„Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak swój utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą.” – Marka 9:50

„Dobra jest sól”, powiedział Jezus, odnosząc się do symbolizmu jej sprawiedliwości oraz jej oczyszczającego, uzdrawiającego i konserwującego wpływu; „miejcie sól [czystość, sprawiedliwość] sami w sobie” (Marka 9:50). Jeśli nie mamy soli w sobie, jak możemy być solą* ziemi? Jeśli prawdziwie i szczerze nie jesteśmy sprawiedliwi, jak możemy wywierać oczyszczający i uzdrawiający wpływ na innych? Jedynie zewnętrzne wyznawanie sprawiedliwości na nic się nie zda jako substytut soli prawdziwej i szczerej świętości. Samo wyznawanie nie ma właściwości uzdrawiających i nigdy nie może wypełnić naszych zobowiązań wobec świata. Dlatego, miejmy w sobie sól prawdziwej świętości, tak byśmy mogli być prawdziwymi listami Chrystusowymi, znanymi i czytanymi przez wszystkich ludzi, ku chwale Bożej:

„Wy jesteście naszym listem, pisanym w sercach naszych, listem, który znają i czytają wszyscy ludzie. Powszechnie o was wiadomo, żeście listem Chrystusowym dzięki naszemu posługiwaniu, listem napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego; nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc.”
– 2 do Koryntian 3:2-3

„Umiłowani! Proszę, abyście jak obcy i przybysze powstrzymywali się od cielesnych pożądań, które walczą przeciwko duszy. Postępowanie wasze wśród pogan niech będzie dobre, aby przyglądając się dobrym uczynkom wychwalali Boga w dniu nawiedzenia za to, czym oczerniają was jako złoczyńców.”
– 1 Piotra 2:11-12

Według starej legendy, pewien król zapytał swoje trzy córki jak bardzo go kochają. Jedna powiedziała, że kocha go bardziej niż srebro. Druga, że miłuje go lepiej niż złoto. Lecz najmłodsza córka powiedziała: „Mój drogi ojcze, ja kocham cię bardziej niż sól, ponieważ bez ciebie nic nie jest dobre!” Podobnie i my miłujmy Boga, wiedząc, że On jest najwyższym źródłem prawdziwej świętości, i że bez Niego nie ma nic naprawdę dobrego (Łukasza 18:19).

***

* Sól jest dobrze znana jako przyprawa i jako środek oczyszczający, leczący i konserwujący. W symbolach biblijnych jest ona wykorzystywana na różne sposoby. Na przykład jest użyta do symbolizowania trwałości przymierza (2 Kronik 13:5 – „przymierze soli”) z powodu swych konserwujących właściwości.

Jezus, jednorodzony Ojca, „pełen łaski i prawdy”, miał ducha świętego bez miary (Jana 1:14; 3:34), zatem bardziej niż ktokolwiek inny miał oczyszczający, uzdrawiający, konserwujący i pouczający wpływ na tych, z którymi się stykał. On jest także określony jako „światło świata” (Jana 1:9; 8:12; 9:5; Izajasza 49:6; Łukasza 2:32). Bardziej niż ktokolwiek inny, On uczył zasad sprawiedliwości imiłości w sposób, który wywierał głęboki wpływ na ludzi.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, październik 2004

Fot. niedziela.pl

U stóp krzyża jest miejsce dla każdego; każdego, który pragnie sprawiedliwości i zmęczony jest złem nie tylko wokół, ale przede wszystkim w sobie. «Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię» – mówi Pan Jezus. On umarł za wysokich i niskich, czarnych i białych, bogatych i biednych, ateistów i teistów, za Ciebie i za mnie.
Różnimy się, niektórych ludzi polubimy od razu, z innymi mamy problem, ale prawdziwa miłość Boża przewyższa te wszystkie różnice. Łatwo kochać tych, którzy nam się podobają, ale sercem ewangelii jest to, że Jezus rzeczywiście umarł za wszystkich, bez jakichkolwiek różnic i podziałów.

Z przyjściem do Jezusa jest jak w pewnej historii, którą opowiadał wykładowca biblijny H.W. Roberts*. Pewien człowiek miał ranę na ręce. Bardzo go bolało i poszedł do lekarza. „Doktorze, skaleczyłem rękę!” Doktor mówi: „pozwól mi to zobaczyć”, a on mówi: „nie, to za bardzo mnie boli!”. „Ale wtedy jak mogę cię uleczyć? Jeśli nie pokażesz mi rany?” Kiedy nasze sumienie jest zranione, czy wtedy idziemy do Boga, żeby zobaczył tę sprawę czy uważamy – jak ten człowiek – że to za bolesne, by mu pokazać i o tym mówić?

Czasami można powiedzieć: już tyle razy przychodziłem z tym do Boga po przebaczenie, że to już chyba nie ma sensu. Tylko, że w ten sposób „szatan trzyma nas za nogę” 😉 Stawiamy granicę miłości Boga. Zapominamy, że nasze grzechy, które są czerwone jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Jeśli więc jest nam źle (z jakiegokolwiek powodu), zawsze możemy przyjść do Pana. Jemu nigdy się nie nudzi leczenie swoich „pacjentów”. To leczenie może trochę boleć, ale później poczujemy się lepiej, gdy rana bedzie opatrzona bandażem i zupełnie dobrze, gdy leczenie będzie skończone.

* z wykładu pt. „Okna na inny świat”: