Znaczenie nominacji i wybory

Każdego roku poświęceni Bogu członkowie zboru w demokratyczny sposób wybierają starszych i diakonów. Tydzień przed wyborami odbywają się nominacje, które pozwalają przez ten czas z modlitwą przeanalizować czy decydujemy się głosować za czy przeciw danej kandydaturze.

Wybory w zborze odbywają się w sposób jawny, otwarty i szczery. Używamy biblijnej metody znanej jako 'kierotoneo’ czyli głosowanie przez podniesienie ręki (por. Dzieje Apostolskie 14:23).

Dzieje Apostolskie 14:23

A gdy im przez głosy postanowili starsze w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu, w którego uwierzyli.

Zgłaszane osoby powinny być dobrze znane zborowi, ponieważ starszy i diakon to przede wszystkim służba oparta na codziennym życiu dla Boga i braci.

Kwalifikacje starszych i diakonów

Słowo Boże dostarcza wyraźnych wskazówek dotyczących kwalifikacji osób pełniących funkcje starszych i diakonów:

Starszy: Powinien być nie tylko osobą z doświadczeniem duchowym, ale także odznaczać się odpowiednimi cechami, jak określa to 1 List do Tymoteusza 3:2-7 i Tytusa 1:5-9. Starszy ma być człowiekiem poważnym, trzeźwym, opanowanym, przykładnym w życiu rodzinnym, wiernym w nauce i zdolnym do nauczania.

1 List do Tymoteusza 3:2-7

Biskup więc ma być nienaganny, mąż jednej żony, czujny, trzeźwy, przyzwoity, gościnny, zdolny do nauczania; Nieoddający się piciu wina, nieskłonny do bicia, niełakomy na brudny zysk, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy; Dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w posłuszeństwie i wszelkim szacunku; Jeśli bowiem ktoś nie umie rządzić własnym domem, jakże będzie mógł troszczyć się o kościół Boży? Nie nowicjusz, żeby nie wbił się w pychę i nie wpadł w potępienie diabelskie. Musi też mieć dobre świadectwo od tych, którzy są na zewnątrz, żeby nie ściągał na siebie hańby i nie wpadł w sidła diabła.

List do Tytusa 1:5-9 

Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił w każdym mieście starszych, jak ci nakazałem; Jeśli ktoś jest nienaganny, mąż jednej żony, mający dzieci wierne, nieobwiniane o hulaszcze życie lub niekarność. Biskup bowiem, jako szafarz Boży, ma być nienaganny, niesamowolny, nieskory do gniewu, nieoddający się piciu wina, nieskłonny do bicia, niegoniący za brudnym zyskiem; Lecz gościnny, miłujący dobro, roztropny, sprawiedliwy, święty, powściągliwy; Trzymający się wiernego słowa, zgodnego z nauką, aby też mógł przez zdrową naukę napominać i przekonywać tych, którzy się sprzeciwiają.

Diakon: Z kolei diakoni, o których mowa w 1 Liście do Tymoteusza 3:8-13, powinni być ludźmi godnymi zaufania, nieobłudnymi i oddanymi służbie. To oni wspierają funkcjonowanie zboru w codziennych potrzebach.

1 List do Tymoteusza 3:8-13

Diakoni także mają być poważni, niedwulicowi, nienadużywający wina, niełakomi na brudny zysk; Zachowujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. I niech będą najpierw wypróbowani, a potem niech służą, jeśli są nienaganni. Kobiety także niech będą poważne, nierzucające oszczerstw, trzeźwe, wierne we wszystkim. Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami. Ci bowiem, którzy dobrze pełnią służbę, zyskują sobie zaszczytny stopień i wielką śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.

Wspomniany w Dziejach Apostolskich 6:1-7 podział obowiązków między starszymi a diakonami pokazuje, jak ważne jest harmonijne działanie w zborze. Każdy członek ma swoje zadania do wykonania, a wybór odpowiednich osób to krok w stronę umacniania porządku i wzrostu duchowego.

Dzieje Apostolskie 6:1-7

A w tych dniach, gdy liczba uczniów wzrastała, helleniści zaczęli szemrać przeciwko Żydom, że zaniedbywano w codziennym posługiwaniu ich wdowy. Wtedy dwunastu, zwoławszy całe mnóstwo uczniów, powiedziało: Nie jest rzeczą słuszną, żebyśmy porzucili słowo Boże, a obsługiwali stoły. Upatrzcie więc, bracia, spośród siebie siedmiu mężczyzn, mających dobre świadectwo, pełnych Ducha Świętego i mądrości, którym zlecimy tę sprawę. My zaś oddamy się modlitwie i posłudze słowa. I spodobało się to całej gromadzie zebranych. Wybrali więc Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich apostołom, którzy modląc się, położyli na nich ręce. I rozszerzało się słowo Boże, i liczba uczniów w Jerozolimie bardzo się pomnażała; także bardzo wielu kapłanów stawało się posłusznych wierze.

Postawa, którą powinniśmy pielęgnować

Duch służby to nie tylko działania, ale i postawa serca. Starsi i diakoni powinni:

1. Odznaczać się miłością, pokorą i łagodnością
2. Unikać zaogniania sporów
3. Być przykładami w mowie i uczynkach, ukazując życie na wzór Chrystusa
4. Kierować się mądrością Bożą (List Jakuba 3:17)

Nie jest to łatwe zadanie, ale Biblia przypomina nam, że mamy dążyć do doskonałości – nie przez własne siły, lecz dzięki łasce Bożej. Jak czytamy w Ewangelii Mateusza 5:48, nasze starania powinny być ukierunkowane na bycie „doskonałymi jak Ojciec”.

W tym samym czasie mamy jednak zdawać sobie sprawę, że przyjęci przez Boga jesteśmy wyłącznie dzięki naszej wierze w zbawczą, drogocenną krew naszego Zbawiciela, dzięki Jego sprawiedliwości.

Niepopularność jako droga ucznia Chrystusa

Zbór Boży zawsze był obiektem niechęci i sprzeciwu. Jak podkreśla Ewangelia Jana 15:18, „Jeśli was świat nienawidzi, wiedzcie, że mnie wpierw niż was znienawidził”. Jezus doświadczył odrzucenia, ponieważ Jego życie i nauki demaskowały błędy i obłudę. Podobnie jest ze społecznością wiernych – wierność prawdzie sprawia, że nie zawsze jesteśmy akceptowani.

Ta niepopularność nie powinna nas zniechęcać. Wręcz przeciwnie, jest dowodem naszej bliskości z Panem i Jego prawdą. Mamy jednak pamiętać, by żyć w sposób czysty, nie dając powodu do słusznych oskarżeń.

Podsumowanie

Nominacje i wybory w naszym zborze są okazją do refleksji nad rolą służby, odpowiedzialnością wobec Boga i wspólnoty oraz naszym własnym wzrostem duchowym. Zachęcamy każdego członka zboru, by podchodził do tego czasu z modlitwą i rozwagą, kierując się miłością i troską o rozwój naszego duchowego domu.

Modlimy się o Pańskie prowadzenie nas w tych wyborach, które odbędą się w niedzielę, 15 grudnia 2024 roku.

Cenne informacje na temat kwalifikacji i roli starszych i diakonów znaleźć można w artykule z TP nr 445, s. 20-24, pt. „Wybory sług Kościoła”, a także w 6 rozdziale książki „Nowe Stworzenie” („Wykłady Pisma Świętego”, tom VI), pt. „Porządek i karność Nowego Stworzenia”.

Brat Jan Łagowski przedstawił go w zborze w Rzeszowie w roku 1999:

Fragment na zachętę:

„Syn cieśli, dwunastu rybaków. Za kim to było pójść? No właśnie, i taki sposób patrzenia wpływa na nasze życie. Na nasz stosunek do zboru i służbę w tym zborze. Wczoraj mówiliśmy u braterstwa, że w takim wiejskim zborze brat, który był jedynym starszym w zborze, miał usługę w zborze, no ale z soboty na niedzielę deszcz popadał. Może grzyby są w lesie. Miał służbę, poszedł na grzyby. Drodzy braterstwo, to ogromna przeszkoda w naszym właściwym stosunku do zboru. (…)

Wymagamy czasami doskonałości od naszych braci. „Oni powinni”, „oni tego nie zrobili”. Nie mówimy nigdy o sobie. Nie ja, tylko oni. Tak, jak gdyby taki podział na „my”, „wy”, „ja” i „oni”. Nie ma „wy”, bo jeżeli jest jedno ciało: to „my”, a nie: „ja” i „oni”.

Są i takie przykłady: wielu bardzo gorąco przychodzi do zboru. „Bracia, no jak to tu wspaniale!”. Ale po jakimś czasie to się zmienia i to diametralnie się zmienia. To tak jak dziecko z lalką. Wspaniała lalka. Jaka ładna. Jednak kiedyś jak dziewczynka zajrzała tam do środka, podłubała palcami, to mówi: teraz taka gąbka wyłazi. Do kąta, już nigdy na tę lalkę nie spojrzała. Taki stosunek jest wielu do społeczności braterskiej. Wspaniale, uściskali się, ale potem… Bracia mają wady, tam ta gąbka wyłazi. Do kąta z taką społecznością.

Niektórzy znowu myślą tak, a czasami tak się wyrażają, „no jak ja tak pomyślę o tym bracie Y, to taką jakąś niechęć czuję, jakoś mi tak nie pasuje, jakoś mi nie leży ten brat”. No, a pomyślmy, a gdyby tak Pan o nas powiedział?

W Ewangelii wg św. Mateusza 7:2 napisane jest: „Jakim sądem sądzicie, takim sądzeni bywacie”. Jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzą.

Oczywiście jedną z główną przeszkód w gorącej społeczności między braćmi jest pycha. Nie no, ktoś powie, nas to chyba nie dotyczy, może gdzieś indziej. Drodzy braterstwo, pycha to brak miłości. W 13. rozdziale 1 Listu do Koryntian w tym wspaniałym hymnie o miłości, w 4 wierszu, apostoł mówi: „miłość nie nadyma się”.

No właśnie, pycha to jest właśnie takie nadymanie, czyli dodawanie sobie wartości. Pokora jest to właściwe sądzenie o sobie, właściwe mniemanie o sobie, a pycha jest to dodawanie sobie wartości w sposób sztuczny, bo jej tak naprawdę tam nie ma. (…)

Dlaczego dziś należałoby na ten temat dużo mówić? Bo okres laodycejski, w którym przyszło nam żyć, to okres pychy. Zauważmy Objawienie 3:17-19. Mówi tu o kościele laodycejskim. „Albowiem mówisz: jestem bogaty i wzbogaciłem się i niczego nie potrzebuję. A nie wiesz, żeś ty biedny, mizerny i ubogi, i ślepi, i nagi. Radzę ci, abyś kupił u mnie złota w ogniu doświadczonego, abyś był bogaty i szaty białe, abyś był obleczony, aby się nie okazywała sromota nagości twojej, a oczy twoje namaść maścią wzrok naprawiającą, abyś widział”. (…)

Bóg dał nam towarzyszy naszego chrześcijańskiego życia. To Boży dar dla nas. Mówiliśmy już, że niektórzy mówią: „ja się muszę wstydzić za braci”, ale apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków 2:15 mówi: „Jezus nie wstydzi się ich braćmi nazywać”. On nie… Ileż pychy musi być w nas, że my się chcemy wstydzić. Wtedy, gdy takie uczucie nas dotyka…”

Wykład wygłoszony przez br. Beniamina Nagórnego na spotkaniu biblijnym pt. „Prawdziwy kościół – czy można go znaleźć na ziemi?” (Bydgoszcz, 30.05.2015 r.).

„W dzisiejszych czasach znajdujemy taki problem, że najważniejszy jest sztandar, najważniejsze jest wyznanie, do którego ja należę; że może Bóg inaczej spojrzy na to wyznanie i mnie oceni kiedyś w przyszłości tylko dlatego, że należałem do tego wyznania, a tutaj apostoł jasno mówi: ?innego gruntu nikt nie może założyć jak na Jezusie Chrystusie?. Już wtedy mówiono, powstawały jak gdyby sekty, jeden mówił: ?ja jestem Apollosowy?, ?a ja Pawłowy?. A apostoł Paweł mówi: ?a ja Chrystusowy?. To jest to właściwe spojrzenie na daną sprawę. Bóg nigdy nikogo inaczej nie oceni, jak spojrzenie i ocena człowieka – czy był naśladowcą Chrystusowym? Czy był zbudowany na tej jedynej, prawdziwej opoce jaką jest nasz zbawiciel – Jezus Chrystus?”