Omawiamy ten fragment w wykładzie. Jeżeli poniższe wyjaśnienia nie wystarczają to prosimy o sprecyzowanie pytania:

„Właściwie jedyny werset, który skłania niektórych chrześcijan, by wierzyć, że wskrzeszenie i sąd niesprawiedliwych będzie miał miejsce po tysiącleciu i będzie oznaczał tylko wyrok, a nie cały proces odrodzenia, to Obj. 20:5:

(5) „A inni z umarłych [można dodać: niewybrani, niesprawiedliwi, bo wcześniej była mowa o wybranych królach i kapłanach] A inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie.”

Zacząłbym od tego, że jeśli słowa: „a inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat” są częścią Biblii, jeśli są to są w zupełnej zgodzie ze wszystkim, co powiedziałem wcześniej. Dodałem „jeśli”, bo chciałbym jeszcze do tego na koniec wrócić, ale na razie uznajmy, że jest to faktycznie natchnione przez Boga zdanie.

Zacznijmy więc od tego, że jest tu mowa o „anastasis” czyli podniesieniu. W odniesieniu do „niesprawiedliwych” znaczy to powstanie do takiego stanu, jaki stracił Adam czyli do stanu doskonałego, bezgrzesznego człowieka. Biorąc pod uwagę wszystko, co wcześniej przeczytaliśmy, to podnoszenie ludzkości lub jej „z-martwych-wstawanie” będą długim procesem zależnym od posłuszeństwa i wierności każdej osoby. Skoro tak, to ludzkość osiągnie tę zupełność i pełne zmartwychwstanie dopiero po zakończeniu się tysiąca lat dnia sądu i królowania Chrystusa. I faktycznie, „niesprawiedliwi nie ożyją aż się dopełni tysiąc lat”, tzn. nie odzyskają w pełni utraconego życia i uświęcenia charakteru, dopóki nie skończy się tysiąc lat czasów odnowienia (ich dzień sądu).

Z drugiej strony warto zwrócić uwagę, że słów „a inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat” nie ma w najstarszym manuskrypcie Nowego Testamentu, czyli w tzw. Kodeksie Synajskim z IV wieku n.e. Ten rękopis zupełnie pomija te słowa. Nie ma też tych słów w najstarszym tłumaczeniu Biblii – w tłumaczeniu na język syryjski, które nazywane jest „Peszita”. Jest to ważne, bo tłumaczenie to pochodzi z drugiego wieku naszej ery, a rękopis grecki, na którym się opiera widocznie też nie miał tego zdania.
Do XII wieku n.e. w ogóle nie ma tego fragmentu w połowie wszystkich pozostałych rękopisów Nowego Testamentu.

Nie ma też tych słów w komentarzu do Księgi Objawienia autorstwa biskupa Wiktoryna z Patawii, żyjącego w III wieku naszej ery, a nawet rękopisy, które zawierają to zdanie, nie zawsze podają je w takiej samej formie. Np. niektóre umieszczają ten fragment na marginesie, a nie w głównym tekście Biblii – jako komentarz. To ważne informacje i wiele wskazuje na to, że ten fragment nigdy nie był częścią natchnionej Biblii i jest interpolacją, czyli wstawką przepisywacza (potwierdza to także liczbowanie biblijne). Polecam na ten temat wykład brata Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Obj. 20:5 – problem autentyczności tekstu” (jest dostępny na YouTube’ie i na stronie BadaczeBiblii.pl).”