Dzisiejszy wykład poświęcony był jedności zboru w różnorodności, a odbył się w kontekście nominacji sług zboru – starszych i diakonów. Kandydatów podawaliśmy dziś, a za tydzień przeprowadzimy demokratyczne wybory. Jako społeczność kongregacjonalna, badaczy Biblii, podchodzimy do tego procesu w sposób oparty na Pismach i wspólnej odpowiedzialności.

Jedność ciała Chrystusa

Fot. Andrea Piacquadio

1 Koryntian 12:12 – „Tak i ciało jest jedno, a ma wiele członków. Wszystkie członki ciała, choć jest ich wiele, tworzą jedno ciało. Tak samo jest z Chrystusem.”

Chrystus jest Głową, a my jesteśmy Jego Ciałem. Ciało ludzkie składa się z wielu różnych części, każda z nich pełni inną funkcję, ale wszystkie razem tworzą jedną całość. Podobnie w zborze – każdy ma swoją rolę i nie wszyscy są tacy sami.

1 Koryntian 12:15-20 – „Gdyby stopa powiedziała: 'Nie jestem ręką, więc nie należę do ciała’, czy przez to nie należy do ciała? A gdyby ucho powiedziało: 'Nie jestem okiem, więc nie należę do ciała’, czy przez to nie należy do ciała? Jeśli całe ciało byłoby okiem, gdzie byłby słuch? Jeśli całe ciało byłoby słuchem, gdzie byłby węch? Ale teraz Bóg umieścił członki, każdy z nich w ciele, jak chciał. Gdyby wszystko było jednym członkiem, czy ciało byłoby pełne? Lecz teraz jest wiele członków, ale jedno ciało.”

Nie chodzi o to, aby wszyscy byli tacy sami, lecz aby wszyscy byli podobni do Pana, nie do siebie nawzajem.

1 Koryntian 12:21-31 – Każdy ma inną funkcję w ciele. Jedni są powołani do nauczania, inni do służby bardziej gospodarczej, praktycznej – ale wszyscy razem tworzą jedność.

1 Koryntian 14:40 – „Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.”

Skromność i wzór sługi

Apostoł Piotr pisał: „Ja, jako współstarszy…” – podkreślając swoją skromność i brak wynoszenia się ponad innych (1 Piotra 5:1-5).

1 Koryntian 6:19-20 – „Czy nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, którego macie od Boga, i że nie należycie już do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele.”

Rola Pisma Świętego i nauczycieli

2 Tymoteusza 3:16-17 – „Całe Pismo od Boga natchnione i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do wszelkiego dobrego dzieła.”

Cztery główne funkcje Pisma Świętego:

1. Nauczanie (doktryny)

2. Strofowanie (wskazywanie błędów)

3. Poprawianie (usuwanie wad)

4. Wychowanie w sprawiedliwości (wzrost duchowy)

Rzymian 15:4 – „Cokolwiek bowiem napisano wcześniej, zostało napisane dla naszego pouczenia, abyśmy przez wytrwałość i pocieszenie Pism mieli nadzieję.”

5. Pocieszanie (dawanie nadziei)

Słudzy Prawdy mają więc obowiązek mądrze posługiwać się Słowem, aby wspierać rozwój duchowy zboru.

Służba diakonów i demokratyczny wybór

Dzieje 6:1-5 opisują potrzebę wyboru braci do pełnienia konkretnych funkcji na rzecz innych – np. diakonów zajmujących się sprawami gospodarczymi, a nie głoszeniem słowa.

To bracia i siostry wskazują, ilu sług potrzeba i kto miał nim zostać.

Jana 15:16 – „Nie wy Mnie wybraliście, lecz Ja was wybrałem, abyście szli i przynosili owoc, i aby wasz owoc trwał.”

Nie należy stosować tego schematu do wszystkich urzędów kościelnych. Wybór apostołów był precedensem, wyjątkiem. W pierwszym wieku wybory miały charakter demokratyczny:

Dzieje 14:23 – Apostołowie ustanawiali starszych w każdym zborze (Listra, Ikonium, Antiochia), używając głosowania przez wyciągnięcie lub podniesienie ręki (gr. cheirotoneo).

Tytusa 1:5 – Tytus miał ustanowić starszych w każdym zborze, czyli przeprowadzić demokratyczne głosowanie pod swoim nadzore.

Kwalifikacje i wolność wyboru

Uchylanie się od służby bywa podobne do sytuacji Mojżesza – ktoś nie widzi siebie w roli, choć zbór chce, aby pełnił służbę. Czasem jest odwrotnie – ktoś chce służyć, lecz zbór nie widzi dla niego miejsca. Demokracja zborowa jest dobrym zabezpieczeniem.

Tytusa 1:6-9 – opisuje kwalifikacje starszego/biskupa: bez zarzutu, wierny, mający zdolność nauczania, prowadzący życie zgodne z zasadami wiary.

Tytusa 3:2 – „Nie ubliżać, nie być kłótliwym, uprzejmym i łagodnym wobec wszystkich ludzi.”

1 Piotra 5:1-5 – służba powinna być dobrowolna, z ochotą, nie dla zysku, ale jak wzór dla stada.

2 Tymoteusza 2:24-26 – „Sługa Pana niech nie wdaje się w kłótnie, lecz niech będzie łagodny wobec wszystkich, zdolny do nauczania, cierpliwy, znoszący złych, łagodnie pouczający tych, którzy się przeciwstawiają, aby Bóg im dał pokutę prowadzącą do poznania prawdy.”

Podsumowanie

Jedność zboru w różnorodności oznacza:

• Wszyscy jesteśmy częścią jednego organizmu, którego głową jest Chrystus.

• Każdy pełni inną rolę, zgodnie z powołaniem i kwalifikacjami.

• Wybór sług zboru powinien odbywać się demokratycznie, z uwzględnieniem opinii całej wspólnoty.

• Służba powinna być wykonywana w duchu skromności, dobrowolnie i z miłością.

• Pismo Święte jest naszym przewodnikiem i narzędziem wzrostu duchowego, a słudzy mają obowiązek mądrze je stosować.

Przemówienie o dużym znaczeniu, bo podkreśla, że pierwotny sposób funkcjonowania ruchu i jego krajowych oddziałów, miał być inny niż praktyka, którą przyjęto w Polsce.

Powodem nietypowego działania ruchu w Polsce – jako zarejestrowanego związku wyznaniowego ze zborami jako filiami – były m.in. totalitarne rządy w naszym kraju po II wojnie światowej (wymuszające formalną rejestrację). Jednak, gdy w kraju pojawiła się szansa na działanie w przewidziany przez założyciela sposób, Świecki Ruch Misyjny „Epifania” nie tylko nie zmienił formuły działania, ale dodatkowo wprowadził do swojego statutu więcej zapisów upodobniających go do kościoła / organizacji religijnej składającej się ze zborów i członków zborów będących formalnie członkami ruchu jako organizacji.

Zapis wykładu w wersji tekstowej:

Drogo umiłowani w Panu naszym Jezusie Chrystusie, Bracia i Siostry!

Jak już było nadmienione, że wielu mamy tutaj również obecnych polskich braci, będę przemawiał w języku polskim, a brat Wolfgang przetłumaczy na nasz język. Temat nasz, który sobie obrałem, będzie to raczej zebranie informacyjne, ponieważ wielu przesiedliło się z terenów polskich i nieraz tak jak praca Pańska prowadzona w Polsce, tak wielu myśli, że powinna być również prowadzona u nas.

My musimy jednak pamiętać, że praca w Polsce była pracą szczególną w pewnym szczególnym okresie czasu. Stąd też wyjątkowo – przypominamy sobie – brat Jolly zezwolił na rejestrację naszego Ruchu. Już w żadnym kraju na świecie Ruch Świecko-Domowy Misjonarski nie jest zarejestrowany. Pytamy się dlaczego? Ponieważ siła pracy Pańskiej dokonuje się w sercach i umysłach ludu Bożego. Praca Pańska nie jest dokonywana zewnętrznie, to znaczy za pośrednictwem jakiejś organizacji, synodów. Widzimy, my nie mamy żadnych można powiedzieć własności. [Ta praca] nie opiera się na wodzach. Ta praca nie polega na jakichś finansowych zasobach. Praca Pańska polega na umyśle i na sercach dzieci Bożych.
Czyli widzimy jest rzeczą niewłaściwą, aby w naszym kraju, gdzie panuje wolność, abyśmy dokonali rejestracji. Widzimy br. Hedman nie wyraża na to zgody. Bo nieraz u nas te myśli powstają, nieraz spotykamy się z tymi pytaniami – czy nie byłoby lepiej gdybyśmy się zarejestrowali? Widzimy jednak Słowo Boże powiada: jest to rzecz niewłaściwa. Dlaczego? Idźmy do listu Apostoła Pawła.

Apostoł Paweł w Liście do Efezów, w rozdziale 4, czytamy od wiersza 3: „Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju”. Ta jedność, która nas łączy, to jest jedność duchowa. To nie jest jedność organizacji. To nie jest jedność jakiegoś synodu czy jakiegoś wodza, ale nas jako dzieci Bożych. Pismo św. mówi: Poświęcenie jest rzeczą indywidualną. Tak samo zbór jest indywidualnym, jest panem swoich praw. Zbór jest niezależny od głównej kwatery. Jak widzimy jednostka też nie jest zależna od głównej kwatery. Jesteśmy wolni w Jezusie. Apostoł Paweł mówi: jest to jedność w duchu, w związce pokoju. To jest jedność w umyśle i sercu. Wierzę, że i taka jedność jest w Polsce. Ta rejestracja to tylko jest wyjątkowo, dozwolił na to brat Jolly, ale to jest rzecz niema, ona nie istnieje, bo decyduje narzędzie Pańskie w Polsce. Tam nie decyduje Zarząd. Nie on decyduje ponad zborami. To jest rzecz tylko niema. Coś podobnego jak za życia brata Russella. U nas jest to jednak niepotrzebne. My dziś rozumiemy, że jest to jedność umysłu i serca. Że to tak jak w rodzinie cielesnej. Czy tam jest potrzebne, aby dokonać jakiejś pracy, żeby iść do urzędu i się rejestrować? To przecież jest niepotrzebne, by ojciec, synowie, córki się rejestrowały. Tam jest jedność serca, jedność umysłu. Inaczej mówiąc to, co nas łączy. Czytamy od wiersza 4: „Jest jedno ciało, jeden duch, jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nade wszystko i we wszystkich i po wszystkich.” Co za piękna jedność duchowa. A co mówi nam Stary Testament? Czytajmy 3 Księgę Mojżeszowa, 18 rozdział, czytamy od wiersza 1 do 3 – „Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza mówiąc: Mów do synów izraelskich i rzecz im: jam jest Pan, Bóg wasz, według obyczajów ziemi egipskiej, w której mieszkali nie czyńcie, ani według obyczajów ziemi chananejskiej, do której ja was prowadzę, nie czyńcie, a w ustawach ich nie chodźcie.”

Chodzimy według przykazań Bożych. Nasza nazwa: Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie jest nazwą jakiejkolwiek organizacji, nie jest nazwą jakiego ciała, które panuje nad zborami. Brat Russell używał tę nazwę jako Świecko-Domowy Ruch Misjonarski jako nazwę naszej działalności. Szczególnie działalności publicznej. Dlatego brat Johnson przyjął tę nazwę, przecież ona nie jest nazwą jakiejś organizacji, ale działalności. Pytamy się: jaka jest nasza działalność? Otwórzmy Słowo Boże -2 List Ap. Pawła do Koryntian 5:20 – „Przetoż na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy, jakoby was Bóg upominał przez nas, prosimy na miejscu Chrystusowym, jednajcie się z Bogiem!” Apostoł Paweł nie zwraca się tu do osób światowych. On mówi: „na miejscu Chrystusowym”. Niektóre tłumaczenia mówią o „posłańcach”. Przecież widzimy jest tu mowa o poświęconych, ofiarowanych Bogu na służbę. Apostoł mówi o takich, którzy zawarli przymierze z Bogiem. Którzy mają stanowisko przed Bogiem jako poświęceni. Jak słyszeliśmy, którzy rozwijają się pod ziemskimi zarysami Przymierza Abrahamowego pod przysięgą. Tacy jako Młodociani Godni i jako niby-wybrańcy, oni pod tym przymierzem, pod tymi zarysami ziemskimi, oni nie stoją na próbie życia lub śmierci, bo ziemskie zarysy Przymierza Abrahamowego nie dają życia wiecznego. Te przymierze daje tylko pewne stanowisko przed Bogiem. Przymierze, które udzieli nam życie, to jest przymierze Ketury w przyszłości. Ale widzimy to stanowisko, jakie mamy przed Bogiem, jak mówi ap. Paweł: „Na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy”. Pan nas zaprosił do tego poselstwa, myśmy przyjęli to zaproszenie i nikt nie został przymuszony z nas, aby być tym przedstawicielem. My jesteśmy wszyscy ochotnikami, dlatego nasza praca dokonuje się ochotniczo. Nasze wydatki, nasze sprawy finansowe, które mamy. To wszystko dokonuje się dobrowolnie. Nic pod przymusem. I dlatego widzimy: Słowo Boże pokazuje nam, że my szczególnie mamy taką potrójną misję w poselstwie na miejscu Chrystusowym. Jest to po pierwsze posłannictwo względem Boga i Chrystusa. Drugie – jest to posłannictwo względem samego siebie. I posłannictwo względem świata. Cóż mamy czynić w tym posłannictwie względem Boga? Apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntów, w 10 rozdziale i 31 wierszu mówi tak: „Przeto lub jecie, lub pijecie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie.” Nasze oczy na chwałę Bogu. Nasze wyrozumienie ma być ku chwale Bożej. Nasze uszy, nasz posłuch wiary. Zawsze chętny na to, co Bóg mówi. Nasza szyja, nasza wola. Martwa, oddana Bogu. Czynimy wolę Bożą! Nasze ręce, nasza działalność, ku chwale Bożej! Jak wygląda nasze postępowanie w prawdzie? Nasze nogi. Ku chwale Bożej! Słowa nasze? Zawsze ku chwale Bożej. Czy to nie jest piękna misja? Dziękujmy Bogu i Chrystusowy, że jesteśmy tym, czym jesteśmy. Popatrzmy – działalność względem samego siebie, obejmuje potrójne posłannictwo. Po pierwsze, musimy się doskonalić w każdym słowie i uczynku. Po drugie, odłączać się od tych, którzy popadli w ciężki błąd, jak również, którzy popadli w ciężkie grzechy. I trzecie, to są sprawy interesowe. Gdy patrzymy na to posłannictwo w pierwszym znaczeniu – doskonalić się w każdym słowie i w każdym czynie. To ono znów obejmuje w sobie trzy rzeczy. Apostoł Paweł powiada – po pierwsze – musimy się oczyszczać w duchu i w ciele. Każdy z nas to odczuwa, że kiedy przyszliśmy do prawdy, zdajemy sobie sprawę, że to nie jest tak, jak to w nominalnym chrześcijaństwie niektórzy myślą. Którzy przyjmują chrzest i myślą, że kiedy wejdą do wody, oni tak są do tego przygotowani, jakby woda była cudem, jakimś cudownym środkiem. Że on kiedy będzie zanurzony i wyjdzie z tej wody, on już będzie prawie świętym, już się nie będzie gniewał, nigdy nie zgrzeszy w życiu. Ale tak jak Petryczko, brat starszy u nas w zborze, mówił, że niektórzy myślą: już taki aniołeczek, skrzydełka i tylko „frrrryyy”, już jest w niebie. Ale później, gdy patrzy na swoje codzienne życie, gdy wyszedł z tej wody. A jak go diabeł uderzy. A jak go ciało uderzy. A jak go świat uderzy. I później spojrzy na swoje nogi, na to postępowanie. To patrzy buty utracił, a tu kopyta diabelskie. A spod nogawki mu ogon diabelski wychodzi. Zachował się nieraz jak diabeł. Czyli że jest to niemożliwe w momencie się stać świętym. Tu się trzeba doskonalić. Najpierw, jak mówił apostoł Paweł, w umyśle musi zacząć się zmiana myśli. Muszą wtedy uczucia inne powstawać w naszych sercach. Zaczną się wyrażać inne słowa z naszych ust. Nasze czyny stają się inne. Nasze nogi podobnie, nasze postępowanie. Oczyszczamy się od zmazy ciała i ducha. Później mamy następny krok. Widzimy, że my nie sami zostaliśmy zaproszeni. Ale takich jest więcej. Nieraz w miejscowości, w Wuppertalu, jest duża liczba, tak samo myśli, tak samo rozumie. To znaczy są w jedności tej prawdy, która nas połączyła. Ale chcemy, bo to jest poselstwo, aby i z kimś się podzielić tą prawdą. Czyli musimy teraz zacząć pracować, ażeby i drugich przyprowadzić do tej prawdy. Przyprowadzimy jednak tylko takich i starajmy się przyprowadzać takich, którzy tęsknią za prawdą, którzy tę prawdę szukają, których Bóg już obudził z tego snu. Apostoł mówi: ten cały świat to sypialnia, wszyscy śpią, ale my nie wiemy, kogo Bóg tam już obudził w tej sypialni. Dlatego musimy iść od jednej sypialni do drugiej i głosić tę ewangelię. Ale jak widzimy, że w tym pokoju ktoś chrapie to nie ma sensu, żeby mu coś powiedzieć. Ale jak widzimy, że ktoś tam jest obudzony, a my mówi, a ktoś pyta: co ty mówisz? Ty powiedz jeszcze coś. Do takich głosimy ewangelię. Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie rości sobie dziś pretensji ani nie czyni wysiłków, żeby dziś nawrócić świat. My tylko dajemy świadectwo prawdzie. My nawet nie marzymy, żeby jeden kraj nawrócić. A ja nawet nie mówię, że całe Bad Ems nawrócę. Bo ani jednego świadka nie mogę nawrócić, taki jest uparty ten świadek, a ja też uparty. Stale się spotykamy i dyskutujemy. On mi ostatnio powiedział, że mam więcej o królestwie głosić, a nie o takich rzeczach, czy Adam wstanie czy nie wstanie, to nie jest takie ważne. I uciekł mi z dyskusji. I jeszcze z dalsza zawołał: mam więcej o Królestwie głosić! Nie wypadało mi znowu głośno krzyczeć za nim. Ale przed trzema dniami widzę: stoi. I widzę uśmiecha się do mnie, to ja się też uśmiecham i podchodzę do niego i mówię: chcę Ci bracie coś powiedzieć, ja też głoszę o królestwie. Ale jest różnica pomiędzy tym królestwem, które ja głoszę, a które ty. Bo ja głoszę o Królestwie Bożym, a ty głosisz tylko o Królestwie dla Świadków Jehowy. Bo jak ktoś do was nie przyjdzie – zginie. Ty głosisz tylko o królestwie dla świadków. A przecież Jezus mówi: on gładzi grzechy całego świata. Spojrzał, powietrze chwycił i zamilkł. Powiedziałem mu: szczęśliwego dnia, jak to się po niemiecku mówi, i tak żeśmy się rozeszli. Dzisiaj głosimy prawdę żeby wybrać lud imieniowi Bożemu. To nasienie Abrahamowe i jeżeli będziemy wierni w naszym powołaniu, będziemy się oczyszczać, będziemy głosić tę prawdę, to względem samego siebie mamy jeszcze ważną pracę do wykonania.

Apostoł Paweł w Liście do Rzymian, 8 rozdział, a 29 wiersz mówi po co w ogóle nas Bóg powołał. „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi syna jego, żeby on był pierworodnym między wieloma braćmi.” Czyli widzimy główna praca – rozwinąć charakter na podobieństwo Chrystusowe. Bracia, ile to pracy kosztuje. Ile razy się potykamy. Ale dzięki Bogu zawsze wstajemy. A z biegiem naszego poświęconego życia tych upadków jest coraz to mniej. I za to jesteśmy Bogu bardzo wdzięczni. Odczuwamy w sercu tę radość, pokój w umyśle. Patrzymy i widzimy Jezusa na krzyżu, którzy pomaga nam w tej trudnej walce nad rozwinięciem charakteru. Przecież charakter to nic innego tylko nasze codzienne nawyki. Te nasze przyzwyczajenia. One tworzą ten nasz charakter. Czy to nie jest piękne, gdy stają się coraz więcej świętymi? Patrzymy jak pijak leży, a przecież przed laty myśmy tak leżeli. I patrzymy na niego: biedaku, co z ciebie ten płyn zrobił, ale jego nie potępiamy, tylko litujemy się nad nim. Ale potępiamy to zło, tę przyczynę tego. I widzimy, my tego nigdy już nie będziemy czynić, aby się upijać w życiu, nie będziemy palić papierosów, bo wiemy – to nas tylko upadla. Patrzmy co narkotyki dzisiaj z ludzi robią. Patrzmy co grzech uczynił i co czyni z ludzi. Patrzmy co błąd czyni z ludzi. Obojętni na to, co Biblia powiada, to nieważne! To czyni błąd – zatwardza. Nie pozwala trzeźwo myśleć. Są duchowo pijani. I stąd też druga działalność nasza – odłączać się od takich, którzy popadają w ciężkie błędy. Apostoł Paweł mówi: niczego się nie dotykajcie, co jest nieczyste. Czy to – widzimy – w słowie, czy to jest w uczynku. Czy to jest jakiś grzech światowy, samolubny, czy to jest błąd, czy to grzech, gdy ktoś trwa w tym uparcie. Nie daje się widzimy z tego zła wyciągnąć. Mamy się od takich odłączać.

I trzecie, są to sprawy interesowe / gospodarcze. Po pierwsze – co rozumiemy pod tymi sprawami interesowymi? Musimy zachować czystość nauki i doktryn. Czystość nauki i zarządzeń. Niektórzy myślą, że wystarczy mieć tylko wiedzę. Wielu widzimy posiada głęboką nieraz znajomość prawdy, ale niestety są wielkim zerem w zarządzeniach Pańskich i jeżeli przypatrujemy się, jeżeli ja patrzę z punktu mojego życia poświęconego to więcej braci utraciło stanowisko swoje z powodu grzechów przeciwko zarządzeniom, aniżeli przeciwko prawdzie. Ja spotykałem w Polsce takich braci, którzy zostali ze zboru wyłączeni, oni dalej studiują prawdę, cieszą się z prawdy, mówią: to jest piękna prawda. Ale kiedy się pytam: to dlaczego nie żyjesz zgodnie z tą prawdą? Dlaczego nie postępujesz tak jak mówią zarządzenia prawdy? Przecież ty nie możesz w takim grzechu żyć, jak mówisz, że to jest taka piękna prawda. Co mówi słowo Boże? „Cóż Ci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a widzisz złoczyńcę i bieżysz z nim”. Jeśli my przyjęliśmy zaproszenie, w naszym umyśle dokonuje się zmiana. W naszym sercu dokonuje się zmiana. Uczucia, nasze pragnienia. Nasze dążenia. Stają się inne. Czyż to nie jest cudowne? I patrzymy, widzimy, że drugi brat też tak myśli. Też widzimy – wyrwał się z tego łańcucha grzechów, samolubstwa, światowości i chce również w tej czystości nauk i jej zarządzeń służyć Bogu. I to nas złączyło w zgromadzenie. Jesteśmy tu niezależni. I musimy pamiętać, żeby tej czystości nie utracić. Nie dajmy się skusić przez „onego złego”, który powiada, że mały grzech nie jest ważną rzeczą: możesz trochę skosztować. Bracia, jeśli widzimy jakiś potężny słup na drodze, to ja przez niego nie padnę, ja go ominę, ale mały kamyczek wystający, a nie zwrócę uwagi na niego, zahaczę i leżę jak długi. Takie są małe grzechy. „Tępcie małe lisy”. Dlaczego mamy małe lisy tępić? Bo małe lisy podkopują winnice, a ich przysmakiem są korzonki winnicy. A kiedy je podgryzają – winnica usycha. I te mały lisy to są małe grzechy, które podkopują naszą winnicę i wtedy usychamy. Miałem takie doświadczenie w Poznaniu. Nocowałem u brata, który hodował lisy. I byłem przy tych młodych lisach. Mówię wam – jak przytulnie wygląda taki mały lis! Patrzyłem na niego, on tak patrzył litościwie na mnie, jakby mnie błagał tymi oczami: zbliż się do mnie, pogłaskaj mnie, przychodzi tak do tej kratki i tak mnie błaga, tak jak ten mój Azor fałszywy, też mam takiego psa, tak samo. Brat Obajtek wie jak Dina warczy, a jak patrzy miłosiernie. Ja chciałem tego liska pogłaskać. I on też tak mile patrzy. I kiedy chciałem to jak magnes mnie przyciągał ten lisek. Ja go chciałem pogłaskać. Ten brat doskoczył: nie czyń tego, bo ci palec ugryzie. Takie są młode lisy, a tak przyjemnie wyglądają. Jak myślicie: czy grzech przyjdzie do mnie jak kaktus? On przyjdzie jak taka Madame Butterfly: „tak, tak”; tak grzech przychodzi ubrany. On ma tak miłe słówka, on i aniołów zwiódł, a my jako ludzie niedoskonali, miejmy to zawsze na uwadze. Taka jest moc grzechu. Dlatego widzimy: odłączmy się od tych rzeczy złych. Musimy trzymać się czystości nauk i ich zarządzeń.

Mamy do załatwienia sprawy interesowe, zebrania, musimy ułożyć sobie prace. Musimy wybierać sług zborowych –starszych, zborowych. My dzisiaj w niektórych dziedzinach pracy jesteśmy prawie nieczynni. Będziemy to widzieć w naszej ostatniej jeszcze czynności. Dlatego też pamiętajmy jak ważnym jest posłannictwo względem samego siebie. Posłannictwo jest również jak mówiłem względem świata.

To posłannictwo względem świata ma swoją podwójną działalność. Po pierwsze – dać świadectwo światu. Odnośnie: grzechu, sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. I druga czynność – to jest karcić świat. Z powodu: grzechu. W odniesieniu do gwałcenia sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. Popatrzmy jaką piękną działalność mamy. W niedługim czasie wyjdzie „Teraźniejsza Prawda” w tym kierunku. Mamy piękną działalność – wydać świadectwo światu. Czy mamy pracę kolporterską, pracę ochotniczą, pracę strzelecką? Popatrzmy – mamy wiele literatury, bo przecież działalność naszej głównej centrali, ona nie opiera się na tym, aby nami rządzić, ale ona dostarcza nam tego materiału, tej prawdy. Widzimy Bóg tak cudownie urządził, aby zachować tę czystość nauk i czystość praktyk. On nie udziela jej przez organizację. On nie udziela też czystej prawdy przez kościoły nominalne, przez jakichś wodzów, którzy panują nad swoim ludem. To jest coś podobnego, jeżeli coś potrzebujemy, jakąś znajomość odnośnie przepisów i prawa, to przecież nie idziemy wprost do króla. To nie idziemy do króla wprost. Ale idziemy – popatrzmy – do urzędnika, do urzędu. Jak mamy sprawę z samochodem, nie wiemy, idziemy do urzędu. Tak samo Bóg postanowił jednych jako tysięczników, setników, dziesiętników nad ludem swoim, ale nie w tym znaczeniu, żeby panowali teraz. Ten urzędnik też nie panuje, nie jest prawodawcą. Tak widzimy słudzy też nie panują, a szczególne narzędzie Pańskie. Gdy obserwujemy historię wieków Starego i Nowego Testamentu nigdy Bóg nie działał przez organizację, ale zawsze na czasie powoływał jednostki, a przez nich udzielał prawdy innym. Popatrzmy jak to nie podobało się niektórym wodzom już tam w Izraelu, gdy Bóg tylko przez Mojżesza przemawiał. Co mówił Natan, Kore, Abiron? Tylko przez Mojżesza? A czy my takich dziś nie słyszymy? Pytam się nieraz: jak ktoś może mieć tę siłę lub jak ktoś może w ogóle wyrazić się i to nieraz w mocy: Brat Russell się pomylił! A to tylko dlatego, bo nie myśli tak jak ja, tę sprawę rozumie. Ja już nieraz to braciom powtarzałem. Dzisiaj najważniejszą jednostką na świecie, którego Bóg najwięcej miłuje, jest brat Hedman. Przez niego Pan udziela nam prawdy. I tak jak mówi słowo Boże: gdy Mojżesz stał przed Panem, to wtedy Bóg mówi: nie tobie się sprzeciwiali, ale mnie. A przecież oni nie sprzeciwiali się Bogu ale Mojżeszowi. Oni myśleli, że Mojżesz jest uzurpatorem. Popatrzmy – Bóg stał po stronie Mojżesza. I tacy szemracze zostali ukarani. Tak jest również i w obecnym czasie. Narzędzie Pańskie to nie władca nad nami. To tak jak ta królowa w tym ulu. Ona się nazywa królową, ale czy ona panuje? Ona nie ma władzy nad ulem. Ona jest tylko matką, ona ich karmi, przygotowuje, żeby ten rój nie wymarł. Popatrzmy – Pismo św. mówi: przypatrzcie się również i szarańczy: nie mają wodza, a hufem idą [Przyp. 30:27]. Widzimy – główna praca naszej centrali to wydawanie literatury i ile tysięcy czasopism, tomów, wychodzi z naszej centrali. To wszystko żeby nam pomóc zachować czystość doktryny i nauk. Czyż to nie jest piękne wydać takie piękne świadectwo teraz o tej prawdzie? Mamy tę okazję, wyjdźmy nieraz na ulicę, weźmy tę ulotkę. Po co kombinować nieraz o tak drobnych nieraz sprawach. Czy teraz mamy dyskutować nad tym czy ja mam powiedzieć List do Koryntów, Koryntczyków czy Koryntian? Bo z tym pytaniem spotkałem się i cały wieczór nad tym dyskutowali i kłócili się między sobą bracia w jednym zborze w Polsce. I jeden drugiemu zarzucał, że się niegramatycznie wyraża. I pytali mnie co ja o tym myślę. I ja mówię: wiecie co, mnie to obojętnie, czy to do Koryntów, Koryntian czy Koryntczyków. Po pierwsze nie mogę wam na to z punktu gramatyki całkowicie odpowiedzieć, ale chciałbym gdyby to możliwe, żebyście się zapytali, żeby tu stanął ten profesor, który tłumaczył tę Biblię i nazwał to do „Koryntów”. Oni są profesorami w tym kierunku, to dlaczego oni to tak tłumaczyli. Czyli widzimy: to nie jest takie ważne. Dlatego my mamy się trzymać nauk, apostoł Paweł mówi: nie mamy się kłócić odnośnie słów. My mamy się o tę zawartość. Ta prawda nas łączy. I widzimy tę cudną prawdę głosimy. Światu mamy dać to piękne świadectwo. Co to jest grzech, co to za wyniki z powodu grzechu, czyż nie jest pięknie temu światu wyjaśnić jaka jest sprawiedliwość Boża? Jaka ona inna jest – to jest miłość! A nie jak ta dzisiejsza sprawiedliwość. Bo dzisiaj, ja to zawsze mówię, najwięcej gwałci się słowami. Bo tam gdzie najwięcej nieprawości to się określa to sprawiedliwością. Czasopismo co najwięcej kłamało to się nazywało „Prawda”. Ci co się nazywają „duchowni” to są najwięcej „cieleśni” itd.itd. Najwięcej słowa są gwałcone. A takie duże tytuły widzimy. Mamy możność o tym świadectwo dać. A o przyszłym sądzie? Czy tak jak ten świadek mówi? Jak ktoś nie przyjdzie wszyscy zginą? Słowo Boże mówi: radujcie się wszystkie drzewa! Ziemia! Radością! Wszyscy mają się cieszyć, bo zbliża się Królestwo. Takie wspaniałe królestwo głosimy. Wydajemy piękne świadectwo światu. A jak mamy strofować ten świat? O, ja myślę, nie czyńmy tego słowami. Bo tym wielkich wyników nie osiągniemy. Bo jak spotkamy jakąś nieładną niewiastę, a gdybyśmy jej powiedzieli: jeszcze tak brzydkiej kobiety nie widziałem w świecie, to ja nie wiem czy my dużo zdziałamy. Kto wie czy byśmy coś nie oberwali. Jak nie ręką to słowem. Czyli widzimy, my możemy karcić, strofować świat, ale czyńmy to naszym życiem, przykładem w myślach, przykładem w słowach, przykładem życiem naszym, postępowaniem. Starajmy się to świadectwo dzisiaj wydać, mamy ten przywilej to świadectwo wydać światu. I żeby tę pracę dokonać – tę misję względem Boga, samego siebie i świata, żeby się w tym kierunku poduczyć i zachęcić zgromadziliśmy się tu dzisiaj. Czyli widzimy jest to ta jedność ducha, jedność serca, dlatego jest niepotrzebne żebyśmy się rejestrowali u nas w naszym kraju. Ale żeby tę pracę lepiej wykonać, cośmy uczynili? Mamy konto bankowe założyliśmy na tę działalność publiczną i dokonujemy pracy ochotniczej, i jeżeli będą wpływać fundusze, będziemy wydawać literaturę. Ja mam takie życzenie, obym jeszcze żył, kiedy wydamy mannę w języku niemiecki, a później jeszcze dalsze części tej literatury. Dlatego myślmy o tym, abyśmy nie tylko pamiętali o sobie, pamiętajmy, my jesteśmy tylko szafarzami tego co posiadamy i czym jesteśmy. Przypominam sobie, kiedy jednemu bratu było stawiane pytanie i kiedy jeden brat go zapytał: ile ty miesięcznie dajesz na pracę Pańską? Wiecie co on odpowiedział temu bratu? Ja już nie mam nic Panu dać, ja mu wszystko poświęciłem przy poświęceniu. Nic nie jest moje. Ja tylko jestem szafarzem dóbr Pańskich. Przyjdzie królestwo Boże i Pan Cię zapyta: co robiłeś z moimi pieniędzmi? Co robiłeś z moim ciałem? Co robiłeś z moim ubraniem? Z moim ustami? Oczami? Rękami? Nogami? Musimy sami sobie na to odpowiedzieć. Jaki materiał Bogu poślemy, taki dom nam Bóg postawi. Dlatego służmy Panu, starajmy się w dalszym ciągu to stanowisko przed Bogiem jako poświęceni okazać Bogu jako wierni. Chociaż nie jesteśmy na próbie do życia, ale jesteśmy na próbie sprawiedliwości, na próbie wiary, na próbie posłuszeństwa. Starajmy się wiernie służyć Panu. Wielbmy przede wszystkim Boga i Chrystusa. Umierajmy w tej służbie na każdy dzień. A wierzę, że Bóg obficie nam wynagrodzi życiem wiecznym, a tego wam wszystkim z całego serca życzę i sam pragnę.

Nagranie wykładu brata Jana Łagowskiego z konwencji ŚRM „Epifania” w Suścu, 17 lipca 2005 r. Mówca uważa, że wspólne badanie Biblii przez społeczność to najlepszy sposób zdobywania wiedzy:

—–
Dla lepszej jakości audio proponujemy plik mp3 poniżej: 

—–

Oczywiście, ta największa korzyść zależy od zrozumienia i przyjęcia pewnych zasad i metod dotyczących samych badań.

Warto pamiętać, że niemożliwe jest zrozumienie trudniejszych zarysów proroczych, typicznych i doktrynalnych Pisma Świętego bez wykładni, bez dodatkowej pomocy. Widzimy to w scenie dworzanina etiopskiego i Filipa na drodze z Jerozolimy do Gazy:

„Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten [w swoim wozie] czyta proroka Izajasza: «Czy rozumiesz, co czytasz?» – zapytał. A tamten odpowiedział: «Jakżeż mogę [rozumieć], jeśli mi nikt nie wyjaśni?» I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim.” (Dzieje Apostolskie 8:30-31)

Potrzebujemy pomocy Bożych sług w zrozumienu pewnych trudniejszych myśli. A z drugiej strony, tylko to staje się naszą prawdą, co sami zrozumiemy z Biblii i co sami możemy oprzeć bezpośrednio o Słowo Boże.

Jak więc najwięcej skorzystać z badania Biblii wspólnie? Na czym polega bereańskie lub beriańskie studiowanie Pisma Świętego?

Więcej w wykładzie, a tutaj tylko kilka porad do takich studiów:

* Każdy powinien być dobrze przygotowany do badania. Nie ma cudów bez przygotowania. Te przygotowania powinny dotyczyć prowadzących i uczestników spotkania.

* Powinniśmy unikać zbyt długiego rozwlekania myśli. Niewłaściwe są „kluby dyskusyjne” wewnątrz zboru, które nie pomagają zrozumieć głównego tematu.

* Każdy powinien odpowiadać do tematu, a nie toczyć dyskusji i sporów z innymi wypowiedziami.

* Pomoce, podręczniki biblijne z czasem powinny być częściej zamknięte niż otwarte. Po dobrym przygotowaniu jest to możliwe. Powinniśmy za to mieć otwartą Biblię i przed spotkaniem przygotować jak najwięcej fragmnetów Pisma, które dotyczą omawianego tematu.

Część pierwsza jest dostępna tutaj:
Pastor Russell a Świadkowie Jehowy – część 1

Click here to see English version.

Adam Urban od lat związany jest z grupami badackimi i od lat studiuje nauki Pastora Russella, mając dostęp do jego wszystkich dzieł, nie tylko do tych dostępnych po polsku, lecz także tych oryginalnych, angielskich. Wygłosił setki wykładów, głownie w Polsce, lecz także w USA i Niemczech.

Druga część wykładu także jest już dostępna:
Pastor Russell a Świadkowie Jehowy – część 2

Click here to see English version.

Adam Urban od lat związany jest z grupami badackimi i od lat studiuje nauki Pastora Russella, mając dostęp do jego wszystkich dzieł, nie tylko do tych dostępnych po polsku, lecz także tych oryginalnych, angielskich. Wygłosił setki wykładów, głownie w Polsce, lecz także w USA i Niemczech.

Kliknij tutaj, by wysłuchać drugiej części wykładu.

W takim ujęciu to nie miejsce jest kościołem, ale kościół to sami ludzie, których łączy Chrystus, ich Zbawca i Nauczyciel.

Kościół – tak naprawdę greckie słowo ἐκκλησία [eklezja] oznacza grupę ludzi „wezwanych”, w tym wypadku wezwanych, by oddać się na służbę Bogu. Do takich ludzi święty Paweł pisał: „Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień”.

To wszystko wyżej wcale nie znaczy, że nie są potrzebni bardziej zaawansowani uczniowie w szkole Chrystusa, którzy pomogą nam w naszych studiach Biblii. Mogą to być żywi ludzie, a mogą to być książki, które zostawili inni i w których znajdujemy wyjaśnienia tego, czego nie potrafiliśmy sami zrozumieć.

Uczeń Jezusa ma być łagodny i chętny, by ktoś ktoś pomógł mu poznać Ewangelię lepiej. Jednak jeśli każdy nie studiuje Biblii sam dla siebie i jeśli każdy nie stara się podnosić siebie i drugich w wierze, to słabnie nie tylko on sam czy ona sama, ale też całe zgromadzenie.

__________
PS: ten wpis nie jest po to, by zniechęcić kogoś do kazań, wykładów czy bardziej odświętnych nabożeństw. Wszystko jednak musi mieć swoje miejsce. „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” – mówi Jezus.

Pytanie: „Jak rozumieć Efezjan 4:11-14?”

Odpowiedź: Myślę, że przede wszystkim mamy tutaj Boży cel, by Jego lud wzrastał w Chrystusie i żeby umacniał się w Bożej prawdzie. W tym celu Bóg przygotował pewne pomoce. Pierwsza i najważniejsza pomoc to apostołowie. Myślę, że chodzi tutaj o dwunastu, bo ich nauki pozostawione w Nowym Testamencie to natchniony przekaz. Nauka Pana Jezusa i apostołów to jedyna podstawa, która chroni przed różnymi niezgodnymi z Biblią naukami i sposobami działania. Np. apostoł Paweł przestrzegał, by nie dawać się pociągnąć za naukami niezgodnym z tym, co wcześniej zostało podane (Galatów 1:8). Jednak poza apostołami Bóg zamierzył jeszcze innych sług, którzy mieli usługiwać (tu podkreślam: usługiwać, ale nie panować nad współwierzącymi).

Biblia nie jest podręcznikiem, który byłby napisany w uporządkowany sposób, nie omawia po kolei poszczególnych zagadnień od najprostszych i nie przechodzi do coraz trudniejszych, jak np. podręczniki szkolne. Ta nauka jest podana „trochę tu, trochę tam” (Izajasza 28:10) i dlatego potrzebni są ludzie, którzy ułatwią wierzącym zrozumienie różnych tematów, zwłaszcza tych, które są na dany czas potrzebne. Myślę, że mamy dobry wzór w podejściu, które okazali mieszkańcy Berei. W Dziejach Apostolskich 17:11 jest napisane, że „przyjęli oni słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają” lub jak podaje przekład Biblii Tysiąclecia: „czy istotnie tak jest” (czy to czego naucza głosiciel zgadza się z Pismem Świętym).

Takie podejście wydaje mi się dobre także dzisiaj, tzn: chętnie sprawdzać podawane nauki od tych, którzy dają dowody zdrowej wiary, która daje dobre owoce. Jednak we wszystkim uważać, że tylko Biblia to natchnione Słowo Boże. Bo w końcu:

„Całe Pismo natchnione przez Boga jest pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany” (2 Tymoteusza 3:16-17)

Jedyni więc ludzie, których potrzebujemy jako wierzący, to ci, którzy pomogą nam zrozumieć, co już jest zawarte w Biblii i jak w obecnym czasie możemy to zastosować.

(ws)

Bądźcie jednak tak upewnieni, aby każdą inną ewangelię od tej, która jest oparta na ukrzyżowanym Chrystusie, odrzucić jako fałszywą, nawet gdyby wam ją głosił sam anioł z nieba (Galatów 1:8). Wszystkie ewangelie, które odrzucają krew (śmierć) Chrystusa jako podstawę pojednania i błogosławienia nie pochodzą od Boga bez względu na to, kto je przedstawia, i jak miłych używa słów, aby je wam przekazać. Pochodzą one od wielkiego przeciwnika i zwodziciela, diabła, bez względu na to kim mogą być jego chętni lub nieświadomi agenci albo jakiekolwiek jego agencje.

Lecz unikajcie błędnego poglądu tych, którzy uważają, że modlitwa zastępuje badanie. Modlitwa może i powinna współdziałać ze studiowaniem Słowa Bożego, lecz nie może zajmować jego miejsca w większym stopniu, niż podczas studiowania matematyki czy astronomii. Tak więc gdy czujecie się zachęceni przez duchowe lenistwo, nawyk lub cokolwiek innego, aby modlić się do Boga o udzielenie wam znajomości Jego Słowa i planu bez cierpliwego, sumiennego badania i korzystania z różnych, zapewnionych przez Niego pomocy, to pomyślcie, że nie macie prawa prosić Boga, by w cudowny sposób, według waszego uznania dał wam to, co już udostępnił w inny sposób, wybrany przez Niego. Zanim poprosicie Boga, aby dokonał cudu dla nauczenia was zastanówcie się również nad tym, że powinniście nauczyć się posłuszeństwa oraz tego, że On powiedział do was i do nas wszystkich „staraj się” (2 do Tymoteusza 2:15), „badajcie Pisma” – Jana 5:39.

_____________
Źródło: „Sztandar Biblijny” nr 123, s. 38

WERSJA AUDIO [download]:

WERSJA TEKSTOWA: 

Fred Astaire w scenie z filmu „Królewskie wesele”

Pozdrawiam Braci i Siostry od mojej żony Patricii i moich synów Johna i Joshuy. Chciałbym powiedzieć Wam troszeczkę na temat Pensylwanii, gdzie mieszkam. Mieszkamy około 8 mil (12 km) poza centrum. Pensywalnia to ładny stan. Ma bardzo różnorodną scenerię. Powierzchnia to 120 tys. kilometrów. Z lewej do prawej strony 446 km, a z góry do dołu 272 km. Philadelfia położona jest jakieś 4500 km od zachodniego wybrzeża Kalifornii. Nazwa oficjalna to Wspólnota Pensywalnii. Ten stan został założony przez człowieka o nazwisku William Penn.

William Penn był kwakrem i pacyfistą i traktował on Indian, z którymi się kontaktował z godnością i szacunkiem. Pensylwania pierwotnie nazywała się „Las Penna”. Znano ją także jako „Sylvania” czyli „Las”. Związki Penna z Indianami tam mieszkającymi polegały na przyjaźni i szacunku. On nie próbował wykradać ziemi tym ludziom. Współpracował z nimi. Kwakrzy bowiem dobrze rozumieli to jak postępować z tymi, którzy są prześladowani. Ponieważ kwakrzy nie żyli zbyt dobrze z purytanami.

Zawarcie traktatu z Indianami

William Penn odgrywa bardzo ważną rolę w historii tego kraju, choć spędził tutaj tylko cztery lata. William Penn jako kwakier jest częścią dumnej historii kwakrów, którzy mieli wkład w historię tego stanu oraz innych krajów.

Mój temat to: Ślady stóp na suficie. Bracia Adam, Wiktor i ja mieliśmy dyskusję jak najlepiej przetłumaczyć te odciski stóp. Ustaliliśmy, że będziemy to tłumaczyć jako but. Odciski stóp czyli odciski buta. Co to ma wspólnego z czymkolwiek? Moja żona i ja lubimy chodzić do miejsca w Pensylwanii o nazwie Skippack. Jest to jakiejś 25 mil od naszego domu. Miejsce nazywa się „Basta Pasta”. Jest to włoska nazwa. Wiesz, że w menu znajdziesz dużo makaronu. Usiedliśmy przy stole na otwartej przestrzeni, w takim aneksie, dobudówce i złożyliśmy zamówienie. Zwyczajowo, kiedy gdzieś jestem, lubię się rozglądać i przypadkowo spojrzałem na sufit w tamtym miejscu. Było to mniej więcej 5 metrów wysokości, mniej niż 20 stóp. I zauważyłem odciski butów na suficie. Wstałem i przyjrzałem się temu dokładniej. To nie była część wzoru na suficie. Były to wyraźne odciski buta. Rozmawiałem z kelnerem na temat tego dziwnego zjawiska. Czy kiedykolwiek wcześniej zauważyłeś te odciski butów na suficie? Powiedział, że nie. To wykluczyło go jako winowajcę. Jak one tam się dostały?

Jeśli spojrzysz na to z ewolucyjnego punktu widzenia… nie chcę powiedzieć, że ewolucjoniści to nie są ludzie inteligentni, ponieważ są. Powiedzmy jednak, że ktoś spojrzy na to z ewolucyjnego punktu widzenia. Można byłoby stworzyć wyjaśnienie tego zjawiska. Może to akrobata. Może ktoś wykonał podwójne salto, odbił się od podłogi, a potem zostawił odciski butów na suficie. Jest to możliwa opcja, ale nie jest ona rozsądna. Ogólnie mówiąc, ewolucjoniści, którzy zaludniają świat naukowy, łącznie z dziedziną astronomii, patrzą na niebiański sufit i widzą wspaniałe rzeczy. Mówią oni do siebie: „jak te rzeczy tam się znalazły?”. Nie ma wyjaśnienia. Być może z wyjątkiem Wielkiego Wybuchu. Nazwa „Big Bang” (Wielki Wybuch) jako początek wszystkiego została stworzona przez brytyjskiego astronoma Freda Hoyle’a w latach 60-tych.

Ilustracja Wielkiego Wybuchu (NASA)

Wielki Wybuch mówi, że Ziemia i wszechświat powstał ze ściśniętego punktu, który wybuchnął, w jakimś pojedynczym, jednym momencie w czasie. Około 14 miliardów lat temu. Wielu astronomów nie zadowala to wyjaśnienie, ponieważ to sugeruje jakiś początek. Początek. I to jest problem dla ewolucjonistów, ponieważ niewypowiadana zasada ewolucji mówi, że można tylko tyle cofnąć się w czasie, gdzie zaczyna się ewolucja, ale jeśli pójdzie się dalej, to kwestia jest otwarta. Nic nie wiadomo. Ewolucjonista patrzy więc na sufit, na niebo – firmament. I zastanawia się jak te rzeczy tam się dostały. Nie jest jednak w stanie znaleźć wyjaśnienia.

Wyjaśnienie dla chrześcijanina jest łatwiejsze, ale nie jest proste. Stwórca istnieje od wieczności do wieczności. Od zawsze do zawsze. Wyjaśnienie to jest odrzucane przez ewolucjonistów. Kiedy NASA, agencje kosmiczne Europy, Japonii i Chin wysłali sputniki w przestrzeń kosmiczną, żeby zbadać planety, oni nie szukali wyjaśnienia Boga.

Ewolucja przypisuje sobie prawo do wyjaśnienia stworzenia. To znaczy, jeżeli potrafisz to przeanalizować i przedstawić jakąś teorię, wtedy rozwiązujesz problem. Obiekt krążący wokół Słońca, który obecnie bada Słońce, to wspólne przedsięwzięcie amerykańskiego NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej bada plamy na słońcu itd. Nie pomniejszam niczego co robi nauka lub astronomia. Żyjemy w niewiarygodnym świecie i w czasie naszego życia, a być może waszego, być może zobaczycie mężczyzn, kobiety, astronautów na Marsie. Jest to możliwe.

Ewolucja jest szeroko rozpowszechniona. Jest to dominująca filozofia początku życia.

Wracając do odcisków butów. Jak one dostały się na ten sufit? Wykluczamy akrobatę, który zostawił tam swoje ślady. Myślę, że jest bardziej przyziemne wyjaśnienie. Kiedy ten budynek był budowany na pewno było miejsce składowe dla różnych części, z których potem ta budowa miała być złożona. Panele sufitowe były montowane na końcu. Robotnik z mokrymi butami przeszedł po jednym z tych paneli. I pozostawił na nim swoje odciski butów. A z czasem ten panel znalazł się na suficie i nikt nie zwrócił uwagi, że nie był on czysty. Wszystkie rusztowania zostały zdemontowane i może nawet ktoś zauważył: „O, zostały tam odciski butów”. Było to już jednak zbyt trudne, żeby wszystko odbudowywać i myć te panele. I tak to zostało, jako świadectwo pracy w brudnych butach. Jest to moje wyjaśnienie, jedyne jakie przychodzi mi na myśl.

Jakie wyjaśnienie ma ewolucja, kiedy spogląda do góry, kiedy patrzy na sufit Boskiego stworzenia? Takie, że wszystko stało się przypadkiem. Dziwną rzeczą w ewolucji jest to, że stosuje się ją do wszystkiego. Wszechświat powstał przez przypadek. I stopniowo sam się złożył bez żadnej ręki Stwórcy. Ziemia odłączyła się od innej planety. Została przypadkiem złapana w orbitę Słońca, które na szczęście przypadkiem było już tam gdzie trzeba. I po kilku miliardach lat na Ziemi cudownie powstało również samo życie.

Kiedy patrzymy na opis stworzenia w Biblii, czytamy, że morze wydało życie i życie zostało wyprowadzone z morza (według Biblii Króla Jakuba). To wskazuje, jak sugerował to brat Jolly w traktacie „Biblia a ewolucja” [patrz „Sztandar Biblijny”, nr 112 – dop. WS], że ewolucja była możliwa wśród zwierząt, niższych stworzeń. Zatem gatunki zostały stworzone [lub rodzaje, baraminy – dop. WS] i one rozwijały się według naturalnych reguł, niektóre z nich na przestrzeni czasu ulegały pewnym zmianom. To jednak oczywiście nie dotyczy ludzkości.

Trudność dla ewolucjonistów jest taka, że cały czas otrzymują oni wiadomości, że Bóg istnieje. Kod genetyczny DNA to jeden wielki ciąg informacji. Właśnie tę informacje przeoczają ewolucjoniści. Jest to bardzo podobne do astronomów, którzy stale wysłuchują sygnałów z przestrzeni kosmicznej. Oni oczekują sygnałów takich jak tadat–tadat… tadada-dat… Sygnałów, które miałyby pewne znaczenie. A właśnie DNA to czyni. Przekazuje takie informacje. DNA, które koduje wszystko w ludzkim ciele, które ma zakodowane w sobie wszystko o ludzkim ciele, to fantastyczna maszyna. Fantastyczny komputer. Jednak nie jest doskonałe. Nie jest doskonałe, ponieważ kod DNA zawiera także system sprawdzania błędów. Mam tutaj cytat Karola Darwina i tego, co mówi on na temat stworzenia:

„Wzniosły zaiste jest to pogląd, że Stwórca natchnął życiem kilka form lub jedną tylko, i że gdy planeta nasza, podlegająca ścisłym prawom ciążenia, dokonywała swych obrotów, z tak prostego początku zdołał się rozwinąć i wciąż rozwija nieskończony szereg form najpiękniejszych i najbardziej godnych podziwu.”

(Charles Darwin, „O powstawaniu gatunków”, wyd. PWRiL, Warszawa 1959, s. 515.)

Pochodzi to z 14 rozdziału „O powstawaniu gatunków”. Zwracam uwagę na wyrażenie Darwina: „natchnął życiem kilka form lub jedną tylko”. A także na jego odniesienie do początku. Jest jeszcze inny fragment w tym dziele, w pierwszym wydaniu, w którym Darwin odnosi się do Stwórcy. Późniejsze wydania tego dzieła już tego akapitu nie zawierały.

Co powinniśmy powiedzieć o ewolucji dzisiaj? Wydaje mi się rozsądne i sensowne, by zaakceptować pewne formy ewolucji wśród gatunków. Np. covid-19. Jest to wywołane przez wirus, który został przeniesiony od zwierząt. Choroba odzwierzęca. 61% chorób przekazywanych rodzinie ludzkiej pochodzi od zwierząt.

Mutacje to zmiany jednych form życia w inne. A koronawirus jest taką mutacją i może dalej się mutować. Może zmieniać swój kształt i kontynuować zakażanie różnych elementów ludzkich istot. Jest to dla mnie niepokojące, że prosta forma życia może dostosować się do warunków, jakie znajduje w ciele człowieka, dopasować się do nich, dopasować się do swojego nosiciela – czyli do ciebie i mnie.

Z pewnością ma tutaj miejsce coś, co jest nieco bardziej skomplikowane niż możemy sobie wyobrazić. To jakaś dziwna inteligencja w niewidzialnym, mikroskopijnym szkodniku. Astronomowie, którzy szukali jakiegoś kodu z zewnętrznego świata kosmosu, ostatecznie znaleźli to w DNA, a także w RNA, z którego zbudowany jest covid-19. W jego informacji. Nie jest to jednak uznawane za inteligentną informację.

W czasie wywiadu znany ewolucjonista Richard Dawkins spuścił przyłbicę i powiedział otwarcie. Zapytano go uczciwie: „Jak życie na ziemi się rozpoczęło?” I on zasugerował, że mogło być tutaj przeniesione przez istoty z kosmosu. Myślę, że on żałował, że kiedykolwiek to powiedział, ale to nie dowartościowuje tego problemu i znowu przyprowadza nas to z powrotem do Wielkiego Wybuchu.

Jeśli życie nie miało początku, jeśli wszechświat nie miał początku, jest to filozofia, teoria, z którą ewolucja nie może sobie poradzić. Czego szuka NASA i Europejska Agencja Kosmiczna? Szukają oni dowodu na to, że życie istnieje na innych planetach, w innych postaciach. I to może pomóc im w rozwiązaniu problemu życia na ziemi. Jest pewien perwersyjny upór w tym podejściu.

Większość chrześcijan akceptuje ewolucję. Są wyjątki oczywiście – ogólnie badacze Pisma Świętego, świadkowie Jehowy, nie akceptują ewolucji. Większość chrześcijan akceptuje ewolucję, ponieważ nie rozumieją okupu. Chciałbym podkreślić, że prawie przez cały Wiek Ewangelii nikt nie rozumiał okupu. Wikipedia mówi, że wielki badacz z pierwszego wieku Orygenes wprowadził pojęcie okupu. My wiemy, że uczynił to apostoł Paweł. Orygenes wprowadził raczej własną wersję okupu i twierdził, że okup został zapłacony szatanowi. My wiemy z wyjaśnień Pawła, że okup został zapłacony Boskiej sprawiedliwości.

Mam nadzieję i myślę, że wiem, że Wy doceniacie wyjaśnienie okupu, tak jak my go znamy. Kiedy weźmiemy pod uwagę fakt, że pod koniec XIX wieku brat Russell wyjaśnił okup, a brat Johnson analitycznie go zbadał, szczególnie w XV tomie epifanicznym – „Chrystus – Duch – Przymierza” – dzięki temu należymy do nielicznych kilku, którzy rozumieją to tak, jak rozumiemy. To jest skarb dla nas, że brat Russell i brat Johnson dali nam ten przywilej, ponieważ okup sam z siebie utwierdza i zabezpiecza naszą wiarę. Wspomniałem Orygenesa i jego rzekome wprowadzenie okupu. On także wprowadził doktrynę trójcy. Badacze Biblii wiedzą, że trójca i okup nie mogą razem obok siebie funkcjonować. Ale do IV wieku trójca stała się zatwierdzonym dogmatem. W wyniku tego większość ludzi w Wieku Ewangelii straciła z pola widzenia okup, a to dlatego, że te dwie doktryny nie mogą istnieć razem obok siebie. Jest sprzecznością, że Bóg może być trzema i jednym, i że Chrystus mógł stać się człowiekiem (pozostając Bogiem). Niektórzy mają takie wyjaśnienie, że Chrystus był w 100% człowiekiem i w 100% Bogiem, a jednak nie jest to możliwe.

To brzmi tak, jak argument używany przez ewolucję do zaprzeczenia istnieniu Boga, ponieważ trójca tak naprawdę jest zaprzeczeniem Boga. Okup rozwiąże prawie wszystkie problemy, jakie możemy mieć ze zrozumieniem zbawienia. Pod każdym względem jest to najważniejsza doktryna, jaką mamy. Wiemy, że Jezus był w pełni człowiekiem, nie był wszechmocny. Nie był także wszechwiedzący. Kiedy uczniowie zapytali Go o przyszłość: „kiedy te rzeczy się staną?” On w istocie powiedział im: „Nie wiem.” „Ani aniołowie w niebie, ani syn człowieczy nie zna tych rzeczy. Tylko Ojciec w niebie”. To wydawało się dosyć oczywiste.

Większość chrześcijan, którzy akceptują ewolucję, nie mają z nią problemu, dlatego że nie rozumieją okupu. Przywilej, jaki mi mamy rozumiejąc te doktrynę, staję się kotwicą dla naszej wiary, którą apostoł Paweł ogłasza w Liście do Rzymian i w Liście do Koryntian.

Ateizm nie jest niezrozumiałym stanowiskiem do zajęcia. Dlaczego tak mówię? Dwie rzeczy: nie każdy ma wiarę. Niektórzy jej nie mają i nie mogą jej używać. Numer dwa: mamy dozwolenie zła. Nie jest niemożliwe, żeby ktoś spojrzał na ten świat i dostrzegł, że jest on całkowicie „nie tak”, że jest to miejsce pełne przemocy i okrucieństwa, że życie może być krótkie, brutalne a młodzi ludzie – mężczyźni i kobiety – są uderzani przez różne choroby, zarazy i inne dolegliwości. Dla Charlesa Darwina problem stanowiło pasożytnictwo. Szczególnie zaś pewien pasożyt, który składany był przez osy. Dla niego było to nie do pogodzenia z miłosiernym Bogiem. Co do zasady jest to naruszenie prawa gospodarza [chodzi tu prawdopodobnie o pasożytnicze osy, które składają jaja w tułowiu innych owadów, a następnie wykorzystują je, żywiąc się ich wewnętrznymi sokami – dop. ws]. Tym jest też koronawirus.

Myśląc o tych dziwnych i niepokojących zwyczajach, które niektóre stworzenia mają oraz o ludziach, którzy są okrutni i bezwzględni, biorąc te wszystkie rzeczy razem w jedno, można by było dojść do wniosku, że nie ma Boga. Niektóre kobiety i niektórzy mężczyźni są deistami. Wierzą, że Bóg uruchomił wszechświat i zostawił go samemu sobie. Podczas gdy my wierzymy, że Bóg stale i bezustannie jest zaangażowany w to, co się z nami dzieje. Ateizm jako stanowisko, filozofia, sam w sobie nie jest więc taki niezwykły. Po drugiej stronie są ci, którzy posiadają wiarę w rzeczy, w które nie można wierzyć. Na przykład: scjentologia. Są pewne religie całkowicie wymyślone. To co my jako badacze Biblii mamy to skarb. Daje nam to szerokie spojrzenie na Boski plan, a szczególnie wyjaśnienie dozwolenia zła.

Czy nigdy w nic nie wątpiliśmy? Czy złą rzeczą jest wątpić? Czy grzechem jest wątpić? Czy Wy Bracia kiedykolwiek wątpiliście w jakąś część Boskiego planu, proroctw, Boga? Podejrzewam, że wielu z Was tak.

Od roku 1914 minęło 300 lat.

To nie jest pomyłka. Wydarzenia, które miały miejsce od 1914 r. doprowadziły do świata roku 2020, który pod wieloma względami  jest o lata świetlne różny od tego, który był w roku 1914. To jest właśnie ta postrzegana odległość od roku 1914 do 2020. Jest ogromna.

I wojna światowa. 1914-1918. Nie tylko niszczyła żołnierzy po obydwu stronach. Niszczyła handel światowy. Na przykład w Wielkiej Brytanii w niemal każdym gospodarstwie domowym zabrakło ojca. Ocenia się, że zginęło wtedy 50 milionów ludzi. Poza jednak okropnymi warunkami w okopach, gdy w roku 1918 wojna w końcu się skończyła, horror nie skończył się. Nastąpiła tak zwana ‘hiszpanka’ lub grypa hiszpańska. Hiszpania nie brała udziału w pierwszej wojnie światowej i nie miała cenzury w swojej prasie. Inne kraje jak Francja, Rosja, Niemcy i później Amerykanie mieli swoją cenzurę w prasie i nie chcieli przekazywać złych wieści z frontu. Hiszpania donosiła wtedy o niezwykłej chorobie – grypie. Nazwa ‘hiszpańska’ została do niej dodana, bo to hiszpańskie gazety o tej grypie doniosły. Gdy żołnierze po zwolnieniu ich z armii wracali do domu pociągami, statkami, tę grypę zabierali ze sobą. Było to szczególnie prawdziwe jeśli chodzi o Indie. W miarę jak poszczególni żołnierze, szwadrony, schodzili z peronu wzdłuż torów kolejowych zabierali tę grypę ze sobą.

Badania pokazują, że epidemia grypy powstała w bazie armii amerykańskiej w Kansas. Gdy w roku 1917 Stany Zjednoczone przyłączyły się do wojny, jako stowarzyszeni [alianci], wtedy grypę tę zabrali ze sobą. Gdy wojna dobiegła do końca, zabrali tę grypę do domu i stworzyło to drugą falę. Była to prawdziwa pandemia.

Okres, w którym teraz żyjemy, w naszej własnej pandemii, daje nam pewną możliwość współczucia wobec tego, co oni przeszli. Teraz każdy kraj na świecie jest pod wpływem tej pandemii. Znajdujemy się w tej obecnej sytuacji, co zmusza Braci do gromadzenia się razem, tak jak teraz to robimy, przez ekran. Wielu z nas już i tak to robiło wcześniej, ale to tło w jakim teraz to robimy jest o wiele ciemniejsze. Są pewne próby życiowe z tym związane. Myślę, że wszyscy zastanawiamy się dlaczego mamy tę pandemię i jak jest jej związek z czasem ucisku. Słyszałem dzisiaj rano, jak ktoś powiedział, że świat zapełnia się ludźmi. Porównując świat z roku 1914 z rokiem 2020 uderza nas różnica w ludności i ogólna cera ludności na ziemi. Dlaczego tak długo schodzi zanim Królestwo nadejdzie?

Tylu ludzi zostało zabitych na przestrzeni wieków. Tylu ludzi zginęło w czasie wojen i głodów. Można byłoby pomyśleć, że Królestwo się opóźnia. Czasami ja sam mam wątpliwości pod tym względem. Jak długo możemy czekać na nadejście Królestwa? Co to jest, co musi nastąpić zanim Królestwo przyjdzie? Być może miękną nam kolana, gdy myślimy o tych rzeczach.

Oczywiście są pewne rzeczy, które ciągle są do zrobienia i Królestwo nie może przyjść dopóki liczba ludzi na ziemi nie spełni wymogu jaki Boski plan żąda. To zabawny sposób patrzenia na to, bo gdyby Królestwo przyszło za szybko, byłoby mniej restytucjonistów. Zatem z pewnego punktu widzenia, im dłużej będzie trwał świat, to znaczy, że będzie więcej kandydatów do Królestwa. Może to wydawać się czymś prostym, ale jest oczywiste. Dla nas mieszkających na planecie Ziemi i spoglądających w górę, bez posiadania odpowiednich informacji, pozostaje nam tylko domyślać się. Gdzieś między naszymi domysłami a naszymi oczekiwania czają się także wątpliwości. Co z tą pandemią? Co ona ma wspólnego z czasem ucisku? Jakie jest jej znaczenie? Nie odpowiem na to dokładne pytanie.

To co widzimy i co doświadczamy w tym obecnym trudnym czasie jest jednak demonstracją zdolności, współczucia i dużej ilości samoofiary. Myślę o 1 Liście do Koryntian 15:29, gdzie apostoł mówi o kościele chrzczącym się za umarłych. Co chce przez to powiedzieć? To, że kościół poświęcając się, przygotowuje siebie do służby w Królestwie. Dla mnie jest to bardzo głęboka myśl, że to ofiarowanie następuje dwa tysiące lat przed służbą. Takie zrozumienie tego wersetu nie było dostępne w czasie Wieku Ewangelii. Kościół pierwotny mógł rozumieć punkt widzenia Pawła i piękne wyjaśnienie jakie podał. Paweł pytał: „dlaczego zatem umieramy każdego dnia?” Każdy mężczyzna i kobieta w kościele umierali codziennie za pokolenie, które dopiero ileś tysięcy lat później miało się pojawić. Chcę zrobić pewną małą analogię do współczesnej medycyny. To co widzimy dzisiaj to bardzo dużo współczucia, wspaniałomyślności wobec chorych. Lekarze, pielęgniarki, wszyscy na tej pierwszej linii, którzy ryzykują złapanie tej choroby, z pewnego punktu widzenia poświęcają siebie. Są przygotowywani do poświęcenia siebie, aby pomagać innym. Mimo to będą wyjątki. Nie chcę jednak osądzać świata przez wyjątki, ale przez tę dominującą praktykę. Pielęgniarka czy lekarz, który jest w szpitalu i opiekuje się kimś z wirusem, bardzo łatwo może złapać tego wirusa samemu. A mimo to, robią to. Chcę powiedzieć, że sygnał karetki pogotowia jest najbardziej pełnym nadziei dźwiękiem na świecie. Innymi słowy, mówi mi to, że ktoś w tym pojeździe, w tej karetce, ludzkie życie, jest tak ważne, że musi być uratowane. I tak długo, jak długo rodzina ludzka będzie się w ten sposób zachowywać, to ma ona przyszłość.

Czas ucisku, jak to wyjaśnił nam brat Johnson, ma na celu zburzenie państwa, kościoła, kapitału i arystokracji. W przeważającej mierze państwowe kościoły upadły. Arystokracja upadła. Zostaje nam tylko państwo i kapitał. W wielu krajach, szczególnie w krajach kapitalistycznych, a szczególnie w Wielkiej Brytanii (pierwszym kraju kapitalistycznym) i Stanach Zjednoczonych, które wspólnie (np. w Londynie i Nowym Jorku) kontrolują większość przepływu gotówki. To znaczy, że państwo i kapitał muszą być zniesione, zburzone. Spodziewam się, że nie nastąpi to zbyt szybko. Chciałbym powiedzieć, że Stany Zjednoczone to mocarstwo i jak wszystkie mocarstwa, a wcześniej było to mocarstwo brytyjskie, nie tolerują one konkurencji. Mocarstwo nie chce rywala. Dlaczego mówię, że Ameryka jest mocarstwem? Na przykład ma 800 baz wojskowych w różnych krajach. Wywiera ono zewnętrzny wpływ na resztę świata. To, co nazywa się pozaterytorialnym wpływem. To znaczy, że poprzez działanie rożnych praw i instrumentów finansowych, może ona obalać, niszczyć ekonomie i gospodarki innych krajów. Teraz głównym konkurentem Stanów Zjednoczonych są Chiny. Postawcie siebie w roku 1914. Któż wtedy przypuszczałby, że Chiny staną się rosnącym mocarstwem? Dlaczego Chiny są takim rosnącym mocarstwem? Jak długo jeszcze w czasie ucisku to może potrwać? Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Ja tylko dostrzegam, tak jak Wy dostrzegacie, że tak jest. To oczywiście stawia niebezpieczne dla nas wszystkich pytania. Podnosi to kwestię wojny nuklearnej, ponieważ jeśli konkurencja stanie się dostatecznie zawzięta, może doprowadzić do wojny. Czy właśnie tak czas ucisku ma się skończyć? Weźmy pod uwagę kilka innych rzeczy poza perspektywą wojny. Rewolucja i anarchia. Moglibyśmy powiedzieć, że już mamy anarchię w tym kraju (USA), ale nie tak do końca. Są takie odizolowane wybuchy, demonstracje, np. z ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”]. Są też dowody obywatelskiego nieposłuszeństwa. Np. ludzie, którzy nie chcą nosić masek. Zatem to co mamy teraz, w chwili obecnej, między pandemią i wyłączaniem społeczeństwa do pewnego punktu, to prowadzi do pytania – co się stanie? Innymi słowy: czy dojdziemy do pełnego zatrzymania jeśli chodzi o pandemię? Jak ważne jest to wydarzenie? Kiedy weźmiemy pod uwagę, że naukowcy na całym świecie pracują nad szczepionką i że jest wiele dostępnych opcji, jest bardzo prawdopodobne, że taka szczepionka powstanie i rozwiąże problemy. My nie wiemy, co jeszcze czai się w tej pandemii, o co w niej chodzi. W tym małym niewidzialnym stworzeniu i jego mutacjach. Te mutacje odcięły kraje na całym świecie od siebie nawzajem. Koszty ekonomiczne są przeogromne. Ludzie potracili pracę i dalej będą tracić pracę. Biznesy i firmy będą zamykane. A kto wie, jak długo zajmie, potrwa, jeśli w ogóle jakikolwiek powrót do normalności nastąpi? W jaki sposób kapitał podniesie sam siebie? Czy gospodarki będą bardzo cierpiały, kiedy to się w końcu skończy? Jeśli masz pracę, a nie możesz dostać zapłaty, żeby spłacić rachunki, hipotekę… Czy jest to pewien rodzaj paraliżu, który stopniowo ogarnia świat? Myślę, że nie jest to ślepy zaułek czasu ucisku.

Weźmy na przykład Izrael. Patrzymy na Izrael jako odbudowę nadziei dla świata. Nawrócenie Izraela będzie nadzieją dla całej planety. Wszyscy pobiegną do Jeruzalem i powiedzą: uczmy się o Panu i o Jego drogach. Izrael dzisiaj cierpi jednak z powodu tej pandemii bardziej niż inne kraje. To jest dla nas wyznacznik. W starożytności Żydzi byli zachowani od większości plag w Egipcie. Ale nie tym razem. Nie w tym przypadku. To mówi nam, że coś jeszcze musi nastąpić. Zatem, co robimy? Zakładając, że świat podniesie się z tej pandemii i wróci do biznesu, działalności jak zwykle, powiedzmy na przykład, że za dwa lata wszystko będzie działało tak, jak było to 5-6 lat wcześniej. Jakie wnioski z tego wyciągniemy? To samo było z pierwszą wojną światową. Było dużo zniszczenia, spustoszenia w czasie tej wojny. Były ekonomiczne i polityczne konsekwencje, następstwa po tej wojnie. Był kryzys z roku 1929, który dotknął cały świat. Potem była jeszcze jedna wojna, druga, od 1939 do 1945. Mimo to okres po drugiej wojnie światowej był najbogatszym i najbardziej pomyślnym okresem w historii ludzkości.

Jaka byłaby nasza postawa w odbudowie po tym koronawirusie? Dostrzegam pewną perwersyjność (zepsucie) w sobie samym lub kiedyś zauważałem, że tak było. Pamiętam na przykład, że wbiegłem do kuchni w roku 1967, kiedy wojna sześciodniowa trwała. Pokazałem mojej mamie pierwszą stronę gazety i powiedziałem: „wygląda na to, że szybko Królestwo będzie”. Oczywiście tak się nie stało, a ja się zdenerwowałem. W ludzkiej naturze jest taka skłonność, że chcemy, aby coś stało się tak bardzo, że chcesz tego, nawet jeśli to oznacza zmartwienie dla dużej liczby ludzi. Nie chodzi o to, że jesteśmy niewspółczujący, ale skupiamy się na obietnicy, na proroctwie. I żeby zacytować Objawienie: „Jak długo, o Panie, jak długo?”

I to jest pytanie, czyż nie? Jeśli nasza planeta podniesie się z tej pandemii. Czy nasza wiara pozostanie taka sama? Czy będziemy się zastanawiać ile jeszcze to potrwa? Czy się zniechęcicie? Jaki będzie następny płotek do przeskoczenia? Jest jeszcze tyle rzeczy, które muszą się wydarzyć. Jeśli Pan pozwoli to jutro do tych rzeczy przejdę w moim wykładzie, ale jeszcze tyle rzeczy musi się wydarzyć, że ja prawdopodobnie nie dożyję, aby móc zobaczyć Królestwo. A że większość z Was wierzy i mówi się większości z Was, że zobaczycie to i dożyjecie tych czasów. Ktoś kiedyś powiedział, że Bóg nie płaci swoich wszystkich rachunków w czwartek. On nie realizuje planu, który nam odpowiada. Bóg zrobi, to co zrobi. Do nas należy poddać się, być cierpliwym, być pełnym wytrwałości i długiego znoszenia. Być zajętym aż do czasu nadejścia Królestwa. Rozszerzanie się czasu ucisku nie jest naszą winą. Nie jest to niczyją winą. Lubię o tym mówić tak. Im więcej dzieci się rodzi, im więcej dzieci dorasta, tym więcej mamy przypuszczalnych, przyszłych restytucjonistów. Gdyby rzeczy były dojrzałe i gotowe na nadejście Królestwa to ono by przyszło. Jest rzeczą oczywistą, że doświadczenia, które przechodzimy są także konieczne dla nas. Musimy się uczyć, aby być cierpliwymi i każdą obecną trudność musimy przyjmować z odwagą. Jesteśmy kurczącą się społecznością, a węgle muszą pozostać razem, żeby utrzymać ciepło. Otrzymujemy przestrzeń, właśnie w tej chwili, w której nasze postawy powinny być pewne spokoju, Bożego pokoju, aby badać samego siebie, modlić się i myśleć o tym, co Pan chce, abyśmy zrobili i jak w najlepszy sposób prowadzić nasze chrześcijańskie życie. Jest to czas przemyśleń, a nigdy za dużo przemyśleń. Modlę się i proszę Boga, drodzy Bracia, abyście mieli odwagę i nie byli przybici ani przygnębieni. Jest wiele filozofii na tym świecie, a ewolucja jest jedną z nich. My odłączamy się od większości z nich z powodu naszej jedynej w swoim rodzaju teologii. Zachęcam Was do modlitwy, do zadowolenia i do optymizmu. Do czynienia dobra, gdziekolwiek możecie, żebyście byli silni wewnętrznie i proszę o Boskie błogosławieństwo dla naszej małej społeczności, żebyśmy mogli dostrzegać, poznawać Jego wolę i pełnić ją.

Legenda: w – wykład; b – badanie (studium biblijne); ś – zebranie świadectw;
p – przewodniczenie; x – zebranie gospodarcze; n – nominacje, y – wybory

Spotkania odbywają się w niedziele i święta (9:00 – 12:00) oraz w czwartki (18:00 – 20:00) w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy
Pobierz materiały do badań, pobierz plan usług II 2019 (wersja PDF – zawiera spotkania czwartkowe)

Lipiec
07.  w – Wiktor Szpunar, b – Marek Bejger, p – Czesław Ruciński
14.  ś – Marek Bejger, p – Leszek Szpunar
21.   w – Marek Bejger, b – Leszek Szpunar, p – Wiktor Szpunar
28.  w – Czesław Ruciński, b – Wiktor Szpunar, p – Marek Bejger

Sierpień
04. w – Leszek Szpunar, b – Marek Bejger, p – Czesław Ruciński
11. ś – Wiktor Szpunar, p – Leszek Szpunar
15. w – Wiktor Szpunar, b – Leszek Szpunar, p – Czesław Ruciński
18. Zebrania nie ma (różne spotkania – Żerków \ Leszno)
25. w – Czesław Ruciński, b – Wiktor Szpunar, p – Marek Bejger

Wrzesień
01. w – Leszek Szpunar, b – Marek Bejger, p – Czesław Ruciński
08. ś –Leszek Szpunar, p – Wiktor Szpunar
15. w – Wiktor Szpunar, b – Leszek Szpunar, p – Marek Bejger
21. Spotkanie o godz. 17:00, w – Arkadiusz Wiśniewski
22. w – Arkadiusz Wiśniewski, p – Wiktor Szpunar
29. Spotkanie wyjazdowe w Chełmnie (28-29 września)
– PLAN SPOTKANIA W CHEŁMNIE

Październik
06. Wspólne spotkanie przy ul. Toruńskiej 50 A
12. Spotkanie o godz. 17:00, w – Dariusz Drzewiecki
13. w – Dariusz Drzewiecki, p – Czesław Ruciński
20. w – Marek Bejger, b – Wiktor Szpunar, p – Leszek Szpunar
27. w – Czesław Ruciński, ś – Wiktor Szpunar, p – Marek Bejger

Listopad
01. w – Leszek Szpunar, b – Marek Bejger, p – Wiktor Szpunar
03. Zebranie odwołane
09. Spotkanie o godz. 17:00, w – Adam Urban
10. w – Adam Urban, p – Leszek Szpunar
11. w – Adam Urban, p – Wiktor Szpunar
17. w – Marek Bejger, b – Leszek Szpunar, p – Czesław Ruciński
23. Spotkanie o godz. 17:00, w – Piotr Ozimek
24. w – Piotr Ozimek, p – Marek Bejger

Grudzień
01. n – Leszek Szpunar, ś – Marek Bejger, p – Wiktor Szpunar
08. w – Piotr Kucharski, p – Czesław Ruciński
15. y – Marek Bejger, b – Leszek Szpunar, p – Czesław Ruciński
22. x – Leszek Szpunar, p – Wiktor Szpunar
25. w – Marek Bejger, b – Wiktor Szpunar, p – Leszek Szpunar
29. w – Wiktor Szpunar, ś – Leszek Szpunar, p – Marek Bejger

Spotykamy się wspólnie o godz. 9:00, w Internacie Zespołu Szkół Drzewnych przy ul. Toruńskiej 50 A w Bydgoszczy. W planie spotkania: wykłady z Pisma Świętego, pieśni, modlitwy i braterska społeczność.