Księga Rodzaju 2:7 mówi: „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą”. Ten werset to opis stworzenia pierwszego człowieka, Adama. Gdy rozważymy każdą z jego trzech części, lepiej zrozumiemy czym jest dusza:

(1) „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi”. Ta część pierwszego zdania odnosi się uformowania ciała lub organizmu człowieka z różnych pierwiastków ziemi. Samo ciało nie było człowiekiem, ale miało stać się człowiekiem.

(2) „I tchnął w jego nozdrza tchnienie życia”. Następnie Bóg udzielił tchnienia życia, tchnął życie w martwe ciało, które wcześniej zostało ukształtowane. Hebrajskie słowo tłumaczone jako 'dech’ lub 'tchnienie’ to „neszama”, co znaczy siła życiowa – moc życia.

(3) „I człowiek stał się żywą duszą”. Z połączenia ciała i tchnienia życia powstała dusza żyjąca, żywy człowiek, odczuwają istota zdolna do odbierania różnych wrażeń, postrzegania i myślenia. Hebrajskie słowo oznaczające duszę to „nefesz” i oznacza 'oddychającą istotę’.

Widzimy z powyższego, że ciało nie jest duszą i tchnienie życia nie jest duszą, ale połączenie tych dwóch tworzy żywą istotę.

Pismo Święte pokazuje, że takie zwierzęta jak psy, konie, krowy, ptaki czy ryby, wszystkie nazywane są duszami – wszystkie posiadają połączenie ciała i tchnienia życia, co dało im zmysły – mogą widzieć, słyszeć, czuć, smakować i dotykać. Różnica między człowiekiem a zwierzętami nie polega na tym, że człowiek ma wyższy rodzaj życia, ale że po (1) człowiek ma wyższy organizm i po (2) Bóg udzielił człowiekowi obietnicy przyszłego życia, czego nie obiecał niższym stworzeniom.

W Pimie Świętym jest wiele przykładów, gdzie hebrajskie słowo „nefesz” powinno zostać przetłumaczone na 'żywa dusza’ w odniesieniu do zwierząt. Tłumacze jednak, starając się, by obronić swoje błędne zrozumienie tematu duszy, tłumaczą to słowo, używając innych zwrotów jak: 'stworzenie’, 'zwierzę’ czy 'bydlę’.

Są jednak takie przypadki i tłumaczenia, gdzie słowo „nefesz” przetłumaczone jest jako 'dusza’, jak choćby Księga Liczb 31:28 –

„I pobierzesz podatek Wiekuistemu: od wojowników, którzy występowali do boju, po jednej duszy z pięciuset, tak z ludzi jak i z rogacizny, z osłów i z trzód.” (tłum. Izaaka Cylkowa)

Inna charakterystyczna cecha dusz ludzkich lub istot ludzkich, to ta, że są śmiertelne i umierają z powodu Adamowego grzechu nieposłuszeństwa – cała rasa ludzka znalazła się pod Adamowym potępieniem. Śmierć oznacza, że dusza lub czująca istota ustaje lub zamiera, bo kończy się jej myślenie i odczuwanie. Jak wyraża to Księga Koheleta 9:10 – „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił. Bo nie ma żadnego działania ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego zdążasz”. Ciało obraca się w proch, z którego powstało, a tchnienie życia albo duch powraca do Boga, który podarował je pierwotnie Adamowi, a przez niego wszystkim jego potomkom. Księga Koheleta 12:7 – „i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch [tchnienie] powróci do Boga, który go dał”.

Dobra wiadomość jest taka, że Bóg – dzięki okupowej ofierze Jezusa Chrystusa – obiecał, że we własciwym czasie nastanie powszechne przebudzenie ludzkości z nieświadomego snu śmierci. Pan Jezus mówi o tym w Ewangelii wg Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos [głos Syna Bożego]; i wyjdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu”. Każda osoba otrzyma możliwość dojścia do doskonałości i życia wiecznego pod przyjaznymi warunkami Królestwa Chrystusowego [będzie to proces sądu w znaczeniu wielkiej epoki resocjalizacji i czasów odrodzenia ludzkości – dopisek WS]; lecz będzie także można świadomie wybrać drogę grzechu, i ci, którzy tak zrobią, poniosą karę śmierci – nie tymczasowej, ale wiecznej, o której mówi Księga Ezechiela 18:20 –

„Dusza, która grzeszy, ta umrze. Syn nie poniesie kary za nieprawość ojca ani ojciec nie poniesie kary za nieprawość syna. Sprawiedliwość sprawiedliwego pozostanie na nim, a niegodziwość niegodziwego pozostanie na nim.”

_________
Źródło: „What is the soul?”, Bible Truth Examiner.

Jesteśmy wdzięczni Bogu za prostote biblijnego nauczania. Po dalsze szczegóły zapraszamy do prezentacji pt. „Co to jest dusza”:

Pytanie —

W Ewangelii wg św. Mateusza 10:28 czytamy: „A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu”.

Czy Pismo Święte dowodzi, że dusza jest odrębną istotą?

Odpowiedź —

Powierzchowne przeczytanie tego wersetu zdaje się podtrzymywać powszechnie uznawane wierzenie, że dusza jest odrębnym bytem, który tkwi w każdym człowieku i że dusza jest rzeczywistą istotą inteligentnej osoby, podczas gdy ciało jest jedynie jej powłoką lub osłoną. Większość ludzi wierzy, że przy śmierci dusza jest uwalniana z ciała i idzie do nieba lub do miejsca cierpień i mąk.

Wielu utrzymuje, że dusza jest nieśmiertelna – że nie umiera. Jednak tekst, który rozważamy obala tę myśl, ponieważ jasno oświadcza, że Bóg może zniszczyć zarówno ciało, jak i duszę.

Prawdziwe znaczenie duszy

Kliknij obrazek, by zobaczyć calą prezentację, z której pochodzi ten slajd.

Księga Rodzaju 2:7 rzuca światło w tej sprawie: „Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywą”.

Tutaj jest opisane stworzenie człowieka przez Boga. Połączenie ciała z ożywiającym tchnieniem tworzy człowieka, duszę żyjącą – istotę czującą. (Hebrajskie słowo nefesz w Starym Testamencie tłumaczone jest często jako „dusza”, tak jak w Rodzaju 2:7 i jest odpowiednikiem greckiego słowa psyche, stosowanego w Nowym Testamencie; oba te słowa oznaczają istote czującą). Na podstawie tego wersetu, a także opierając się na ogólnym kontekście, przyznajemy, że człowiek nie ma duszy, ale że on jest duszą, oraz że składa się z dwóch części: ciała i tchnienia życia.

Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny dech życia jest odłączony od ciała, istota czująca (tzn. dusza) umiera – zatrzymując wszelkie myślenie i odczuwanie. Ciało wraca do prochu, podczas gdy duch, lub dech życia – który obejmuje człowieka na równi ze wszystkimi stworzeniami oddychającymi powietrzem – wraca do Boga, który przekazał go przede wszystkim Adamowi (Koheleta 12:7).

Gdyby Bóg nie zabezpieczył przyszłego życia człowieka przez Okup naszego Pana Jezusa i obietnicę zmartwychwstania, śmierć byłaby końcem wszystkich nadziei ludzkości (1 Koryntian 15:12-18). Jednak Jego Plan przewiduje zmartwychwstanie Kościoła (przy końcu Wieku Ewangelii) i świata (w nadchodzącym Królestwie Chrystusa).

Dusza jak stosowana u Mateusza 10:28

W Ewangelii wg Mateusza 10:28 nasz Pan stosuje słowo „ciało” w znaczeniu naszego obecnego życia, a słowo „dusza”, w znaczeniu naszego przyszłego życia. On mówi, że nie mamy obawiać się człowieka, który może odebrać nam najwyżej nasze obecne życie, które znajduje się już pod wyrokiem śmierci. Z drugiej strony, żaden człowiek nie mógł odebrać lub stanowić zagrożenia dla naszej perspektywy wiecznego życia. Przeciwnie, mamy bać się Boga, który mógłby zniszczyć nasze nadzieje na życie wieczne, gdyby zostało nam dowiedzione, że nie jesteśmy godni życia.

Słowo „piekło” w naszym tekście jest tłumaczeniem greckiego słowa Gehenna, określonego tutaj przez Jezusa jako miejsce unicestwienia, a nie miejsce mąk. W szerszym znaczeniu odnosi się ono do wtórej śmierci: zupełnego i wiecznego zniszczenia, bez żadnej nadziei na zmartwychwstanie.

The Emphatic Diaglott wydany przez Benjamina Wilsona podaje dobre tłumaczenie Mateusza 10:28: „Nie obawiaj się tego, który zabija ciało, ale nie może zniszczyć życia; ale raczej bój się Tego, który może w Gehennie zupełnie zniszczyć zarówno życie, jak i ciało.”

Zobacz prezentację pt. Co to jest DUSZA wg Pisma Świętego?