utożsamianie współczesnego państwa „Izrael” z Izraelem o którym mówi Pismo jest z punktu widzenia nauki Pisma nieuzasadnione.

W artykule pisze wbrew kontekstowi:

„Dlatego pomijając interesy współczesnego świata i jego politykę zobaczmy co zostało zapisane w wyroczniach samego Boga w odniesieniu do narodu o którym Biblia mówi, że jest to szczególny naród, naród wybrany przez samego Boga.

Księga Amosa 3:2 Tylko o was zatroszczyłem się spośród wszystkich pokoleń ziemi…”

Więc ten słowo z Amosa nie było wcale po to by pokazać, że to szczególny naród. Zacytujmy całość z Tysiąclatki:

Amosa 3, 1 Słuchajcie tego słowa, które mówi Pan do was, synowie Izraela, do całego pokolenia, które Ja wyprowadziłem z ziemi egipskiej: 2 Jedynie was znałem ze wszystkich narodów na ziemi,
dlatego was nawiedzę karą za wszystkie wasze winy.

Jest to zapowiedź kary a nie opowieść o wyjątkowości. Dalej też w Proroctwie Amosa Bóg zaprzecza tej wyjątkowości narodu Izraelskiego:

Amosa 9,7 Czyż nie jesteście dla Mnie jak Kuszyci wy, synowie Izraela? – wyrocznia Pana. Czyż Izraela nie wyprowadziłem z ziemi egipskiej jak Filistynów z Kaftor, a z Kir – Aramejczyków?

Jak mówi wyjątkowość polegała jedynie na tym, że nie wygubi ich do końca i zawsze zostawi im resztkę. Jest to też zgodne z nauką NT.

Warto zobaczyć jak sam Paweł definiuje kto jest Żydem:

Rz 2, 28 Bo Żydem nie jest ten, który nim jest na zewnątrz, ani obrzezanie nie jest to, które jest widoczne na ciele, 29 ale prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, a prawdziwym obrzezaniem jest obrzezanie serca, duchowe, a nie według litery. I taki to otrzymuje pochwałę nie od ludzi, ale od Boga.

I dopiero po tym łagodząc to stwierdzenie mówi, że izraelici mieli korzyść że im pierwsze były powierzone słowa Boże. Współcześnie jednak ta wyjątkowość miała zniknąć:

„Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie.” (Gal. 3, 27. 28.)

W Liście do Efezjan 2, 14-16 Paweł pisze, że Chrystus zburzył rozdzielający mur i z obu grup (Żydów i pogan) stworzył „jednego nowego człowieka”, eliminując wrogość i dając obu stronom taki sam dostęp do Ojca.

Nie ma zatem mowy o tym by ta wyjątkowość dalej trwała.

Cytowana w artykule Przypowieść o Figowym drzewie nie tyczy się jedynie cielesnych potomków Jakuba. Wszyscy jesteśmy wzywani do wydawania dobrych owoców (Mt 7, 16-20 J 15, 1-8.16 Ga 5, 22-23), tuż przed tą przypowieścią Jezus mówi: „lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie».” i zaraz to obrazuje: „I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał drzewo figowe”.

Nie rozumiem dlaczego twierdzić, żę: „Mateusza 21:43 Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce.” zostało wypełnione w 70 roku gdy została zniszczona Jerozolima.

Jeśli by tak było to znaczy, że dopiero wtedy Królestwo Boże było im odebrane? Znaczy wcześniej dalej mieli Królestwo Boże, nawet gdy zabijali apostołów i świętych?

Mocnym argumentem w artykule jest: Rzymian 11:26-29 trzeba jednak czytać to przez pryzmat tego co mówił wcześniej i zobaczyć co naprawdę w tym wersecie mówi. Czy Mówi, że Izrael z ciała dalej jest Izraelem i wybranym narodem? Nie mówi tego. Paweł naucza, zę to chrześcijanie są teraz prawdziwym Izraelem:

Rz 9, „6 Nie znaczy to jednak wcale, że słowo Boże zawiodło. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem, 7 i nie wszyscy, przez to, że są potomstwem Abrahama, stają się jego dziećmi, lecz w Izaaku uznane będzie twoje potomstwo, 8 to znaczy: nie synowie co do ciała są dziećmi Bożymi, lecz synowie obietnicy są uznani za potomstwo. 9 Albowiem to jest słowo obietnicy: Przyjdę o tym samym czasie, a Sara będzie miała syna4. 10 Ale nie tylko ona – bo także i Rebeka, która poczęła [bliźnięta] z jednego [zbliżenia] z ojcem naszym Izaakiem. 11 Bo gdy one jeszcze się nie urodziły ani nic dobrego czy złego nie uczyniły – aby niewzruszone pozostało postanowienie Boże, powzięte na zasadzie wolnego wyboru, 12 zależne nie od uczynków, ale od woli powołującego – powiedziano jej: starszy będzie służyć młodszemu, 13 jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, a Ezawa miałem w nienawiści.
(…)
22 Jeżeli więc Bóg, chcąc okazać swój gniew i dać poznać swoją potęgę, znosił z wielką cierpliwością naczynia [zasługujące] na gniew, gotowe na zagładę, 23 i żeby dać poznać bogactwo swojej chwały względem naczyń [objętych] zmiłowaniem, które już wprzód przygotował ku chwale, 24 względem nas, których powołał nie tylko spośród Żydów, ale i spośród pogan…?11
25 Mówi o tym u Ozeasza12:
Nazwę „lud nie mój” – ludem moim,
i „nie umiłowaną” – umiłowaną.
26 I stanie się: w miejscu, gdzie im powiedziano:
«Wy nie jesteście ludem moim»,
tam nazywać ich będą synami Boga żywego.
27 O Izraelu zaś głosi Izajasz:
Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski,
tylko Reszta będzie zbawiona.
28 Bo Pan wypełni na ziemi swoje słowo skutecznie i bez zwłoki.
29 Jak to też Izajasz przepowiedział:
Gdyby Pan Zastępów nie zostawił nam potomstwa,
stalibyśmy się jak Sodoma
i bylibyśmy podobni do Gomory.”

Więc przypomina, że „tylko Reszta będzie zbawiona” i później w tym cytacie daje nadzieję, że całą ta pozostała resztka zostanie zbawiona. Ostatecznie chodzi mu o zburzenie podziału jak naucza:

„Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest przecież Pan wszystkich, bogaty dla wszystkich, którzy Go wzywają” (Rzymian 10, 12).

To że ostatecznie Izraelici z ciała mają się nawrócić, nie zmienia faktu, że Królestwo zostało im odebrane i nie oni są dziś narodem wybranym. Nie oni są prawdziwym potomstwem Abrahama i Izaaka. W Liście do rzymian Paweł przyrównuje ich do Ezawa, a w Liście do Galacian do Izmaela:

Galatów 4,22 Przecież napisane jest, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej.
23 Lecz ten z niewolnicy urodził się tylko według ciała, ten zaś z wolnej – na skutek obietnicy.
24 Wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny: niewiasty te wyobrażają dwa przymierza; jedno, zawarte pod górą Synaj, rodzi ku niewoli, a wyobraża je Hagar:
25Synaj jest to góra w Arabii, a odpowiednikiem jej jest obecne Jeruzalem. Ono bowiem wraz ze swoimi dziećmi trwa w niewoli.
26 Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką.
27 Wszak napisane jest: Wesel się, niepłodna, która nie rodziłaś, wykrzykuj z radości, która nie znałaś bólów rodzenia, bo więcej dzieci ma samotna niż ta, która żyje z mężem.
28 Właśnie wy, bracia, jesteście jak Izaak dziećmi obietnicy.
29 Ale jak wówczas ten, który się urodził tylko według ciała, prześladował tego, który się urodził według ducha, tak dzieje się i teraz.
30 Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna, bo nie będzie dziedziczyć syn niewolnicy razem z synem wolnej.

NT nie pokazuje prześladowanego Izraela z ciała. Pokazuje, że to on jest prześladowcą, jak mówi:

29 Ale jak wówczas ten, który się urodził tylko według ciała, prześladował tego, który się urodził według ducha, tak dzieje się i teraz.

Bóg nie obiecuje zawrzeć z nimi jeszcze nowszego przymierza. To Nowe przymierze które obiecuje to chrześcijaństwo i niejeden nawet dzisiaj potomek Izraela z ciała, do tego przymierza należy. Jest tylko 2 przymierza:

24 Wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny: niewiasty te wyobrażają dwa przymierza; jedno, zawarte pod górą Synaj, rodzi ku niewoli, a wyobraża je Hagar:

Nie ma być jeszcze 3 przymierza.

Artykuł kończy: „Wówczas spełni się to, co Bóg obiecał Abrahamowi (Księga Rodzaju 22:18):

I w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi za to, że usłuchałeś głosu mego.”

Ale Apostoł wyjaśnia, że tym potomstwem Abrahama są dziś chrześcijanie. Oni są prawdziwym duchowym potomstwem Abrahama, nie ci którzy ich prześladują i nie „synagoga szatana” o której mówi Objawienie (Obj 2, 9). Kto dzisiaj urządzi światem, kto upił winem szaleństwa wszystkie narody?

Gal 3:27-29 — wszyscy w Chrystusie są potomstwem Abrahama
Rz 2:28-29 — Żydem jest ten, kto nim jest w duchu
Gal 4:22-30 — alegoria Hagar (Synaj/terazniejsza Jerozolima) vs Sara (górne Jeruzalem)
Obj 2:9 i 3:9 — „ci co się zowią Żydami, a nie są”

Skoro Paweł mówi, że prawdziwym Żydem jest ten, kto ma obrzezane serce (Rz 2:28-29)…
Skoro Hagar reprezentuje „obecne Jeruzalem” w niewoli, a Sara „górne Jeruzalem” (Gal 4)…
Skoro ci, „którzy się zowią Żydami, a nie są” to „synagoga szatana” (Obj 2:9)…
…to utożsamianie współczesnego państwa Izrael z biblijnym Izraelem jest błędem.

Ponowne zgromadzenie Izraela jest możliwe, ale to chrześcijanie są tym Izraelem. Na Izraelu cielesnym tamte proroctwa już dawno się wypełniły, gdy wrócili z Niewoli Babilońskiej i odbudowali świątynię. Teraz oczekujemy ich duchowego wypełnienia w Chrystusie.

To piękne, że możemy mieć nadzieję, że Izrael cielesny, do którego należą przodkowie może z ( i będzie) opamiętany, jak pisze:

Rz 11, 23 A i oni, jeżeli nie będą trwać w niewierze, zostaną wszczepieni. Bo Bóg ma moc wszczepić ich ponownie. 24 Albowiem jeżeli ty zostałeś odcięty od naturalnej dla ciebie dziczki oliwnej i przeciw naturze wszczepiony zostałeś w oliwkę szlachetną, o ileż łatwiej mogą być wszczepieni w swoją własną oliwkę ci, którzy do niej należą z natury.

Więc widzisz tu dokładnie: Zostali WYCIĘCI z drzewa, a my (chrześcijanie) zostaliśmy w niego WSZCZEPIENI. Zatem to my teraz jesteśmy Izraelem i oni z powrotem „ jeżeli nie będą trwać w niewierze” zostaną wszczepieni w Izraela. My zaś musimy uważać by z niego nie być wycięci. Proroctwa o Izraelu nie odnoszą się zatem do tych, którzy są poza nim.

„15 sierpnia

?JEZUS TAK ? CHRYSTUS NIE?

?Pytam więc: czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmniej. (?) Jeśli bowiem odrzucenie ich jest pojednaniem świata, to czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem do życia z martwych?? (Rzym. 11:1,15)

Pisarz francuski Claudel powiedział o Żydach, że są niepokojem świata, sejsmografem, który rejestruje kroki Boga w historii ludzkości. Ktoś inny wyraził się, że są oni małą wskazówką na zegarze świata wskazującą, że zbliża się godzina dwunasta. Żydzi jako naród są pod wieloma względami inni niż pozostałe narody. Różnica ta ujawnia się szczególnie w ich stosunku do Jezusa Chrystusa. Wydali Go w ręce pogan, wołając: ?Precz z nim! Ukrzyżuj go!? Ap. Paweł daremnie starał się ich przekonać, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, Zbawicielem. Jak kciuk przeciwstawny jest pozostałym palcom dłoni, tak Żydzi różnią się od innych narodów, gdy chodzi o stosunek do Jezusa Chrystusa. Odrzucili Jezusa jako Mesjasza. ?Czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmniej? ? pisze apostoł. ?Chcę wam, bracia, odsłonić tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą?. Niewiara Izraela będzie trwała tylko do pewnego czasu. Najpierw Ewangelia musi być zwiastowana wszystkim narodom. A to już się dzieje. Żydzi też już zaczynają innymi oczyma patrzeć na Jezusa. Einstein powiedział: ?Jestem Żydem, ale jestem olśniony świetlaną postacią Nazarejczyka?. Inny Żyd wyznał: ?Jezus jest dla mnie najwznioślejszą postacią wszystkich czasów?. Jednak Jezus jest dla nich nadal człowiekiem, a nie Chrystusem i Synem Bożym. Mówią: ?Jezus ? tak, Chrystus ? nie!? Zbliża się jednak czas, kiedy naród żydowski przestanie czekać na Mesjasza i uzna, że jest nim Jezus. Wypełniają się też proroctwa, że Żydzi powrócą ze wszystkich krajów do swojej ojczyzny. Jeszcze na początku naszego stulecia zdawało się to rzeczą niemożliwą, a oto na mapie pojawiło się państwo Izrael. Wypełnia się i to, że pustynie zamienią się znów w ogrody warzywne i w sady owocowe. Tu mamy jeden ze znaków czasu, na które kazał nam patrzeć Pan. Zbliża się dzień przyjęcia czasowo odrzuconego ludu. O ten dzień modlił się apostoł. To powinno być i naszą modlitwą. A bacz, żeby pierwsi nie stali się ostatnimi, bo ostatni mogą stać się pierwszymi. Bacz, żebyśmy zostali wierni aż do końca.

?Jak jeleń krzyczy do strumieni,
Tak dusza moja Ciebie wzywa,
Żywego Boga pragnie żywa!
O, kiedyż przed oczyma Twemi
Stanie spragniona, nieszczęśliwa??
– Julian Tuwim”

Autor powyższych myśli napisał słusznie: „Jeszcze na początku naszego stulecia zdawało się to rzeczą niemożliwą, a oto na mapie pojawiło się państwo Izrael.”

Myślę, że ciekawy jest fakt, że już ponad 100 temu byli chrześcijanie, którzy właśnie wtedy (gdy zdawało się to rzeczą niemożliwą) na podstawie proroctw Tory zapowiadali, że wszystko to bardzo szybko się stanie. Zapowiadali powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odradzanie się Izraela. Wiele z tych zapowiedzi spełniło się. Wypełnienie innych jest jeszcze przed nami.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był chrześcijański przyjaciel Żydów, Charles Taze Russell, który dzielił się z nimi słowami pociechy i zachęty z ich własnych Świętych Pism (np. w swojej słynnej serii 12 artykułów o odnowie Izraela: http://www.izrael.badacz.org/pomoc_duchowa/pomoc.html i w VII rozdziale książki pt. „Przyjdź Królestwo Twoje: http://pastor-russell.pl/t3/dziela-t3-13.html).

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu ciekawie skomentował wydanie przez Davida Horowitza (w 1990 r.) biografii tego pisarza i mówcy pt. „Pastor Charles Taze Russell An Early American Christian Zionist” (pol. Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykańskich chrześcijański syjonista):

„Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.” (B.Netanjahu)

W swej książce D. Horowitz pisze:

„Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Temat jest ogromnie ważny (A przynajmniej tak go widzę!). W Biblii nadzieja Żydów jest bowiem nadzieją całego świata (List do Rzymian, rozdział 11).

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie? w kraju – Petah Tikva”.

Nazwa Petah Tikva znaczy 'drzwi nadziei’.

* * *
Jest to oczywiście pewna ciekawostka, jednak w szczególny sposób łączy się z myślą biblijnych proroctw.

Omawia ona liczne proroctwa dotyczące Izraela, te, które już się wypełniły i te, które są obecnie w trakcie wypełniania.