Teraz piszesz mi, że: „Ogień oznacza czas wielkiego ucisku” ale pytałem o ten „ogień w który mieli być wrzuceni „synowie Złego” jest nim wielki ucisk? Jezus nie zapowiadał przecież ucisku niewiernym, lecz wiernym jego nauce:

J 16, 33: „To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie UCISK mieć będziecie, ale odważcie się: Ja zwyciężyłem świat”.

Także Objawienie pokazuje, zę z ucisku wyszli wierzący:

„A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: «Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?» I powiedziałem do niego: «Panie mój, ty wiesz». I rzekł do mnie: «To są ci, którzy przychodzą z WIELKIEGO UCISKU i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili»”. (Ap 7, 13-14, Biblia Tysiąclecia)

W ogień zaś mają został wrzuceni źli, ogień symbolizuje śmierć drugą, jak pisze:

Ap 20, 14-15: „A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora OGNIA. To jest śmierć druga – jezioro OGNIA. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”.

Ap 21, 8: „Udziałem zaś bojaźliwych, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszystkich kłamców jest jezioro płonące OGNIEM i siarką. To jest śmierć druga”

Apokalipsa wyraźnie pokazuje chronologiczną kolejność. „Wielki ucisk” (Ap 7) dzieje się przed Sądem Ostatecznym i wrzuceniem do ognia (Ap 20):W Ap 7 wierzący cierpią ucisk na ziemi. Dopiero w Ap 20, 15 następuje Sąd i wrzucenie niesprawiedliwych do jeziora ognia (Śmierci Drugiej).Nie można utożsamiać ucisku z rozdziału 7. z ogniem, który płonie dopiero na samym końcu świata:

„Żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata” (Mt 13, 39-40).

Czy zatem uważasz, że ci co wyszli z wielkiego ucisku (Obj 7, 13-14) to ci sami których Jezus nazywa „synami złego” wyjaśniając przypowieść?

Napisałeś: „ Nie podważają jednak tezy artykułu, bo nie odnoszą się do zagadnienia Boskiego planu zbawienia od skutków grzechu Adama.”

Zatem te dwa zbawienia o których mówi artykuł od czego są zbawieniami/uratowaniami? Oba od tego samego? Od „skutków grzechu Adama”? Ale których? Śmierci?

Właściwie nie wyjaśniasz w artykule od czego zbawiona jest ta pierwsza grupa. O drugiej piszesz: „Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.”

Piszesz jednak, że tylko „ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo” zostaną od tej niedoskonałości zbawieni, od czego zatem cała ludzkość? Jak piszesz: „Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości” – więc od czego ta cała ludzkość będzie zbawiona? Rozumiem, że nie od tego co zostało jakoby utracone przez nieposłuszeństwo Adama, bo od tego mają być uratowani tylko „ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo”. Więc od czego inni?

I jeszcze jedno pytanie: Gdy Jezus naucza się modlić mówiąc: „i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego” (Mt 6, 13, Biblia Tysiąclecia), to czy o któreś z tych zbawień o których mówi artykuł mówi?

1 Jana 2, 5. Lecz kto zachowuje słowo (logos) jego, w tym prawdziwie doskonała jest miłość Boża: po tem poznajemy, że w nim jesteśmy. 6. Kto mówi, że w nim mieszka, powinien, tak jak on postępował, i sam postępować. 7. Najmilsi! nie nowe rozkazanie wam piszę, ale rozkazanie stare, które mieliście od początku. A tem starem rozkazaniem jest słowo (logos), któreście słyszeli.

Sam Jezus w Ewangelii Jana mówi:
Jana 4, 37. Albowiem w tem jest prawdziwe słowo (logos), że kto inny sieje, a kto inny żnie.
17, 20. A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez słowo (logos) ich uwierzą we mnie,

W Ewangelii Mateusza zaś:
Mt 12, 32 I ktokolwiek by rzekł słowo (logos) przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, ale kto by mówił przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone, ani w tym wieku, ani w przyszłym.

Co ciekawe Orygenes pisał:
„Można to odnieść do Zbawiciela, jednakże tekst ten nie musi oznaczać niczego więcej niż to, że niebiosa zostały ugruntowane przez rozum (logos) Boga – tak jak mówimy, że dom jest budowany według planu (logos) architekta, a statek według planu (logos) budowniczego. W ten sam sposób niebiosa zostały utwierdzone przez Słowo Boże. […] Powiedziane jest: «Na początku był Logos»; musimy to mieć przed oczami, ale świadectwa z Księgi Przysłów prowadzą nas do postawienia mądrości na pierwszym miejscu i myślenia o mądrości jako poprzedzającej Słowo, które ją ogłasza”.

Logos – znaczy tyle co „słowo”, ewentualnie „plan”. Słowo stało się ciałem – czyli plan Boży wszedł w realizację. Jezus jest nazwany np. „światłością” czy „prawdą”. Jan mówi nam, że w tym logos była światłość i życie, tym bardziej zatem nie należy utożsamiać logos z Jezusem, raczej Jezus był w logos Bożym i głosił logos Boga.

Hbr 4, 2. Bo i nam opowiedziana została dobra nowina, jak i im, ale im nie pomogło słowo (logos) słuchane, nie złączone z wiarą słuchających.

Artykuł wspomina Michała Serveta, jako ciekawostka warto podać, że na temat „logos” pisał on w „O błędach Trójcy ksiąg siedmioro”:

„Nigdy nie czytano w Piśmie Świętym o spłodzeniu Słowa ani o spłodzeniu drugiego bytu, który przez błędne użycie języka nazywają Logos. Prawidłowo jednak mówiąc, nazywa się to wypowiedzeniem Słowa, po którym następuje spłodzenie ciała. (…) . Co więcej, jeśli Syn to logos, zrodzony z Ojca bez matki, powiedz mi, jak on go narodził; przez łono lub z innej strony? Nie pozwolę ci też tutaj wymyślać różnych uzasadnień, które by ci pasowały. Albowiem nauczyłeś się takich błędów nie z Pisma, ale od Filozofów. Ponieważ Syn Boży został zrodzony tak jak i my zostaliśmy zrodzeni. Również Pismo Święte nie przypisuje Bogu ani mowy, ani synostwa, ani innych cech akcydentalnych,[103] chyba że w rzeczywistości są one użyte ze względu na ludzi. (…) A logos nie oznacza rozumu, to znaczy wewnętrznej i filozoficznej koncepcji intelektu, czyli refleksji umysłowej, jak niektórzy fantazyjnie twierdzą; ale logos[*] nazywamy rodzaj przemowy, to oznacza myśl dźwiękową, niejako rozważanie werbalne, odpowiadające naturze słowa λέγω.[4] Nie można go też nigdy znaleźć zamiast wyrażenia „rozum”, w przyjętym sposobie mowy Greków, o czym powinieneś stale pamiętać. Albowiem oszustwo polega wyłącznie na wyimaginowanej naturze słowa logos.[**] I rozważ dobrze, co właściwie oznacza słowo λέγω, a zobaczysz, że oznacza ono wyrocznię, o której wspomniałem powyżej.”

Ale jego (Serveta) nauka była na ten temat dosyć skomplikowana i nie twierdzę, że ją rozumiem.