Odnośnie słowa katakrino – zgadzam się, że jego podstawowe znaczenie to „wydać wyrok skazujący”. Moja uwaga dotyczyła raczej skutku tego potępienia w kontekście Marka 16:16. Człowiek, który dziś odrzuca poselstwo Ewangelii, zostaje wyłączony z udziału w obecnym powołaniu, nie oznacza to jednak automatycznie, że Bóg zamknął przed nim wszelką możliwość otrzymania życia.

Wskazują na to słowa Jezusa: „Wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos jego i wyjdą” (Jan 5:28-29). W innym miejscu ap. Paweł mówi też, że czeka na zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Skoro wszyscy mają usłyszeć Jego głos, widzimy w tym zapowiedź przyszłego dzieła Bożego, w którym Chrystus będzie działał nie tylko wobec tych, którzy obecnie należą do Kościoła.

Odnośnie obietnicy Abrahamowej – zgadzam się, że jej centrum stanowi Chrystus. Paweł wyraźnie mówi: „Nie mówi: i potomkom, jako o wielu, ale jako o jednym: i potomkowi twemu, którym jest Chrystus” (Gal. 3:16). Jednak ten sam apostoł dodaje: „A jeśli jesteście Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowym, a według obietnicy dziedzicami” (Gal. 3:29).

Dlatego rozumiemy, że Chrystus jest głównym Nasieniem, a Kościół — jako Jego Ciało — ma udział w tym Nasieniu. Właśnie dlatego obietnica mówi, że „w potomstwie” Abrahama będą błogosławione wszystkie narody ziemi. Nie chodzi tylko o błogosławieństwo dla obecnie powołanych, ale o przyszłe dzieło, przez które Chrystus wraz ze swoim Kościołem będzie udzielał światu tego błogosławieństwa. Dla nas o tym samym mówi Rzymian 8:19-22. Synowie Boży to Kościół, a oczekujące i bolejące stworzenie to reszta ludzkości. Potomstwo Abrahama i ci, których ma ono uszczęśliwić.

Wierzymy, że harmonizuje to z nauką o okupie Chrystusa, który według Pawła został złożony „za wszystkich” (1 Tym. 2:6). Jezus dał swoje życie za każdego człowieka i każdy ma zostać oświecony (Hebr. 2:10, Jana 1:9)/ Skoro zapłata była za wszystkich, wierzymy, że Boży plan przewiduje dla wszystkich odpowiednią możliwość poznania Chrystusa i przyjęcia Jego daru życia.

Co do proroctwa Joela – zgadzam się, że Piotr wskazał na zesłanie Ducha Świętego jako jego wypełnienie. Widzę jednak w tym początek realizacji, a nie pełnię. W dniu Pięćdziesiątnicy Duch został wylany na uczniów Chrystusa, natomiast pełne znaczenie słów „wyleję Ducha mego na wszelkie ciało” widzimy w przyszłym dziele Królestwa Chrystusa na ziemi, gdy „ziemia będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej, jak morze napełnia wody” (Abakuk 2:14).

Dlatego wierzymy, że obecny Wiek Ewangelii jest czasem wyboru Kościoła — tych, którzy mają być współdziedzicami Chrystusa. Natomiast przyszły Wiek Tysiąclecia będzie czasem błogosławienia wszystkich narodów.

Nie oznacza to pomniejszania znaczenia obecnego wezwania Ewangelii. Ci, którzy dziś otrzymują światło, mają szczególną odpowiedzialność i szczególny przywilej. Wierzymy jednak, że cały plan Boży objawia Jego sprawiedliwość, miłość i mądrość – dlatego każdemu człowiekowi zostanie dana sprawiedliwa sposobność poznania prawdy i osobistego wyboru. Sodoma i Gomora ma tylko obrazować jaki będzie ostateczny koniec tych, którzy nie zechcą wybrać życia – będzie to wieczne zniszczenie.

Dziękuję za uprzejme i cierpliwe wyjaśnienie.

Tak przeczuwałem, że pewnie w jakiś inny sposób tłumaczycie słowo występujące w Marka 16:16. Jeśli dobrze rozumie, uznajesz, że najlepszym odpowiednikiem w tym miejscu jest „uznany za niegodnego”. Zatem całość brzmiałaby: „Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie uznany za niegodnego.”

Jeśli się nie mylę w tamtym miejscu jest greckie słowo „katakrino” (Strong 2632) odpowiednio odmienione (trzecia osoba liczby pojedynczej, czas przyszły, strona bierna). Napisałeś: „Zwracam jednak uwagę, że greckie słowo przetłumaczone jako „będzie potępiony” oznacza również „osądzony”, „uznany za niegodnego” lub „odrzucony””.

To bardzo ciekawa uwaga, tylko gdzie jeszcze w Piśmie wyraźnie to słowo ma takie znaczenie jak podajesz? Sam szukając znaczenia znajduję raczej, że:

„Słowo katakrino (κατακρίνω) to grecki czasownik oznaczający potępiać, wydać wyrok skazujący lub uznać za winnego. Składa się z przedrostka kata- (przeciw, w dół) oraz krino (sądzić, rozstrzygać)”

Znajdujemy to słowo:

Mt 20, 18. Oto wstępujemy do Jerozolimy i Syn Człowieka będzie wydany arcykapłanom oraz znawcom Prawa i skażą (katakrino) Go na śmierć.

Mr 14, 64. Słyszeliście bluźnierstwa! Co się wam wydaje? Zaś oni wszyscy wydali wyrok (katakrino), że zasłużył na śmierć.

Piotra II 2,6 również miasta Sodomę i Gomorę obróciwszy w proch przez zagładę potępił (katakrino), postawiwszy za przykład tego, co ma spotkać bezbożnych,

Jeśli Sodoma i Gomora są przykładem znaczenia tego słowa i tego „co ma spotkać bezbożnych”…

Skąd informacja, że to słowo można tłumaczyć w sposoby takie jak podajesz?

## Bardzo zaskakujące dla mnie i ciekawe było to że napisałeś: „Ale w tym samym rozdziale pisze również, że wierzący są potomstwem Abrahama (Galacjan 3:29). Powstaje więc pytanie: skoro Kościół jest tym potomstwem, to komu to potomstwo ma błogosławić? Obietnica nie mówi, że potomstwo Abrahama będzie tylko błogosławione, lecz że przez nie będą błogosławione wszystkie narody ziemi. W moim rozumieniu wybór potomstwa odbywa się obecnie, a błogosławienie narodów jest dziełem przyszłego Królestwa.”

Nie patrzyłem na to w ten sposób. Rozumiem: jeśli potomstwem jest Kościół, a narody mają być błogosławione przez potomstwo to te narody nie mogą należeć do tego Kościoła skoro mają być przez niego błogosławione.

Nigdy nie patrzyłem na to w ten sposób. Pytasz: „skoro Kościół jest tym potomstwem, to komu to potomstwo ma błogosławić?”

Ja bym odpowiedział: Ani Kościół nie jest (w tym kontekście) tym potomstwem, ani potomstwo nie ma nikomu błogosławić.

Słowo nie mówi nic o tym, że potomstwo Abrahama ma błogosławić wszystkim narodom, lecz, że „W potomstwie” Abrahama mają być błogosławione wszystkie narody. Stwierdzenie, że w potomstwie Abrahama wszystkie narody znajdą błogosławieństwo nie jest jednoznaczne, ze stwierdzeniem, że potomstwo Abrahama będzie kogokolwiek błogosławić.

Księga Rodzaju 22, 18 I błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi za to, żeś usłuchał głosu mego.

Apostoł wyjaśnia, że tym nasieniem w którym wszystkie narody miały znaleźć błogosławieństwo jest Chrystus:
Ga 3, 16 Abrahamowi dane były obietnice i „potomstwu” jego. Nie mówi: I potomkom, jakby o wielu, ale jak o jednym: „I potomstwu twojemu,” którym jest Chrystus.

W Chrystusie zatem wszystkie narody znajdują błogosławieństwo, stając się narodem Bożym i potomstwem Abrahama:

Ga 3, 26 Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie;
27 gdyż którzy tylko jesteście ochrzczeni w Chrystusie, oblekliście się w Chrystusa.
28 Nie ma Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego nie ma mężczyzny ani niewiasty. Albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.
29 Jeśli zaś wy jesteście Chrystusowi, więc jesteście potomstwem Abrahama, dziedzicami według obietnicy.

To „oblekliście się w Chrystusa” interpretują jako właśnie znalezienie W NIM błogosławieństwa.

Wracając do cytowanego fragmentu:

Ga 3, 8 A Pismo przewidziawszy, że Bóg usprawiedliwia pogan z wiary, przepowiedziało Abrahamowi: „W tobie będą błogosławione wszystkie narody.” 9 Przeto ci, co są z wiary, błogosławieni będą z wiernym Abrahamem.

Widzimy tutaj, że Apostoł utożsamia wierzących z pogan (a zatem Zbór/Kościół) nie z potomstwem które błogosławi narodom, lecz właśnie z tymi narodami które błogosławieństwo otrzymują:

„W tobie będą błogosławione wszystkie narody.” -> Przeto ci, co są z wiary, błogosławieni będą z wiernym Abrahamem.

Więc „ci co są z wiary” (czyli Kościół) to odbiorcy błogosławieństwa, czyli te „wszystkie narody” które w Chrystusie miały być błogosławione. Kościół nie jest Potomstwem w pierwotnym i centralnym sensie obietnicy z Galacjan 3:16; tym Potomstwem jest Chrystus. Kościół staje się potomstwem Abrahama wtórnie – przez przyjęcie błogosławieństwa a zatem obleczenie się w Chrystusa.

Nie zatem: „Kościół = błogosławiący; narody = przyszli odbiorcy błogosławieństwa”.

Lecz: „(Kościół = wszystkie narody + Potomek = Chrystus) = (Kościół obleczony w Chrystusa = potomstwo Abrahama.) ”

##
Rozumiem i doceniam, że interpretacja którą podajesz wynika także z innych miejsc Pisma, a przede wszystkim autentycznej troski o współczesnych ludzi, którzy uparcie odrzucają Ewangelię nie poznawszy ani jej piękna ani mocy. Osobiście jednak nie obawiam się o to. Bóg jest i zawsze był Bogiem wszystkich narodów, nawet przed Chrystusem Opatrzność kierowała wszystkimi narodami, jak napisano:

„Czyż nie jesteście dla Mnie jak Kuszyci wy, synowie Izraela? – wyrocznia Pana. Czyż Izraela nie wyprowadziłem z ziemi egipskiej jak Filistynów z Kaftor, a z Kir – Aramejczyków?” (Am 9,7)

Bóg nazywa babilońskiego króla Nabuchodonozora „swoim sługą” (Jer 25, 9) a perskiego króla Cyrusa (poganina) swoim „chrystusem” (Iz 45, 1). Ostatecznie też podaje, że zarówno Cyrus jak i Nabuchodonozor poznali Boga.

„Ja, Nabuchodonozor, wychwalam teraz, wywyższam i wysławiam Króla Nieba. Wszystkie Jego dzieła są prawdą, a drogi Jego sprawiedliwością; tych zaś, którzy postępują pysznie, może On poniżyć” (Dn 4, 34).

„Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie w Judzie” (Ezd 1, 2).

Bóg nigdy nie zostawił żadnego człowieka samego sobie, lecz do każdego wciąż wyciąga ręce chcąc jego poprawy, a jednak ludzie pozostają oporni:

Izajasza 65, 1-2 „Mówiłem: «Oto jestem, jestem!» do narodu, który nie wzywał mego imienia. Codziennie wyciągałem ręce do ludu buntowniczego, który postępował drogą zła, ze swoimi zachciankami”

Mądrość Boża mówi:
Przysłów 1, 24-26 „Ponieważ wołałam, a wyście odmówili, wyciągałam rękę, a nikogo to nie obchodziło, ponieważ lekceważyliście każdą moją radę i nie chcieliście mojego upomnienia: dlatego i ja śmiać się będę z waszej klęski, szydzić będę, gdy strach was ogarnie”.

Apostoł Paweł mówi, że Bóg ustanowił ludzi „aby go szukali” i że jest „niedaleko od każdego z nas” (Dz 17, 26-28), dlatego nie mogę zgodzić się gdy piszesz, że: „większość ludzkości dopiero wtedy [Wiek Tysiąclecia] otrzyma pełną i sprawiedliwą możliwość poznania Go.”

Przypomnę znów:
Do Rzymian 1, 18. Objawia się bowiem gniew Boży z nieba na wszelką bezbożność i niegodziwość tych ludzi, którzy prawdę Bożą trzymają w nieprawości. 19. Ponieważ co z Boga może być poznane, to im jest jawne; albowiem Bóg im (to) objawił. 20. Bo niewidzialne jego rzeczy, wiekuista też moc jego i bóstwo, od stworzenia świata, przez dzieła jego, rozumem oglądane bywają, tak że nie mogą być wymówieni.

Także i Objawienie pokazuje, że już dzisiaj Bóg woła do wszystkich narodów:

„Potem ujrzałem innego anioła lecącego przez środek nieba, mającego odwieczną Dobrą Nowinę do obwieszczenia wśród tych, którzy siedzą na ziemi, wśród każdego narodu, szczepu, języka i ludu. Wołał on głosem donośnym: «Ulęknijcie się Boga i dajcie Mu chwałę, bo godzina sądu Jego nadeszła. Oddajcie pokłon Temu, co niebo uczynił i ziemię, i morze, i źródła wód!»” (Ap 14, 6-7)

Naturalne znaczenie tej wizji jest takie, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym ostateczne wydarzenia sądu Bóg zapewnia uniwersalne ogłoszenie swego wezwania: każdemu narodowi, plemieniu, językowi i ludowi. Dzieje się to jeszcze przed Tysiącleciem.

Słowo Boże wcale nie podaje, że jest konieczne by każdy człowiek wiedział i rozumiał wszystko (Rzy 14, 1 1 Kor. 8, 1 ). Myślę, że każdy człowiek otrzymuje od Boga sprawiedliwą możliwość poznania prawdy, której Bóg od niego wymaga. Kto zaś więcej otrzymał od tego więcej wymagać się będzie (Łk 12:48)

Bóg od początku świata dawał ludziom dokładnie tyle światła, ile potrzebowali do podjęcia moralnej decyzji: albo ukorzyć się przed Stwórcą widzialnym w naturze i historii (jak Cyrus czy Nabuchodonozor), albo trzymać prawdę w nieprawości (Rzymian 1:18). Bóg sądzi ludzi sprawiedliwie na podstawie tego, co mieli, a nie tego, czego mieć nie mogli.

Możemy być pewni sprawiedliwości i miłosierdzia Boga, oraz tego, że każdy będzie sprawiedliwie osądzony „wedle swoich uczynków”, nie wolno nam jednak odkładać pokuty na później i nadużywać Bożej cierpliwości.

Wracając do listu do Galacjan, Apostoł pisze:

„Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie: kto sieje w ciele swoim, jako plon ciała zbierze zagładę; kto zaś sieje w Duchu, jako plon Ducha zbierze życie wieczne”. (Ga 6, 7-8)

Nie żałujmy ginącego świata (1 J 2:15-17) ani nie wracajmy sercem do tego, co Bóg osądza; nie naśladujmy żony Lota. Bóg z wami. Pozdrawiam serdecznie.

Dziękuję za Twój komentarz i również serdecznie pozdrawiam!

Myślę, że różnica między nami nie dotyczy tego, czy do zbawienia potrzebna jest wiara – bo z tym się zgadzam – ale kiedy i wobec kogo Bóg realizuje poszczególne etapy swojego planu.

W Marka 16:16 Jezus mówi o obecnym poselstwie Ewangelii i o tych, którzy teraz uwierzą. Zwracam jednak uwagę, że greckie słowo przetłumaczone jako „będzie potępiony” oznacza również „osądzony”, „uznany za niegodnego” lub „odrzucony”. W tym sensie człowiek, który dziś nie uwierzy, zostaje uznany za niegodnego udziału w zbawieniu i wysokim powołaniu Wieku Ewangelii. Nie oznacza to jednak automatycznie, że Bóg na zawsze zamknął przed taką osobą mozliwość otrzymania życia (kiedykolwiek).

Podobnie rozumiem List do Galacjan 3. Paweł rzeczywiście mówi, że dziś usprawiedliwienie jest z wiary. Ale w tym samym rozdziale pisze również, że wierzący są potomstwem Abrahama (Galacjan 3:29). Powstaje więc pytanie: skoro Kościół jest tym potomstwem, to komu to potomstwo ma błogosławić? Obietnica nie mówi, że potomstwo Abrahama będzie tylko błogosławione, lecz że przez nie będą błogosławione wszystkie narody ziemi. W moim rozumieniu wybór potomstwa odbywa się obecnie, a błogosławienie narodów jest dziełem przyszłego Królestwa.

Co do proroctwa Joela – zgadzam się, że Piotr odniósł je do zesłania Ducha Świętego w jego czasach. Widzę jednak w jego słowach początek wypełnienia, a nie całość. W dniu Pięćdziesiątnicy Duch został wylany na Kościół, a nie na „wszelkie ciało”. Dlatego rozumiem, że pełne wypełnienie nastąpi wtedy, gdy – zgodnie z innymi proroctwami – cała ziemia zostanie napełniona poznaniem Pana.

To właśnie dlatego wierzę, że obecny Wiek Ewangelii służy wyborowi Kościoła, a Wiek Tysiąclecia będzie czasem błogosławienia wszystkich narodów. Oczywiście również wtedy nikt nie otrzyma życia wiecznego bez wiary i posłuszeństwa Chrystusowi, ale większość ludzkości dopiero wtedy otrzyma pełną i sprawiedliwą możliwość poznania Go.

Mk 16, 15 I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! 16 Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony.

Wiec mówi tu o głoszeniu „wszelkiemu stworzeniu” oraz, że ci którzy nie uwierzą będą potępieni. Napisałeś: „dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania” czy zatem ci nie liczą się do tych którzy NIE uwierzyli?

Przypominasz: „Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18).”

Czy jednak to błogosławieństwo ma dotyczyć wierzących czy także niewierzących? Jak ten fragment tłumaczy Apostoł Paweł?:

Ga 3, 6 Jak napisano: „Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu ku sprawiedliwości.”
7 Poznajcież więc, że ci co są z wiary, ci są synami Abrahamowymi.
8 A Pismo przewidziawszy, że Bóg usprawiedliwia pogan z wiary, przepowiedziało Abrahamowi: „W tobie będą błogosławione wszystkie narody.” 9 Przeto ci, co są z wiary, błogosławieni będą z wiernym Abrahamem.

Widzisz zatem, że apostoł fragment „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18) wyjaśnia mówiąc: „ Bóg usprawiedliwia pogan z wiary” oraz komentuje: „Przeto ci, co są z wiary, błogosławieni będą z wiernym Abrahamem.”. Widzimy zatem, że odnosi go do tych, którzy UWIERZYLI a nie tych którzy odrzucili naukę Bożą.

Także o cytowanym proroctwie Joela, Piotr mówi, że to JUŻ (wtedy) się spełniło: „ale to jest, co powiedziane było przez proroka Joela: “I stanie się, w ostatnie dni (mówi Pan) wyleję z Ducha mego na wszelkie ciało” (Dz 2, 16.) Także sam kontekst proroctwa pokazuje jak należy rozumieć to „wszelkie ciało”

Joela 3,1 I wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało,
a synowie wasi i córki wasze prorokować będą,
starcy wasi będą śnili,
a młodzieńcy wasi będą mieli widzenia.
2 Nawet na niewolników i niewolnice wyleję Ducha mego w owych dniach.

Wymienia zatem:
– synowie i córki
– młodzieńcy i starcy
– nawet niewolnicy.

Nie oznacza to zatem, że każdy człowiek na ziemi otrzyma Ducha Świętego, ale że Duch zostanie wylany na ludzi z każdej grupy – młodych, starych, mężczyzn, kobiety, niewolników i wolnych.

Zachęcam do zastanowienia i serdecznie pozdrawiam.

Ad. II: Pytanie „kto miał zabić Kaina?” jest zasadne tylko wtedy, gdy zakładamy, że poza Adamem, Ewą, Kainem i Ablem nikogo więcej jeszcze nie było. Tymczasem Biblia nie opisuje wszystkich narodzin ludzi rok po roku. W 1 Mojżeszowej 5:4 czytamy, że Adam „zrodził synów i córki”. Już przed zabójstwem Abla lub niedługo po nim mogło istnieć liczne potomstwo Adama.

Trzeba pamiętać, że według relacji biblijnej pierwsi ludzie żyli setki lat i mieli wiele dzieci. Nawet przy umiarkowanym przyroście naturalnym populacja mogła bardzo szybko wzrosnąć do dziesiątek czy setek osób. Kain obawiał się więc zemsty ze strony innych członków rozwijającej się rodziny ludzkiej.

Biblia często pomija długie okresy czasu i skupia się tylko na najważniejszych wydarzeniach. Między opisem stworzenia Adama a zabójstwem Abla nie musi upływać kilka dni czy miesięcy – mogły minąć dziesiątki lat. Dlatego słowa Kaina: „każdy, kto mnie spotka, zabije mnie” nie stanowią problemu dla biblijnej chronologii.

Nasza odpowiedź będzie podobna do tej z wpisu o Hermine Schmidt. Ten wpis dotyczy konkretnych świadectw ludzi wierzących w Chrystusa i Bożą Prawdę, i którzy w obliczu śmierci pozostali wierni swoim przekonaniom. Chodzi o ich postawę, z której możemy się czegoś nauczyć.

Nie jest naszym celem ocenianie albo porównywanie różnych środowisk religijnych ani rozstrzyganie sporów historycznych. Wierzymy, że ciało Chrystusa jest jedno i że to, co naprawdę buduje, to wiara, miłość i wierność Bogu – niezależnie od przynależności. Rozumiemy, że wszyscy powinniśmy stawać się bardziej Ewangeliczni i tolerancyjni dla drugich.

Jako niezależny zbór chrześcijański mamy określone przekonania, ale nie rościmy sobie prawa do bycia „lepszymi” od innych ani do reprezentowania wszystkich. Tym bardziej nie czujemy się właściwym adresatem zarzutów dotyczących całych ruchów czy organizacji i wydarzeń sprzed 100, 75 i 50 lat.

Na tej stronie jest przestrzeń na różne opinie – również takie, z którymi się nie zgadzamy, bo wierzymy, że rozmowa może być prowadzona z szacunkiem i że nie musimy sobie dogryzać, ale możemy różnić się w piękny sposób. Zachęcamy jednak, aby odnosić się do treści wpisów i pamiętać, że ich celem było upamiętnienie konkretnych osób i ich wiary, a nie prowadzenie sporów.