Ad. II: Pytanie „kto miał zabić Kaina?” jest zasadne tylko wtedy, gdy zakładamy, że poza Adamem, Ewą, Kainem i Ablem nikogo więcej jeszcze nie było. Tymczasem Biblia nie opisuje wszystkich narodzin ludzi rok po roku. W 1 Mojżeszowej 5:4 czytamy, że Adam „zrodził synów i córki”. Już przed zabójstwem Abla lub niedługo po nim mogło istnieć liczne potomstwo Adama.

Trzeba pamiętać, że według relacji biblijnej pierwsi ludzie żyli setki lat i mieli wiele dzieci. Nawet przy umiarkowanym przyroście naturalnym populacja mogła bardzo szybko wzrosnąć do dziesiątek czy setek osób. Kain obawiał się więc zemsty ze strony innych członków rozwijającej się rodziny ludzkiej.

Biblia często pomija długie okresy czasu i skupia się tylko na najważniejszych wydarzeniach. Między opisem stworzenia Adama a zabójstwem Abla nie musi upływać kilka dni czy miesięcy – mogły minąć dziesiątki lat. Dlatego słowa Kaina: „każdy, kto mnie spotka, zabije mnie” nie stanowią problemu dla biblijnej chronologii.

Nasza odpowiedź będzie podobna do tej z wpisu o Hermine Schmidt. Ten wpis dotyczy konkretnych świadectw ludzi wierzących w Chrystusa i Bożą Prawdę, i którzy w obliczu śmierci pozostali wierni swoim przekonaniom. Chodzi o ich postawę, z której możemy się czegoś nauczyć.

Nie jest naszym celem ocenianie albo porównywanie różnych środowisk religijnych ani rozstrzyganie sporów historycznych. Wierzymy, że ciało Chrystusa jest jedno i że to, co naprawdę buduje, to wiara, miłość i wierność Bogu – niezależnie od przynależności. Rozumiemy, że wszyscy powinniśmy stawać się bardziej Ewangeliczni i tolerancyjni dla drugich.

Jako niezależny zbór chrześcijański mamy określone przekonania, ale nie rościmy sobie prawa do bycia „lepszymi” od innych ani do reprezentowania wszystkich. Tym bardziej nie czujemy się właściwym adresatem zarzutów dotyczących całych ruchów czy organizacji i wydarzeń sprzed 100, 75 i 50 lat.

Na tej stronie jest przestrzeń na różne opinie – również takie, z którymi się nie zgadzamy, bo wierzymy, że rozmowa może być prowadzona z szacunkiem i że nie musimy sobie dogryzać, ale możemy różnić się w piękny sposób. Zachęcamy jednak, aby odnosić się do treści wpisów i pamiętać, że ich celem było upamiętnienie konkretnych osób i ich wiary, a nie prowadzenie sporów.

No i należy pamiętać o konwencji w Zemborzycach w roku 1949. Zostali zabici wówczas: Mikołaj Grudzień (lat 52), Józefa Litkowicz (lat 44) i Łucja Mucha (lat 65).

A przy okazji jak już o „Teraźniejszej Prawdzie” mowa… Sprawdź bzdury jakie P.S.L. Johnson powypisywał w „Teraźniejszej Prawdzie”, 1925 nr 6 [19], s. 90 („„BRAT RUTHERFORD W PODRÓŻY PRZEZ CESARSKĄ DOLINĘ W KALIFORNJI””) i obejrzyj na youtube ten film. Nie spodziewał się, że ktokolwiek w Polsce ten film kiedyś zobaczy.

Odrobińscy i Strzelczyk kiedy zostali osadzeni w obozie nie byli już Epifanistami, byli wyłączeni. Poza Wiktorem Stachowiakiem nikt inny nie trafił do obozów.

Postawa Epifanistów w trakcie II wojny światowej więcej niż konformistyczna. Sam P.L.S. Johnson sprzyjał nazistom. Nie tylko uważał że II wojna światowa jest kontynuacją pierwszej, ale przede wszystkim nakazał Epifanistom w Polsce przestrzegać rozporządzeń nazistowskich. Wysłał list do Wiktora Stachowiaka, który ten albo osobiście, albo drogą pocztową dostarczył do wszystkich zborów nakazujący podporządkowanie się nazizmowi.

Rozumiem Wasze zażenowanie postawą Epifanii w trakcie II wojny światowej. Ale po wojnie było z Epifanią jeszcze gorzej. Współpraca z komunistami w zwalczaniu Świadków to haniebny przykład. Potem poparcie udzielone komunistom po wprowadzeniu stanu wojennego. Kiepska ta Wasza historia. Od samego początku w roku 1919 to historia matactwa, oszustwa i kłamstw.

Nie podważamy tej informacji o Hermine Schmidt. Tak, była w organizacji Świadków Jehowy i była naszym zdaniem wspaniałym przykładem wiernej i oddanej Bogu chrześcijanki. Na tej stronie nie zbieramy wyłącznie historii dotyczących epifanicznych badaczy Pisma Świętego. Mamy tu informacje o wielu różnych osobach, od których czegoś możemy się nauczyć. Uwag o braciach Stachowiaku i Grzesiku nie będziemy tutaj komentować, bo nie mają nic wspólnego z tym świadectwem.