______
Zobacz więcej świadectw.

Źródło: „Co powiedział pastor Russell”, s. 274 –

„BÓJ – Bojowanie dobrego boju.

Pytanie (1909) – W 2 Tym. 4:6-8 czytamy: „Albowiem ja już bywam ofiarowany [jestem gotów być ofiarowany – KJV], a czas rozwiązania mego nadchodzi. Dobrym bój bojował, biegem wykonał, wiaręm zachował; zatem odłożona mi jest korona sprawiedliwości, którą mi odda w on dzień Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali sławne przyjście jego”. W jakim czasie chrześcijańskiego życia ktoś mógłby dać tego rodzaju świadectwo?

Odpowiedź – Myślę, drodzy przyjaciele, że powinniśmy być w stanie dać tego rodzaju świadectwo, gdy dojdziemy, jak się czasem wyrażamy, do mety. Mówiąc o mecie, mamy na myśli przymiot charakteru stawiany przez prawo Boże jako minimalny warunek, jaki On może uznać, i ową najmniejszą rzecz, jaką On przyjmie ode mnie, od ciebie lub kogokolwiek w teraźniejszym czasie lub w Tysiącleciu, zgodnie ze słowami: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, a bliźniego swego, jak siebie samego” [Łuk. 10:27 NB]. Gdy dojdziesz do tej mety, możesz powiedzieć, że doszedłeś do doskonałej miłości. Mniej niż to nie może być przyjęte.

Tego może nie będziecie zdolni osiągnąć w ciele, ponieważ ono jest niedoskonałe. Jest to cel serca. Żydzi pod Przymierzem Zakonu byli zobowiązani dojść do tej mety, będąc w ciele, lecz od nas, ponieważ jesteśmy duchowymi Izraelitami, jest wymagane, abyśmy wypełnili to prawo w naszym umyśle i sercu. Jeżeli ktoś zauważy niedoskonałość swojego ciała, to powinien prosić Pana o przebaczenie, lecz serce musi być zawsze w doskonałym stanie. Jak igła w kompasie, gdy zboczysz, powraca, wskazując właściwy kierunek, tak i twoje serce musi być zawsze wierne. Powinniśmy miłować bliźnich jak samych siebie i tak im czynić, jak byśmy chcieli, ażeby nam czyniono: sprawiedliwie, wspaniałomyślnie, uczciwie. Z powodu różnych przyczyn i pokus ktoś może nieraz postąpi nie tak, jakby sobie życzył, żeby się z nim obchodzono, lecz gdy tylko zauważysz, że nie obszedłeś się ze swoim bliźnim, jak powinieneś, to twoim obowiązkiem jest zaraz ten błąd naprawić, nie tylko względem bliźniego, ale i względem Boga, bo do takiego stopnia go skrzywdziłeś. W Tysiącleciu będzie od każdego wymagane doskonałe postępowanie, lecz w teraźniejszym czasie, w Wieku Ewangelii Pan ma wyższe wymaganie względem Kościoła, mianowicie posiadanie takiej miłości dla braci, jaką On miał dla nas, czyli żebyśmy kładli nasze życie za braci. Chrystus nałożył ten obowiązek na wszystkich, którzy chcą być Jego uczniami. Muszą także miłować swoich nieprzyjaciół, tak aby byli gotowi czynić dobrze wszystkim. Gdy ktoś odkryje w swoim sercu, że posiada to doskonałe prawo miłości, wtedy doszedł do mety doskonałej miłości i w tym stanie powinien pozostać aż do śmierci, a jeżeliby wówczas umarł, to można by mniemać, że będzie przyjęty przez Boga. Może On nie zabrać tej osoby zaraz po tym, jak tylko dojdzie ona do takiego stanu serca, ponieważ może pozostawić ją tutaj, by czyniła dobrze drugim i by sama była wypróbowana i doświadczona. Gdyby po dojściu do takiego stanu umysłu i serca ktoś powiedział: „Twoje życie jest w niebezpieczeństwie”, wtedy mógłbyś odpowiedzieć: „Doszedłem do mety doskonałej miłości i jestem gotów być ofiarowany”.

To przypomina mi pewnego brata z Walii, który po wieczornym zebraniu musiał pieszo iść daleko do swego domu. Po drodze spotkał go bandyta i zażądał: Pieniądze albo życie! Na to brat ten mu odpowiada: Bierz życie, bo pieniędzy nie mam. Bandyta odwrócił się i uciekł. Zląkł się, będąc tak blisko człowieka, który gotów jest umrzeć. Mam nadzieję, iż znajdujemy się w takim stanie serca, że w tej chwili, gdyby cokolwiek się wydarzyło, co wymagałoby od nas oddania życia, moglibyśmy powiedzieć: „Jestem gotów być ofiarowany”. Powinienem być bardzo zadowolony, gdyby Pan chciał, abym już teraz przeszedł za zasłonę. Powinniśmy być w takim stanie serca każdego dnia i każdej godziny i nie powinniśmy zadowalać się niczym pomniejszym. [274,1]”

Odpowiedź – Nie. Bóg nie życzy sobie, abyśmy postępowali widzeniem i nie mieli trudności z rozeznawaniem Jego woli. On sprawę tę stawia w taki sposób, aby była próbą naszego posłuszeństwa i wytrwałości – mamy postępować wiarą, a nie widzeniem. Lecz jak?

Powiem wam, jak można to czynić. Każdego dnia, rzecz jasna, a także we wszystkich poszczególnych sprawach staram się przedstawiać wszystko Panu. Nie chciałbym podejmować się niczego bez próby rozeznania Boskiej woli w danej sprawie. Lecz nie zawsze jestem w stanie poznać Jego wolę. Nie mam żadnego cudownego sposobu na wejrzenie w wolę Bożą. Mój rozsądek nie wystarcza; nie da się tak wytężyć umysłu, ponieważ to nie leży w jego mocy. Pozostawiam to zatem Bogu. Jeżeli życzy On sobie, abym postąpił w ten lub inny sposób, to jest w stanie pokierować daną sprawą. Dlatego moje serce i umysł są zadowolone, gdy przy rozpoczęciu każdego dnia powiem: „Panie, to ja. Dziękuję Ci za ten nowy dzień, który, mam nadzieję, będzie opływał w sposobności służenia Prawdzie i braciom. Proszę Cię, kieruj wszystkimi moimi myślami, słowami i czynami, abym mógł Tobie służyć”. Następnie zabieram się do pracy, używając swego całego rozsądku. Jeżeli Pan chce mnie poprowadzić w tym lub innym kierunku, to jest Jego rzecz, a nie moja. Prosiłem o Jego kierownictwo, a oczy moje są baczne ku poznaniu i ku czynieniu Jego woli za wszelką cenę. Czuję się spokojny w tym jarzmie, wiedząc, że Bóg jest zdolny i chętny pokierować wszystkimi rzeczami ku swojej chwale i ku mojemu dobru.

Gdy byłem jeszcze dzieckiem, zauważyłem, że niektórzy mieli dość dziwny sposób udawania się do Boga ze swymi sprawami. Otwierali oni Biblię na chybił trafił i tekst, na którym spoczął ich palec, uznawali za Boskie poselstwo i stosowali się do niego. Nie należało to do mnie, by doszukiwać się w tym błędu. Było to niekiedy znamienne, na jakie teksty trafiali i że tak znamienne odpowiedzi na swe modlitwy niekiedy otrzymywali. Ja jednak pomyślałem sobie: „Panie, obawiam się nieco tej metody i jeżeli to będzie przyjemne przed Tobą, wolałbym raczej kierować się moim rozsądkiem aniżeli tą metodą, bo umysł mój jakoś nie może jej przyjąć”. Zdaje mi się, że Bóg wysłuchał moją prośbę. Szukam Pańskiego kierownictwa przez badanie Słowa, biorąc wszystkie wersety, próbując poznać zasady Boskiego postępowania i nauki z tego wypływające. Z pewnością jest przyczyna, dla której to, co właściwe, jest właściwe w każdej sprawie, a ja pragnę to wiedzieć. Staram się poznać powód, dlaczego Bóg chce, aby coś działo się w ten lub w inny sposób – nie dlatego, że wątpię w Jego mądrość, ale po to, bym mógł wniknąć w ducha Boskich zasad. Otrzymuję więcej zadowolenia, niż otrzymałbym w jakiś inny sposób. Skąd bym wiedział, czy to Bóg, Szatan czy przypadek otworzył mi w danym miejscu Biblię?

Zdecydowanie bardziej wolę wierzyć w naukę Pisma Świętego, aby wszystko poruczyć Bogu, prosić Go, aby kierował moimi myślami i rozsądkiem, a następnie używać swego rozsądku najlepiej jak potrafię. Pan może niekiedy dozwolić, iż użyję swego rozsądku w taki sposób, że później okaże się to niezbyt dobre, lecz w takim wypadku może On tego użyć do wyprowadzenia wielkiego błogosławieństwa lub nauki. Nasz rozsądek naturalnie opiera się na zrozumieniu Słowa Ojca i Jego opatrznościowego kierownictwa. Tak postępując, wiemy, że wszystkie rzeczy dopomagają nam ku dobremu.

_________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 267-268

Więcej w wykładach: 
Rozpoznawanie woli Bożej – część 1
Rozpoznawanie woli Bożej przez ducha świętego w nas

Pytanie (1912 r.) – Jeżeli Biblia była w wielu istotnych punktach źle tłumaczona, to jak możemy rozumieć Biblię, jeśli nie jesteśmy wystarczająco wykształceni, aby poznać te rzeczy?

Odpowiedź – Duchowni są mniej zdolni do tłumaczenia Biblii niż którakolwiek z klas ludzi na świecie. Seminaria teologiczne nie nauczają interpretacji Biblii, ale uczą studentów, jak bronić różnych wierzeń i jak zapobiec dociekaniu oraz sprawić, by dociekający wyszedł na głupca. Nic nie sprawia duchownemu więcej kłopotu niż biblijne pytania.

Tym, którzy chcą poznać Prawdę, radzimy, by badali Pismo Święte oraz korzystali z konkordancji i wszelkich pomocy biblijnych, które im pomogą we właściwym i racjonalnym zrozumieniu Pisma Świętego. Upewnijcie się, że temat został potraktowany w sposób uczciwy i z modlitwą, z pragnieniem poznania Prawdy i bez sekciarskiego uprzedzenia. Pamiętajmy na słowa Mistrza: „Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą ” [Jan 17:17]. 

[„Co powiedział pastor Russell”, s. 42]

_______ 
PS: Na życzenie wyślemy chętnym bezpłatną pomoc do badania Pisma Świętego, książkę pt. „Boski plan wieków”. Mamy także kilka egzemplarzy Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej, przekładu, który nie jest doskonało (bo taki nie istnieje), ale z pewnością może się przydać do codziennej lektury Słowa i do porównywania z innymi tłumaczeniami. Jeśli ktoś byłby zainteresowany, prosimy o kontakt przez formularz lub pisanie na adres wiktor@badaczebiblii.pl

Posłuchaj też wykładu: 
Jak się odnaleźć w gęstym lesie?