Wykład wygłoszony przez Arthura Ryppę ze zboru Wuppertal na spotkaniu chrześcijańskim w Witaszycach: 

—

Temat: Wniebowstąpienie Jezusa cz. II

Dzieje Apostolskie 1:1-11

Notatki do wykładu: 

Zanim przejdziemy do kolejnych myśli dzisiejszej lekcji, pozwolę sobie na kilka słów przypomnienia. Ostatnio podałem definicję pojęcia wniebowstąpienie. Także próbowałem przeciwstawić go innemu znanemu w chrześcijaństwie pojęciu wniebowzięcie. Powiedziałem, że wniebowstąpienie to nic innego jak wstąpienie do nieba, albo inaczej przeniesienie się do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Poprzednio wskazałem także na to, że nauka o wniebowstąpieniu jest jak najbardziej Biblijna, tj. ma podstawy, których doszukać możemy się bezpośrednio w Słowie Bożym. Takiego przeniesienia z ziemi do nieba doświadczył tylko nasz Pan Jezus Chrystus. Ani nikt z zacnych mężów ST, ani nikt zza czasów Jezusa, ani nikt po tym czasie takiego przeniesienia nie dostąpił.

Natomiast jeżeli chodzi o naukę wniebowzięcia np. Marii Matki Jezusa, Enocha czy Eliasza, to brak jej podstaw Biblijnych. Już sam fakt, że dogmat KRK o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (matki Jezusa) został ustalony dopiero po II. Wojnie Światowej w roku 1950 powinno nam i innym dać wiele do myślenia.

Ostatnio prześledziliśmy wspólnie także wersety z Pisma Świętego mówiące o wniebowstąpieniu Jezusa, z których mogliśmy bezpośrednio zauważyć, że język NT tj. język grecki jasno podkreśla myśl o podnoszeniu Jezusa do góry, o wznoszeniu się w stronę nieba, o przyjęciu Go do nieba itp.

W tej pierwszej części cofnąłem się także myślami nieco wstecz i powiedziałem, że pierwotnie miało miejsce przeniesienie się Logosa ze sfer niebiańskich na ziemię, co nazywamy karnacją: Słowo stało się ciałem. Natomiast wniebowstąpie­nie Jezusa, które miało miejsce 40 dni po Jego zmartwychwstaniu, polegało na tym, że opuścił On znowu ziemię i wrócił z powrotem do nieba. Od momentu zmartwychwstania Jezus posiadał już ciało duchowe, i to na najwyższym poziomie istnienia, ciało Boskie, ponieważ swoje ludzkie ciało, Jego całe człowieczeństwo łącznie z wszystkimi prawami Jezus złożył w ofierze na korzyść rodzaju ludzkiego i oddał to wszystko w ręce samego Boga, tj. w depozyt Boskiej sprawiedliwości.

Aby bardziej obrazowo przedstawić ten sam moment wniebowstąpienia uczyniłem ostatnio także krótkie odniesienie do Przybytku i powiedziałem, że ten akt wniebowstąpienia Jezusa jako już narodzone NS pokazane jest przez Aarona, który znajdował się już poza wtórą zasłoną w Świątnicy Najświętszej, tj. był już po zmartwychwstaniu i który uczynił krok od tej wtórej zasłony w stronę Ubłagalni. Ten ruch był konieczny, aby następnie uczynić pewne czynności związane z Ubłagalnią (min. była pokropiona krwią). Podobnie też i wniebowstąpienie Jezusa było więc niezbędne, można też powiedzieć, że było ono początkiem albo wstępem do całego przyszłego dzieła, które miał On później dokonać w niebie.

Po tych ogólnych rozważaniach pod koniec tego pierwszego wykładu rozważyliśmy wspólnie jeszcze 3 takie punkty, trzy rzeczy, które były związane z wniebowstąpieniem Jezusa. W tych punktach zastanawialiśmy się nad tym, co to wniebowstąpienie oznaczało dla samego Jezusa, czym było to Jego nowe doświadczenie już po-ludzkie, czym się ono charakteryzowało. W tych punktach koncentrowaliśmy się min. na korzyściach z wniebowstąpienia dla samego Jezusa.

1.) Pierwszą rzeczą było to, że Pan Jezus był odpowiednio godnie przywitany i uwielbiony przez swego Ojca. A teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał (Jana 17:5). Omawiając ten punkt powiedziałem, że po męce Jezusa, po Jego wzorowej służbie, po Jego dokonanym dziele zbawienia, Jezus został uwielbiony nawet większą chwałą niż posiadał wcześniej jako Logos.

2.) Drugą taką rzeczą było serdeczne i tryumfalne przyjęcie Jezusa w niebie przez aniołów różnych rang. Przy tej okazji wspomniałem także nieco obszerniej o służbie anielskiej w stosunku do naszego Pana, np. przy Jego narodzinach w Betlejem, przy Jego 40dniowym poście, przy cierpieniach getsemańskich, po zmartwychwstaniu czy nawet przy wniebowstąpieniu.

3.) Trzecią rzeczą było to, że Jezus po wniebowstąpieniu otrzymał stanowisko w Boskiej łasce najwyższe jakie tylko było możliwe do osiągnięcia. Łaska Boża oznacza sympatię, przychylność, hojność czy nawet zaszczyt. Dzieło okupowe Jezusa było daleko większe w Boskiej ocenie od innych dotychczasowych dzieł. I choć Bóg obdarza Swą łaską szczodrze także innych swoich synów duchowych, to jednak żadnego z nich nie darzy tak wielką łaską jak Jezusa po wniebowstapieniu, dlatego nawet pozwolił mu zasiąść wraz z Nim na Jego tronie (Obj. 3:21).

W dzisiejszej lekcji przedstawię kolejno jeszcze trzy dalsze rzeczy, korzyści, które wniebowstąpienie przyniosło samemu Jezusowi, ale powiemy sobie także o korzyściach dla innych.

4.) Wniebowstąpienie Jezusa związane jest także z Jego nowym dziedzictwem, które otrzymał od swego Ojca.

Hebr. 1:1, 2

Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; Ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.

Sam Bóg JHWH jest bardzo bogaty, jest On Właścicielem całego wszechświata, całego kosmosu i tego co się w nim, czy na nim mieści. Jest to wielki i niezmierzony zasób bogactwa całego uniwersum. Miliardy galaktyk, układów słonecznych z ich planetami i księżycami, to wszystko jest w rękach Bożych. Do niego należy nie tylko ten wielki świat nieożywiony, ale także wszystkie istoty, które były stworzone, czy to na poziomie duchowym czy ziemskim, oraz te, które być może będą jeszcze stwarzane w przyszłości. Zgodnie ze słowami Ap. Pawła Bóg uczynił Jezusa dziedzicem tych wszystkich rzeczy. Ale nie tylko to. Łącznie z tym bogactwem związanym z rzeczami duchowymi i materialnymi, z rzeczami obecnymi ale i przyszłymi, Jezus jako Baranek Boży okazał się być godny, aby odziedziczyć także dodatkowo jeszcze min. chwałę i cześć, takie same jakie posiada Bóg.

Obj. 5:12, 13

I mówili głosem donośnym: Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo. I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bogu], i Barankowi [Jezusowi], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Bóg Ojciec jako bogacz nad bogaczy, miliarder nad miliarderami, okazał się więc bardzo wspaniałomyślnym i hojny w stosunku do swego Syna. Tym Dziedzicem tych wszechrzeczy Jezus stał się po wniebowstą­pieniu i będzie z tego dziedzictwa korzystał przez całą wieczność, mało tego On będzie to dziedzictwo jeszcze i rozwijał, rozszerzał, pomnażał, potęgował, zwiększał itd., tak jak przystało na dobrego szafarza (min. przez dalsze stwarzania w świecie nieożywionym ale i w świecie ożywionym, są to śmiałe przypuszczenia, ale rozsądne i realne).

5.) Inną rzeczą, którą warto również wspomnieć w związku z wniebowstąpieniem Jezusa jest Jego nowy urząd sprawowania najwyższej władzy Jehowy. Biblia mówi, że Jezus zajął miejsce po prawicy Boga. Nie oznacza to tylko uzyskania stanowiska najwyższej łaski Boga, czyli Jego przychylności i sympatii, ale także stanowisko Jego najwyższej władzy i autorytetu. Innymi słowy, Bóg dał Jezusowi zezwolenie, upoważnił go, na używanie Jego własnej wszechmocy, tj. Bo­skiej wszechmocy zawsze wtedy, gdy będzie to niezbędne, konieczne czy potrzebne (atrybut boskiej istoty).

W Biblii znajdujemy definicję wszechmocy. W Ps. 135:6 czytamy np. że Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, w morzach i we wszystkich głębinach. (też Ps. 115:3). Wszechmoc Boga widoczna jest chociażby we wszystkich rzeczach, które możemy obserwować (w całym kosmosie, na ile nam wzrok na to pozwoli, przy pomocy wielkich teleskopów czy robotów, np. na Marsie). To właśnie tę moc posiada teraz nasz Pan i On przejął używanie tej mocy tam gdzie jest tego potrzeba lub konieczność.

Hebr. 1:3, 4

On [Jezus], który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty [Boga] i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach, i stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.

Siedząc więc po prawicy majestatu samego Boga, Jezus używa tę najwyższą władzę np. wobec aniołów. Inaczej jest działać względem dobrych aniołów, którzy nie stawiają oporu i są we wszystkim posłuszni, a inaczej jest działać względem upadłych aniołów, którym trzeba wyznaczać granice ich działalności, szczególnie w tym złym kierunku.

Podobnie jest z ludźmi. Jezus używa tej Bożej wszechmocy względem wybranego ludu WE, który zazwyczaj (choć nie zawsze) jest posłuszny i chce pełnić Jego wolę, przynajmniej stara się ze wszystkich chęci i sił.

Natomiast Jezus wykorzystuje także tę moc względem upadłego rodzaju ludzkiego. Tym złym ludziom także trzeba wyznaczać grani­ce ich działania, inaczej bowiem już dawno by nas wymordowali, lub by się nawet wzajemnie pozabijali (wystarczy popatrzeć jedynie tylko na II Wojnę Światową: Udział brało ok. 60 państw, a zginęło w ciągu tych 6 lat wojny 60 do 80 mln. ludzi, przy czym było ok. 2mld. na Świecie).

Jezus sprawuje także tę najwyższą władzę w obecnym czasie ucisku, który ostatecznie min. ma na celu obalenie królestwa szatana. Ta wszechmoc pomoże Jezusowi uwięzić szatana i upadłych aniołów na okres trwania Pośredniczącego Królestwa a pod koniec Małego Okresu (po 40letnim okresie Żniwa WT) Jezus ostatecznie zniszczy ich egzystencję nieodwracalnie. Jezus użyje także tej mocy do podniesienia ludzkości z upadku i grzechu do ostatecznej doskonałości. Posłuszni otrzymają dzięki temu obiecane życie wieczne, a nieposłuszni podzielą los szatana. To sprawowanie tej najwyższej władzy i używanie boskiej wszechmocy przez Jezusa nie skończy się w WT, ale będzie mu towarzyszyło na wieki wieczne, przy czym zawsze będzie to zgodne z zamierzeniami i pragnieniami samego Ojca.

6.) Jeszcze inną rzeczą, która towarzyszy Jezusowi po Jego wniebowstąpieniu to uwielbienie i cześć, oddawane mu ze względu na Jego tak potężny i zaszczytny urząd. Ta myśl ona już ciągle przeplatała się w tym, co już do tej pory mówiłem, ale teraz chciałbym ją szczególnie jeszcze wyłuszczyć. Tak jak czytaliśmy już w Liście do Hebr. Bóg posadził Jezusa po prawicy Swego majestatu i z tego tytułu Jezus stał się najbardziej możny, zacniejszy albo wyższy, od wszystkich innych istot, nawet i duchowych. Odczytajmy teraz w tym kontekście jeszcze inny tekst.

Efez. 1:20-23

Jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie, Ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wymienione, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym; I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła, Który jest ciałem jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.

Wersety te pokazują jasno, że Bóg dając Jezusowi miejsce po swojej prawicy umieścił go wysoko, bardzo wysoko ponad inne rangi anielskie i to nie tylko na jakiś czas, ale także w wiekach przyszłych. Ale nie tylko to. Bóg uczynił go także głową nad całym Kościołem, który co prawda także otrzyma boską naturę, jaką posiada i sam Jezus. Mimo to Kościół zawsze będzie mu poddany.

Filip. 2:9-11

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Podobnych słów używa także Ap. Jan w Objawieniu, co już było czytane.

Obj. 5:13

I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bóg], i Barankowi [Jezus], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Myślę, że z tych podanych wersetów jasno wynika, że nasz Pan po Swoim wniebowstąpieniu został wyniesiony do najwyższej czci i urzędu, dlatego też Jemu we wszystkich rzeczach należy się pierwszeństwo, należy się uwielbienie i cześć, a to wszystko aby było ku chwale Boga Ojca.

A.) Po tym jak rozważyliśmy znaczenie wniebowstąpienia dla samego Jezusa, zastanówmy się jeszcze po krótce nad tym, co ono oznaczało i oznacza dla innych. Wniebowstąpienie było wielką korzyścią dla samego Boga, ponieważ nie tylko zyskał On swojego Syna ponownie w niebiańskich sferach, ale także zyskał najbardziej wiernego Namiestnika. Taki namiestnik wykonuje jego dzieła w miejsce tego, który go postanawia, dlatego też można powiedzieć, że Jezus jest zastępcą Boga. 33,5 letnie życie Jezusa na ziemi, a szczególnie ostanie 3,5 roku, dowiodły tego, że Bóg może liczyć na Swego Syna i Namiestnika w każdym aspekcie. To co Bóg zapragnie, zaplanuje, zamierzy, to Jezus wykona wiernie, nieegoistycznie i bardzo efektownie. Będzie to z korzyścią dla innych i w pełni satysfakcjonujące Boga Ojca. Oczywiście już jako Logos Jezus wypełniał dzieła Boże ku Jego zadowoleniu. Także będąc tutaj na ziemi jako człowiek podczas 1go Swego Adwentu Jezus spełnił wszystkie wymagania Boga.

Natomiast z chwilą wniebowstąpienia Bóg powierza mu bardziej odpowiedzialne, bardziej skomplikowane i kompleksowe zadania. Dlatego jako Namiestnik Boga Jezus posiada obecnie wyższą rangę niż miał przed karnacją. Jego charakter, chociaż był zawsze doskonały, został udoskonalony, skrystalizowany, w cierpieniach tutaj na ziemi.

Hebr. 5:8-10

I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego i został obwieszczony przez Boga jako arcykapłan według porządku Melchizedeka.

Z kontekstu tych słów Ap. Pawła wynika co prawda, że charakter Jezusa zasłużył sobie na urząd Arcykapłana i Króla. Pozostając jednak w naszym temacie, można z tego wyciągnąć także i wniosek, że Bóg zyskał w Jezusie najbardziej zdolnego i zdatnego Namiestnika, jakiego można sobie tylko wyobrazić, który jest w każdej chwili i w każdej sytuacji gotowy wykonać wszystkie zadania tak, jak zapragnie tego jego zleceniodawca, czyli Bóg.

B.) Wniebowstąpienie Jezusa było także wielką korzyścią dla do­brych aniołów. Zgodnie z Biblią istnieje 7 różnych rang anielskich: Cherubini, serafini, księstwa, trony, państwa, zwierzchności i moce, aniołowie. W zależności od rangi i od potrzeby aniołowie służą Jezusowi w przeróżny sposób. Przed karnacją Logos był ich Archaniołem i kierował nimi w różnych dziełach. Jednak po wniebowstąpieniu Jezus będąc już w boskiej naturze otrzymał o wiele większe urzędy, stąd wszyscy ci dobrzy aniołowie posiadają obecnie o wiele lepszego, jeszcze bardziej sumiennego, wiarygodnego i zacniejszego Przełożonego niż był Logos.

Obecnie główną pracą tych dobrych aniołów jest służba opatrznościowa względem ludu Bożego WE (w szerszym znaczeniu).

Hebr. 1:13, 14

A do którego z aniołów powiedział kiedy: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek stóp twoich. Czy nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?

Mat. 18:10

Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.

Nie spodziewajmy się więc już dzisiaj aniołów, którzy przekazywali by nam Słowo Boże lub jakiś specjalny przekaz, jakąś ważną informację, jakieś zlecenie bezpośrednio od Boga. Ponoć taki anioł o imieniu Moroni przekazał Józefowi Smithowi dalsze objawienia Boże zapisane na złotych tabliczkach, które ten przetłumaczył i spisał w tzw. Księdze Mormona. J. Smith jest założycielem tzw. Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, a zwolenników tego wyznania potocznie nazywamy Mormonami (17 milionów wyznawców).

Zgodnie z przekazem Biblii służba Słowem Bożym w WE przekazana została wyłącznie ludzkim narzędziom. Urzędy niektórych z nich zostały nawet wymienione w NT.

Ef. 4:11-13

I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej.

Aniołowie różnych rang używani są przez uwielbionego Jezusa tutaj na ziemi w służbie opatrznościowej względem ludu Bożego. Któż z nas tego jeszcze nie doświadczył?! Oczywiście Jezus dokonuje i będzie dokonywał także wielu nowych dzieł w sferach niebiańskich, na innych galaktykach (mówiąc naszymi słowami). Stąd wniosek, że również i w tych nowych czynnościach posłuszni jemu aniołowie będą go wspierać a on będzie nadzorował ich nowe pole pracy. Sumując możemy powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa oraz jego uwielbienie jest dla dobrych aniołów wielkim zyskiem.

Możemy także powiedzieć, że w pewnym sensie wniebowstąpienie Jezusa, jest także korzyścią dla upadłych aniołów, szczególnie tych, którzy pokutowali. Przez Swoją 3,5 letnią wierną służbę, przez Jego ofiarniczą śmierć i ostateczne zmartwychwstanie Jezus głosił upadłym aniołom, którzy są uwięzieni w duchowym więzieniu, w tartaros tj. w atmosferze wokołoziemskiej (2. P. 2:4).

1 Piotra 3:18, 19, 20a

Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu. W nim też poszedł i zwiastował duchom będącym w więzieniu, które niegdyś były nieposłuszne …

Nasz Pan używał także członków Kościoła podczas WE do głoszenia prawdy na ziemi wśród ludzi, ale także i ci uwięzieni aniołowie mieli możliwość przyglądania się temu dziełu (1. Kor. 4:9).

Ef. 3:8-10

Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została okazana ta łaska, abym zwiastował poganom niezgłębione bogactwo Chrystusowe i abym na światło wywiódł tajemny plan, ukryty od wieków w Bogu, który wszystko stworzył, aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą.

Stąd wniosek, że pokutujący upadli aniołowie także otrzymają swoją szansę wyzwolenia ich z tego więzienia w Tysiącleciu, podobnie jak i ludzie. Ich sąd, sąd upadłych aniołów odbył się już w Epifanii w latach 1914 do 1954, zgodnie ze słowami Ap. Pawła w 1. Tym. 4:1. Już wtedy nastąpiło ostateczne rozdzielenie, odłączenie pokutujących od niepokutujących upadłych aniołów. Jedank ostateczna próba do życia wiecznego dla tych pokutujących z nich odbędzie się podczas Pośredniczącego Królestwa, którego głównym aktorem będzie Jezus.

C.) Wniebowstąpienie Jezusa jest także wielką korzyścią dla ludu Bożego WE, szczególnie dla trzech wybranych klas tj. MS, WK i MG, ale także w szerszym znaczeniu dla POE i usprawiedliwionych z wiary a nie poświęconych. Jezus po swoim wniebowstąpieniu otrzymał bardzo dużo różnych urzędów, które były związane z nim jako Zbawicielem. Niektóre z nich dotyczą także WT, ale wiele z nich dotyczy już okresu WE. Jako Orędownik np. Jezus Swą zasługą zadośćuczynił sprawiedliwości przed Boskim sądem za różne przewinienia. On jako dobry adwokat, pomimo różnych upadków jego klientów, zawsze stara się przedstawiać ich dobrze przed majestatem Boskiej Sprawiedliwości. Jako Wódz prowadzi swój lud do zwycięstwa w boju z naszą naturalną wrogością do sprawiedliwości, świętości i prawdy. Jako Lekarz stawia właściwą diagnozę naszych chorób moralnych i religijnych i podaje odpowiednie lekarstwo. Jako Pasterz dba, nadzoruje, troszczy się i karmi owce Bożego pastwiska. Dla przykładu podam tylko jeden znany werset, który wymienia aż cztery takie urzędy Jezusa w WE względem jego ludu.

1. Kor. 1:30

Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem.

Ap. Pa­weł podaje, że Jezus stał się dla poświęconych, Mądrością od Boga, czyli ich Nauczycielem. On stał się także ich Sprawiedliwością, tj. ich Usprawiedliwicielem, tym, który przypisuje im Swoją spra­wiedliwość. Dalej nazwany jest On ich Poświęceniem, Uświęceniem, tj. tym, który nie tylko zadbał o nasz jednorazowy akt poświęcenia się Bogu, ale także wspiera nasze codzienne starania w wiernym wypełnianiu tego poświęcenia.

Ostatecznie Św. Paweł nazywa Jezusa tutaj okupieniem, a dosłownie Wyzwoleniem. Jako nasz wyzwoliciel w tym życiu Jezus pomaga nam przezwyciężać naszych głównych wrogów tj. szatana, świat i ciało, a w przyszłości pomoże nam także dokonać zwycięstwa nad śmiercią i grobem. Już chociażby ten jeden werset pokazuje to, jaką wielką korzyść ma lud Boży z wniebowstąpienia i uwielbienia Jezusa.

D.) Ostatecznie można powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa było, jest i będzie także wielką korzyścią dla całego świata ludzkości. Te korzyści związane są głównie z błogosławieństwami wylanymi w WT, ale są także korzyści dla świata już w WE. Jezus stał się obiecaną światłością świata.

Jana 8:12

A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

Po wniebowstąpieniu Jezus za pośrednictwem swojego wiernego Kościoła udzielał światu tyle prawdy Bożej, ile było konieczne, szczególnie na temat grzechu, sprawiedliwości i sądu Królestwa. To światło miało dawać innym światło tak jak miasto zbudowane na górze, którego nie można przed innymi ukryć. Jezus uczynił także swój Kościół solą ziemi, a poprzez to Kościół stał się czynnikiem odżywczym, przyprawiającym i konserwującym ludzkie społeczeństwo. To działanie Kościoła min. podnosiło chrześcijańskie społeczeństwa na wyższy poziom od pogańskich, a także zabezpieczało w dużej mierze przed totalną społeczną degra­dację (to nie znaczy, że byli święci).

Tak jak już mówiłem, w tym okresie WE Jezus wybiera swój wierny lud, głównie trzy wybrane i poświęcone klasy, tj. MS, WK i MG. To uwielbiony Jezus razem z tym klasami i ich pomocnikami sprowadzi ostatecznie na świat ludzkości szereg błogosławieństw w WT. To min. w tym czasie Jezus jako ta światłość świata oświeci każdego pojedynczego człowieka prawdą ku zbawieniu.

Jana 1:9 (BG)

Tenci był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat.

Począwszy od wzbudzania z grobu umarłych, poprzez odrestaurowywanie upadłych charakterów, po doprowadzenie posłusznych do doskonałości życia i przeprowadzenie ich pomyślnie przez ostateczną próbę Małego Okresu.

DzAp. 3:20, 21

Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich.

Kończąc nasze dzisiejsze rozważania na temat wniebowstąpienia Pana Jezusa zauważamy jak ważne było to jego nowe przeżycie już po-ludzkie. Jak zauważyliśmy to nowe doświadczenie było bardzo istotne dla samego Jezusa, który wielce został zaszczycony. Ale Jego wniebowstąpienie przyniosło i przyniesie także wiele korzyści innym, Bogu, aniołom, ludowi Bożemu i światu w ogólności.

1 P. 3:22

Który wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy Bożej (szedłszy do nieba BG), a poddani mu są aniołowie i zwierzchności, i moce.

Niech Bóg błogosławi te myśli. Amen!

____
Porównaj: „Chrystus – Duch – Przymierza” (E15), s. 305-314

Temat: Wniebowstąpienie Jezusa (cz. I)

DzAp. 1:1-12 BW (opis wniebowstąpienia)

Łuk. 24:50-53 (i był uniesiony w górę do nieba BG, BT, ale możliwy dopisek)

Mk. 16:19, 20 (ogólnie znany jako dopisek od w. 9 do 20, ale liczbowanie niby potwierdza prawdziwość E12, 531)

ZOBACZ TEŻ:
Wniebowstąpienie Jezusa – część 2

Wykład wygłoszony przez Arthura Ryppę ze zboru Wuppertal na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance: 

Ponieważ pojęcie wniebowstąpienie nie jest potocznym określeniem ale jest ściśle związane z religiją, to też w zależności od poglądu może też być różnie rozumiane. Chciałbym nieco wspomnieć o tych definicjach rozróżniając przy tym także pojęcia wniebowstąpienie a wniebowzięcie. W Wikipedii znajdziemy min. taki zwrot:

Wniebowstąpienie Pańskie (definicja jest dość prosta i moim zdaniem trafna) – wstąpienie do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Wniebowstąpienie obchodzone jest tradycyjnie w czwartek w 40tym dniu od Wielkanocy.

A teraz już samo pojęcie wniebowstąpienia:

Wniebowstąpienie – przeniesienie się osoby świętej do nieba za życia (nie po śmierci) wraz z ciałem (nie sama dusza). Dwie najbardziej znane postacie, którym przypisywane jest wniebowstąpienie, to Jezus Chrystus oraz Mahomet. Wniebowstąpienie znane jest także w buddyzmie (mnich Śantidewa) i hinduizmie (bóg Kryszna). (Oprócz judaizmu)

Te dwie definicje są bardzo ogólnie i ale mówią trafnie: Wstąpienie do nieba albo przeniesienie się do nieba. One nie mówią o tym, czy ten ktoś miał moc uczynić to sam, czy też został zabrany mocą Bożą. W niemieckim nie rozróżniamy językowo pomiędzy przeprawą Jezusa do nieba a rzekomą przeprawą do nieba Marii (Himmelfahrt). Natomiast j. polski czyni różnicę: W przypadku Jezusa mówimy o jego wniebowstąpieniu w przypadku Marii o jej wniebowzięciu.

Jeżeli chodzi o dogmat KRK o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (matki Jezusa) to został on ustalony dopiero po II. Wojnie Światowej w roku 1950 przez papieża Piusa XII. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. 15go sierpnia obchodzone jest z tego tytułu święto maryjne (w PL wolne). Ponieważ tekst grecki NT nic nie mówi o zabraniu Marii po jej śmierci do nieba, musimy sięgnąć do języka kościelnego, tj. do łaciny. Język łaciński używa względem Marii słowa Assumptio Mariae, angielski używa tutaj zwrotu przejętego z łaciny The Assumption of Mary. Na polski przetłumaczylibyśmy to na Przyjęcie Marii (do nieba, oczywiście), co oficjalnie znane jest jako jej wniebowzięcie. Nie będę tutaj wchodził w szczegóły i obalał tego dogmatu, ale chciałem jedynie wskazać na różnicę tych pojęć.

W chrześcijaństwie panuje ogólny pogląd, że także dwaj mężowie Boży ST zostali wzięci do nieba wraz z ich ludzkim ciałem. Pierwszym z nich jest Henoch. O nim jak wiemy jest jedynie powiedziane, że chodził z Bogiem, a potem nie było go, gdyż zabrał go Bóg (1. Moj. 5:24). Biblia nic nie mówi na ten temat, gdzie, w jakie miejsce Henoch został zabrany przez Boga. Drugą postacią jest Eliasz, o którym powiedziane jest, że został oddzielony od Elizeusza przez rydwan ognisty i tak Eliasz uniósł się w burzy do niebios NBG (2. Król. 2:11). Nasz Pan Jezus w NT jasno podaje, że nikt nie wstąpił do nieba, oprócz tego, który z nieba zstąpił czyli oprócz niego (Jana 3:13). Niektóre przekłady podają, że Eliasz zabrany został w wichrze w stronę niebios. Rozumiemy, że nie chodzi tutaj o to, jakoby Eliasz poszedł do nieba tam, gdzie mieszka Bóg. Myślą tego tekstu jest, że ten wicher, to zawirowanie powietrza uniosło go w górę w stronę nieba, w atmosferę ziemi. Dalsze wersety z 2 Król. pokazują, że Eliasz żył później jeszcze na ziemi (21:11-15) (TP Nr. 373, 1987, str. 31).

Z dotychczasowych rozważań tych definicji wynika, że wniebowstąpienie dotyczy osób (w naszym przypadku Jezusa), które o własnej mocy były wstanie podnieść się z ziemi aż do nieba. Natomiast wniebowzięcie dotyczy osób, które zostały zabrane do nieba z ziemi dzięki mocy Bożej (abstrachując od tego, że w naszym rozumieniu nie było i nie ma takich przypadków).

Wróćmy znowu do naszego tematu i do DzAp. W odczytanych wersetach aż trzykrotnie jest mowa o wniebowstąpieniu. Użyte są tam co prawda dwa różne czasowniki, ale oby dwa użyte są w stronie biernej.

Werset 2gi mówi, że Jezus wzięty został w górę (został wzięty do góry, ku górze itp.). G353 analambano, przyjąć, podnosić

Werset 11ty mówi, że Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba (użyty został ten sam czasownik grecki analambano)

Werset 9ty mówi, że Jezus został uniesiony w górę (podniesion jest, został podniesiony) G1869 epairo, podnosić do góry

Szczególnie z tym czasownikiem z wersetów 2 i 11 analambano spokrewniony jest rzeczownik analepsis (Analepsis tou kyriou), tj. dosłownie Przyjęcie Pana. Język kościelny tj. łaciński tłumaczy to na Ascensio Domini. Łać. ascentio znaczy: postęp, wstępowanie, też pielgrzymowanie, podniesienie się, wznoszenie się. J. angielski przejął z łaciny i mówi The Ascension of Jesus, co dosłownie oznacza na polski Wstąpienie Jezusa (do nieba).

Po tym, jak już nieco czasu poświęciliśmy samemu pojęciu i gramatyce, przejdźmy teraz do rozważań odnośnie wniebowstąpienia, i najpierw zastanowimy się nad tym, dlaczego jest ono tak istotne. Dzisiaj poświęcimy czas na to, aby rozważyć myśli odnośnie tego, co ono oznaczało głównie dla samego Jezusa.

Z wersteu 3 w DzAp. 1 wynika, że wniebowstąpienie Pana Jezusa miało miejsce 40 dni po Jego zmartwychwstaniu. To doświadczenie było czymś nowym nawet dla samego Jezusa. Pierwotnie był On stworzony jako duchowa istotat, Logos, pierworodne stworzenie Boże, i jako jednorodzony Syn Boży żył przez niezliczone lata razem ze swoim Ojcem w niebie. W procesie karnacji opuścił niebiosa, przyszedł na ziemię i stał się człowiekiem, Słowo stało się ciałem. Natomiast Jego wniebowstąpie­nie polegało na tym, że opuścił On znowu ziemię i wrócił spowrotem do nieba. W Jego śmierci na krzyżu Jezus złożył swoje ludzkie ciało w ofierze na korzyść człowieka, dlatego kiedy trzeciego dnia zmartwychwstał, powstał do życia już jako duch.

1. Piotra 3:18

Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu.

Od tego czasu Jezus posiadał znowu ciało duchowe, ale tym razem na najwyższym poziomie istnienia, ciało Boskie. Kiedy więc Jezus po zmartwychwstaniu ukazywał się niewiastom i uczniom czynił to w jakimś widzialnym zmaterializowanym ludzkim ciele. Tak też było w tym 40 dniu tj. w dniu Jego wniebowstąpienia. Z opisu Biblii nie wynika jaka to była tym razem postać, czy wyglądał jak ogrodnik, jak podróżnik czy jako Jezus mający także stygmaty jego umęczenia. Nie jest to dla nas istotne. Natomiast ważne jest dla nas i ważne było szczególnie dla uczniów wiedzieć, że tą osobą, którą widzieli, był ich Mistrz i Pan, Jezus z Nazaretu, i że Jego powrót do nieba był czymś tak samo realnym jak jego śmierć na krzyżu i jak Jego zmartwychwstanie z zapieczętowanego grobu. Możemy przypuszczać, że Jezus utrzymywał to zmaterializowane ciało ludzkie tak długo, aż otoczony został chmurą i zniknął z ludzkich oczu (w. 9).

Ponieważ ciało i krew nie mogą posiąść Królestwa Bożego (1. Kor. 15:50) tj. ludzkie ciała nie mają prawa bytu w sferach niebiańskich, to przypuszczalnie Jezus następnie rozłożył to ciało, kiedy cel takiego namacalnego dowodu został osiągnięty. Podobnie zresztą czynił z tymi innymi ciałami ludzkimi, które przybierał w tych poprzednich 40tu dniach. Od tego czasu Jezus wznosił się w sfery niebiańskie już tylko w swoim nowym Boskim ciele, by jako taki wstawić się przed zastępy anielskie no i oczywiście przed samym Bogiem, Jego Ojcem. Ponieważ dla istot duchowych przemieszczanie się z jednego miejsca na inne nie jest powiązane z większymi przeszkodami, to to wznoszenie, przeniesienie się Jezusa z ziemi do niebiańskiego mieszkania nie trwało długo (kruciutko).

W tym miejscu chciałbym podkreślić także różnicę pomiędzy samym wniebowstąpieniem tj. tą podróżą Jezusa do nieba, Jego wznoszeniem się, Jego przeniesieniem się z ziemi do nieba, a późniejszym przedstawieniem swojej ofiary Jezusa przed Boską Sprawiedliwością (szczególnie na korzyść Kościoła WE).

Ep. 15, 285

Kupienie Kościoła, mające miejsce około 50 dni po Jego zmartwychwstaniu (między wniebowstąpieniem a Pięćdziesiątnicą) dowodzi, że albo po zmartwychwstaniu ponownie umarł (czemu wyraźnie przeczy Biblia, Rzym. 6:9), albo w zmartwychwstaniu nie odebrał Swego ciała.

TP 440, 34, 1995, angl. PT 1994, 34

DZIEŃ Pięćdziesiątnicy był znaczącym dniem w żydowskim kalendarzu. …. Lecz gdy Jezus opuszczał ich pod koniec tych czterdziestu dni, pouczył ich, by nie rozpoczynali od razu swej służby, lecz zaczekali na przyobleczenie mocą z góry, przez Ducha Św. Czekali zatem dziesięć dni, po czym pięćdziesiątego dnia — w Pięćdziesiątnicę — ich oczekiwanie zostało nagrodzone wylaniem na nich Jego Ducha w górnym pokoju. Gdy nasz Pan wstąpił do nieba (jak oznajmia Apostoł), ukazał się przed oblicznością Boga za swój Kościół, za tych, którzy mieli sprostać warunkom uczniostwa (Żyd. 9:24). Nie ukazał się w interesie świata, lecz jedynie Kościoła. Umiłował świat, umarł za świat i będzie go jeszcze błogosławił, lecz czas na błogosławienie świata musi zaczekać, aż najpierw zostanie zrealizowany Boski plan wobec Kościoła.

Nie wiemy ile czasu nasz Pan spędził na przystąpienie do niebiańskiego tronu i ile z tych dziesięciu dni było potrzebnych na powrót Ducha Świętego [ang. return, lepiej: odesłanie] Ze słów Apostoła wiemy jednak, że Duch Święty zesłany na uczniów, oczekujących w górnym pokoju, był dla nich świadectwem, że dzieło Jezusa zadowalało Ojca, i że Ojciec dał Jemu swego Świętego Ducha dla Kościoła, a Jezus go wylał (Dz.Ap. 2:33).

A teraz zróbmy krótkie odniesienie do Przybytku. Patrząc z tego punktu widzenia rozumiemy, że Najwyższy kapłan Aaron przedstawiał Nowe Stworzenie Jezusa. Kiedy więc Aaron ofiarował w Dzień Pojednania cielca na ołtarzu miedzianym (na dziedzińcu = stam usprawiedliwienia/sprawiedliwości), reprezentuje to nam NS Jezusa, które ofiarowało Jego własną ludzką naturę (doskonałe człowieczeństwo). Przebywanie Aarona w Świątnicy (gdzie był złoty stół z chlebami pokładnymi, złoty świecznik i złoty ołtaż kadzielniany) przedstawia NS Jezusa w stanie embrionalnym tj. stan spłodzenia z Ducha, od momentu jego chrztu w Jordanie i podczas 3,5letniej służby aż do śmierci na Golgocie. Przejście Aarona pod wtórą zasłoną ze Świątnicy do Miejsca Najświętszego przedstawia narodzenie się NS Jezusa, tj. Jego zmartwychwstanie trzeciego dnia. W tym czasie NS Jezusa otrzymało Boską naturę, jako specjalny rodzaj nagrody.

Natomiast wniebowstąpienie Jezusa pokazane jest w tym obrazie przez Aarona, który znajdował się już poza wtórą zasłoną w Świątnicy Najświętszej i który uczynił ruch lub krok od tej wtórej zasłony w stronę Ubłagalni. Ten ruch był konieczny, aby następnie uczynić pewne czynności związane z Ubłagalnią (min. była pokropiona krwią). Podobie też i Jego wniebowstąpienie było więc niezbędne, można też powiedzieć, że było ono początkiem albo wstępem do całego przyszłego dzieła, które Jezus miał później dokonać.

Hebr. 9:24

Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami (hagion, Miejsce święte), która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga. (wszedł strona czynna, tj. sam)

1.) Zanim jednak Jezus przystąpił do tego dalszego działa, to z pewnością został On odpowiednio przywitany i uwielbiony. Na krótko przed Jego śmiercią w Swojej modlitwie Jezus użył takich słów: A teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał (Jana 17:5).

Przed swoją karnacją Jezus min. piastował urząd Archanioła. Jako Michał, jako ten który jest jak Bóg, posiadał On odpowiednią do tego chwałę, a Jego wniebowstąpienie przywróciło go do miejsc tej właśnie chwały. 33,5 roku żcia na ziemi na ziemi (w tym 3,5 roku służby), plus 9cio miesięczny okres ciąży Marii oznaczały ponad 34 letni okres nieobecności Jezusa w niebie. Na zapytanie Ojca odnośnie misji zbawienia ludzkości, On pozytywnie i dobrowolnie odpowiedział, a Jego misja ostatecznie powiodła się (Hebr. 10:7). W tym celu opuścił swoją duchową Ojczyznę, by teraz ponownie do niej wrócić, ale już po wielkim zwycięstwie, które przyniosło nie tylko człowiekowi nadzieję na życie wieczne, ale także Bogu chwałę za Jego zbawienny plan.

Spróbujmy sobie wyobrazić, jak wspaniałe musiało być to ponowne spotkanie się w sferach niebiańskich, kiedy Jezus jako Syn przedstawił się w niebie jako ten, który dokonał wszystkiego tak, jak życzył sobie Bóg. Z pewnością Jego Ojciec był bardzo zadowolony z tego znamiennego boju i ostatecznego zwycięstwa Jego Syna. Tak samo zresztą i sam Jezus bardzo cieszył się z tego, że w tej trudnej misji wszystko mógł jednak wykonać tak, aby zadowolić swego Ojca i powrócić do swego duchowego domu jako zwycięzca.

2.) Jeżeli chodzi o samo przyjęcie Jezusa w niebie przez aniołów różnych rang, Biblia nam nic konkretnie nie mówi. Możemy sobie jednak wyobrazić, że Jezus został przez nich bardzo serdecznie i tryumfalnie powitany. Bóg powierzył dzieło twórcze Logosowi. Biblia mówi, że wszystko przez niego powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało (Jana 1:3). Logos był więc współstworzycielem aniołów. On był także ich przełożonym, był ich jedynym Archaniołem. W dalszym dziele twórczym aniołowie towarzyszyli mu, podziwiali go i wspierali go. Do Hioba Bóg powiedział tak:

Joba 38:4-7

Gdzie byłeś, gdy zakładałem ziemię? Powiedz, jeśli wiesz i rozumiesz. Kto wyznaczył jej rozmiary? Czy wiesz? Albo kto rozciągnął nad nią sznur mierniczy? Na czym są osadzone jej filary albo kto założył jej kamień węgielny? Gdy gwiazdy poranne chórem radośnie się odezwały i okrzyk wydali wszyscy synowie Boży?

Niektórzy z aniołów towarzyszyli Logosowi także w realizowaniu Jego dzieł opatrznościowych. Pamiętamy np. kiedy to do Abrahama i Sary w dolinie Mamre przyszło trzech mężów i oznamili im, że w ich podeszłym wieku narodzi im się syn obietnicy Izaak. Jednym z nich był właśnie Logos a dwóch innych aniołów towarzyszyło mu (1. Moj. 18). Aniołowie podziwiali także ich przełożonego wtedy, gdy Logos zrezygnował ze swej duchowej natury, by wyniszczyć samego siebie i stać się dobrowolnie człowiekiem (Fil. 2). Anioł Gabriel został posłany do dziewicy Marii i zwiastował jej poczęcie Jezusa w jej łonie. Także anioł w śnie przekonywał Józefa, aby nie odrzucał Marii z powodu podejrzenia códzołóstwa, ponieważ ona poczęła z Ducha Św. A jak zareagowali aniołowie, kiedy już narodził się Jezus w Betlejem mieście Dawida?

Łuk. 2:8-14

A byli w tej krainie pasterze w polu czuwający i trzymający nocne straże nad stadem swoim. I anioł Pański stanął przy nich, a chwała Pańska zewsząd ich oświeciła; i ogarnęła ich bojaźń wielka. I rzekł do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu, Gdyż dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym. A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlątko owinięte w pieluszki i położone w żłobie.

I zaraz z aniołem zjawiło się mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie. (ludziom dobra wola).

Aniołowie stali także ciągle przy Panu Jezusie i wspierali go w Jego poświęconym i ofiraniczym życiu. Przypominamy sobie scenę po Jego chrzcie. Jezus udał się na Pustynię Judzką, gdzie przez 40 dni pościł i był kuszony przez szatana. Na sam koniec tego opisu powiedziane jest tak: Wtedy opuścił go diabeł, a aniołowie przystąpili i służyli mu (Mat. 4:11). W Ogrodzie Getsemane, kiedy Jezus toczył ostatnie swoje boje duchowe, także zjawił się anioł z nieba, umacniający go (Łuk. 22:43, choć nie jest pewne, czy ten werset znajduje się w oryginale, liczbowanie potwierdza prawdziwość). Natomiast podczas pojmania, gdy Piotr starał się bronić Jezusa, ten odpowiedział: Czy myślisz, że nie mógłbym prosić Ojca mego, a On wystawiłby mi teraz więcej niż dwanaście legionów aniołów? (Mat. 26:53, 1 legion Rzymski składał się z ok. 5 do 6 tyś. żołnierzy, razy 12, równa się 72 tyś.)

Z tych przykładów możemy wnioskować, że wszystkie dobre zastępy anielskie odczuwały najwyższe uznanie dla służby ofiarniczej Jezusa. One także były dumne z Jego zwycięstwa i po Jego powrocie do niebiańskiego domu przyję­ły Go w radości i uwielbieniu. Niektórzy z nich byli obecni przy Jego pustym grobie, oznajmiając niewiastom o Jego zmartwychwstaniu. Także podczas Jego wniebowstąpienia dwóch aniołów było obecnych na Górze Oliwnej, tak jak czytaliśmy (DzAp 1:10). Jeżeli więc chóry anielskie śpiewały hymn pochwalny podczas Jego narodzin w Betlejem i jeżeli aniołowie towarzyszyli Jezusowi podczas całej Jego wędrówki ziemskiej, to możemy także przypuszczać, że tymbardziej mieli powody ku temu, aby go tryumfalnie powitać i godnie przyjąć w niebie już po Jego zwycięskiej misji.

3.) Kiedy Jezus wstąpił do nieba otrzymał On stanowisko w Boskiej łasce najwyższe jakie tylko było możliwe do osiągnięcia. Łaska Boża oznacza sympatię, przychylność, hojność czy nawet zaszczyt. On już jako Logos cieszył się łaską swego Ojca za Jego piękny charakter czy też dzieła, jakich Logos dokonywał w stwarzaniu, w opatrznościach nad Izraelem czy też w Objawianiu im różnych zarysów Słowa Bożego.

Jednak dzieło okupowe Jezusa było daleko, daleko większe w Boskiej ocenie od tych dotychczasowych dzieł. To okupowe dzieło objawiło chociażby najszlachetniej­szy charakter w całym uniwersum (z wyjątkiem samego Boga). Stąd za taki piękny i mocny charakter Bóg udzielił swojemu Synowi największej łaski, co wyrażone jest min. przez Dawida:

Ps. 110:1

Rzekł Pan [JHWH]Panu [Adonaj] memu: Siądź po prawicy mojej…

Bóg Ojciec miłuje swego Syna ponad wszystkie inne stworzenia. On tak wielce szanuje i docenia Jego zwycięstwo, że w najwyższym stopniu darzy Go łaską i czyni to tak bardzo, że dał Mu nawet miejsce obok Siebie na Swoim własnym Ojcowskim tronie. W Obj. w Liście do Zboru w Laodycei Jezus mówi tak:

Obj. 3:21

Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie.

I choć Bóg obdarza Swą łaską szczodrze także innych swoich synów duchowych, to jednak żadnego z nich nie darzy tak wielką łaską jak Jezusa po wniebowstapieniu.

Myślę, że w tym miejscu dobrze będzie zakończyć nasze wstępne rozważania o wniebowstąpieniu Jezua, a tak już wspomniałem na wstępie, zapraszam na dalszą część rozważań o dalszych korzyściach dla niego samego, a także i dla Boga, dla aniołów i dla ludzkości, ale już podczas spotkania w Witaszycach.

Amen

—

ZOBACZ TEŻ:
Wniebowstąpienie Jezusa – część 2

„Potem Jezus znowu ukazał się uczniom nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się tak: Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael, który był z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: Pójdę łowić ryby. Odpowiedzieli mu: Pójdziemy i my z tobą. Poszli więc i zaraz wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A gdy już nastał ranek, Jezus stanął na brzegu. Uczniowie jednak nie wiedzieli, że to Jezus. Wtedy Jezus zapytał ich: Dzieci, czy macie co jeść? Odpowiedzieli mu: Nie mamy. A on powiedział do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. Zarzucili więc i nie mogli jej wyciągnąć z powodu mnóstwa ryb. Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze. Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci), ciągnąc sieć z rybami. A gdy wyszli na brzeg, zobaczyli żarzące się węgle i leżącą na nich rybę oraz chleb. Jezus do nich powiedział: Przynieście z tych ryb, które teraz złowiliście. Poszedł więc Szymon Piotr i wyciągnął na ziemię sieć pełną wielkich ryb, których było sto pięćdziesiąt trzy, a choć było ich tak wiele, sieć się nie rozdarła. Jezus im powiedział: Chodźcie, jedzcie. I żaden z uczniów nie śmiał go pytać: Kim jesteś? Wiedzieli bowiem, że to Pan. Wtedy Jezus podszedł, wziął chleb i podał im, podobnie i rybę. To już trzeci raz, jak Jezus ukazał się swoim uczniom po zmartwychwstaniu.”

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Marek Bejger wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 5 maja 2024 r.

Ten wykład jest zachętą, by przypomnieć sobie podstawowe, proste, bezpośrednie myśli wynikające z Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Słowa, które pomogą nam wzmocnić wiarę i naśladować naszego Pana.

Starajmy się co dzień przeżywać ewangelię w wolnych chwilach i starajmy się czynić te chwile wolnymi. Bądźmy rybakami łowiącymi ze Słowa Bożego. Będziemy wzrastać w wierze, nadziei i w miłości. W miłości do Pana, Prawdy, do planu zbawienia i do ludzi.

Często jak uczniowie czujemy się pozornie opuszczeni, pozornie doświadczający trudności, ale Pan dla o nas i zapewnia nam wszystko, co jest nam potrzebne. W sferze doczesnej daje nam chleb i wodę, ale duchowo jest chętny zaspokoić wszystkie nasze potrzeby.

Doświadczenia służą naszemu rozwojowi, są niezbędne. Pan Jezus doświadczony we wszystkim, tak jak my, oprócz grzechu i to pozwoliło Mu osiągnąć Boską naturę, której cechą jest nieśmiertelność.

Poniższy artykuł pochodzi z czasopisma „Sztandar Biblijny”, kwiecień 1992. Umieszczamy go w całości (bez poprawek lub zmiany tłumaczenia), bo wydaje się pomocny w jaśniejszym zrozumieniu zmartwychwstania naszego Pana. 

ZMARTWYCHWSTAŁY CHRYSTUS

Mar. 16:1-8; Mat. 28:11-15

„Cóż szukacie żyjącego między umarłymi? Niemaszci go tu, ale wstał” (Łuk. 24:5,6)

ZMARTWYCHWSTANIE umarłych jest zadziwiającą sprawą. Jego realizacja będzie największą manifestacją Boskiej mocy, jaka kiedykolwiek dokonała się przed aniołami i ludźmi. Obiecane w Biblii zmartwychwstanie umarłych ma przywrócić osobowość i świadomość miliardom ludzi, którzy umarli i zgodnie z Boskim wyrokiem obrócili się w proch: „Umierając śmiercią umrzesz”. „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”.

Obudzenie córki Jaira, syna wdowy z Naim oraz przyjaciela Jezusa – Łazarza – nigdzie w Biblii nie jest nazwane zmartwychwstaniem umarłych. Były to jedynie przypadki przebudzenia, z których ten ostatni był najwspanialszy, ponieważ Łazarz nie żył już od czterech dni i proces rozkładu ciała już się rozpoczął. Nie mogło być żadnego innego zmartwychwstania, żadnej ucieczki od Boskiego wyroku oprócz sposobu zaplanowanego przez Boga, mianowicie zajęcia przez Jezusa miejsca pierwszego grzesznika, Adama. Wykupienie go spod wyroku śmierci oznaczało wykupienie wszystkich, którzy w nim umarli. Tak więc czytamy, że Chrystus umarł jako „sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga” (1 Piotra 3:18).

Rozpowszechniły się błędne pojęcia, według których zmartwychwstanie jedynie ciało i że Bóg z czterech stron świata zgromadzi każdą cząsteczkę prochu, która kiedyś tworzyła ludzkie ciało i odtworzy rodzaj ludzki z tych samych cząsteczek materii, z których w przeszłości się składał. Niedorzeczność tego pojęcia staje się dla nas oczywistą, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że ciała zmarłych w mniejszym lub większym stopniu przeniknęły do roślinności, a w ten sposób do innych zwierząt i ludzi. Dobrą ilustracją tego jest historia o jabłoni, której korzenie przeniknęły do trumny i przyjęły kształt zwłok. Jabłka te zostały zjedzone przez różnych ludzi, a część z nich przez świnie, które następnie zostały wysłane do różnych miejsc w tym kraju.

Anegdota ta ilustruje niedorzeczność powszechnego błędnego pojmowania nauk biblijnych. Trudność tkwi w tym, że straciliśmy z oczu fakt, iż Biblia oświadcza, że to właśnie dusza umiera. „Dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20). Nasze ciała zmieniają się i odnawiają (tak podaje nauka) co siedem lat. Tak więc ciało, w którym Adam zgrzeszył – podobnie jak i każda z jego komórek, zużywało się co kilka lat – w okresie dziewięciuset trzydziestu lat jego życia. Ale jego dusza, jego osobowość, on sam umarł tylko raz – w wieku dziewięciuset trzydziestu lat. To właśnie dusza umiera, to właśnie ona została odkupiona i to ona ma zmartwychwstać. „Nie siejesz ciała, które ma potem wyrosnąć”.

NASZ PAN NIE JEST JUŻ CZŁOWIEKIEM

Chrystus – jako Logos u Ojca – był duszą, czyli istotą żyjącą na wysokim poziomie duchowym. Dla dobra człowieka sam się poniżył i stał się niewolnikiem: „przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom” – ludzką duszą. Umarł jako ludzka dusza, czyli istota ludzka, „wylał na śmierć duszę swoją”. Duszę swą uczynił „ofiarą za grzech”. „Z pracy duszy swej ujrzy owoc, którym nasycon będzie” (Izaj. 53:10-12).

Umarła ludzka dusza Jezusa, lecz On został wzbudzony z martwych jako dusza wyższej rangi. Wtedy też (tak jak przepowiedział) wstąpił „tam, gdzie był przedtem”, tzn. na poziom duchowy. Został „umartwiony ciałem, ale ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18). Ziemskie ciało przyjął On jedynie dla wielkiego celu złożenia ceny okupowej za człowieka. Gdy przez oddanie się na śmierć dostarczył tej ceny okupu, Ojciec wzbudził Go do chwały, zaszczytu, Boskiej natury – ponad aniołów, księstwa, moce i „nad wszelkie imię” (Fil. 2:9; 1 Piotra 3:22). Tak więc Ten, który w swym zmartwychwstaniu wzniósł się do tego stopnia, był tym samym, który poprzednio zstąpił z niebiańskich do ziemskich warunków (jak podaje św. Paweł).

Ponieważ Jezus po swym zmartwychwstaniu był tak odmienny, to z tego punktu widzenia jesteśmy lepiej przygotowani na zrozumienie dlaczego On tak się różnił w swym postępowaniu od poprzedniego. Czytamy, że po zmartwychwstaniu pojawiał się On i znikał. Ukazywał się swoim uczniom na kilka chwil, po czym znikał. Nigdy przedtem niczego takiego nie czynił. Po zmartwychwstaniu pokazywał się w różnych ciałach, różnych postaciach i różnym odzieniu. Marii ukazał się jako ogrodnik. Dwóm podążającym do Emmaus jako nieznajomy. Ukazywał się nie tylko jako inna osoba, lecz także w innym odzieniu (ponieważ Jego szaty zostały podzielone między żołnierzy).

Oczywistym jest, że został umartwiony w ciele, a ożywiony w duchu! To właśnie duchowy Jezus się ukazywał, przyjmując różne ludzkie postacie i odzienie stosownie do danej chwili. Ta duchowa istota mogła pojawiać się wśród zgromadzonych uczniów, i pojawiła się, gdy z obawy przed Żydami drzwi były zamknięte i zaryglowane. W ich obecności tworzył, materializował, ciało i ubranie, a po kilku minutach znikał im z oczu, rozkładając ciało i ubranie, podczas gdy On sam (istota duchowa) pozostawał niewidzialny. W ten sposób przebywał z uczniami przez 40 dni przed swoim wniebowstąpieniem. Oni Go jednak nie widzieli z wyjątkiem kilku minut przy siedmiu różnych okazjach.

Te 40 dni były bardzo potrzebne w celu nauczenia żydowskich uczniów (i wszystkich późniejszych naśladowców Pana) dwóch wielkich lekcji:

(1) że nie był On już martwy, lecz żywy: oraz

(2) że nie był już człowiekiem, ale duchem. „Ale Pan jest tym Duchem” (2 Kor. 3:17).

DONIOSŁOŚĆ ZMARTWYCHWSTANIA NASZEGO PANA

Opis św. Pawła jego własnych doświadczeń wyraźnie potwierdza fakt, że nasz Pan nie był już cielesną, lecz duchową istotą w niebiańskiej chwale. Wyjaśnia, iż niezbędnym było, by dwunastu Apostołów było w stanie poświadczyć fakt powstania Jezusa z umarłych. Przez martwego Zbawiciela nie mogło być poselstwa Ewangelii o nadziei Boskiej łaski. Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, czy byłby ktoś, kto kiedykolwiek mógłby ustanowić królestwo Mesjańskie? Czy byłby ktoś, kto mógłby dać Kościołowi dział w pierwszym zmartwychwstaniu i uczynić go współuczestnikiem Jego niebiańskiej chwały? Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, czy ktoś mógłby wezwać z grobów śpiące miliardy, budząc je głosem opowiadającym pokój w Jezusie Chrystusie, sposobność uzyskania wiecznego życia przez posłuszeństwo obiecanemu królestwu?

Apostoł z naciskiem przedstawia nam to wszystko mówiąc: „A jeśli Chrystus nie jest wzbudzony, daremna jest wiara wasza,… zatem i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:16-18). Widzimy tutaj, że św. Paweł nie miał nic wspólnego z poglądami tych, którzy w przeciwieństwie do Biblii utrzymywali, że Jezus będąc martwym, był w rzeczywistości żywy, i że wzbudzanie umarłych jest jedynie formalnością, całkowicie zbyteczną dla wypełnienia się Boskiego planu. Boską nauką jest, że umarli o niczym nie wiedzą i że powstanie z grobu jest absolutną koniecznością dla jakiegokolwiek przyszłego życia, nadziei czy błogosławieństwa.

Fakt powstania Chrystusa z umarłych jest gwarancją Boskiej mocy do wzbudzenia umarłych. Jest on także potwierdzeniem faktu, że Jezus dokonał dzieła, dla którego przyszedł na świat. Dowodzi to, że doskonale musiał wypełnić Boskie prawo, w przeciwnym razie bowiem nie byłby godny wzbudzenia z grobu. Świadczy on także o wartości Jego śmierci – jej skuteczności w równoważeniu grzechu ojca Adama i w ten sposób jako ceny Okupu za grzechy świata.

UKAZYWANIE SIĘ PO ZMARTWYCHWSTANIU

Św. Paweł powiada nam, że widział Jezusa po Jego zmartwychwstaniu. Zapewnia, że postać naszego Pana świeciła jaśniej niż słońce w południe. Mówi nam o skutku, jaki wywarło to na jego umysł i wzrok: jedno spojrzenie na Jezusa w chwale zniszczyło jego wzrok (który później dzięki Boskiemu miłosierdziu został częściowo przywrócony). Było to ósme ukazanie się Jezusa swoim uczniom. W siedmiu z nich ukazał się w ciele, a w jednym w chwale jaśniejszej od blasku słońca. Cały czas pozostawał tym samym, lecz manifestacje były odmienne.

Ukazywanie się w ciele w okresie 40 dni dokładnie odpowiada manifestacjom Jezusa z dalekiej przeszłości, z których jedna dotyczyła Abrahama. Jadł i pił z Abrahamem, lecz Abraham nie wiedział, że rozmawia z Panem i uważał go jedynie za człowieka, ponieważ był w ludzkiej postaci i zwykłym ubraniu. Zniknął z oczu Abrahama tak jak znikał przed wzrokiem Apostołów i Saula. Gdy przybył do Abrahama, był istotą duchową; był nią także po swym zmartwychwstaniu, gdy ukazywał się Apostołom. Ciałem stał się na okres przejściowy właśnie po to, by cierpieć, Sprawiedliwy za niesprawiedliwych.

Gdy cierpienia te zostały spełnione, nie było już żadnego powodu, dla którego nasz Pan miałby pozostawać w ciele. Pan Chwały w niebie nie jest ciałem ani człowiekiem. Gdyby nim był, pozostałby „mało mniejszym od aniołów” (Żyd. 2:7,9). Apostoł zapewnia nas jednak, że w zmartwychwstaniu wstąpił On znacznie wyżej niż są aniołowie (Fil. 2:9-11; Żyd. 1:3,4).

Jezusowi równie łatwo było ukazać się w tej czy innej postaci, w tym czy innym rodzaju odzienia. Pojawiał się w różnych postaciach, by w ten sposób udzielić podwójnej lekcji: że nie był już martwy i że nie był już człowiekiem. Na szczególną uwagę zasługuje Jego drugie ukazanie się z ranami, by przekonać. św. Tomasza. Był gotowy wystąpić w każdego rodzaju manifestacji, jaka była niezbędna, ponieważ bez prawdziwej wiary w Jego zmartwychwstanie uczniowie nie mogliby wykonać dzieła jakie było przed nimi ani przyjąć Ducha Świętego w dniu Zielonych Świąt. Duch Święty został udzielony jedynie tym, którzy wierzyli w Jezusa – przyjęli fakt Jego śmierci jako ofiary za grzechy i uwierzyli w Niego jako Zbawiciela, przez którego miały nadejść Boskie błogosławieństwa, spłodzenie ich z Ducha Świętego i przywrócenie ich do społeczności z Bogiem jako dzieci Boże.

DALSZE BIBLIJNE DOWODY

Gdyby potrzebne były dalsze dowody, że Jezus nie jest istotą cielesną – że nie jest już człowiekiem – można by je znaleźć w zapewnieniu Apostoła, że ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego, i dlatego każdy członek Kościoła musiał być przemieniony zanim mógł wejść do królestwa i mieć udział w królestwie Chrystusa. Przemiana ta polegała na przejściu z ziemskiego stanu (lub ziemskich warunków, albo ziemskiej duszy) do stanu duchowego (czyli duchowej duszy i duchowej istoty). Apostoł oznajmia, że wszyscy oni mają dostąpić przemiany, aby byli takimi, jakim jest nasz Pan. Skoro ich ziemskie ciało musiało ustąpić miejsca ciału duchowemu, aby byli podobni Panu, oczywistym jest że jest On ciałem duchowym, istotą duchową i duchową duszą.

Jest to także zgodne z tym, co św. Paweł powiedział odnośnie zmartwychwstania Kościoła: „Bywa wsiane w niesławie, a będzie wzbudzone w sławie; bywa wsiane w słabości, a będzie wzbudzone w mocy; bywa wsiane ciało cielesne, a będzie wzbudzone ciało duchowe” (1 Kor. 15:43,44).

Zupełnie inna rzecz jest jednak przedstawiona przez tego samego Apostoła u Fil. 3:21, gdzie oznajmia on, że Pan Jezus przemieni marne ciało, tak by mogło być przypodobane „chwalebnemu ciału jego”. Dotyczy to Kościoła jako całości, a nie poszczególnych ciał członków Kościoła. Apostoł mówi o podłym ciele w liczbie pojedynczej. Chodzi o to, że Jezus (Głowa Kościoła) swe doświadczenia upokarzające przechodził przed swoją śmiercią i swoim zmartwychwstaniem. Głowa Kościoła została wywyższona, wyniesiona do chwały, więcej niż dziewiętnaście stuleci temu. Od tamtego czasu wszyscy, którzy stali się zwolennikami Jego sprawy, utożsamili się z ciałem, czyli grupą, pogardzanym i upokarzanym przez ludzi, o którym św. Paweł mówi: „Staliśmy się jako śmieci tego świata, i jako omieciny u wszystkich”. Lecz wraz z drugim przyjściem Chrystusa ustały upokorzenia Kościoła, Jego Ciała, ponieważ Pan w pierwszym zmartwychwstaniu przemienił chwalebnie swe ciało. Od tego czasu nie jest to już Kościół lżony, lecz Kościół lub ciało w chwale.

Cieszmy się i radujmy się ze zmartwychwstałego Chrystusa (Mat. 28:18) i z tego, że uczniowie tak skutecznie ogłaszali to poselstwo (w. 19). Śpiewajmy z radości ze wspaniałego zwycięstwa naszego Pana i ostatecznego zwycięstwa całego świata przychodzącego i kłaniającego się Jemu (Obj. 15:4). Amen!

—

Polecamy wysłuchanie ciekawego wykładu, który potwierdza prawdziwość zmartwychwstania Chrystusa: