Bracia i Siostry na spotkaniu biblijnym w Nigerii, rok 2009 (źródło: africanbiblestudents.com)

Przypominamy list, który pierwotnie pojawił się w czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda”, nr 516 (wiosna 2011) i adresowany jest do ówczesnego redaktora tego czasopisma, brata Ralpha Herziga. Brat Willie Ebong opisuje w nim tragiczne wydarzenia w Nigerii, gdzie w prześladowaniach za swoją wiarę w Chrystusa nasi Bracia i nasze Siostry regularnie są mordowani, bici, gwałceni, porywani, okradani i szykanowani.

Miejmy w naszych modlitwach Nigerię i cały kontynent afrykański, na którym Ewangelia obecnie się szerzy, lecz przyjmujący ją ludzie przechodzą bardzo trudne i bolesne doświadczenia:

„Drogi Bracie Ralph,

Łaska Ci i pokój od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa (Fil. 1:3). Piszę, by poinformować Cię o śmierci najmłodszego syna brata Blessinga. Ten młody człowiek, chociaż nie był poświęcony, miłował Prawdę. Został zabity w bardzo okrutnych i nieludzkich okolicznościach. Zabójcy tropili go i zastrzelili z zimną krwią po tym, jak otwarcie chwalili się naszemu drogiemu bratu Blessingowi, że zabiją kogoś z jego domowników. Zasyłam dzięki do Boga za pocieszenie brata Blessinga poprzez obietnice zawarte w Biblii.

Brat Blessing, który zaledwie miesiąc po śmierci syna stracił również męża jedynej córki, powiedział mi, że w jego doświadczeniach było pewne dobro, ponieważ w tym wszystkim on i jego droga żona są silni i wierni Bogu. Pogrzeb jego syna ustalono na 7 stycznia. Odbyłem podróż z Agbado w Stanie Ogun w celu przeprowadzenia usługi pogrzebowej. Tam dokładnie zrozumiałem, dlaczego brat Blessing powiedział, że było coś dobrego w śmierci jego syna.

Wykłady miały tytuły: „Gdzie są umarli?” i „Czym jest dusza?”. Łącznie na pogrzebie było obecnych 1600 osób i wiele z nich przyjęło Prawdę z otwartymi sercami, a niektórzy byli nawet zainteresowani rozpoczęciem badania Prawdy. Pytali, gdzie znajduje się nasza sala zebrań, lecz ponieważ nie mamy sali, brat Blessing zaproponował prowadzenie zebrań badań w swoim domu w Oyede w stanie Delta, położonym w regionie delty rzeki Niger w Nigerii.

Jedyny zbór w stanie Delta znajduje się w Warri, mieście oddalonym o ponad 120 km od domu brata Blessinga. Dziękujemy naszemu wspaniałemu Jehowie za użycie wydarzenia, co do którego wrogowie brata Blessinga byli przekonani, że przyniesie mu ból, do przyprowadzenia wielu osób do znajomości Boskiej Prawdy, a także wzmocnienia naszego brata Blessinga i całej jego rodziny w ich pielgrzymce. Chciałbym także skorzystać z okazji i zamówić książki dla tych nowych braci zarówno w zborze Warri, jak i Oyede. Niech Jehowa nadal Cię błogosławi i zachowuje, drogi Bracie.

Twój z łaski Pana
Brat Willie Ebong„

Rok 1937 – dzieci ze zboru w Kozach (fot. NaStrazy.org)

Publikujemy list brata Franciszka Falińskiego, który mieszkał we wsi Kozy w okolicach Bielsko-Białej. List był pierwotnie zamieszczony w czasopiśmie „Brzask Nowej Ery”, maj 1938. Opisuje on jak na początku XX wieku prześladowano badaczy Pisma Świętego na terenach wschodniej Polski. Można się dowiedzieć, jakie były problemy towarzyszące pogrzebom innowierców na wiejskich cmentarzach. Warto znać te historie i docenić tych dzielnych ludzi, dzięki który ruch badacki przetrwał do dzisiejszego dnia.

(Zobaczcie też inne świadectwa)

List z Polski, zamieszczony w „Brzask Nowej Ery”

Drodzy w Panu!

Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum ludzki niechaj napełnia serca wasze po wszystkie dni żywota waszego.

Drodzy Bracia: – Pragnę podzielić się z wami wszystkimi doświadczeniami jakimi mnie Ojciec Niebieski raczył ostatnio ubłogosławić. Mogę przytoczyć słowa Mistrza, który powiedział pracujcie póki dzień, bo przyjdzie noc, że żaden nie będzie mógł nic sprawować.

Czas obecny świadczy nam, że noc ciemności już nadeszła. Szatan podnieca tłumy do złości przez swe narzędzia.

Mając przywilej służyć braciom w Wólce Niedźwiedzkiej koło Rzeszowa, podczas pogrzebu pewnej siostry po wykładzie i odśpiewaniu pieśni ruszył orszak pogrzebowy na cmentarz posuwając się drogą spokojnie. Tłumy ciekawych przeważnie kobiet i dzieci sprawiły nam niespodziankę „przygrywając” nam na różnych instrumentach, jak kotły, blachy i co tylko można było znaleźć koło domów, ustawili się w cztery kolumny nie szczędząc różnych przylepek i okazując prawdziwie czym są. W ten niespodziewany sposób przyszliśmy do bramy cmentarza, którą przed nami zamknęli. Grabarz jednak udzielił nam informacji, że on oderwał parę sztachet w płocie, gdzie przez ten mały otwór będzie można przecisnąć trumnę i pochować zmarłą na miejscu gdzie się tylko chowa niedowiarków, wisielców czy innych samobójców.

Uczyniliśmy jak nam wskazano i tu tłumy ciekawych przypatrywały się co za ceremonia będzie odprawiona.

Ja przystąpiłem bliżej trumny i chciałem im wykazać, że my żadnej ceremonii nie odprawiamy, lecz paru śmiałków przystąpiło z kijami i kazali się wynosić, a jeden przyszedł bliżej mnie, splunął mi w twarz przeklinając nas. Ja podziękowałem mu i odeszliśmy do jednego z braci.

Pozostałem tam z braćmi jeszcze trzy dni, służąc im na różne tematy. Podczas jednego wykładu, który trwał może 15 minut, wpada dwóch opryszków, jeden stanął na progu, drugi wpadł między braci – w jednej ręce nóż w drugiej inny przedmiot morderczy. Na tym właśnie zebraniu była jego matka, której się kazał usunąć i mówił, że wszystkich pozabija, lecz matka stanęła mu na drodze, w tym czasie myśmy opuścili miejsce.

Lecz na drugi dzień przed mym odjazdem miałem usłużyć wykładem na temat Pamiątki Ostatniej Wieczerzy Pańskiej. Po odbytym wykładzie mieliśmy jeszcze trochę czasu, usiedliśmy, bracia stawiali różne pytania. W tym czasie zjawia się banda awanturników w liczbie około „stu” i napadli na dom z kijami, młotami i innymi różnymi rózgami. Bracia się bardzo zlękli takiej dzikiej hordy i by mnie nie zabito, bracia mnie schowali pod podłogę do piwniczki.

A gdy wpadli do domu domagali się biskupa. Najpierw zbili braci, przeszukali cały dom i odeszli do drugiego domu, gdzie również zamieszkiwał jeden z braci. Tam pobili siostrę i brata i przyszli z powrotem do tego domu gdzie ja byłem schowany.

I jeden z nich podał słowo, że ten biskup jest schowany w piwnicy. Otworzono piwnicę, wyciągnięto mnie na ulicę, rzucili pod nogi, kopali, bili nahajkami, kijami, a następnie rzucono mnie do fosy do wody i zaś mnie wyciągnęli i zawlekli pod kościół i bili, i kazali mi przysięgać czy uznaję sakramenty, Matkę Boską. Ja milczałem. Nareszcie wzięli mnie od kościoła i wlekli mnie jakie z ćwierć kilometra, na most jednej rzeki i tam mnie mieli wrzucić z mostu do wody, lecz jeden wystąpił z tej zgrai i mówił, żeby mnie puścili, bo ja już mam dość.

Br. Franciszek Faliński ostatnie lata swego życia mieszkał prawdopodobnie w Wólce Niedźwiedzkiej i tam został pochowany. Mieszkał w domu Apolonii Tabaka. Na zdjęciu – pierwszy z lewej strony u góry to brat Faliński.

I tak mnie popchnięto i kazali mi iść do Sokołowa i tak szedłem słaby, zbity z ćwierć kilometra i znów mnie doścignęło ośmiu podrostków z kijami, zbito mnie znów, przeszukano kieszenie, okradziono i uciekli. I tak słaby wlokłem się jakieś 7 kilometrów do Sokołowa. W drodze dowiedziałem się od pewnego człowieka „o braciach z Towarzystwa” i tam się dowlokłem. Oni mnie poznali, rozebrali z ubrania i bielizny, umyli i włożyli do łóżka. W tym czasie przyszedł brat Dolecki z drugim bratem, też pobitym, najęli furmankę i zawieźli mnie do lekarza, który mnie zbadał, opatrzył i zdziwił się mocno, żem taki zbity. Całe ciało od stóp do głowy było sine i napisał mi świadectwo do sądu, rozkazując mi leżeć przynajmniej 14 dni. Przeleżałem 4 dni i następnie odjechałem do Zamościa.

Do Zamościa przyszli bracia z Wysockiego i prosili, żebym ich odwiedził 17 marca. Usłużyłem braciom w Wysockim. Zebrało się tam około 40 osób. Powiedziałem temat o Wielkanocy.

Po wykładzie rozeszli się i za chwilę leci banda podrostków w liczbie 30, namówionych przez księdza, z kijami, lecz już nie taka zdziczała.

Wleźli do domu. Stawiono nam kilka pytań, gdzie ja i jeszcze jeden brat służyliśmy im odpowiedzią.

21 marca usłużyłem braciom w Krasnobrodzie i tam chcieli urządzić awanturę „Strzelcy”. Lecz podczas wykładu stali pod oknami i słuchali. Po skończonym wykładzie oświadczyli, że od żadnego księdza jeszcze takich słów nie słyszeli.

Następnego dnia usłużyłem w Trzepienicach. Takie były moje przejścia w ciągu ostatnich dni.

F.F. (Franciszek Faliński)      

* * * * *

Kliknij by przeczytać więcej o historii zboru badaczy Pisma Świętego w Kozach na stronie NaStrazy.org.