– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Innymi słowy, możemy powiedzieć:

Kodeks budowlany (również nadzór budowlany lub przepisy budowlane) to zbiór zasad określających standarty dla obiektów budowlanych. Budynki muszą być zgodne z kodeksem, aby uzyskać pozwolenie na budowę, zazwyczaj od lokalnego urzędu. Głównym celem przepisów budowlanych jest ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i dobrostanu w kontekście budowy i użytkowania budynków i konstrukcji – na przykład przepisy budowlane w wielu krajach wymagają od inżynierów uwzględnienia wpływu wod gruntowych na fundamenty przy projektowaniu nowych budynków.

Drodzy Bracia i Siostry– to było ludzkie wyjaśnienie potrzebnych zasad, kiedy cokolwiek budujecie.

Sprawdźmy więc teraz, co Biblia mówi o stworzeniu lub budowaniu:

List do Hebrajczyków 3:4 – „Każdy bowiem dom jest dziełem jakiegoś człowieka,

lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg”.

Bracia, jeśli dla naszego upadłego rodzaju ważne jest budowanie dla bezpieczeństwa, funkcjonalności i piękna, o ileż bardziej prawdopodobne jest, że nasz Ojciec Niebieski – nasz Bóg – użyje swojej mądrości, mocy i miłości, aby stworzyć piękny, bezpieczny, funkcjonalny wszechświat, naszą ziemię i niebo z gwiazdami, księżycem, słońcem i wszystkimi planetami…!

Angielski poeta Alexander Pope zauważył: „Porządek jest pierwszym prawem Nieba”.

Doszedł do tego wniosku, gdy spojrzał w górę i dostrzegł gwiazdy, słońce i księżyc. Mniej więcej to samo, co zauważył JOB w 1520 r. p.n.e. lub 600 r. p.n.e. [inna opinia tz. Historykow ]

Aleksander Pope żył w 18 wieku, około 300 lat po Koperniku i Galileuszu, którzy udowodnili, że Ziemia nie jest centrum Wszechświata i nie stoi w miejscu.

Obaj mieli problemy z papiestwem i inkwizycją, którzy twierdzili, że planeta Ziemia stoi w miejscu.

Ci katoliccy naukowcy nie czytali Księgi Ijoba, albo może zapomnieli, albo nie było to wówczas politycznie poprawne…

7 listopada 1992 roku papież Jan Paweł II ogłosił – „Galileusz miał rację, inkwizycja była w błędzie”.

Stało się to 359 lat po tym, jak Galileusz opuścił salę sądową, wciąż wierząc w to samo – „TO SIĘ PORUSZA” – Ziemia się porusza…

Możemy zapytać –

Czy Wszechświat był „zamierzonym projektem Boga”?

 Koncepcja zamierzonego planu Boga jest fundamentalnym tematem teologii chrześcijańskiej, podkreślającym przekonanie, że Bóg celowo i skrupulatnie stworzył wszechświat i wszystko, co się w nim znajduje. To przekonanie ma swoje korzenie w pojmowaniu Boga jako wszechwiedzącego, wszechmocnego i życzliwego Stwórcy, który napełnia swoje stworzenie porządkiem, celem i znaczeniem.

Stworzenie Wszechświata

Biblia rozpoczyna się od opisu stworzenia, ilustrującego celowy plan Boga w ukształtowaniu wszechświata. 1Moj. 1:1-2 mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezkształtna i pusta: ciemność panowała nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami”. Ten fragment podkreśla celowy akt stworzenia, w którym Bóg wyprowadza porządek z chaosu, kształtując kosmos z precyzją i celem.

W całej narracji o stworzeniu powtarzające się zdanie „I rzekł Bóg” – przeczytaj   1 Moj. 1:3, 6, 9, 14, 20, 24, 26, 29– podkreśla moc i celowość słowa Bożego w tworzeniu życia i struktury. Po każdym akcie stworzenia następuje deklaracja, że ​​„było dobre” – przeczytaj 1 Moj. 1:4, 11, 12, 18, 21, 25, 31, potwierdzając wrodzoną dobroć i celowość Bożego zamysłu.

Drodzy Bracia i Siostry, również

Rola ludzkości ma wyjątkowe znaczenie w stwarzaniu

Stworzenie ludzkości jest centralnym punktem zamierzonego zamysłu Boga. 1 Moj. 1:26-27 objawia: „A potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem niebianskim, nad bydłem i wszelkiem stworzenie, które po niej pełza. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Ten fragment podkreśla wyjątkową rolę człowieka jako nosiciela obrazu Bożego, któremu powierzono opiekę nad stworzeniem na Ziemi.

Zamierzony projekt ludzkości znajduje dalsze odzwierciedlenie w Psalmie 139: wiersze 13-14, gdzie psalmista woła: „ Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.  Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”. Ten intymny opis zaangażowania Boga w kształtowanie każdego człowieka podkreśla osobisty i celowy charakter Jego planu. Brat Russel powiedział: „(…) jesteśmy szlachetnymi stworzeniami, na obraz Boga naszego, z wyjątkiem tych, których grzech zeszpecił”.

Porządek i cel są obecne we wszystkich Bożych dziełach stwórczych.

Zamierzony zamysł Boga jest widoczny w porządku i celu obserwowanym w stworzeniu. List do Rzymian 1:20 stwierdza: „Albowiem niewidzialne jego przymioty – jego wiekuista moc i Boskość – są wyraźnie widoczne od stworzenia świata, gdyż poznaje się je dzięki jego dziełu, tak iż ludzie nie mają wymówki”. Świat przyrody odzwierciedla atrybuty Boga, objawiając Jego mądrość i celowość poprzez swoją złożoność i harmonię.

Przyp. Salom. 3:19-20 dodatkowo ilustruje tę koncepcję: „Pan ugruntował ziemię mądrością, a niebiosa utwierdził rozumem”. Dzięki Jego wiedzy rozstąpiły się głębiny wodne, a obłoki rosą pokropiły”. Te wersety podkreślają Bożą mądrość i zrozumienie, które leżą u podstaw struktury i funkcji wszechświata.

Dalszym elementem Bożego planu jest Odkupienie i Restytucja

Zamierzony plan Boga wykracza poza stworzenie, obejmując Jego plan odkupienia ludzkości. List do Efezjan 1:9-10 objawia: „I objawił nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które przedtem postanowił w Chrystusie dla dokonania pełni czasów, aby wszystko, co w niebiosach, i to, co na ziemi, zjednoczyć w Chrystusie”. Ten fragment podkreśla celowość Bożego planu odkupienia i odnowy przez Jezusa Chrystusa.

Narracja o odkupieniu przewija się przez całe Pismo Święte, osiągając punkt kulminacyjny w obietnicy nowego stworzenia.

Obj. 21:1-4 opisuje tę przyszłą rzeczywistość: „Potem ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i ziemia przeminęły, i morza już nie ma. Ujrzałem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica zdobna dla swego męża”. Ta wizja odnowionego stworzenia odzwierciedla ostateczny cel i zamysł Boga, gdzie Jego obecność mieszka z ludzkością w doskonałej harmonii.

Piękno Odkupienia

Opowieść Pisma Świętego ukazuje, że Boży zamysł wykracza poza stworzenie, sięgając odkupienia. Pomimo piękna zniszczonego grzechem, Boży plan odkupienia poprzez Jezusa Chrystusa przywraca, a nawet przewyższa pierwotne piękno. Księga Izajasza 61:3 mówi o obietnicy Boga, że ​​„da im wieniec zamiast popiołu”, podkreślając przemieniającą moc odkupienia.

Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są centralnym punktem tego odkupieńczego piękna. W Liście do Efezjan 2:10 wierzący są opisani jako „dzieło Boże, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków”, co wskazuje, że przez Chrystusa wierzący są częścią nowego stworzenia, odzwierciedlającego piękno i zamysł Boga.

Piękno Boży plan znajduje swoje ostateczne wypełnienie w obietnicy nowego stworzenia. Obj. 21:1-4 przedstawia wizję nowego nieba i nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem i „otrze wszelką łzę z ich oczu”. Ta logiczna nadzieja wskazuje na przywrócenie i dopełnienie wszystkiego, gdzie piękno Boga zostanie w pełni zrealizowane i wiecznie celebrowane.

Księga Jeremiasza 29:11 ukazuje Bożą intencję w naszym życiu: „Albowiem Ja znam zamiary, jakie mam względem was – wyrocznia Pana – zamiary pomyślności, a nie zguby, aby zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. Zrozumienie, że Bóg ma konkretny plan dla każdego człowieka, zachęca wierzących do szukania Jego przewodnictwa i dostosowywania swojego życia do Jego woli.

Czy dostrzegamy Boże stworzenie w relacjach i spolecznosci braterskiej?

Boży plan dla relacji międzyludzkich jest widoczny w instytucji małżeństwa i zakładaniu rodzin. 1 Moj. 2:24 przedstawia Boży plan dla małżeństwa: „Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją i będzie z nimi”, zjednoczony ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”. Ta jedność odzwierciedla Boży zamysł dotyczący towarzystwa, wzajemnego wsparcia i kontynuacji ludzkiego życia.

Co więcej, Nowy Testament podkreśla znaczenie wspólnoty wśród Dzieci Bożych. List do Zydów 10:24-25 zachęca wierzących, aby „pobudzali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków” oraz „nie opuszczali wspólnych zebrań”. Przyjęcie Bożego zamysłu dotyczącego relacji obejmuje pielęgnowanie miłości, jedności i odpowiedzialności we wspólnocie zborowej I braterskiej.

Życie moralne i posłuszeństwo

Boży zamysł obejmuje życie moralne i etyczne, zgodnie z Jego przykazaniami i naukami. Dziesięć Przykazań (2 Moj. 20:1-17) stanowi ramy dla prawego życia, odzwierciedlając święty charakter Boga. Jezus podsumował prawo w Ewangelii Mateusza 22:37-39: „Miłuj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie zaś podobne jest do niego: „Kochaj swego bliźniego jak siebie samego”.

 Przyjęcie Bożego zamysłu moralnego życia wiąże się z posłuszeństwem Jego przykazaniom i zaangażowaniem w świętość życia. List do Rzymian 12:2 napomina wierzących: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu”. Ta przemiana dostosowuje życie do woli Bożej, umożliwiając wierzącym rozpoznanie i wypełnienie Jego dobrego i doskonałego zamysłu.

Całe Boże stworzenie objawia Jego mądrość i miłość.

Psalm 19:1-4 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon…”. Jak niebo głosi odpowiedź, którą nam ukazuje poprzez swoją niezliczoną mnogość, swoje zgrupowanie, swoje ciągłe, lecz nigdy sprzeczne ruchy, swoją doskonałą harmonię.

Wielu mędrców, którzy badają te cudowne dzieła Boga, nie docenia Jego miłości. Mają wiedzę o mocy Boga, ale nieliczni doceniają Jego charakter.

Chwała Boga ukazana w Niebiosach

„Bojaźń przed Jehową jest początkiem mądrości”. Tylko głupcy mówią w sercu: „Nie ma Boga”. „Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy donosi wiedzę”. „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. — Psalm 111:10; 14:1; 19:1,2

Fotodrama Stworzenia – mała książeczka, którą znamy na pierwszych stronach, w prosty sposób opowiada nam o chwale Boga.

Docenienie nieskończonej Mocy Stwórcy i naszej własnej małości powinno uczynić nas podatnymi na naukę. Studiowanie Stworzenia to „Klucz Wiedzy”. Używając tego Klucza, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że jedyną godną ambicją jest współpraca z dobroczynnymi zamysłami naszego Stwórcy dotyczącymi Jego Stworzenia.

Drodzy Braterstwo, troche statystyki:

Planety naszego Układu Słonecznego są tak małe w porównaniu z naszym Słońcem – można by rzec „jak nic”.

Wyobraź sobie średnicę Słońca równą dużej beczce:

Jowisz byłby jak mała pomarańcza,

Ziemia i Wenus jak groszek, a

Merkury i Mars jak pestki maliny.

Słońce jest trzysta tysięcy razy większe od naszej Ziemi.

Pociąg jadący z prędkością 50 kilometrów na godzinę mógłby okrążyć Ziemię w ciągu jednego miesiąca, ale na przebycie obwodu Słońca potrzeba by mu trzystu czterdziestu lat.

Nasz dzień i noc są wynikiem obrotu Ziemi wokół własnej osi, a jej ruch wokół Słońca wyznacza nasz rok.

Planety bliższe Słońcu mają krótsze orbity, a zatem krótsze lata, podczas gdy planety oddalone mają dłuższe lata. Rok na Merkurym byłby równy trzem naszym miesiącom. Na Neptunie, najdalej, rok to 164 lata ziemskie.

A jednak nasze Słońce jest tylko jedną z gwiazd stałych, których według najnowszych metod astronomicznych jest sto dwadzieścia pięć milionów gwiazd jak słońce. Wokół każdej z tych gwiazd stałych niewątpliwie krąży układ planetarny podobny do naszego. W ten sposób liczony jest miliard światów.

Nawet to nie jest limit. Gdybyśmy stanęli na najdalszej i najciemniejszej gwieździe, bez wątpienia zobaczylibyśmy stamtąd o wiele więcej.

My, ludzkość, jesteśmy przerażeni wielkością Wszechświata, teraz nasza wyobraźnia ma swoje granice. Znaki zodiaku ilustrują różne części nieba, widoczne w różnych porach roku.

Księga Ijoba, rozdziały 37 i 38, dostarczają nam wielu informacji –

Ijob wygłosił swoje słynne stwierdzenie (Ijob 26:7)

„ZAWIESI ZIEMIĘ NA NICZYM”

Naukowcy nie rozumieli tego aż do 1650 roku, kiedy Bóg pozwolił im zrozumieć, co oznacza NIC, o którym wspomina Ijob. “Nic”, co Ijob mógłby zobaczyć i zrozumieć.

Dzięki takim ludziom jak: Leonardo da Vinci, Galileusz, ISAC NEWTON, Johanes Kepler i innym wiemy, co Ijob miał na myśli, mówiąc, że Ziemia nie jest zawieszona na niczym – pola magnetyczne, ruch, prędkość… obecnie rozumiemy to trochę, niektórzy naukowcy specjalizujący się w fizyce mogą wiedzieć więcej, ale tak naprawdę musimy czekać na Królestwo.

I nadal musimy ufać i wierzyć – jak czytamy w

Żydow 11:1 – “Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, dowodem tego, czego nie widzimy.

Drodzy Bracia i Siostry, posłuchajcie tego wersetu:

1 Kor. 15:41 – Słońce ma inny blask, księżyc inny, a gwiazdy inny; gwiazda od gwiazdy różni się blaskiem.

• Możemy wymienić 88 lub więcej gwiazdozbiorów, niektóre są małe i mają 2 małe gwiazdy [mały pies].
• Największą z 88 jest Erydan z 35 gwiazdami.
• Prędkość gwiazd jest różna – Typowa prędkość gwiazd w Drodze Mlecznej wynosi 20 km/s.
• Niektóre gwiazdy mogą osiągać prędkość od 65 km/s do ponad 100 km/s.
• Czy przekraczają dozwoloną prędkość, gdy nie ma policji? Odpowiedź brzmi: „NIE”, ponieważ jest to kod stworzenia lub kod ruchu, którego przestrzegają.
• Są dwa duże obiekty na niebie, które łatwo nam śledzić, i rządzą one niebem w doskonałej harmonii, bez żadnej rywalizacji – myślę, że kochamy oba.

Psalm 136:8 – „Słońce, aby panowało we dnie, bo Jego łaska trwa na wieki. Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska trwa na wieki”.

Doskonała współpraca, zaprojektowana przez Boga, bez zazdrości i narzekań. Czasami poranek nie jest tak jasny [że słońce trochę się spóźnia z makijażem, ale kiedy jest gotowe, świeci i widzimy jego uśmiechniętą twarz].

 Ten Boży porządek, czy też kody tworzenia w niebie, nie są widoczne dla ludzkich oczu, ale istnieją, w przeciwnym razie mielibyśmy wiele kolizji i katastrof.

Planety, gwiazdy, galaktyki, słońce i księżyc nie mają szansy sprzeciwić się Bożym planom ani ustaleniom. Zostały zaprojektowane, aby poruszać się [okrążać] z prędkością wyznaczoną przez Boga, bez opóźnień, zmian orbity czy kursu.

Szatan i aniołowie mieli wybór: być wiernymi czy nie.

Szatan postanowił zmienić swój status we wszechświecie – Izajasz 14:12-14, a w wersecie 14 czytamy: „Wstąpię na szczyty obłoków, będę podobny do Najwyższego”.

Bóg tego nie akceptował.

Najwyraźniej bycie numerem 3 we Wszechświecie nie było dla niego dobre.

Upadli aniołowie – posiadający zdolność materializacji i dematerializacji – nie zginęli w potopie, lecz przebywają w więzieniu zwanym Tartarem, pod chmurami w ciemności.

Istnieje 12 wersetów biblijnych o upadłych aniołach: Izaj. 14:12-15; Efez. 28:12-17; Dz.Ap. 12:7-9; 2 Piotra 2:4; Jud 1:6

Drodzy Braterstwo, co myślicie – kto jest gorszy: sfrustrowany anioł czy sfrustrowany człowiek? Myślę, że sfrustrowany anioł jest gorszy!

Aniołowie są potężniejsi, mogą działać pod wpływem złych sugestii, wpływów prowadzących do grzechu i nieszczęścia, katastrof.

Podsumowanie:

Wezwanie do przyjęcia Bożego planu to wezwanie do uznania Jego suwerenności, szanowania Jego stworzenia i życia zgodnie z Jego zamysłem.

Poprzez zrozumienie i zaakceptowanie Bożego planu, wszyscy wierzący mogą doświadczyć pełni życia, którą On zamierzył dla swgo ludu.

Zachęca nas wszystkich do uznania i uczestnictwa w świętym życiu, które odzwierciedla Bożą chwałę i cel w naszym życiu, abyśmy w Królestwie Bożym mogli osiągnąć doskonałość i żyć wiecznie.

Niech Bóg obdarzy nas swoimi błogosławieństwami!

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Przyjrzyjmy się zatem pokrótce następującym symbolom soli:

Sól jako środek konserwujący:

Sól była powszechnie używana jako środek konserwujący w starożytności, zapobiegając rozkładowi i zepsuciu. To praktyczne zastosowanie znajduje odzwierciedlenie w jej symbolice duchowej, gdzie wierzący są powołani, by być „solą ziemi”.

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją znów posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie.” – co wskazuje na ich rolę w zachowaniu moralnej i duchowej struktury społeczeństwa.

Innymi słowy, Jezus powiedział swoim uczniom:

„Jeśli wy nie będziecie przestrzegać wysokich norm, któż inny to uczyni?!

Sól jako znaczenie przymierza:

Sól jest związana z obietnicami i przymierzami Boga.

W 3 Moj.  2:13 –czytamy:  „Przypraw wszystkie swoje ofiary pokarmowe solą. Nie pomijaj soli przymierza Boga twego przy swoich ofiarach pokarmowych; dodawaj soli do wszystkich swoich ofiar”.

Bóg nakazuje, aby wszystkie ofiary pokarmowe były przyprawione solą, symbolizując trwałość Jego przymierza z Izraelem. To „przymierze soli” podkreśla nierozerwalną więź między Bogiem a Jego ludem.

Chciałbym wspomnieć o „Przymierzu Soli” współczesnych rządów światowych.

SALT – skrót od Strategic Arms Limitation Talks – Rzeczowy traktat o ograniczeniu zbrojeń strategicznych –  to dwie rundy negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim w czasie zimnej wojny. SALT-1 1972 i SALT-2 1979. Sowiecka inwazja na Afganistan zerwała porozumienie. Niedawno poinformowano nas, że kwota SALT – podatków stanowych i lokalnych – zostanie zwiększona – to jest związane z podatkami, zobaczymy.

Sól jako mądrość i taktowna mowa:

W Liście do Kolosan 4:6 – „Niech wasza mowa będzie zawsze pełna wdzięku, zaprawiona solą, abyście umieli każdemu odpowiedzieć”. – wierzący otrzymują polecenie, aby ich mowa była „zaprawiona solą”.

Podkreślając znaczenie mądrości i taktu w rozmowach. Ta metafora sugeruje, że tak jak sól wzmacnia smak, tak wierzący powinni wzbogacać swoje kontakty, rozmowy życzliwością i zrozumieniem.

W czasach Ap. Pawle, interakcja z ludźmi była powszechna głównie poprzez rozmowę, dziś komunikujemy się za pośrednictwem

• E-maila
• Różnych mediów społecznościowych
• SMS-ów
• Różnych postów i komentarzy na Facebooku
• Symboli reakcji – lubię, nie lubię, kocham, płaczę itp.

Tak więc, jak widzicie, Bracia,

że obecnie mamy o wiele więcej okazji do taktownej, milej mowy niż ludzie mieli w przeszłości, zwłaszcza za czasów Apostołów.

W Mannie 23 grudnia… Czytamy: “Weseli sie czlowiek z odpowiedzi ust swoich, bo słowo we właściwym czasie wypowiedziane, jakże jest dobre!”;- “, Jakie jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnym, takie jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie” — Przyp. Sal. 15:23; 25:11.

Br. Russell napisał: „(…) że w życiu ludzi zdarzają się wielkie kryzysy, doniosłe chwile, w których jedno słowo może być cenniejsze, bardziej przekonujace niż sto słów lub tysiąc słów w innym czasie, w odmiennych okolicznościach. Badzmy zawsze gotowi służbie Panskiej, czy to w porę, czy nie w porę dla nas, z radością gotowi nawet oddać życie za braci. … (…) Nie narzucajmy się nikomu z Ewangielą w nie porę, chociaż byłoby to dogodną okazją dla nas.

Br. Johnson napisał: (…) Umiejętność powiedzenia właściwej rzeczy we właściwym duchu i w odpowiedni sposób, we właściwym czasie, przy właściwej okazji i miejscu, właściwej osobie, jest łaską rzadkich osiągnięć, wartości i owocności. Starajmy się uważniej wybierać rzeczy, o których mówimy, ducha i sposób, w jaki mówimy, czasy, okazje i miejsca, w których mówimy, oraz osoby, do których mówimy. Wtedy nasze słowa będą coraz lepsze, poniewaz beda wypowiedziane we wlasciwym czasie.

Polskie przysłowie wymienia dwa rodzaje ludzi:

Pierwszy – mówią to, co wiedzą;

Drugi – wiedzą, co mówią.

Drugi typ jest lepszy, bo nie wszystko musi być powiedziane, nawet jak jest prawdziwe.

Nasz Pan Jezus powiedział – „Mam wiele do powiedzenia, ale teraz nie zrozumiecie…”.

Drodzy Bracia,

Niektóre wypowiedziane słowa mają bardzo silne znaczenie, pozostają w pamięci:

mogą rozpocząć wojnę lub ją zakończyć (chociaz ktoś obiecał zakończyć wojnę jednym telefonem w ciągu 24 godzin – jeszcze się to nie wydarzyło).

W Kzn. Sal.  3:1-7 – czytamy, że na wszystko pod niebem jest czas – druga część wersetu 7 uwypukla ze, jest czas milczenia i czas mówienia.

Slowem Kaznodzieja doradza nam:

“JEŚLI twoja mowa nie jest pełna soli i nie podnosi na duchu słuchaczy, bądź raczej cicho i słuchaj uważnie – nauczysz się wtedy, jak dodawać soli do swojej mowy i być błogosławieństwem dla bliźniego.”

W Ewangelii Mateusza 4:17 i 5:37 czytamy – „Ale wasza mowa niech będzie: Tak, tak; Nie, nie;

Ten werset podkreśla, że ​​słowo powinno być szczere i prawdziwe, bez potrzeby nadmiernych obietnic lub przysiąg.

Drodzy Bracia, teraz widzicie Prostotę w kontaktowaniu sie i rozmowach – Jezus zachęca swoich naśladowców do jasnej i szczerej mowy.

Również – w czasach Jezusa, a w niektórych krajach do dziś, ludzie skladaja przysiegi i przyrzeczenia aby wzmocnić swoje obietnice różnymi rzeczami, aby nadać im wagi.

My, jako chrześcijanie, nie powinniśmy dodawać żadnych dodatkowych słów ani przysięgać !

Posłuchajcie, co jest napisane w Ew. Mateusza 5:33-36 – „Słyszeliście też, że powiedziano ludowi dawno temu: Nie łam przysięgi swojej, lecz dotrzymaj Panu ślubów swoich”. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie: ani na niebo, bo jest tronem Bożym, ani na tron ​​… ani na ziemię, bo jest podnóżkiem Jego stóp; ani na Jerozolimę, bo jest miastem Wielkiego Króla. I nie przysięgaj na swoją głowę, bo nie możesz uczynić nawet jednego włosa białym albo czarnym”.

Ewangelia Mateusza 23:16-22 – „Biada wam, ślepi przewodnicy! Mówicie:

 «Jeśli kto przysięga na świątynię, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na złoto świątyni, jest związany przysięgą».

Ślepi głupcy! Co jest ważniejsze: złoto czy świątynia, która czyni złoto świętym? Mówicie też: «Jeśli ktoś przysięga na ołtarz, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na dar na ołtarzu, jest związany przysięgą».

Ślepi! Co jest ważniejsze: dar czy ołtarz, który czyni dar świętym? Dlatego każdy, kto przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim jest. A kto przysięga na świątynię, przysięga na nią i na Tego, który w niej mieszka. A kto przysięga na niebo, przysięga na tron ​​Boży i na Tego, który na nim zasiada.”

Drodzy Bracia, nasze słowa mają ogromne znaczenie;

Nauka w dzisiejszych czasach odkryla, że ​​charakter człowieka odzwierciedla się w jego słowach.

Sól była używana do oczyszczenia:

Sól jest używana w rytuałach oczyszczających. Na przykład w 2 Księdze Królewskiej 2:19-22 prorok Elizeusz używa soli do oczyszczenia źródła wody, symbolizując jego oczyszczające właściwości.

Nasze rozmowy z sąsiadami mogą mieć ten sam oczyszczający i konserwujący wpływ, jeśli zostaną doprawione solą, nawet niewielka jej ilość robi różnicę:

Księga Przysłów 12:18 – „Słowa lekkomyślnych ranią jak miecz, lecz język mądrych leczy”.

Księga Przysłów 15:1 – „Łagodna odpowiedź uśmierza gniew, a słowo raniące wywołuje złość”.

A zatem, Bracia,

Jakie jest znaczenie soli w Biblii?

Sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślając wagę wierności, integralności moralnej i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w biblijnej narracji.

Jeśli tak, to

Gdzie widzimy sól w Starym Testamencie?

Sól pojawia się w Starym Testamencie na dwa sposoby.

1)Chociaż nie jest to zbyt symboliczne, są sytuacje, w których sól się pojawia i wiąże się z końcem życia lub odcięciem od świata.

2)Najczęstszym jednak przykładem soli w Starym Testamencie jest Morze Słone, znane również jako Morze Martwe.

Ten zbiornik wodny ma tak wysokie stężenie soli, że gdy ludzie się w nim kąpią, unoszą się na wodzie. Woda jest również niezdatna do picia i nic w niej nie żyje.

W Morzu Martwym nie ma dzikich zwierząt ani roślin, a na tym obszarze nie ma skupisk ludności ani znaczących skupisk zwierząt.

Niektórzy teolodzy uważają, że Morze Martwe znajduje się w miejscu, gdzie w przybliżeniu znajdowały się Sodoma i Gomora, choć ta teoria jest dyskusyjna.

Kiedy Bóg postanowił zniszczyć te dwa niegodziwe miasta, szukał sprawiedliwych i nie znalazł żadnego. Oszczędził Lota i wszystkich członków jego rodziny w geście miłości do Abrahama, ponieważ byli kuzynami.

Aniołowie, którzy ostrzegli Lota, gdy nadszedł czas ucieczki, powiedzieli: „Uciekaj, by ratować życie! Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w dolinie. Uciekaj w góry, by cię nie porwali” – Księga Rodzaju 19:17.

 Podczas ucieczki żona Lota obejrzała się i zamieniła się w słup soli. Umarła i została zgładzona z ziemi, wraz z niegodziwą krainą, która kochała bardziej niż własne życie i Boga nieprawosci i rozpuste.

Tak jak ktoś posypuje pole solą, aby zapobiec wzrostowi złych roślin, Bóg metaforycznie posypał solą ziemię Sodomy i Gomory, ponieważ rodziła ona jedynie złe – lub niedobre – owoce.

3)Ta praktyka posypywania ziemi solą to kolejne powszechne negatywne zastosowanie soli w Starym Testamencie.

W Księdze Sędziów 9:45 czytamy: „Przez cały dzień Abimelek nacierał na miasto, aż je zdobył i wymordował jego mieszkańców. Następnie zniszczył miasto i posypał je solą”.

Możemy zatem powiedzieć: armia/naród żydowski soli ziemię swoich wrogów, aby nic nie mogło wyrosnąć na ich polach. W tych kontekstach sól jest czymś, co pozbawia życia lub odcina kogoś od błogosławieństw Bożych.

 Te znaczenia zmieniają się, gdy Bóg zaczyna bezpośrednio zawierać przymierza z Narodem Izraela.

O ile nadmiar soli może zniszczyc zywotność, o tyle odpowiednia jej ilość może coś zachować, przedłużając jego trwałość. Bóg każe posypać mięso ofiar solą, co symbolizuje Bożą zdolność do zachowania przymierza.

Na przykład obietnica między Bogiem a kapłańskimi potomkami Aarona głosi, że zawsze będą mogli żyć ze Świątyni. „Wszystkie święte dary, które synowie izraelscy przynoszą Panu, daję tobie i twoim synom i córkom z tobą jako wieczną własność. Jest to wieczne przymierze soli przed Panem dla ciebie i dla twojego potomstwa z tobą” (Lb 18,19).

Przymierze między Bogiem a Dawidem, zgodnie z którym jego potomkowie mieli zasiadać na tronie Izraela na zawsze, jest również opisane jako przymierze soli.

2 Kronik 13:4-6 – „Abiasz stanął na górze Semaraim, w górach Efraima, i rzekł: Jeroboamie i cały Izraelu, słuchajcie mnie! Czyż nie wiecie, że Pan, Bóg Izraela, dał królestwo Izraela Dawidowi i jego potomkom na wieki przymierzem soli? Tymczasem Jeroboam, syn Nebata, urzędnik Salomona, syna Dawida, zbuntował się przeciwko swemu panu”.

Tak, Bracia,

Sól była używana w darach i ofiarach: Sól była niezbędnym składnikiem ofiar w Starym Testamencie, wskazując na potrzebę czystości i wierności w oddawaniu czci Bogu. Była składnikiem różnych ofiar składanych Bogu, co wzmacniało ideę, że ofiary powinny być składane z oddaniem i uczciwością.

Sól w znaczeniu kulturowym:

W starożytnych kulturach dzielenie się solą było oznaką przyjaźni i gościnności, co znajduje odzwierciedlenie w różnych fragmentach biblijnych dotyczących wspólnoty i zaangażowania.

Istnieje europejska tradycja witania nowożeńców chlebem i solą.

Ja i moja żona zostaliśmy powitani w ten sposób: – chlebem i solą.

Chleb symbolizuje – codzienne potrzeby

Sól symbolizuje – zachowanie jedności rodzinnej.

A teraz,

Gdzie widzimy sól w Nowym Testamencie?

Użycie soli jako punktu symbolicznego porównania jest kontynuowane w Nowym Testamencie, choć jej symboliczne znaczenie ulega zmianie.

Jezus zaczyna używać soli w swojej posłudze, mówiąc o swoich naśladowcach. Słoność jest używana do opisania aspektu czyjejś

pasji, prawości i miłości do Pana i ludzi.

 W Kazaniu na Górze Jezus używa tego porównania zaraz po Błogosławieństwach. Omawia tych, którzy są błogosławieni, a następnie stwierdza:

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, jakże ją posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi”.

 Sól ma tu dwojakie znaczenie.

Po pierwsze – dla Narodu Izraela

Po drugie – dla jednostek

Izraelici jako Naród zostali powołani do przymierza z Bogiem, aby być Jego narodem, który reprezentuje Go wobec świata.

Przestali żyć dla Niego w sposób, do którego Bóg ich powołał, jakby sól przestała nadawać smak lub konserwować jedzenie.

Dla wierzących również stanowiło to wyzwanie.

Jeśli ktoś, kto naśladuje Jezusa, nie żyje życiem odzwierciedlającym jego relację z Bogiem, możemy powiedzieć nie jest „przyprawiony solą”.

Apostolowie również używają soli, aby przedstawić charakter jednostki.

List do Kolosensów 4:5-6 – „Mądrze chodzcie przed obcymi, czas odkupując. Mowa wasza niech będzie przyjemna, zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

W tym fragmencie sól można postrzegać jako miłe, budujące słowa.

Paweł napisał ten list do Kościoła w Kolosach, który był kościołem pogańskim.

Ta księga jest pełna wyjaśnień podstaw chrześcijaństwa, a wspominając o soli, udzielał im wskazówek, jak zachowywać się w sposób chrześcijański; zachęcał ich do mądrego postępowania, mówienia w sposób pełen uprzejmości.

Sól jest symbolem słów, które wzmacniają, budują, prowokują do myślenia i prawdy.

Więcej wyjaśnień

W Liście Jakuba 3:10-12 czytamy: „10. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.

11. Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?
12. Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo winorośl figi?

Tak też żadne źródło nie może wydać słonej i słodkiej wody.”.

List Jakuba to księga, która porusza kwestie postępowania wierzących.

W tej części listu Jakub pisze o niebezpieczeństwie mówienia głupio lub złośliwie oraz o poważnych konsekwencjach mówienia źle.

Innym częstym i istotnym tematem w Liście Jakuba jest to, że zewnętrzne zachowanie jest wskaźnikiem serca i może wskazywać na wilka w owczej skórze lub osobę niewierzącą. Sól symbolizuje tu złe słowa.

W naturze źródła wody słodkiej i słonej nie są takie same, a źródło słodkiej wody nie dostarcza słonej wody. Serce skupione na sprawach Bożych nie będzie ciągle przeklinać.

Drodzy Bracia,

Dlaczego ważne jest zrozumienie symboliki soli w Biblii?

Sól, tak jak ma wiele celów i zastosowań w życiu, tak Bóg używa jej na wiele sposobów w Swoim Słowie, aby komunikować się z ludzkością.

Ap. Paweł w wielu swoich listach odnosi się do naszego postępowania w relacjach z bliźnimi.

Relacje z bliźnimi wymagają pewnych umiejętności, aby właściwie przedstawiać Boga i Jezusa Chrystusa. To jak praca ambasadora z odpowiednimi talentami.

W Liście do Efezjan 6:18-20 – „18 W każdej modlitwie, gdy tylko zanosicie prośby, módlcie się w Duchu, bez względu na porę. W tym celu czuwajcie z całą wytrwałością i wstawiajcie się za wszystkimi świętymi.

19 Wstawiajcie się przy tym za mną, aby — gdy otworzę usta — dane mi były odpowiednie słowa do odważnego głoszenia tajemnicy dobrej nowiny. 20 Ze względu na nią działam jako poseł w kajdanach i chcę ją głosić śmiało — tak, jak powinienem.”. Apostol Paweł nazwał swoje więzienie „poseł/ambasador w kajdankach”.

W 2 Koryntian 5:20 Apostol pisze: – “ Dlatego w miejsce Chrystusa głosimy poselstwo jakby samego Boga, który przez nas kieruje do ludzi wezwanie. W miejsce Chrystusa błagamy: Pojednajcie się z Bogiem. – Jesteśmy zatem ambasadorami Chrystusa…

Pierwsze prawo dane Izraelitom, znane jako 10 przykazań,

mówi o dobrych stosunkach z sąsiadami.

Słyszałem, że dzisiaj możemy być żywą Biblią dla naszych sąsiadów – jedyną, jaką widzieli.

Pragnieniem wszystkich chrześcijan powinno być bycie dobrymi ambasadorami, przemawianie z wdziękiem i “przyprawianie mowy solą”.

Paweł wspomina o tym w Liście do Kolosan 4,6 i w wielu innych miejscach. Nie wspomina o pisaniu na maszynie, pisaniu ani wysyłaniu SMS-ów – te formy nie były wówczas tak powszechne.

Jak możemy być napełnieni symboliczną solą?

• Czytając i studiując Biblię.
• Studiując tomy Paruzyjne i Epifaniczne
• Czytając i studiując Reprinty, Terazniejsza Prawda i inna literatura.
• Uczestnicząc w spotkaniach i będąc przygotowanym, uważnym i aktywnym.
• Słuchając wielu wykładów, które są dostępne nawet na YouTube.

Biblia mówi nam, że w Ewangelii Łukasza 6:45: „Dobry człowiek z dobrego skarbca serca swego wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca serca swego wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta”.

Przyp. Sal.  4:23 – „Z całą pilnością strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia”.

Nie możemy mówić, pisać, wysyłać SMS-ów do innych, jeśli nie ma w nas soli. Tak samo nie możemy korzystać z telefonu, gdy bateria jest rozładowana.

Sól ma wiele zastosowań w przemyśle spożywczym i nadaje smak naszym posiłkom, a oprócz właściwości konserwujących sól może również przenikać do prawdziwego jedzenia.

Słuchałem opowieści brata Jolly’ego i podał przykład, jak sól może przeniknąć przez kapustę aż do dna słoika.

Wyjaśnił, jak zrobić dobrą kiszoną kapustę:

• wziąć kapustę i pokroić ją na małe kawałki
• włożyć wszystkie pokrojone części do słoika
• posypać solą na wierzch i zostawić
• sól opadnie na samo dno słoika

Brat Jolly nie wspomniał, że trzeba usunąć serce kapusty, bo to powszechnie wiadomo.

To bardzo dobra ilustracja dla nas.

Serce kapusty nie wchłania soli, sól nie ma możliwości, żeby wniknąć.

Kiedy byłem małym chłopcem w szkole, niektórzy nauczyciele nazywali uczniów „kapuścianymi glowami”

W Biblii termin serce – reprezentuje złożony aspekt ludzkiej egzystencji, obejmujący emocje, intelekt, moralność i duchowość.

Biblia wspomina o sercu prawie 1000 razy, podkreślając jego znaczenie w życiu duchowym i moralnym postępowaniu.

Przyp. 4:23   – strzeż swego serca z całą czujnością

Psalm 51:10  – stwórz we mnie serce czyste

Przyp. 23:26 – synu mój, daj mi serce twoje

Pamiętajmy

Manna 11 grudnia……. Synu mój, daj mi serce twoje, a oczy twoje niech strzegą dróg moich — Przyp. 23:26.

Br. Russell napisał: „Serce, wola, oddane w ten sposób Bogu, dąży do poznania woli Bożej (…). Z tego powodu objawienie woli Bożej i Planu jest udzielane wierzącym – aby poprzez pogłębianie ich znajomości, rozmyślanie o nich, napełnianie umysłu Boskim Planem i wolą, przemieniający wpływ mógł rozszerzyć się na każdą dziedzinę życia.

Br. Johnson napisał: Pan pragnie (…) naszych uczuć i naszej woli, aby oczyszczając je z grzesznych, samolubnych, światowych i błędnych uczuć i intencji, a napełniając je sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości i duchowości uczuciami i intencjami, nasze serca, tak oczyszczone i napełnione, mogły stać się naczyniami uświęconymi i odpowiednimi do użytku Pana dla błogosławienia innych i nas samych. (…)”

Mateusz 5:8 – „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.

Prz. Sal. 15:23; 25:11 – „Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach”.

Podsumowując, sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślający wagę wierności, moralnej integralności i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w narracji biblijnej.

Jeszcze raz – Manna – 23 grudnia – werset:

“Słowo wypowiedziane we właściwym czasie, jakże jest dobre! Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach “— Prz. Sal. 15:23; 25:11.

Niech Bóg pobłogosławi nas wszystkich.

Dziękuję za uwage!

„A jeśliby zgrzeszył brat twój, idź, upomnij go sam na sam; jeśliby cię usłuchał, pozyskałeś brata swego.” – Mat. 18:15 (NP)

Natan i Dawid

Pierwszy przykład pochodzi z historii Dawida. Dawid popełniał w swym życiu błędy, ale jeden z nich jest szczególnie znany. Podobnie jak znana jest nagana udzielona królowi przez proroka Natana.

Chodzi o historię cudzołóstwa Dawida z Betszebą oraz zamordowania jej męża, Uriasza.

Zapisana jest ona w 2 Księdze Samuelowej w rozdziałach 11 i 12. Nie wiemy, na ile powszechna była świadomość grzechu Dawida wśród otaczających go ludzi.

Pan Bóg, który wszystko widzi, posłał proroka Natana, aby wykazać jego grzech i go strofować.

Zadanie nie było proste. Trzeba było udzielić nagany urzędującemu królowi.

Natan nie mógł być pewien, jak zareaguje człowiek posiadający pełnię władzy i będący gotów jej użyć w celu pozbycia się niewygodnego człowieka, czego dowiódł wysyłając na śmierć swego wiernego towarzysza broni – Uriasza.

Tak więc i życie Natana było zapewne zagrożone, gdy wkraczał w progi pałacu królewskiego.

Przypuszczalnie obawa przed gniewem króla i mądrość skłoniły Natana do wybrania szczególnego sposobu strofowania.

Nie wypomina on wprost grzechu Dawida, ale opowiada historię, jakby udając, że chodzi o kogoś innego, a od króla oczekuje wydania wyroku w tej sprawie.

Mogło się to wydać zupełnie normalne, gdyż król pełnił wówczas rolę najwyższego sędziego w Izraelu. W 2 Sam. 12:2-6 zapisana jest historię dwóch ludzi, których Natan poddał pod sąd Dawida:

„Bogaty miał owiec i wołów bardzo wiele; A ubogi nie miał, jedno owieczkę, jedną małą, którą był kupił i chował ją, aż urosła przy nim, także i przy dziatkach jego; z bochna jego jadała i z kubka jego pijała, i na łonie jego sypiała, a była mu jako córka.

A gdy przyszedł gość do onego męża bogatego, żałował wziąć z owiec swoich albo z wołów swoich, aby nagotował ucztę gościowi, który był do niego przyszedł: ale wziął owieczkę męża onego ubogiego i nagotował ją mężowi, który był do niego przyszedł.”

Reakcja sędziego Dawida była natychmiastowa i nie pozostawiająca żadnych wątpliwości:

„Tedy zapaliwszy się gniewem Dawid na onegoż męża bardzo, rzekł do Natana: Jako żywy Pan, że godzien śmierci jest mąż, który to uczynił; Owcę tę nagrodzi czworako, przeto iż to uczynił, a nie żałował go.”

I dopiero teraz, gdy Dawid nieświadomy, żądając zadośćuczynienia wydaje wyrok na samego siebie: „I rzekł Natan do Dawida: Tyś jest tym mężem”.

Dawid nie odpowiada obroną ani agresją ( co my zwykle robimy), ale wyznaje swój grzech słowami: „Zgrzeszyłem Panu”.

Reakcja Dawida dowodzi nie tylko jego wielkiej pokory, ale także słusznego i umiejętnego sposobu strofowania, obranego przez proroka.

Nie wiadomo, czy król zareagowałby tak samo, gdyby prorok przyszedł do niego z zarzutami skierowanymi wprost i bezpośrednio.

Szczerości wyznania Dawida dowodzi prosty fakt, że jeden z synów Betszeby, młodszy brat Salomona został nazwany imieniem proroka (1 Kron. 3:5).

Wspaniały wyraz tych uczuć znajdujemy w Dawidowym Psalmie 51, napisanym po tym, „gdy do niego przyszedł Natan prorok”.

Ciekawe, że król Dawid jeszcze dwukrotnie został zganiony przez swych podwładnych. Joab, chcąc nakłonić Dawida do przebaczenia Absalomowi, używa podobnego sposobu, jak Natan.

Historia ta opisana jest w 2 Sam. 14 rozdział.

Gdy jednak król Dawid wymagał kolejnego strofowania po policzeniu Izraela, przychodzi do niego prorok Gad i nie opowiada już żadnej historii, ale daje królowi do wyboru jeden z trzech rodzajów kary, która musi spaść na naród grzesznego króla.

W historii tych napomnień widać więc pewne stopniowanie.

Na początku Bóg stosował metody łagodne, choć nie pozbawione zdecydowania i kary, potem stopniowo zaostrza sposób przemawiania do swego przyjaciela, Dawida.

Apostoł Paweł i Piotr

Drugi przykład pochodzi z Nowego Testamentu.

„A gdy przyszedł Piotr do Antyjochii, sprzeciwiłem się mu w twarz; i był godzien nagany. Albowiem przedtem, niż przyszli niektórzy od Jakóba, wespół z poganami jadał; a gdy ci przyszli, schraniał się i odłączał, bojąc się tych, którzy byli z obrzezania.

A wespół z nim obłudnie się obchodzili i drudzy Żydzi, tak że i Barnabasz uwiedziony był tą ich obłudą.

Ale gdy zobaczyłem, że nie prosto chodzą w prawdzie Ewangelii, rzekłem Piotrowi przed wszystkimi: Ponieważ ty, będąc Żydem, po pogańsku żyjesz a nie po żydowsku, czemuż pogan przymuszasz po żydowsku żyć?” – Gal. 2:11–14

W pierwotnym Kościele bardzo żywą była kwestia, czy chrześcijanie z pogan powinni wpierw stawać się Żydami, tzw. prozelitami.

Apostoł Paweł – były faryzeusz i gorliwy propagator idei bezpośredniego związku pogan z Chrystusem bez pośrednictwa judaizmu – uważał, podobnie jak i my obecnie, że nauka judeo-chrystianizmu jest wielkim błędem, który należy aktywnie zwalczać, gdyż w rezultacie doprowadzi on do wielkiego odstępstwa.

Jak bardzo miał rację, dowodzi historia rozwoju kościoła katolickiego, który jeśli chodzi o liturgię odpuszczania grzechów i obrzędowość należy w gruncie rzeczy do nurtu judeo-chrześcijaństwa, jednak z ogromnym odstępstwem.

Nagana skierowana jest jednak przeciwko Piotrowi, który obłudnie zmienił swoje postępowanie, aby zadowolić judeo-chrześcijan.

Sposób nagany udzielonej przez św. Pawła jest dość charakterystyczny. Nie mamy wspomniane, żeby rozmawiał on wcześniej z Piotrem prywatnie.

Wydaje się, jakby pominął dwa pierwsze etapy strofowania, o których nauczał Pan Jezus, a od razu przystąpił do przedstawienia sprawy.

Nagana dla Piotra była publiczna, gdyż publiczne były skutki jego obłudnego postępowania.

Nagana miała na celu przekonanie nie tylko jego, ale i innych braci, że postawa judeo-chrześcijan jest błędna i szkodliwa. W tym przypadku celem było nie tyle pozyskanie brata, co udzielenie ogólnej lekcji wszystkim braciom.

Jak najbardziej – Św. Paweł pozyskał brata, skoro apostoł Piotr napisał w swym liście tak wspaniałe świadectwo o św. Pawle: „A nieskwapliwość Pana naszego miejcie za zbawienie wasze, jako wam i miły brat nasz Paweł według danej sobie mądrości pisał” – 2 Piotra 3:15.

„Miły brat Paweł” nie stracił brata Piotra, ale wręcz przeciwnie – pozyskał go i to może bardziej niż wtedy, gdy podawali sobie dłonie na znak zgody.

Pan Jezus i Piotr

Najwspanialsze przykłady strofowania pozostawił nam oczywiście Pan Jezus. Być może jest to kwestia osobista, ale spośród wielu sytuacji strofowania, jedna przemawia najmocniej.

Jest to rozmowa Pana Jezusa z Piotrem nad jeziorem Genezaret po zmartwychwstaniu. Historię tę zanotował św. Jan:

„A gdy obiad odprawili, rzekł Jezus Szymonowi Piotrowi: Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże baranki moje. Rzekł mu zasię po wtóre: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże owce moje. Rzekł mu po trzecie: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

I zasmucił się Piotr, że mu po trzecie rzekł: Miłujesz mię? I odpowiedział mu: Panie! ty wszystko wiesz, ty znasz, że cię miłuję. Rzekł mu Jezus: Paśże owce moje.” – Jan 21:15–17

Po pierwszym przeczytaniu tej historii mógłby ktoś w zasadzie zapytać: I gdzie tu jest strofowanie. Jezus pyta tylko Piotra, czy ten go miłuje. Ale dlaczego powtarza to pytanie aż trzy razy? Dlaczego przy trzecim razie Piotr się zasmucił?

Pamiętamy św. Piotra: „Choćby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ja się nigdy nie zgorszę.” „Choćbym z tobą miał i umrzeć, nie zaprę się ciebie” (Mat. 26:33–35).

Potrzeba było zaledwie kilku godzin, by Piotr przekonał się, ile były warte jego słowa. Wiemy, że po zmartwychwstaniu Pan ukazał się Piotrowi osobiście (Łuk. 24:34; 1 Kor. 15:5). O czym wtedy rozmawiali, nie jest napisane.

I tu możemy zadać pytanie :  Czy Pan Jezus wypomniał przyjacielowi chwilę słabości na dziedzińcu arcykapłana?

Gdy potem zgodnie z zaleceniem Pana udali się do Galilei, Piotr pierwszy, jak zwykle, zaproponował: „Idę ryby łowić”.

Lepiej zajmijmy się tym, co umieliśmy dobrze robić, powróćmy do codzienności, Pana z nami nie ma.

I wtedy Pan pokazuje im, że odtąd bez Jego wsparcia nawet w ziemskich sprawach nie zaznają powodzenia.

A gdy już wszystko minęło, gdy zjedli złowione ryby Pan pyta Piotra: „Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci?”

Ależ tak, Panie, jakże mogłoby być inaczej. Oczywiście, że miłuję Cię najwięcej ze wszystkich ludzi na ziemi.

Zawsze Cię miłowałem, i to jeszcze jak Cię miłowałem. Jaka ulga zapanowała w sercu Piotra. A więc Pan nie ma mi już za złe, że się go zaparłem.

Po kilku chwilach Pan zapytał raz jeszcze: „Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?”. Ależ tak, Panie, ty wiesz, że Cię miłuję.

Dlaczego pyta po raz drugi, dlaczego mnie nie porównuje do innych? Gdy pytanie padło po raz trzeci, w oczach Piotra pojawiły się łzy.

Oczywiście, Pan Jezus wszystko wiedział. Wiedział, co działo się w sercu Piotra i dlatego nie groził palcem,  ale pytał czy miłość jest rzeczywiście tak silna jak jego słowa.

Stąd być może wynikał smutek Piotra i świadomość, że Pan nawiązuje do jego trzykrotnego zaparcia się.

Długo można by jeszcze zastanawiać się nad tym wspaniałym przykładem strofowania, które nie pozbawiało nadziei, nie zabijało uczuć, ale stopniowo prowadziło grzesznika do uświadomienia sobie swej słabości.

To jest strofowanie, któremu nigdy nie dorównamy, ale warto go dobrze znać, aby ono oświetlało nam nasze działania, których celem ma być pomoc, a nie wymierzanie sprawiedliwości.

Strofowanie króla

Na podstawie tych trzech przykładów można stwierdzić, że sposób strofowania uzależniony jest nie tylko od tego, kim jest grzesznik, ale też od rodzaju grzechu i stanu grzesznika w danym momencie.

Pierwszą grupę ludzi, strofowaniu których powinna towarzyszyć szczególna ostrożność, określiliśmy mianem „króla”.

Są to ludzie, którzy stoją od nas wyżej, mają nad nami przewagę, zasługują na nasz szacunek. W naszym środowisku należą do tej grupy przede wszystkim osoby starsze wiekiem i starsi zborowi. Co do obu tych grup mamy wyraźne pouczenia, jak należy strofować:

„Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci, starsze niewiasty jako matki, młodsze jako siostry, ze wszelaką czystością.”

„Przeciwko starszemu nie przyjmuj skargi, chyba za dwoma albo trzema świadkami.” – 1 Tym. 5:1–2,19

Te ważne uwagi św. Pawła odnoszą się do sposobu strofowania.

Pokora jest w tym przypadku niezwykle ważna, ale i mądrość, która pomogła Natanowi znaleźć właściwy sposób strofowania.

Czasami oddanie komuś należnego szacunku, odwołanie się do jego urzędu może przełamać opór w przyjęciu uwagi ze strony młodszego brata czy siostry.

Czasami może pomóc przedstawienie problemu, który dostrzegamy u brata, jako swego własnego.

Na pierwszy rzut oka mogłoby nam się wydawać, że pójście do starszego brata i zapytanie go o radę, podając jego problem jako swój własny, jest obłudą i brakiem szczerości.

Ale pamiętajmy, że brutalna dosłowność w wielu przypadkach też do niczego nie prowadzi. Może więc, jeśli mamy coś zrobić, lepiej skorzystać z wypróbowanych wzorów biblijnych.

Może jak Natan warto przedstawić grzech jako problem innego człowieka, a dzięki temu brat starszy nie poczuje się nagi i obnażony przed innymi.

Może za kilka dni spotkamy się z nim jeszcze raz i usłyszymy takie słowa: „A wiesz, gdy przyszedłeś do mnie ze swoim problemem, to sobie uświadomiłem, że ja robię dokładnie to, co sam przed tobą osądziłem za zło.     Chyba Pan cię do mnie posłał, żeby mi uświadomić mój grzech”.

Oddanie grzesznikowi choćby części udziału w osądzeniu własnego grzechu pozbawia strofowanie charakteru wymierzania sprawiedliwości.

Czasem możemy się czuć osądzeni przez komentarz Manny. Strofowaniem może być wypowiedź w wykładzie czy pytanie w badaniu.

Zauważcie jednak, że jeśli tylko poczujemy, że ktoś mówi to w wyraźnym odniesieniu do nas, to natychmiast przyjmujemy postawę obronną, a co gorsza atakującą.

W tym sposobie strofowania ważne jest, aby w żadnym przypadku nie nasuwać skojarzeń z konkretną osobą, aby pozwolić jej samej współpracować w dziele osądzenia własnego grzechu.

Strofowanie brata

Zupełnie inaczej wygląda sprawa, gdy grzech zaczyna zataczać coraz szersze kręgi i zagrożony jest nie tylko grzesząca osoba, ale i wszyscy, którzy ją słuchają i jej ulegają.

Niektórzy wywołują presję na innych przez styl mowy i swoją osobowość.

Wtedy trzeba zgodnie z doradą apostoła zgromić niebezpieczne grzechy publicznie: „A tych, którzy grzeszą, strofuj przed wszystkimi, aby i drudzy bojaźń mieli.” – 1 Tym. 5:20

W takim jednak przypadku trzeba być bardzo ostrożnym i konkretnym ( o tym mówiłem w cz.1).

Nie wolno zostawiać niedomówień. Trzeba mieć odwagę powiedzieć wszystko do końca.

Strofowanie przyjaciela

To, co wynika z reguły strofowania podanej przez naszego Pana (18 rozdz. Mateusza), dotyczy właściwie jedynie trzeciego rodzaju strofowania – strofowania przyjaciela.

Tutaj też mamy największe pole do popisu. Nasze kontakty z braćmi, przyjaciółmi w Panu nie są bynajmniej idyllą.

Czasem zdarzają się między nami nieporozumienia i konflikty. Celowo albo nieświadomie wyrządzamy sobie krzywdę przez brak reakcji w danej sprawie, a wtedy bardzo potrzebna jest nam umiejętność strofowania,  taka, jaką pokazał Pan Jezus.

Umiejętność oceny grzechu i stanu serca błądzącego przyjaciela. Czy trzeba na niego krzyczeć: Idź precz szatanie, czy też po kilku dniach łagodnie pytać: Miłujesz ty mnie, bracie ?

Między tymi sposobami rozpościera się cała gama możliwości, np. rozmowy, spojrzenie, gest, wymowne milczenie.

To sprawa osobistej oceny i umiejętności. Niech nam się nie wydaje, że strofowanie musi polegać na tym, że przychodzimy do brata, chrząkamy dwa razy i mówimy: Słuchaj, bracie, popełniłeś grzech i ja tu przyszedłem ci na to zwrócić uwagę. Ale kto wie, może to i dobry sposób.

W tej kwestii możemy udzielić tylko jednej rady: Patrzmy na Jezusa, bo On zastawił nam wiele wspaniałych przykładów.

Bądźmy czuli, aby właściwie ocenić stan serca brata i nade wszystko: nie dajmy się ponieść emocjom. One są bardzo złym doradcą. I bądźmy bardzo ostrożni i to nie tylko ze względu na dobro brata ale i swoje własne.

Na koniec przeczytajmy słowa apostoła Pawła z Listu do Galacjan 6:1: „Bracia! jeźliby też człowiek zachwycony był w jakim upadku, wy duchowni: naprawiajcie takiego w duchu cichości, upatrując każdy samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Nie kuśmy i nie dajmy się kusić, ale miłością zakrywajmy grzechy jedni drugich.

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 19 kwietnia 2026 r. 

Samoloty też mają swoje stery/lotki które decydują o kierunku i wysokości lotu samolotu.

Te konstrukcyjnie niewielkie elementy, mają wielkie możliwości i zależnie od tego jak operator ich będzie używał, mogą być wykorzystane dobrze, ale mogą być też wykorzystane źle.

Znane są nam historie, gdzie na przykład sternik czy pilot zasłabli, no i wtedy wiadomo, jest to prosta droga do tragedii.

Zdarzało się też tak, że statek czy samolot został porwany i za pomocą tego steru realizował swoje cele, niezgodne z tymi jakie były nadane dla tego statku czy lotu.

A czy my mamy jakiś odpowiednik takiego steru w naszym ciele?

Apostoł Jakub właśnie taki przykład podaje.

Jk 3:4: „Podobnie i statki, choć są tak wielkie i pędzone gwałtownymi wichrami, jednak za pomocą niewielkiego steru są kierowane tam, dokąd chce sternik.”

3 Rozdział listu Ap. Jakuba podaje nam bardzo ciekawe myśli i porównania.

Jk 3:1-12: „Niech niewielu z was zostaje nauczycielami, moi bracia, gdyż wiecie, że czeka nas surowszy sąd.

Wszyscy bowiem w wielu sprawach upadamy. Jeśli ktoś nie upada w mowie, jest człowiekiem doskonałym, który też może utrzymać na wodzy całe ciało.

Oto koniom wkładamy wędzidła do pysków, aby były nam posłuszne, i kierujemy całym ich ciałem.

Podobnie i statki, choć są tak wielkie i pędzone gwałtownymi wichrami, jednak za pomocą niewielkiego steru są kierowane tam, dokąd chce sternik.

Tak też język jest małym organem, lecz bardzo się przechwala. Jakże wielki las zapala mały ogień!

Język też jest ogniem i światem nieprawości. Język jest tak ułożony wśród naszych członków, że kala całe ciało i rozpala bieg życia, i jest zapalony przez ogień piekielny. Wszelki bowiem rodzaj dzikich zwierząt, ptaków, gadów i morskich stworzeń można ujarzmić i zostaje ujarzmiony przez człowieka.

Natomiast nikt z ludzi nie może ujarzmić języka. Jest to nieokiełznane zło, pełne śmiercionośnego jadu.

Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo Boga.

Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.

Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?

Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo winorośl figi? Tak też żadne źródło nie może wydać słonej i słodkiej wody.”

Z tych słów Apostoła Jakuba znajdujemy biblijną prawdę, że wszyscy jesteśmy nie tylko niedoskonali tak ogólnie, ale konkretnie każdy upada w mowie, nikt nie jest w stanie w pełni zapanować nad swoim językiem.

Popełniamy różne grzechy, nie wszyscy jednakowe, ale jednak ta ułomność języka jest wspólna dla wszystkich.

Apostoł też tłumaczy dlaczego to, że nasz język jest taki nieopanowany, jest problemem.

Jk 3:8-10: „Natomiast nikt z ludzi nie może ujarzmić języka. Jest to nieokiełznane zło, pełne śmiercionośnego jadu. Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo Boga. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.”

Nasz język służy do tego by wypowiadać przekleństwa i tu nie chodzi o przekleństwa w potocznym znaczeniu, tylko o przeklinanie kogoś, mówienie złych rzeczy, wypowiadanie i życzenie źle drugiemu, dyskredytowanie…

Prz 15:4: „Zdrowy język jest drzewem życia, a jego przewrotność jest zniszczeniem dla ducha.”

Pełny śmiercionośnego jadu jak mówił tu właśnie Jakub.

Ale jak to jest, że ten język jest takim problemem?

Czy on tak sam z siebie wypowiada te różne złe słowa?

Wróćmy do tej analogi steru na statku. Czy on sam decyduje o swoich ruchach? Czy sam zmienia swoją orientację co powoduje, że statek zmienia kurs?

No nie! Jest osoba, która steruje sterem – ktoś kto decyduje co z nim zrobić, jak go użyć.

Podobnie jest u nas, tym co kontroluje nasz język jesteśmy my sami, nasze serce i umysł!

Porównanie języka i steru na statku najbardziej dotyczy jego wielkości fizycznej w porównaniu z efektem, znaczeniem jakie ma, jak niewielka rzecz, może zdziałać wiele dobrego ale i złego.

Natomiast powiedziałbym, że nasz ster – język, jest znacznie bardziej niebezpieczny niż ten fizyczny na statku.

Dlaczego?

Taki Ster pozostawiony bez kontroli, zazwyczaj utrzymuje kurs statku taki jaki był, a nasz język potrafi często bez udziału naszej świadomości wypowiedzieć takie słowa, albo tak jakąś myśl ubrać w słowa, że sami jesteśmy zdziwieni, że takie słowa wyszły z naszych ust, bo nawet nie pomyśleliśmy o tym.

I to nie jest dowód na jakąś choćby częściową samodzielność języka, raczej na niedoskonałość naszego ciała, naszego umysłu. To dlatego apostoł pisze, że nikt z ludzi nie potrafi ujarzmić języka.

Dlaczego tak się dzieje, że ciężko nam panować nad tym co wychodzi z naszych ust?

Badania pokazują, że nawet 95% tego co mówimy nie jest bezpośrednio kontrolowana przez naszą świadomość.

Niezwykle trudną rzeczą w praktyce jest próba takiej kontroli każdego wyrazu i wypowiedzi którą formułujemy.

Kto pamięta jak rodzice mówili nam “Ty weź czasem pomyśl zanim coś powiesz?”

No właśnie to nie do końca tak działa, że można pomyśleć zanim się coś powie. W niektórych sytuacjach tak, ale w takiej spontanicznej komunikacji, często jeszcze podsycanej emocjami, to tak nie działa.

Dlatego ludzie zazwyczaj podchodzą do tego co powiedzieli tak dość lekko.

“No uniosłem się”, “powiedziałem parę słów za dużo…”  itp. … ale w sumie to należało mu się…

Nie chcę przez to powiedzieć, że prawdziwym chrześcijanom to się nie zdarza, bo tak nie jest. Ale dla nas jako chrześcijan to powinno znaczyć coś więcej, bo musimy sobie zdawać sprawę z tego jakie rany, jakie zło można wyrządzić przy użyciu języka.

Więc ważny fakt jest taki, że możemy zadać komuś wiele ran i narobić duże szkody, więc powinno nas interesować dlaczego takie słowa, wyrażenia padły z naszych ust?

To nas prowadzi do zastanowienia się nad tym, skąd biorą się te złe słowa na naszych ustach? Te kłamliwe, raniące, dyskredytujące, niestosowne…

Łk 6:45: „Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobre rzeczy, a zły człowiek ze złego skarbca swego serca wydobywa złe rzeczy. Z obfitości serca bowiem mówią jego usta.”

Z obfitości serca mówią usta, czyli to co mamy w swoim wnętrzu, o czym myślimy, jacy jesteśmy, to będziemy mówili.

To jest pierwsza, podstawowa zależność języka od serca czyli JĘZYK BĘDZIE MÓWIŁ TO CO JEST W SERCU.

Mówiąc – wyrażamy siebie, uzewnętrzniamy werbalnie to co jest w nas, o czym myślimy, nad czym się zastanawiamy, co czytamy, co oglądamy, co słyszymy na co dzień.

Więc jeżeli napełniamy się złymi rzeczami, przebywamy z ludźmi i w miejscach gdzie obserwujemy i słyszymy kłamstwa, przekleństwa (te w znaczeniu potocznym i biblijnym), to takie rzeczy będą w naszym sercu i mogą nam się wymknąć spod kontroli…

“Z kim przestajesz takim się stajesz…”

ale też można by powiedzieć

“Z czym przestajesz takim się stajesz…”

albo

“Z kim przestajesz i z czym przestajesz, to będzie wychodziło z twoich ust”

Więc pierwszą rzeczą, która negatywnie wpływa na stan naszego serca, a czego konsekwencją jest ten nasz jadowity język, jest nasze otoczenie i to co intelektualnie “konsumujemy”…..

Kolejną rzeczą, która bardzo negatywnie wpływa na nasz stan serca jest trwanie w grzechu.

Trwanie, a nie popełnianie – bo chociaż należy starać się nie grzeszyć w ogóle, to to będzie się zdarzać, jednak trwanie w grzechu jest zupełnie czymś innym.

Trwanie w jakimś grzechu oznacza jakąś miarę przyzwolenia dla niego. Czyli to trwa jakiś czas, niekoniecznie nawet jest podjęta jakaś walka z tym grzechem, i co wtedy się dzieje?

Nasze serce ma czas przyzwyczaić się do pewnego postępowania, do pewnych myśli.

W naszym kontekście, tego języka, takie powtarzające się z przyzwolenia postępowanie czy myśl jest idealnym podłożem, by używać naszego języka w zły sposób, popełniając dodatkowe grzechy, często raniąc innych przy okazji.

Gdy trwamy w jakimś grzechu dłuższy czas, albo na jakimś punkcie często upadamy i nie podnosimy się odpowiednio szybko, to będzie nam trudniej zareagować na czas i przysłowiowo “ugryźć się w język”, pewne słowa mogą z nas wyjść tak szybko i niespodziewanie, że sami się dziwimy.

Co więc powinniśmy robić by z tego serca do ust wchodziły “dobre” rzeczy?

Dbajmy o swoje otoczenie, o to co czytamy, oglądamy, przy czym spędzamy czas.

Większość z nas ma rodziny wierzące, które są tym dobrym elementem codziennego otoczenia, ale trzeba z nimi spędzać czas…

W pracy nie zawsze mamy możliwość decydowania z kim pracujemy, ale na ile jest to możliwe, starajmy się ograniczać kontakt z tymi, którzy mają na nas negatywny wpływ, którzy mówią o rzeczach niestosownych, wyrażają się w “jadowity” sposób.

Może jest tak źle, że trzeba pomyśleć o zmianie pracy? A może trzeba zwrócić kolegom, koleżankom uwagę by przynajmniej się starali przy nas nie mówić o pewnych rzeczach, nie używać niektórych słów czy wyrażeń.

Nie zachęcam w żadnym wypadku do skrajności, nie jedni już próbowali mieć czyste otoczenia – nazywało się to KLASZTOR, nie o to chodzi. To nasze często złe otoczenie jest też po to by nas próbować, doświadczać, trzeba sobie to przemyśleć, i wyważyć tą kwestię, każdy sam dla siebie.

Zdecydowanie więcej kontroli mamy nad tym co sami czytamy, oglądamy, przy czym spędzamy czas, w co się angażujemy z własnej woli.

Czy są to rzeczy dla ducha, czy tylko dla ciała? A może wybieramy wzorce i karmimy się tym czym nie powinniśmy?

Czy poświęcamy wystarczająco dużo czasu na czytanie i rozmyślanie nad Słowem Bożym?

Ps 1:1-2: „Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą niegodziwych, nie stoi na drodze grzeszników i nie zasiada w gronie szyderców; Lecz ma upodobanie w prawie PANA i nad jego prawem rozmyśla we dnie i w nocy.”

Czy oddajemy się modlitwie?

Kol 4:2: „Trwajcie w modlitwie, czuwając na niej z dziękczynieniem;”

1Tes 5:17-18: „Nieustannie się módlcie. Za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Chrystusie Jezusie względem was.”

To powinniśmy starać się wkładać do naszego serca, do tego swojego skarbca, a nie różne inne grzeszne, ale i może nie grzeszne, ale rzeczy które nie mają korzyści dla naszego ducha…

Rozwiązanie dla drugiej z okoliczności które osłabiają nasz stan serca i prowadzą do tego że “jad wychodzi z naszych ust” , czyli to TRWANIE W GRZECHU wydaje się proste.

Trzeba przestać dopuszczać stan w którym w takim grzechu trwamy. Trzeba przerwać jego działanie, jego wpływ.

Do tego niezbędna jest jedna rzecz: POKUTA

Rz 2:3-4: „Czy myślisz, człowieku, który osądzasz tych, którzy robią takie rzeczy, a sam je robisz, że ty unikniesz sądu Bożego? Czy gardzisz bogactwem jego dobroci, cierpliwości i nieskwapliwości, nie wiedząc, że dobroć Boga prowadzi cię do pokuty?”

Boża dobroć przewiduje możliwość pokuty, tylko trzeba chcieć, trzeba z niej skorzystać.

Pokuta to dosłownie “zmiana myślenia” przerwanie swojego dotychczasowego  postępowania. decyzja o tym, że nie chcę już w ten sposób postępować, taka wewnętrzna przemiana.

Taka pokuta okazana w modlitwie, daje prawdziwą możliwość by przestać trwać w jakimś grzechu.

Żeby móc w ogóle dostrzec potrzebę pokuty trzeba karmić się Słowem Bożym, Bożymi zasadami, ale też nie być głuchymi na napomnienia czy inne sygnały jakie mogą do nas docierają, że może to co robimy nie jest właściwie.

Czyli to dbanie o swoje otoczenie, i przede wszystkim o to co konsumujemy, na co spędzamy swój czas pomaga też by mieć wiedzę i umiejętność zauważenia i poradzenia sobie z grzechem w jaki wpadamy.

Więc te dwie metody, które decydują o tym co będzie z naszego serca wychodziło na zewnątrz – są ze sobą mocno powiązane.

Przeczytajmy jeszcze klika innych wersetów, które mówią o języku.

1P 3:10: „Kto bowiem chce miłować życie i oglądać dni dobre, niech powstrzyma język od zła, a usta od podstępnej mowy.”

Ef 4:29: „Żadne plugawe słowo niech nie wychodzi z waszych ust, lecz tylko dobre, dla zbudowania, aby przynosiło łaskę słuchającym.”

Prz 15:4: „Zdrowy język jest drzewem życia, a jego przewrotność jest zniszczeniem dla ducha.”

Biblia jasno nam wskazuje dlaczego to jest takie ważne, co wychodzi z naszych ust.

Bo i tu, i we wcześniejszych fragmentach z listu Jakuba, widać co nasz język może zdziałać. Wiele dobrego, ale i wiele zła.

Nasz język czyli mowa, słowa które wypowiadamy, są podstawową formą naszego “bycia” na zewnątrz.

Bo można powiedzieć że są MYŚLI, SŁOWA, CZYNY i w nich można żyć na chwałę Boga, ale i można grzeszyć w nich.

O MYŚLACH, już trochę sobie powiedzieliśmy, bo myśli to to co mamy w sercu, to nad czym się zastanawiamy, co czytamy, co oglądamy.

A nas dzisiaj interesuje ten nieujarzmiony ster, czyli język – te SŁOWA.

Co więcej robimy w trakcie dnia? Mówię głównie o interakcjach z drugimi ludźmi, no na pewno więcej mówimy, bo nawet gdy coś robimy wobec kogoś to zazwyczaj jednocześnie wypowiadamy jakieś słowa.

Każdy z nas codziennie, w różnych sytuacjach, używa języka. Więc jest bardzo ważne, co wychodzi nam z ust.

Czy są to rzeczy miłe? Budujące dla drugich czy nie? Czy podnoszą innych na duchu?

Prz 12:18: „Nierozważnie mówić – to ranić jak mieczem, a język mądrych – lekarstwem.”

Czy jesteśmy tą solą ‘w mowie’ dla świata czy wręcz przeciwnie?

Kol 4:6: „Wasza mowa niech zawsze będzie miła, zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiedzieć.”

Czy swoim językiem chwalimy Boga czy przeklinamy? – o to pyta nas ap. Jakub.

Jk 3:9-10: „Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo Boga. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.”

Do tej pory zastanawialiśmy się nad tym jak nasz język wpływa na innych, na nasze otoczenie.

Jednak, nie tylko w ten sposób to działa, że to co jest w sercu wychodzi na zewnątrz przez język, ale też te słowa, ta działalność języka szkodzi naszemu sercu, nam samym,

Czyli nie tylko problem jest na zewnątrz, ale i do wewnątrz

Prz 12:13-14: „Zły zostaje usidlony przez grzech swoich warg, a sprawiedliwy wyjdzie z ucisku. Człowiek nasyci się dobrem z owocu swoich ust, a za dzieła swoich rąk otrzyma zapłatę.”.

Prz 21:23: „Kto strzeże swoich ust i języka, strzeże swojej duszy przed utrapieniem.”

Prz 18:20: „Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg.”

Nasze własne słowa wpływają na nas samych, “nakręcamy” się sami, rozpoczniemy coś mówić – niekoniecznie właściwego – i potem już brniemy w to dalej, tylko pogarszając swoją sytuację.

Co gorsze, może przez to co czasem mówimy, wpadamy w pewne nawyki, w pewne otoczenie, które nie jest dobre dla nas, dla naszego ducha, dla naszej wiary.

I jakby tworzy się taka pętla SŁOWA-SERCE-SŁOWA itd.

Kilka wersetów, które mówią jeszcze właśnie o języku.

Prz 26:20: „Gdy nie ma drew, ogień gaśnie; tak gdy nie ma plotkarza, ustaje spór.”

Ps 34:13: „Strzeż swego języka od zła, a swoich warg od podstępnej mowy.”

Tt 3:1-2: „Przypominaj im, aby zwierzchnościom i władzom byli poddani i posłuszni, gotowi do każdego dobrego uczynku; Nikomu nie ubliżali, nie byli kłótliwi, ale uprzejmi, okazujący wszelką łagodność wobec wszystkich ludzi.”

Jk 1:19-26: „Tak więc, moi umiłowani bracia, niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu. Gniew bowiem człowieka nie wykonuje sprawiedliwości Bożej. Odrzućcie więc wszelką plugawość oraz bezmiar zła i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was słowo, które może zbawić wasze dusze. Bądźcie więc wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie. Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze swemu naturalnemu obliczu. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Lecz kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu. Jeśli ktoś wśród was sądzi, że jest pobożny, a nie powściąga swego języka, lecz oszukuje swe serce, tego pobożność jest próżna.”

Na koniec, piękne słowa z Biblii, które powinne być takim naszym życzeniem, pragnieniem serca w tym temacie.

Ps 141:1-3: „PANIE, wołam do ciebie, pospiesz ku mnie; wysłuchaj mego głosu, gdy wołam do ciebie. Niech moja modlitwa będzie przed tobą jak kadzidło, a podniesienie moich rąk jak wieczorna ofiara. PANIE, postaw straż przy moich ustach; strzeż drzwi moich warg.”

Ps 119:171-173: „Moje wargi wygłoszą chwałę, gdy nauczysz mnie twoich praw. Mój język będzie głosił twoje słowo, bo wszystkie twoje przykazania są sprawiedliwością. Niech twoja ręka będzie mi pomocą, bo wybrałem twoje przykazania.”

AMEN

„Namówiłeś mnie, Panie! A dałem się namówić; mocniejszy byłeś niż ja i przemogłeś; jestem na pośmiech każdego dnia, każdy się ze mnie naśmiewa.” (Księga Jeremiasza 20:7)

Dla siostry Marii Tchórzewskiej-Banaś Pismo Święte było cudownym darem od Boga. Była pełna energii i gorliwości w opowiadaniu ewangelii już wtedy gdy była rzymskokatoliczką i wtedy, gdy należała do organizacji Świadków Jehowy. Później, do końca życia starała się głosić to, co rozumiała, jako najczystszą prawdę Słowa Bożego. Siostra Maria nie przestała zwiastować ewangelii także w czasie, gdy za jej głoszenie można było się dostać do więzienia lub zostać zesłanym na Sybir.

Gdy głosiły, chodząc od domu do domu z inną siostrą, weszły do pewnego mieszkania. Właściciel wpuścił obie siostry i zamknął drzwi na klucz. Zobaczyły tam jego mundur wojskowy i inne akcesoria, które świadczyły o tym, kim jest. Zwrócił się on do nich z groźbą, że nie wypuści ich dopóki nie powiedzą mu, kto je namówił do tego, by chodziły i głosiły. Gdy tak podniesionym głosem pytał: „Kto was do tego namówił?” siostra Maria otworzyła Pismo Święte i przeczytała pierwszy werset, który zwrócił jej uwagę. Był to fragment z Księgi Jeremiasza 20:7 – „Namówiłeś mnie, Panie! A dałem się namówić; mocniejszy byłeś niż ja i przemogłeś” Gospodarz uznał to za dobry żart i wypuścił ewangelistki, podkreślając, żeby już nie chodziły i nie głosiły tej nauki.

Może postąpiłby inaczej, gdyby wiedział, że siostra Maria będzie dalej opowiadać tę ewangelię jeszcze po 90 roku życia. Była znana wśród lekarzy i pielęgniarek w Bydgoszczy jako ta uśmiechnięta, pełna optymizmu pani, która z radością i przekonaniem mówiła im o bliskim już Królestwie Bożym na ziemi. Potrafiła budzić nadzieję i wzruszać, a jej promienny uśmiech zostanie na zawsze zapamiętany. 

fot. Tomasz Mikołajczyk

„Czy nie wolno grać w żadne gry komputerowe, nawet pozbawione przemocy i okultyzmu? Lubię pograć w Wiejskie Życie, Criminal Case (rozwiązujemy zagadki kryminalne, zbieramy materiały dowodowe), Pearl’s Peril, Diggy’s adventures, Tomb Raider (…)”

Pismo Święte mówi: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczne; wszystko mi wolno, ale ja się nie dam zniewolić żadnej rzeczy” (1 Koryntian 6:12). W innym miejscu: „Przeto lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1 Koryntian 10:31).

Przekaz jest jasny, to do nas należy obserwacja, czy to, co robimy, przybliża nas do Boga, czy ma pozytywny wpływ na nasz rozwój, na naszą osobowość. Do nas należy decyzja, co będziemy czytali lub w co będziemy grali. Jeżeli chcemy służyć Bogu, będziemy czuwać nad tym, by czynniki zewnętrzne pomagały nam w wiernym życiu dla Niego. Jeśli możesz powiedzieć, że takie gry przybliżają Cię do Boga, to możesz w nie grać. Nie mamy dość czasu, by stworzyć tu listę gier dozwolonych i zakazanych. Jeżeli jednak gry, w które lubisz grać, budzą w Tobie niepokój, rozkojarzenie, zły nastrój, złość, jeśli dzieją się w nich rzeczy, którymi Twoim zdaniem chrześcijanin nie powinien się „karmić”, to prawdopodobnie lepiej byłoby inaczej spędzić ten czas.

Według Księgi Przypowieści 23:7 – „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest”. Być może poniższy komentarz do tego fragmentu okaże się dla Ciebie pomocą:

Jako lud poświęcony Panu powinniśmy skrupulatnie dążyć do pozbywania się nieczystości, uważając, by nie przenikały one do naszego serca ani myśli, rozumiejąc, że jeśli to uczynią, doprowadzą do większego lub mniejszego skalania. Ktokolwiek zachowuje czystość myśli, będzie potrzebował stosunkowo mało wysiłku do zachowania czystości słów i czynów. Bez względu na to, skąd pochodzi nieczystość – ze strony świata, ciała czy diabła – najpierw musi zaatakować umysł. Jeśli zostanie tam odparta, odniesiemy zwycięstwo; a jeśli nie, trudno przewidzieć konsekwencje, jak mówi Apostoł Jakub (1:15): Pożądliwość [wszelkiego rodzaju samolubne pragnienia] począwszy [w umyśle], rodzi grzech [rozwija grzeszne słowa lub uczynki], a grzech będąc wykonany, rodzi śmierć.

Oczywiście, że istnieją gry komputerowe, które mogą być dobrą zabawą, a nawet nauczyć pewnych przydatnych umiejętności i rozwijać umysł. Nie należy więc nikomu ich zakazywać, tylko dlatego, że sami nie lubimy w nie grać. Trzeba jednak być pod tym względem ostrożnym i naprawdę dobrze wybierać, a ponadto pamiętać, że jako chrześcijanie nasz czas pragniemy oddawać Bogu: „Postępujcie mądrze, wykorzystujcie czas!” (Kolosan 4:5).

Do osobistego rozstrzygnięcia pozostawiamy tę kwestię. Jednoznacznie opowiadamy się przeciw grom brutalnym, zachęcającym do niemoralności, a także ocierającym się o demonizm i okultyzm. Istnieją lepsze sposoby, by chrześcijanin wykorzystywał swój czas.

Dodatkową pomocą może być zadanie pytanie: Czy gdyby Jezus był dziś w moim domu, zaprosiłbym Go do wspólnej gry w… [tytuł] 🙂 Jeśli tak, to sprawa jest prosta. Jeśli nie, to pamiętajmy, że chociaż nie widzimy Jezusa, On jest z nami. „A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mateusza 28:20)

BĄDŹMY BARDZO OSTROŻNI

Kiedy myślisz lub mówisz, gdy czytasz, pracujesz,
gdy śpiewasz, uciech szukasz albo spacerujesz,
by cię chronić od złego, radę ci powierzę –
żyj jak pod okiem Pana, niech ono cię strzeże.
I choć radość lub smutek ścieżki w głowie żłobi,
nie myśl nic, co byś nie chciał zdradzić Jezusowi.

I cokolwiek wyszepczesz lub na głos wypowiesz,
nie mów nic, co byś nie chciał zdradzić Jezusowi.
A cokolwiek byś czytał, choć strony powabne,
pewien bądź, że żenady nagły wyraz żadnej
nie zmieni szpetnie twojego oblicza,
gdyby Bóg powiedział: „Pokaż mi, co czytasz!”.
Czy w spokoju, czy w gniewie za pióro swe chwytasz,
nie pisz nic, czego Jezus nie miałby przeczytać.

I cokolwiek zaśpiewasz w chwili swej radości,
nie nuć nic, co by mogło Boskie ucho złościć.
I gdziekolwiek się udasz, miejsc takich unikaj,
w których: „Co tu robisz?” Bóg mógłby zapytać.
Jeśli czasem zażywasz życia przyjemności,
dla rozrywki w dniach młodych, pociechy w starości,
porzuć każdą, co z wąskiej chce cię odwieść drogi,
by Bóg pytać nie musiał: „Cóż, mój synu, robisz?”

tłum. Agnieszka Reuter