanie władz urzędowych – pożądliwość ciała (ciało)
– kuglarskie metody zwrócenia uwagi – pożądliwość oczu (świat)
– uniknięcie cierpień przez grzech jako drogę do chwały – pycha żywota (szatan)

W ten sposób Bóg próbuje nasze pojedyncze zalety (zawsze po daniu nam możliwości jej częściowego rozwinięcia); niekiedy próbuje kilka z nich jednocześnie, by umożliwić nam ich równoważenie. Pod koniec życia (tylko nowych stworzeń) próbował je wszystkie w celu sprawdzenia ich krystalizacji – por. ostatnie 13 godzin życia Jezusa.

Każda z powyższych rzeczy może być świadectwem Ducha, lecz zupełna pewność dopiero przy wszystkich