Nasz Pan Jezus Chrystus umarł w ofierze za nas i za wszystkich ludzi 14 nisan 33 roku n.e.

Jak co roku, tak i tym razem spotkamy się w rocznicę tego wydarzenia, by wspominać Jego poświęcenie, cierpienia i śmierć. Rozważymy też korzyści wypływające z Jego wierności i ofiary dla wierzących i dla całego świata.

Spotkanie pamiątkowe odbędzie się w Bydgoszczy, w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza), we wtorek 31 marca 2026 roku o godz. 19:00. Chętni będą mogli przyjąć ustanowione przez naszego Pana symbole Jego ofiarowanego ciała i przelanej krwi: niekwaszony chleb (wskazujący na Jego doskonałość i brak grzechu w Nim), a także czerwone wino.

Przez udział w tej uroczystości będziemy pokazywać naszą wiarę w Pana Jezusa, przez którą na co dzień korzystamy z Jego ofiary.

Zapraszamy wszystkich chętnych i wierzących w Chrystusa jako swojego Odkupiciela i Pana do wspólnego z nami udziału w tej uroczystości. Pozdrawiamy także cały lud Boży, który będzie tego dnia gromadził się w różnych miejscach na świecie! Wiemy o licznych zborach, która spotkają się w ten sposób i w tym duchu, aby pokazać swoją wdzięczność i docenić to, jak wiele uczynili dla nas Bóg Ojciec oraz Jego Umiłowany Syn.

Dla osób będących na odosobnieniu, które nie mają społeczności braterskiej w swoich miejscowościach, przygotowaliśmy możliwość uczestniczenia w Pamiątce za pośrednictwem transmisji internetowej. Będzie można z niej skorzystać pod poniższym linkiem:

https://www.youtube.com/live/fZ-7Y8O__9s

(1) samoegzaminacji (badania samego siebie),

(2) oczyszczania się i

(3) napełniania się Duchem.

Samoegzaminacja (1 do Koryntian 11:28; 2 do Koryntian 13:5) jest antytypem Izraelitów poszukujących kwasu w swych domach. Wiernie przeprowadzana da ona rezultaty w naszych poszukiwaniach symbolicznego kwasu — grzechów, błędów, samolubstwa i światowości, szczególnie naszych oszańcowanych wad — w naszych sercach i umysłach.

Usuwajmy i niszczmy je Duchem Bożym (Rzymian 8:12-13; 1 do Koryntian 5:7-8), To będzie drugą rzeczą w naszych przygotowaniach do godnego obchodzenia Pamiątki.

Trzecią rzeczą jest napełnianie się Duchem, napełnianie naszych serc i umysłów Duchem Pańskim, szczególnie duchem wiary, odwagi, samokontroli, cierpliwości, pobożności, braterskiej miłości i bezinteresownej miłości. Napełniajmy, drodzy bracia i siostry, nasze serca i umysły tymi łaskami. Starajmy się utrzymać je w nas indywidualnie bardzo aktywnymi, indywidualnie i zbiorowo obfitującymi w naszych sercach i umysłach w każdym dobrym słowie i czynie. To spowoduje, że nie będziemy próżnymi i niepożytecznymi w znajomości Pana. A gdy będą obfitować w nas, to uzdolnią nas nie tylko do zachowania symbolicznego święta w przaśnikach szczerości i prawdy lecz także do wiernego zachowania w przaśnikach szczerości i prawdy święta jakie my symbolizujemy w Pamiątce — nasze usprawiedliwienie i poświęcenie — będąc aktywnymi w przynoszeniu owoców, aż będziemy w stanie nadającym się do udziału w Królestwie, do którego zostaliśmy łaskawie zaproszeni.

Niech Pan błogosławi nasze przygotowania do Pamiątki, uczestniczenie w niej i w doświadczeniach po Pamiątce! Amen. To będzie dla nas nowym startem do następnego roku Boskiej łaski i błogosławieństw w odnowieniu naszych ślubów poświęcenia.

Zobacz też:

• Data Pamiątki śmierci Pana Jezusa Chrystusa w roku 2024
• Pamiątka śmierci naszego Pana – proponowany sposób obchodzenia

Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie.
– 1 List do Koryntian 11:26

Pan Jezus obchodził Paschę w Jerozolimie wieczorem, o wyznaczonej dacie, 14 Nisan (Mateusza 26:17,20; Marka 14:12,17; Łukasza 22:7). Zgodnie z żydowską rachubą, dzień (doba) rozpoczyna się wraz z zachodem słońca i kończy się 24 godziny później. Tak więc zakończenie 13 Nisan było chwilą, w której rozpoczął się 14 Nisan (Wyjścia 12:1-8).

Jezus ustanowił „ostatnią wieczerzę” bezpośrednio po paschalnej kolacji (Mateusza 26:26,27; Łukasza 22:20, 1 Koryntian 11:23-26). Od tego czasu kościół chrześcijański upamiętnia to wydarzenie w taki lub inny sposób.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Kiedy obchodzić Pamiątkę?

Panuje niezgoda między kościołami co do tego jak często i w jaki sposób powinno się uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej. Chrześcijanie związani z ruchem badaczy Pisma Świętego uważają, że najlepiej byłoby obchodzić tę uroczystość raz do roku. Uważamy jednak, że data i częstotliwość obchodzenia Pamiątki jest mniej istotna niż jej znaczenie.

Aby zobaczyć wyliczenie daty Pamiątki na rok 2024, otwórzcie artykuł, który przygotowaliśmy na ten temat (Data Pamiątki śmierci naszego Pana).

Jezus nie ustanowił żadnych reguł ani żadnego szczegółowego porządku tej uroczystości. W naszym obchodzeniu Pamiątki opieramy się na ogólnych informacjach, które znajdujemy w Nowym Testamencie.

Zamiast zwykłego kwaszonego chleba lepiej byłoby użyć chleba przaśnego, przaśników czy macy. Zakwas używany do wypieku chleba jest w Biblii symbolem grzechu (1 Koryntian 5:7-8). Jeśli chodzi o wino, to powinno być ono czerwone. Wino, którego używał nasz Pan, prawdopodobnie zawierało alkohol i pochodziło z czerwonych winogron. W razie gdyby dla kogoś problem stanowiło użycie alkoholu można też użyć soku z czerwonych winogron.

W obchodzeniu Pamiątki najważniejsze jest, aby wszystko robione było w duchu pokory i czci. Uroczystość powinna być prosta, nie powinna być zbyt długa lub zaburzona przez niepoważne rozmowy. Należy skupić uwagę na wielkim poświęceniu Jezusa i korzyści z jego ofiary dla każdego z nas. W uroczystości tej wziąć może udział każdy poświęcony Bogu chrześcijanin niezależnie od przynależności doktrynalnej lub kościelnej.

W sytuacji, gdyby ktoś chciał wziąć udział w Pamiątce, a z jakichś przyczyn nie mógłby tego zrobić, mógłby on lub ona wziąć udział w tej uroczystości miesiąc później (jak czyniono to z obchodzeniem święta Paschy w czasach Starego Testamentu, por. Liczb 9:6-11)

Proponowany sposób obchodzenia:

(1) Nabożeństwo rozpocząć można zaśpiewaniem jednej lub kilku pieśni, które skierują nasze uczucia w stronę naszego Pana Jezusa i Jego ofiarniczej śmierci.

(2) Prowadzący lub ktoś inny poprosić może o błogosławieństwo Boże na to zebranie oraz o błogosławieństwo dla wszystkich naśladowców Pańskich na świecie, szczególnie zaś tych, którzy łączą się z nami w obchodzeniu tej Pamiątki.

(3) Prowadzący lub ktoś inny może przeczytać odpowiednie fragmenty Pisma Świętego o pierwotnym ustanowieniu Wieczerzy przez Pana Jezusa.

(4) Prowadzący lub ktoś inny może krótko omówić czym była Pascha w Starym Testamencie, a także wyjaśnić w jaki sposób Jezus stał się wypełnieniem i prawdziwym „barankiem paschalnym” (1 Koryntian 5:7), który umarł dla naszego zbawienia (Jana 1:29, 1 Jana 2:2).

(5) Ktoś może poprosić o błogosławieństwo dla chleba i dla tych, którzy będą go spożywać, tak aby wszyscy mogli docenić jego znaczenie jako symbolu ciała naszego Pana, ofiarowanego za wszystkich.

(6) Prowadzący może następnie złamać jeden z kawałków chleba i przypomnieć słowa naszego Pana: „Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje” (Mateusza 26:26). Chleb powinien być następnie podany uczestnikom.

(7) W czasie roznoszenia i dzielenia się chlebem dobrze byłoby zachować milczenie, tak by uczestniczyć mogli w spokoju rozmyślać nad odkupieniem dokonanym przez naszego Pana.

(8) Następnie ktoś może pomodlić się przed roznoszeniem kielicha, dziękując Panu i prosząc o Jego błogosławieństwo dla wszystkich uczestników. Przypomnieć można słowa Jezusa: „Pijcie z niego wszyscy” (Mateusza 26:27). Kielich ten powinien także być podawany w ciszy, jest to symbol przelanej dla nas krwi Jezusa.

(9) Później zaśpiewać można odpowiednią pieśń i w ten sposób zakończyć uroczystość, by każdy mógł w dalszym ciągu rozmyślać o Panu i tym, jak wiele przecierpiał dla naszego zbawienia („Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.” – Marka 14:26). Nie są tutaj wskazane wszelkie zbędne rozmowy i omawianie jakichkolwiek innych spraw, jeśli nie jest to konieczne.

W Bydgoszczy spotykamy się na obchodzenie Pamiątki w piątek, 22 marca, o godz. 19:00 w sali przy ul. Zduny 10A (w głębi podwórza).

———————-

Więcej informacji na ten obchodzenia Pamiątki znajdziesz w książce pt. Nowe stworzenie, rozdział 11 pt. Wielkanoc Nowego stworzenia. Zachęcamy do lektury.

Odpowiedź: Z Pisma Świętego dowiadujemy się, że uroczystość Pamiątki śmierci Pana Jezusa Chrystusa powinna być obchodzona co roku, dnia 14 nisan wg hebrajskiej rachuby (przełom marca i kwietnia w naszym kalendarzu). Jest to święto ustanowione przez Pana Jezusa w miejsce dawnej, obchodzonej przez Żydów Paschy. Nie mamy dokładnej, szczegółowej informacji biblijnej, jak ten 14 nisan powinien być wyznaczany. Wiemy jednak, że miesiąc w kalendarzu hebrajskim rozpoczyna się od nowiu Księżyca.

Idziemy za tą wskazówką, a poniżej są nasze wyliczenia, które prowadzą do ustalenia, kiedy 14 nisan przypada w roku 2024. Zaznaczamy, że grupy badaczy Pisma Świętego różnią się w kwestii wyznaczania daty 14 nisan. Różnica dotyczy np. tego czy do wyznaczenia 1 nisan posłużyć się nowiem astronomicznym czy tzw. nowiem białym, a także tego czy powinien to być nów najbliższy wiosennej równonocy czy następujący po niej. W naszym zborze przyjmujemy nów astronomiczny oraz nów najbliższy równonocy (poprzedzający lub następujący po niej, zależnie od tego, który jest bliżej równonocy). Mimo różnic w wyznaczaniu daty, wierzymy, że najważniejszy jest duch, nastawienie, z jakim podejdziemy do obchodzenia święta.

Sądzimy, że Bóg patrzy na serca i na nasze pragnienie upamiętnienia tego najważniejszego wydarzenia w historii świata, a także na nasze pragnienie okazania przez nasz udział w Pamiątce najwyższej oceny dla okupowej ofiary Jezusa Chrystusa za nas.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Wyliczenia:

Data Pamiątki śmierci naszego Pana w roku 2024

Piątek, 22 marca, po zachodzie słońca

(w Bydgoszczy spotykamy się o godz. 19:00 w sali przy ul. Zduny 10a)

Metoda używana do wyznaczenia daty Pamiątki wyjaśniona jest poniżej.

Kalendarz i święta żydowskie

Sposoby wyliczania daty corocznej Pamiątki różnią się pośród badaczy Pisma Świętego i innych grup chrześcijańskich. Nie naciskamy na to, że metoda, której używamy jest jedyną możliwą. Jest to jedynie sposób, którym posługujemy się w bydgoskiej społeczności. 

Aby wyznaczyć datę Pamiątki, potrzebujemy następujących danych astronomicznych (wg czasu uniwersalnego na południku zerowym, za który przyjęto południk przechodzący przez obserwatorium astronomiczne w miejscowości Greenwich):

1. Daty i godziny wiosennej równonocy w danym roku.
2. Daty i godziny nowiu Księżyca poprzedzającego wiosenną równonoc.
3. Daty i godziny nowiu Księżyca następującego po wiosennej równonocy.
4. Daty i godziny nowiu Księżyca najbliższego wiosennej równonocy.

Aby wyznaczyć 1 Nisan konieczny jest jeszcze dodatkowy krok:

5. Dodanie 2 godz. 21 minut, aby uzyskać czas jerozolimski

Czasami istnieją drobne różnice w tablicach astronomicznych, od kilku sekund do kilku minut. Najczęściej jednak nie mają one znaczenia w ogólnych obliczeniach.

Dane na rok 2024 są następujące:

1. Data i godzina wiosennej równonocy:
   20 marca, 03:07
2. Data i godzina nowiu Księżyca poprzedzającego wiosenną równonoc:
   10 marca, 08:59
3. Data i godzina nowiu Księżyca następującego po wiosennej równonocy:
   8 kwietnia, 18:21

A więc:

4. Data i godzina nowiu Księżyca najbliższego wiosennej równonocy:
   10 marca, 08:59

Do tej ostatniej daty i godziny:

5. Dodajemy 2 godz. 21 minut, aby uzyskać czas jerozolimski

Mamy więc 10 marca, 11:20.

Wynika z tego, że 1 Nisan wypada w tym roku od 9 marca po zachodzie słońca do 10 marca do zachodu słońca (w hebrajskim kalendarzu doby liczone są od zachodu słońca do zachodu słońca, a nie od północy do północy jak w powszechnie używanym kalendarzu). Po dodaniu do 9 marca, po zachodzie słońca, pełnych trzynastu dni, dochodzimy więc do początku 14 Nisan, czyli odpowiedniego momentu na obchodzenie Pamiątki.

W 2024 roku będzie to piątek, 22 marca po zachodzie słońca (a nasza uroczystość rozpocznie się o godz. 19:00).

———————-

Więcej informacji na ten obchodzenia Pamiątki znajdziesz w książce pt. Nowe stworzenie, rozdział 11 pt. Wielkanoc Nowego stworzenia. Zachęcamy do lektury.

Zobacz też: proponowany sposób obchodzenia

Wspaniałe proroctwo w Księdze Izajasza 53 mówi wiele o cierpieniach Syna Bożego. Mówi też, że te cierpienia nie były bez powodu.

Ofiara Jezusa dokonuje już teraz otwarcia dla nas drogi do pokoju z Bogiem i pokoju Bożego, a w przyszłości na jej podstawie dokona się wielkie odrodzenie ludzkości.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński wygłosił 10 marca 2024 r.

Colin J. Humphreys i W. G. Waddington, obaj z Uniwersytetu w Oxfordzie stwierdzili w opublikowanym wczoraj artykule, który ukazał się w brytyjskim magazynie naukowym Nature (Natura), iż opierają swe wnioski na obliczeniach astronomicznych oraz wzmiankach biblijnych i historycznych. Humphreys pracuje w Uniwersytecie Oxfordzkim na wydziale metalurgii i materiałoznawstwa, a Waddington na wydziale astrofizyki tegoż uniwersytetu.

ZOBACZ TEŻ: Data narodzin Jezusa Chrystusa

Naukowcy podają, iż udało się im zrekonstruować kalendarz żydowski obejmujący początki pierwszego wieku i ustalić datę zaćmienia księżyca, które, jak sugeruje Biblia oraz pozostałe źródła historyczne, nastąpiło po akcie ukrzyżowania. „Przyjęcie takich obliczeń” piszą naukowcy „pozwoli dokładnie określić dzień, miesiąc i rok ukrzyżowania”.

W przeszłości jedynym pewnikiem wskazującym na datę śmierci Jezusa, stwierdzają, był fakt, iż śmierć Jego nastąpiła między 26 a 36 rokiem w czasie, gdy Poncjusz Piłat był rzymskim pełnomocnikiem Judei.

„Prawie każdy rok z tego okresu ma swoich rzeczników”, piszą naukowcy „a jednocześnie nie ma pewności co do dnia egzekucji, ponieważ istnieje różnica jednego dnia pomiędzy datami podanymi w Ewangelii Jana a datami jakie podali synoptycy: Mateusz, Marek i Łukasz.

Uczeni oświadczają, iż wszystkie cztery Ewangelie Biblii zgodnie podają, iż Jezus skonał na kilka godzin przed rozpoczęciem się żydowskiego sabatu, przed zapadnięciem nocy w piątek, i że po upływie jednego dnia miało być Święto Przejścia (Wielkanocy), corocznego święta żydowskiego, obchodzonego podczas pełni księżyca w miesiącu Nisan.

Artykuł informuje, że czas Wielkanocy był dokładnie podany w zawierającym daty świąt oficjalnym kalendarzu judejskim, który używany był przez kapłanów służących w Świątyni. Baranki zabijano … w dniu 14 Nisan a ów miesiąc występujący w kalendarzu żydowskim, odpowiada miesiącom zaznaczonym we współczesnych kalendarzach wydawanych na zachodzie jako marzec-kwiecień. …Posługując się szeregiem skomplikowanych i ścisłych, dokładnie, przemyślanych obliczeń, obaj wymienieni wyżej naukowcy doszli do wniosku, że „Jezus umarł w tym samym czasie [dniu], w którym zabijano baranki wielkanocne. Takie stwierdzenie zgodne jest z wieloma stwierdzeniami Nowego Testamentu takimi jak „Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest, Chrystus” – czytamy dalej.

Drogą eliminacji naukowcy doszli do wniosku, że w ciągu dekady, od 26 do 36 roku naszej ery, jedynym możliwym rokiem, kiedy mogło mieć miejsce ukrzyżowanie był rok 33.

Naukowcy zwrócili uwagę na wzmianki w Biblii i w Apokryfach mówiące, że księżyc „zamienił się w krew” i następująco je skomentowali: „z naszego punktu widzenia powyższa fraza … odnosi się prawdopodobnie do zaćmienia księżyca, a w takim wypadku ustalenie daty ukrzyżowania jest jednoznaczne”.

„Powód przyjęcia czerwonokrwistej barwy przez księżyc w fazie zaćmienia jest nam dobrze znany” – piszą naukowcy. „Pomimo, iż księżyc znajduje się geometrycznie w cieniu ziemi, jednak światło słońca dosięga go dzięki następującemu w atmosferze ziemskiej procesowi refrakcji, podczas którego światło przyjmuje czerwoną barwę w wyniku przebiegnięcia dalekiej drogi przez atmosferę, w której rozproszenie [światła] powoduje zazwyczaj zanik błękitnej końcówki widma…

Określiliśmy zaćmienie posiadające znaczenie dla naszej pracy korzystając z najszerzej dostępnych danych … biorąc pod uwagę zapisy babilońskie oraz długoterminowe zmiany w zależnościach rotacyjnych ziemi”. Dalej naukowcy ci podają, że po ustaleniu wszystkich zaćmień księżyca widocznych w Jerozolimie w latach 26-36 odkryli, iż „Istnieje tylko jedno zaćmienie księżyca przypadające na okres Wielkanocy, które jest widoczne w Jerozolimie”, i to właśnie miało miejsce w ów piątek, 3 kwietnia 33 roku.

[Powyższe stwierdzenie jest bardzo interesujące, szczególnie dlatego, iż potwierdza ono datę ukrzyżowania, które przypadało w piątek, 3 kwietnia 33 roku naszej ery. Wydana przez nas broszurka Czas śmierci i zmartwychwstania Jezusa wyjaśnia, że ukrzyżowanie nie miało miejsca w innym dniu, na przykład we wtorek, jak niektórzy błędnie utrzymują – przypis Wydawcy]. (AP, Londyn)

Źródło: Sztandar Biblijny, nr 12

Jakie święto obchodził nasz Pan z Apostołami? – święto Przaśników, tak zwana Pascha. (Łukasza 22:1,7-14)

Zgodnie z nakazem Boga i tradycją narodu izraelskiego obchodzono pamiątkę wydarzeń sprzed wielu lat, wydarzeń, które przyniosły Izraelitom wolność.

Historia –       

Bóg za pośrednictwem Jakuba, Józefa i jego braci dał początek nowemu narodowi – Izraelowi (od imienia danego Jakubowi – Izrael). W Egipcie otrzymali oni ziemię i pracę. Bóg im błogosławił. Minęły lata. Przychylny Izraelitom faraon zmarł. Izraelici uzyskali status niewolników wykorzystywanych do ciężkich prac. Egipcjanie byli dla nich coraz bardziej okrutni, niemiłosierni. Izraelici pracowali popędzani batem. Wołali więc do Boga i narzekali. Najcięższym okrucieństwem było zabijanie izraelskich niemowląt płci męskiej.

Bóg widział ciężki stan swego ludu i postanowił zrealizować obietnicę, którą dał im przez Józefa:

I rzekł Józef do braci swej: Ja umrę, ale Bóg zapewne nawiedzi was, i wyprowadzi was z ziemi tej do ziemi, o którą przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.
– 1 Mojżeszowa 50:24

Działania zaczęły się od uratowania jednego z niemowląt izraelskich – Mojżesza, który dzięki Bożej opatrzności znalazł się na dworze faraona, u jego córki, gdzie wzrastał i był wychowywany. Tam zyskał egipskie wykształcenie. Dzięki swoim prawdziwym rodzicom poznał też historię narodu z którego pochodził i ich Boga. Bóg wybrał go i przygotował na wyzwoliciela swego narodu z ziemi egipskiej. Pokorny Mojżesz z obawą usłuchał głosu Boga i rozpoczął negocjacje z faraonem. Bóg wspierał go plagami, które zsyłał na Egipt. Faraon był nieustępliwy. Bóg przygotował ostatnie działanie, które miało rozstrzygnąć sprawę. Ten fragment historii zawarty jest w 11 i 12 rozdziale 2 Mojżeszowej: Bóg zapowiedział Izraelitom przez Mojżesza, że w nocy 14 Nisan zginą w Egipcie wszyscy pierworodni ze zwierząt i ludzi. Śmierć groziła również pierworodnym Izraela. Bóg podał przez Mojżesza środki zaradcze. Oto one:

• Odłączenie baranka – 10 Nisan (2 Mojż.12;31,51)
• Zabicie baranka – 14 Nisan (2 Mojż.12:6)
• Pokropienie odrzwi i nadproży krwią baranka
• Pieczenie baranka
• Spożywanie – obrzezani ( 2 Mojż.12;44,48; w jednym domu zamknięci ( 2Mojż.12: 46)
• Gotowość do wyjścia w drogę – (2 Mojż.12: 11)

Cel: wyzwolenie Izraela i ochrona pierworodnych.

Boży zamiar został zrealizowany: Izrael w cudowny sposób opuścił Egipt i nruszył w drogę ku ziemi obiecanej. Wędrowali czterdzieści lat.

Po wyjściu z Egiptu corocznie zabijano baranka, przypominając zdarzenia, które zaszły w Egipcie – 2 Mojżeszowa 12:26-27 – A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóż to z obrzędy wasze? Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud i pokłonił się.

Pamiątka tego wydarzenia – 2 Mojż. 13:10 – I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku.

2 Mojż.12:14 – A będzie wam ten dzień na pamiątkę; i będziecie go obchodzić za święto Panu w narodziech waszych; ustawą wieczną obchodzić go będziecie. Historia pokazuje, że Izraelici nie zawsze wykonywali ten nakaz. Każde jednak ożywienie wiary Izraelitów wiązało się z jej obchodzeniem.

Ciekawa historia, ważne wydarzenia i nakazane przez Boga upamiętnianie tych narodowych zdarzeń. Izraelowi oprócz tej historii towarzyszyły słowa Mojżesza: 5 Mojż.18:15 Proroka z pośrodku ciebie, z braci twej, jakom ja jest, wzbudzi tobie Pam, Bóg twój; onego słuchać będziecie. Powtórzone w Dz.Ap.3:22, 7:37. Tak było do czasów Jezusa. Moglibyśmy na tej historii poprzestać, ale Biblia tak nie czyni i odsyła nas do tamtych wydarzeń, każąc szukać głębszych myśli. Na przykład:1 Kor.5:7,8 Wyczyśćcie tedy stary kwas, abyście byli nowym zaczynieniem, jako przaśnymi jesteście; albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus.

W Ew.Łuk.22:1,7-14 czytamy: A przybliżyło się święto przaśników, które zowią wielkanocą. Tedy przyszedł dzień przaśników, którego miał baranek być zabity. I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Poszedłszy nagotujcie nam baranka, abyśmy jedli. A gdy przyszła godzina, usiadł, usiadł za stół, i dwanaście Apostołów z nim. Chodziło o pewien określony, zamierzony i zapowiedziany przez Boga czas – 2 Mojż.12:6 – mowa o czasie obchodzenia wieczerzy. I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystko zgromadzenie Izraelskie między dwoma wieczorami. W tym czasie historia zaczyna się przeplatać z rzeczywistością. Jest nowy Izrael, nowy Egipt, nowy faraon, nowy Baranek, nowa niewola, nowi pierworodni, nowe wyzwolenie. Mówimy o nich antytypiczny. Od tej pory zaczyna się wypełniać to, co było zapowiedziane w tej historii.

Przypomnijmy na czym to polega.

Literacki charakter Biblii. Figury retoryczne, środki stylistyczne: przenośnie, epitety, symbole i typy. Definicje . W literaturze Prawdy słowo typ używane jest w trzech znaczeniach.

Oto one:

1. Typ to jeden z siedmiu sposobów nauczania nas przez Boskie Słowo / rzędów myśli Bożych /. Definicja najogólniejsza , najobszerniejsza.
2. Typ to figura retoryczna , która polega na tym , że przedstawia pewne rzeczywiście istniejące instytucje , osoby , zasady , wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych . W tym znaczeniu figury tworzy człowiek / grając rolę kronikarza /.
3. Typami są instytucje , osoby , zasady , rzeczy itp. przedstawione w Biblii , które są zapowiedzią przyszłych instytucji … W tym znaczeniu typy daje Bóg , powołując do istnienia owe instytucje …

Ustalenia terminologiczne: pary wyrazów –

• typ i antytyp
• obraz i pozaobraz
• figura i pozafigura

I tak:

Egipt to typ – antytyp to świat, ludzkość

Faraon to typ – antytyp to szatan

Baranek i wszystko, co z nim czyniono, to typ – antytyp to Jezus i Jego śmierć

Niewola Izraelitów w Egipcie to typ – antytyp to świat i jego niewola, jarzmo grzechu i śmierci

Wyzwolenie Izraelitów to typ – antytyp to wyzwolenie ludzkości spod ich niewoli

Coroczne obchodzenie przez Izraelitów pamiątki wielkiej nocy to typ – antytyp to nakazane uczniom przez Jezusa coroczne obchodzenie pamiątki Jego śmierci

Baranka spożywali tylko obrzezani, niektórzy byli pierworodnymi (zagrożonymi) to typ – antytyp to obchodzenie pamiątki przez poświęconych w tym niektórzy byli spłodzeni z ducha świętego (zagrożeni)

Gotowość do wyjścia w drogę to typ – antytyp, jesteśmy w tym życiu i w tym świecie przechodniami

Czas zabijania baranka to typ – antytyp, czas śmierci naszego Pana.

Jezus mówił, że spożywa z nimi baranka ostatni raz, że bardzo czekał na ten moment.

Odtąd dla naśladowców Jezusa zabijanie baranka przestaje być ważne. Dlaczego?

Bowiem /1 Kor.5:7/ Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus.

Jezus udziela jeszcze ostanich lekcji – umywanie nóg /Jana 13: 4-9/.

Zdarzenia, w których uczestniczyli Izraelici miały typiczny charakter. Były one :

• zapowiedzią przyjścia i ofiarniczej śmierci Mesjasza / zabijanie baranka w Egipcie /
• zapowiedzią przyszłego uwolnienia świata z niewoli grzechu i zła
• zapowiedzią przyszłego obchodzenia Pamiątki śmierci Jezusa / coroczne spożywanie baranka /

Nowa Pamiątka – to święto miało być obchodzone nie na pamiątke egipskiego baranka, ale na pamiątkę moją – mówi Jezus /Łuk.22: 19/, na pamiątkę Jego śmierci /1 Kor. 11: 26/ – śmierć Pańską opowiadając.

Mamy opowiadać, obchodząc tę Pamiątkę, że typ się wypełnił, że Jezus umarł, aby nas wyzwolić z jarzma grzechu i śmierci. I w tym celu Jezus ustanowił nowy obrządek.

Jak czytamy: gdy oni jedli – użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła.

• Chleb – to jest ciało moje / to przedstawia ciało moje, ludzka naturę /
• Chleb przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu.
• Wino  –  krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, Jego ofiara.
• Ich jedzenie i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa.

Głębsze znaczenie chleba i wina w odniesieniu do spłodzonych z Ducha:

współudział Kościoła w ofierze za grzech: 1 Kor. 10:16,17 Kielich błogosławienia, który błogosławimy, izali nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, izali nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Albowiem jednym chlebem, jednym ciałem wiele nas jest: bo wszyscy chleba jednego jesteśmy uczestnikami. Chleb powstaje z wielu zmielonych ziaren, wino z wielu zgniecionych gron.

Kto może uczestniczyć w obchodzeniu Pamiątki? Ten, kto za swą wiarą w okupową śmierć Jezusa zyskał usprawiedliwienie i korzystając z niego poświęcił się Bogu na służbę. Do nas indywidualnie należy udzielenie sobie odpowiedzi, czy spełniamy ten warunek . Czytamy w 1 Kor. 11:27-29: A tak, ktoby jadł ten chleb,albo pił ten kielich Panski niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. Niechże tedy każdy samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego, i z kielicha tego niechaj pije. Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego.

Kto spożywał baranka w Egipcie? – Wszyscy obrzezani.

Co to znaczy? To znaczy, że wszyscy poświęceni wszystkich czasów mają prawo i przywilej obchodzenia Pamiątki, przywilej manifestowania w symbolu tego, co przeżywają cały rok. Błogosławiony to przywilej.

– świętuje się w niedzielny poranek
– dotyczy czwartkowego wieczora
– podkreśla się zmartwychwstanie
– istotą jest śmierć

Uporządkujmy to:

1. Co to za Wielka Noc?
Gdy nadszedł czas wyzwolenia narodu izraelskiego z niewoli egipskiej, w nocy Izraelici zostali ochronieni przed ostatnią plagą. Spożywali wtedy pieczonego baranka. Na pamiątkę tego wydarzenia, mieli to robić co rok o tej porze. Stąd Wielkanoc i baranek z nią związany.

2. Dlaczego dotyczy czwartku?
Gdy Jezus po raz ostatni obchodził Wielkanoc, był właśnie czwartek (na naszą rachubę). W miejsce Paschy ustanowił pamiątkę swojej śmierci (chleb i wino). Właściwie to czwartek i piątek, bo Żydzi liczą dobę od godz.18:00, więc od ostatniej wieczerzy do ukrzyżowania był ten sam dzień.

3. Dlaczego istotą jest śmierć?
Zabijany baranek był symbolem wskazującym na Jezusa. Krew baranka gwarantowała zachowanie przy życiu i wyzwolenie z niewoli. Tak samo oddane życie Jezusa przyniesie wyzwolenie z niewoli grzechu i śmierci.

4. Co więc z niedzielą?
W niedzielę Jezus zmartwychwstał! Zatem jeśli świętujemy w niedzielę, bardziej adekwatną nazwą byłby WIELKI DZIEŃ 🙂

„…albowiem na naszą wielkanoc jako baranek został ofiarowany Chrystus.
Obchodźmy więc święto nie w starym kwasie ani w kwasie złości i przewrotności, lecz w przaśnikach szczerości i prawdy.”
– 1 do Koryntian 5:7-8

Dobrych, duchowych przeżyć w te Święta!

Zobacz: oryginalny wpis na Facebooku

A wokół mrok, a wokół trwoga.
Gęstnieją moce złe.
Ostatni krzyk nasz Pan do Boga,
Do Ojca w niebie śle.

Ojcu poleca Swego ducha.
Ostatnie tchnienie śle.
Ojciec wołania Syna słucha.
Już wykonało się.

Grób Józefowy kuty w skale.
Złożone w grobie ciało.
Wkrótce Bóg wzbudził Pana w chwale
Bo już się wykonało.

8.04.07

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków.

– Ewangelia wg Mateusza 26:56

Zapraszamy wszystkich do poszukania w Piśmie Świętym zacytowanych wersetów oraz ich wypełnień, aby wiara wasza „nie gruntowała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej” (1 Koryntian 2:5). „A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał” (Dzieje 3:18). „To zaś zostało opisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, oraz abyście wierząc, mieli życie w Jego Imieniu” (Jana 20:31).

O Mesjaszu prorokowano, że:

1. Miał być zdradzony przez przyjaciela: Psalm 41:10; 55:13-15. Zobacz: Mateusza 26:47-50; Jana 13:18.
2. Miał być sprzedany za 30 srebrników: Zachariasza 11:12. Zobacz: Mateusza 26:14,15.
3. Uzyskane pieniądze miały być rzucone garncarzowi: (a) srebrniki, (b) 30 sztuk, (c) porzucone, (d) w domu Pańskim: Zachariasza 11:13. Zobacz: Mateusza 27:3-10.
4. Miał wołać do Boga i być wysłuchanym przez Niego: Psalm 22:25. Zobacz: Łukasza 22:41-44; Żydów 5:7.
5. Jego uczniowie mieli Go opuścić: Zachariasza 13:7. Zobacz: Mateusza 26:31,56; Marka 14:27.
6. Miał zostać oskarżony przez fałszywych świadków: Psalm 27:12; 35:11; 109:2. Zobacz: Mateusza 26:59,60.
7. Miał być bity laską w policzek: Micheasza 5:1. Zobacz: Mateusza 26:67 (lub trzciną czy rózgami); Marka 15:19; Łukasza 22:63,64.
8. Miał być ubiczowany: Izajasza 50:6; 53:5. Zob. Mateusza 27:26; Jana 19:1.
9. Mieli pluć na Niego: Izajasza 50:6. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:30; Marka 15:19.
10. Jego oblicze miało być zeszpecone: Izajasza 52:14. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:29,30; Marka 15:17-19; Łukasza 22:64.
11. Miał milczeć przed swoimi oskarżycielami: Izajasza 53:7. Zobacz: Mateusza 27:12-14; Marka 15:3-5; 1 Piotra 2:23.
12. Miał być wzgardzony i odrzucony przez lud: Psalm 22:7; Izajasza 53:3. Zobacz: Marka 9:12; 15:17-20.
13. Miał być zraniony i posiniaczony: Izajasza 53:5. Zobacz: Mateusza 27:26,29,30; Marka 15:15,17,19.
14. Jego ręce i stopy miały być przebite: Psalm 22:17. Zobacz: Łukasza 23:33; Jana 20:25-27.
15. Miał być policzony z przestępcami (złodziejami): Izajasza 53:12. Zobacz: Mateusza 27:38; Marka 15:27,28; Łukasza 22:37; Jana 19:18.
16. Miał się modlić za swoich prześladowców: Izajasza 53:12; Psalm 109:4. Zobacz: Łukasza 23:34.
17. Lud miał pogardliwie potrząsać głowami na Jego widok: Psalm 22:8; 109:25. Zobacz: Mateusza 27:39.
18. Lud miał się z Niego naigrawać: Psalm 22:9. Zobacz: Mateusza 27:41-44; Łukasza 23:35-37.
19. Lud miał na Jego widok się dziwić: Psalm 22:18; Izajasza 52:14. Zobacz: Łukasza 23:35.
20. Jego szaty miały być rozdzielone, a o suknię miały być rzucone losy: Psalm 22:19. Zobacz: Mateusza 27:35; Marka 15:24; Łukasza 23:34; Jana 19:23,24.
21. W południe ciemność miała okryć ziemię: Amosa 8:9. Zobacz: Mateusza 27:45; Marka 15:33; Łukasza 23:44.
22. Miał zawołać: „Boże mój! Boże mój! czemuś mnie opuścił?”: Psalm 22:2. Zobacz: Mateusza 27:46; Marka 15:34.
23. Miał mieć pragnienie: Psalm 22:16; 69:4,22. Zobacz: Jana 19:28.
24. Mieli Jemu podać do picia ocet i żółć: Psalm 69:22. Zobacz: Mateusza 27:34,48; Marka 15:23,36; Łukasza 23:36; Jana 19:29.
25. Miał „wylać na śmierć” swoje ludzkie życie: Izajasza 53:12. Zobacz: Jana 10:17,18.
26. Jego ludzkie życie miało stać się ofiarą za grzech: Izajasza 53:10-12. Zobacz: Mateusza 26:27,28; Jana 6:51; 10:11,15,16; 1 Koryntian 15:3; Żydów 2:9; 7:27; 9:26-28.
27. Miał powierzyć swojego ducha w Boże ręce ? swoje prawo do życia jako człowiek: Psalm 31:6. Zobacz: Łukasza 23:46.
28. Miał być zabity, „nie za własne grzechy”, w środku 70. symbolicznego tygodnia, mianowicie w okresie Paschy, jako antytypiczny, będący bez skazy, Baranek Paschalny: Daniela 9:26,27; Wyjścia 12:5; Izajasza 53:7,9. Zobacz: Jana 1:29; 1 Koryntian 5:7; 2 Koryntian 5:21; Żydów 4:15; 7:26; 9:14; 1 Piotra 1:18,19; 2:22.
29. Jego przyjaciele mieli stać z dala od Niego: Psalm 38:12; 88:9,19. Zobacz: Mateusza 27:55,56; Marka 15:40,41; Łukasza 23:49.
30. Jego kości (chociaż oddzielone i możliwe do policzenia z powodu dotkliwych cierpień krzyżowania ? Psalm 22:15,18) nie miały być złamane: Psalm 34:21; Wyjścia 12:46. Zobacz: Jana 19:31-36.
31. Miał być przebity: Zachariasza 12:10. Zobacz: Jana 19:34-37; Objawienie 1:7.
32. Miał doznać porażenia serca, które pod żarem gorączki stopiłoby się jak wosk pod wpływem ognia: Psalm 22:15-16. Zobacz: Jana 19:34.
33. Miał być pochowany w grobowcu bogatego człowieka: Izajasza 53:9. Zobacz: Mateusza 27:57-60; Marka 15:42-46; Łukasza 23:50-53; Jana 19:38-42.
34. Miał dostarczyć to, czego nie mógł dać nikt z upadłego rodu Adamowego, mianowicie, okup, wymaganą równowartość, doskonałe ludzkie życie, aby odkupić, zapłacić za doskonałe ludzkie życie, które Adam oraz wszyscy z jego rodu, znajdujący się w jego biodrach, utracili przez grzech Adama: Psalm 49:8; Powtórzonego Prawa 19:21; Ijoba 33:24; Przypowieści 11:1; Izajasza 53:4-6, 10-12. Zobacz: Mateusza 20:28; Marka 10:45; Jana 6:51; 1 Koryntian 15:3; 1 Tymoteusza 2:6; 1 Piotra 2:24.
35. Jego ofiarnicza śmierć miała być dobrowolna, a On z radością miał czynić wolę Bożą: Psalm 40:7-9. Zobacz: Żydów 10:1-14; 12:2; Jana 4:25,26,34; 6:51; 10:17,18; 14:31; 15:11; 17:4,13.

W świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów, tych 35 szczególnych proroctw wypełnionych w ciągu jednego dnia, przedstawionych powyżej, nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że Jezus z Nazaretu jest prawdziwym Mesjaszem. Inne Mesjańskie proroctwa, jak np., odnoszące się do Jego zmartwychwstania dnia trzeciego, wypełniły się w Nim a nie w kimś innym.

Ponieważ 35 powyższych proroctw, dotyczących cierpień oraz śmierci Mesjasza, wypełniło się tak realistycznie w Jezusie podczas Jego pierwszego adwentu, a nie w kimś innym, możemy być pewni, że wypełnienie wielu innych proroctw natchnionych przez Boga, a dotyczących chwalebnego panowania Mesjasza, które wkrótce ma nadejść w celu błogosławienia „wszystkich rodzin ziemi„, jest tak samo pewne. Cóż za wspaniała perspektywa roztacza się w Słowie Bożym, szczególnie dla wierzących Żydów i wierzących pogan! ” ? nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych” (1 Tymoteusza 4:10).

Źródło: Sztandar Biblijny, 1996, s. 19-20.