Wykład wygłoszony przez brata Mariana Lewickiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 27 września 2025 r. 

Notatki:

Pojęcie moralności zostało w dzisiejszych czasach tak zrelatywizowane, że wprost nie sposób komuś zarzucić grzech. Dziś łatwiej jest nam stwierdzić, że ktoś popełnia przestępstwo. Na prawie wszyscy musimy się trochę znać.

Stwierdzenie, że ktoś popełnia grzech, brzmi niecodziennie i anachroniczne. Taki zarzut pociąga za sobą natychmiast pytanie o system wartości, o przynależność wyznaniową itp. Prawo ludzkie mówi o wykroczeniach i przestępstwach, nie spotkałem się natomiast ze stwierdzeniem, że ktoś grzeszy.

A tymczasem Słowo Boże wyklucza milczenie w kwestii grzechu. Czytamy 3 Mojż. 19:17: „Jawnie strofować będziesz bliźniego twego, a nie ścierpisz przy nim grzechu”.

„Nie ścierpisz przy nim grzechu” – czy nakaz ten jest jeszcze aktualny w naszych czasach? Czy nas obowiązuje? Wydaje się być, oględnie mówiąc, trudny do zrealizowania.

Gdyby ktoś zarzucał nam, że go nie realizujemy, próbowalibyśmy zapewne ograniczyć w tym przepisie znaczenie słowa „bliźni”. A może chętnie zapytalibyśmy, tak jak Faryzeusz Pana Jezusa: „I któż jest mój bliźni ? ” (Łuk. 10:29)

Czy bliźnim nie jest wyłącznie badacz Pisma Świętego? A właściwie tylko ten badacz, z którym jesteśmy zaprzyjaźnieni np. braterstwo w Zborze?

Nie oszukujmy się. Odzwyczailiśmy się od strofowania i boimy się strofować! Boimy się zwrócić komuś uwagę na jego grzech, aby nie być posądzonym o nietolerancyjność, fanatyzm, a przynajmniej o brak zrozumienia.

Z drugiej zaś strony spotykamy takich, którzy z najwyższym upodobaniem i na każdym kroku pouczają innych, jak mają się ubierać i co jeść jak jeść, a czego nie jeść, jak powinni się zachowywać a czego unikać, kiedy mówić a kiedy milczeć, a może którą ręką podrapać się za uchem.

Taka postawa wywołuje w nas odruch niechęci. Podświadomie czujemy, że tak też nie powinno być i znajdujemy w tym jeszcze jeden argument świadczący o tym, że sprawy moralności powinny być pozostawione do osobistego uznania i nie należy się w ogóle wtrącać w prywatne sprawy bliźnich.

I co z tego wynika ? Mamy 2 postawy :  mamy więc tych, którzy nie reagują w ogóle na grzech, i tych, którzy zamęczają nas swoimi wiecznymi pouczeniami. Każda z tych skrajności jest błędem, no a grzech powinien spotkać się z właściwą reakcją.

Musimy jednak zawsze zadać sobie pytanie, czy to właśnie ja i czy właśnie teraz powinienem strofować czy napominać, aby osiągnąć pożądany skutek.

Jaki skutek powinno się w tej sytuacji osiągnąć ? Co zrobić by być skutecznym ? Kiedy strofować, a kiedy lepiej zamilknąć?

Aby uzyskać odpowiedź na te pytania sięgniemy do nauki naszego Pana o strofowaniu, którą zanotował św. Mateusz (18:15-17).

1. „A jeźliby zgrzeszył brat twój, idź, strofuj go między tobą i onym samym: jeźli cię usłucha, pozyskałeś brata twego.

1 Stare rękopisy pomijają słowa „przeciwko tobie”.
Opublikowana wersja artykułu zawierała wnioski płynące z tego dopisku.
Dlatego artykuł został poprawiony.

2. Ale jeźli cię nie usłucha, przybierz do siebie jeszcze jednego albo dwóch, aby w ustach dwóch albo trzech świadków stanęło każde słowo.
3. A jeźliby ich nie usłuchał, powiedz zborowi; a jeźliby zboru nie usłuchał, niech ci będzie jako poganin i celnik.”

Na podstawie tych wersetów będziemy chcieli przekonać się, jakie warunki należy spełnić, aby nasze strofowanie miało szansę być skuteczne.

Uwaga 1 ( z 4-rech ) Według reguły Pana Jezusa celem strofowania jest pozyskanie brata: „Jeźli cię usłucha, pozyskałeś brata twego”. Wydaje się to oczywiste, ale jakże często pobudki do udzielenia nagany bywają całkiem inne – zwykłe i niskie, czasem niewłaściwe

Może to być chęć tzw. „odegrania się”, odpowiedzenia złem za złe, zaspokojenia swej żądzy zadośćuczynienia za wyrządzoną nieprawość.(postępujemy wtedy wg ciała i wskazówek tego świata)

Ale to wszystko nie są właściwe pobudki do strofowania. Pan Jezus mówi: „Idź, strofuj go … jeżeli cię usłucha, pozyskałeś brata twego”. Celem strofowania jest pozyskanie brata – odzyskanie jego przyjaźni i zaufania.

Uwaga 2 Co jest podstawą naszej reakcji, czy grzech czy grzesznik ? Podstawą do strofowania powinien być grzech: „Jeźliby zgrzeszył brat twój”.

Nie chodzi zatem o różnicę gustów, przyzwyczajeń, czy poglądów, ale o obiektywne przestąpienie Prawa Bożego. Chcąc strofować brata trzeba być przekonanym, że naganne naszym zdaniem postępowanie jest grzechem. Trzeba także potrafić owo przekonanie w sposób biblijny uzasadnić.

Uwaga 3 Warto się zastanowić, czy to właśnie ja jestem najwłaściwszą osobą do udzielenia napomnienia, czy czuję się bratem grzeszącego: bo czytaliśmy „jeśliby zgrzeszył brat twój”.

A może nie jest to pierwszy konflikt. Może poza chęcią naprawy czyjegoś postępowania występuje jakiś inny powód naszego działania. Może żywimy jakąś zadawnioną niechęć, może już kiedyś przemilczeliśmy zatarg i teraz myślimy sobie: „Tym razem nie popuszczę.” A może dzieli nas mur rozmaitych uprzedzeń spowodowanych  poglądami brata czy siostry.

Taka wszechstronna analiza wymaga naturalnie czasu i spokojnej rozwagi. To od razu narzuca wniosek, że z naganą nie wolno się spieszyć. Nie powinna to być emocjonalna reakcja na konfliktową sytuację, ale przemyślany akt czynnej miłości do błądzącego brata.

Uwaga 4 Nieprzypadkowo nauka o strofowaniu poprzedzona jest nauką o zgorszeniu:

„Kto by zaś zgorszył jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, pożyteczniej by mu było, aby zawieszony był kamień młyński na szyi jego, a utopiony był w głębokości morskiej” – Mat. 18:6.

Jeśli przez swoje nieumiejętne strofowanie miałbym zgorszyć słabszego ode mnie brata, to lepiej byłoby mi natychmiast rzucić się w morze z kamieniem na szyi niż iść strofować. ( Zauważmy jak bardzo jesteśmy  odpowiedzialni w tym zakresie przed Panem.) A zauważamy, że brak miłości i umiaru przy strofowaniu bywa częstą przyczyną zgorszenia.

Dlatego powtórzmy: (1) celem strofowania jest pozyskanie brata; (2) tylko grzech, czyli obiektywne przestąpienie Prawa Bożego, stanowi upoważnienie do udzielenia nagany; (3) niezbędną kwalifikacją jest poczucie braterskiej więzi z grzeszącym; oraz (4) przy strofowaniu zalecana jest niezwykła ostrożność, gdyż ryzykujemy przestąpieniem Prawa Bożego wobec naszych bliźnich.

Mając na uwadze te 4 spostrzeżenia postąpimy dalej i spróbujemy określić warunki, jakie musi spełnić strofujący, aby mieć szansę na pozyskanie brata.

Człowiek, który pragnie, by jego nagana była skuteczna, powinien odpowiedzieć sobie na trzy pytania:
1. Czy brat, którego zamierzam strofować ma do mnie zaufanie?
2. Czy rozumiem jego problem?
3. Czy jestem gotów zapomnieć jego grzech?
Zastanówmy się nad treścią tych trzech pytań.

1. Czy brat, którego zamierzam strofować ma do mnie zaufanie?

Często myślimy, że przy strofowaniu wystarcza, jeśli strofujący kieruje się miłością. Wydaje nam się, że miłość ze strony strofującego jest wystarczającą kwalifikacją do udzielenia nagany. Jeśliby celem strofowania miało być zrzucenie z siebie odpowiedzialności, ( no bo Pismo Św. Odemie tego wymaga ) to może nawet i taka kwalifikacja nie byłaby konieczna.

Jeśli jednak mówimy o skuteczności strofowania, to sama miłość do strofowanego już nie wystarcza. Dobrze by było, aby grzeszący, a więc słaby brat, miał zaufanie do tego, który przyjdzie go strofować.

Przyjacielskie nastawienie może sprawić, że grzesznik wysłucha uwag i nie „zamknie” swych uszu. Szacunek dla strofującego może spowodować, że strofowanie najpierw go zasmuci, a potem sprawi pokutę i poprawę. Jeśli grzesznik traktuje nas jak wroga, który przychodzi wymierzyć sprawiedliwość, trudno będzie nam osiągnąć sukces.

2. Czy rozumiem problem błądzącego brata?

Ktoś kiedyś powiedział, że zrozumieć, to znaczy przebaczyć.

Zanim udamy się do brata z naganą powinniśmy uklęknąć do modlitwy i prosić Boga o łaskę zrozumienia postępowania brata, który grzeszy.

Konieczna jest rzetelna analiza własnych pobudek, które skłaniają nas do strofowania, wydaje się być zadaniem dość trudnym, to zrozumienie motywów postępowania człowieka grzeszącego, a zwłaszcza przeciwko nam, graniczy z niemożliwością.

Jeśli nie potrafimy uciec od negatywnych emocji, które wzbudza w nas ten grzech, stoimy na straconej pozycji. Nigdy do końca nie zrozumiemy grzesznika. Możemy iść go strofować, ale tylko cud łaski Bożej może sprawić, że go pozyskamy.

Byłoby jednak znacznie lepiej, byśmy znaleźli czas na to, aby po pierwsze ochłonąć z emocji, a potem spokojnie, z modlitwą zastanowić się nad całym zajściem. Jeżeli tak postąpimy, to często się okaże, że z igły zrobiliśmy widły, że domniemany grzech brata był jedynie niewielkim źdźbłem w oku, małym nieporozumieniem, za które każdy z nas może ponosić częściową odpowiedzialność.

Wtedy też najprawdopodobniej dojdziemy do wniosku, że nie ma sensu podejmować szczególnego strofowania. Wystarczy poczekać na dogodną okazję, żeby spokojnie porozmawiać, wyjaśnić sytuację, a następnie o niej zapomnieć.

Może się jednak okazać, nawet po głębszym zastanowieniu, że sprawa jest poważniejsza i nasza reakcja wydaje się potrzebna i celowa. Wtedy należy odpowiedzieć sobie na jeszcze jedno pytanie.

3. Czy jestem gotów zapomnieć bratu jego grzech?

Na ogół wydaje nam się, że przebaczenie niekoniecznie musi oznaczać zapomnienie grzechu i całego zajścia. Może nawet częściej powiedzielibyśmy, że grzechu nie wolno zapomnieć, bo stanowi on ważną informację o sobie i drugim człowieku.

Pomyślmy jednak, czy to podejście jest na pewno słuszne. Czy magazynowanie brudów może służyć słusznemu celowi? Przecież „miłość nie myśli nic złego … nie raduje się z niesprawiedliwości … wszystko okrywa”.

Apostoł Paweł stwierdza, że ubieganie się o cel naszego powołania wymaga tak wielkiej uwagi i koncentracji, że nie mamy czasu na ustawiczne oglądanie się za siebie: „Ale jedno czynię, że tego, co za mną jest zapominając, a do tego co przede mną jest spiesząc, bieżę… „– pisze św. Paweł w Liście do Filipian 3:14.

Owszem powinniśmy zapominać, to co za nami. Łatwo jest jednak powiedzieć: zapominać! Ale czy da się zapomnieć ból, łzy, złe słowa, które jak kamienie głęboko zapadły w nasze serce. Zapominanie grzechu jest rzeczą niezwykle trudną, a może nawet niemożliwą.

Jednak gotowość usiłowania zapomnienia grzechu jest warunkiem koniecznym skutecznego strofowania.        Jeśli grzesznik nie ma przekonania, że po przyznaniu nam racji cała sprawa będzie uznana za niebyłą, nigdy nam nie uwierzy i nie przyzna się do błędu.

Tylko zapomnienie tego, stanowi gwarancję dyskrecji. A przecież sam Pan Jezus podkreślił wagę dyskrecji w napominaniu: „Strofuj go między tobą i onym samym”.

Jeśli więc tłumaczymy sobie, że przecież nie mogę zapomnieć takiego grzechu, to pamiętajmy, że szukamy w ten sposób usprawiedliwienia dla własnej niedoskonałości. To że wszyscy ulegamy słabościom jest oczywiste,  zapominajmy, a przynajmniej starajmy się zapominać.

Warto przy tej okazji wspomnieć jeszcze o jednej sprawie. Jeśli taką trudność sprawia nam pozyskanie brata – ponowne odzyskanie jego zaufania i przyjaźni, to lepiej go nie traćmy.

Jeśli możemy, starajmy się unikać podglądania bliźnich w ich słabościach. Nie chodzi o to, by nie widzieć rzeczy złych, błędnych i szkodliwych, ale o to, by zamykać oczy na słabości braci, bo wszyscy je mamy,                          a  ciągłe wypatrywanie wad, za które umarł przecież Chrystus, może zniszczyć każdą przyjaźń, każdą społeczność i wszelkie dobro.

Najlepiej oddzielać rzeczy wielkie i szkodliwe od małych i błahych. Nie unikajmy zwracania uwagi na istotne grzechy, ale nie róbmy problemów z drobnostek, które nie zasługują na uwagę.

A już za wszelką cenę starajmy się unikać sytuacji, w których moglibyśmy narazić bliźniego na popełnienie grzechu. Nie prowokujmy, nie szukajmy zaczepki i nieporozumienia, które wystawi na pokusę słabego brata.

A gdy zgrzeszy, nie szczyćmy się, nie pokazujmy palcem. Raczej starajmy się zakrywać grzech, bo tak uczy Pismo Święte w Liście św. Jakóba (Jak. 5:20) – „Kto by odwrócił grzesznika od błędnej drogi jego, zachowa duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów.” Bo „miłość wszystko okrywa”.

Podsumujmy:
1. Strofowanie ma na celu pozyskanie brata;
2. Zastanawiajmy się, czy strofowane postępowanie na pewno jest grzechem;
3. Bądźmy niezwykle ostrożni, by nie zgorszyć brata. Nie pogłębiajmy jego upadku nieumiejętnym strofowaniem, które jest tylko demonstrowaniem własnej sprawiedliwości;
4. Starajmy się pozyskać zaufanie brata, którego chcemy strofować;
5. Usiłujmy zrozumieć brata;
6. Okazujmy gotowość przebaczania i zapominania upadków innych.

Sztuka strofowania

Jeśli jesteśmy już świadomi zagrożeń towarzyszących procesowi strofowania, jeżeli staramy się spełniać wszystkie podane wyżej warunki, możemy przystąpić do opanowania trudnej sztuki strofowania.

Tak, strofowanie jest sztuką, która wymaga talentu i wielkiej pracy. Nie poddawajmy się jednak. Nie zakładajmy z góry: Nie mam do tego zdolności, więc nie będę się do tego brał. Często usprawiedliwiamy jedynie w ten sposób własne wygodnictwo i strach przed mówieniem trudnej prawdy.

Z drugiej jednak strony, drżyjmy, jeśli strofowanie przychodzi nam z łatwością albo, co gorsze, sprawia nam skrytą przyjemność. Jest to nieomylny znak, że nie spełniamy warunków koniecznych do wykonania skutecznego strofowania.

W takim przypadku najlepiej natychmiast zaniechać tej czynności i w modlitwie polecić się Bogu, ponieważ nasza postawa jest wyraźnie zagrożona i może spowodować jeszcze większy problem.

W następnej części naszej lekcji (jeżeli Pan pozwoli powiedzieć drugą część) odwołam się do kilku podanych w historii Biblijnej przykładów strofowania. W celu lepszego zapamiętania i większej przydatności w życiu codziennym określimy te przykłady trzema hasłami:

1. Strofowanie króla
2. Strofowanie brata
3. Strofowanie przyjaciela

Na tym kończę i życzę Błogosławieństwa Bożego z tych rozważań. ( życzę również, abyście nigdy tego nie realizowali w praktyce )

1. Słuchaj bez przerywania

Przyp. 18:13
Kto odpowiada, zanim wysłucha, zdradza swoją bezmyślność i naraża się na hańbę.

2. Mów bez oskarżania

Jak. 1:9
Niech brat ubogi chlubi się z wywyższenia swego.

3. Nie skąp w udzielaniu

Przyp. 21:26
Niesprawiedliwy jest zawsze chciwy, lecz sprawiedliwy daje i nigdy nie odmawia.

4. Nie ustawaj w modlitwie

Kol. 1:9
Dlatego i my od tego dnia, kiedy to usłyszeliśmy, nie przestajemy się za was modlić i prosić, abyście doszli do pełnego poznania woli Jego we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu.

5. Odpowiadaj nie sprzeczając się

Przyp. 17:1
Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój, niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnia.

6. Dziel się szczerze

Efez. 4:15
Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w Niego, który jest Głową, w Chrystusa.

7. Ciesz się nie narzekając

Filip. 2:14
Czyńcie wszystko bez szemrania i powątpiewania.

8. Ufaj bez wahania

1 Kor. 13:7
Wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko znosi.

9. Przebaczaj nie karząc

Kol. 3:13
Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak i wy.

10. Obiecuj nie zapominając

Przyp. 13:12
Przewlekłe oczekiwanie sprawia sercu ból, lecz życzenie spełnione jest drzewem życia.

Strach dotyczy przyszłości. Nie boimy się przeszłości. Przeszłość możemy nienawidzić, żałować, lecz nie czujemy przed nią strachu.  Boimy się co najwyżej, że przeszłość się powtórzy.

—
Wykład przedstawiony przez Andrzeja Kaliszczyka na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – STRACH I POKÓJ – 21.08.2021 r. 

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Strach może wynikać z racjonalnych przesłanek: np. co będzie, gdy zostanę pozbawiony środków do życia? Czy będziemy mieli co jeść? Co będzie z naszymi dziećmi?

Takie okoliczności mogą się wydarzyć, zatem przesłanki są racjonalne.

Jest też inny rodzaj strachu, który jest nieracjonalny. To nie oznacza, że jest mało ważny dla osoby, która go doświadcza. Przeciwnie, taki strach może zniszczyć cały spokój takiego człowieka, choć jego źródło raczej tkwi w umyśle, niż w zewnętrznych, obiektywnych czynnikach. Tego rodzaju strach nazywamy fobią.

Strach towarzyszy ludziom praktycznie od początku.

ADAM:

1. Moj 3:10 (Poznańska)

(10): On zaś odpowiedział: – Usłyszałem odgłos Twoich [kroków] w ogrodzie i przestraszyłem się, bo jestem nagi. Dlatego się skryłem. [Biblia Poznańska, Rdz 3]

Potem, nawet wielcy mężowie Boży doświadczali tego uczucia:

ABRAHAM:

Gen. 15:12:

I stało się, gdy słońce zachodziło, że przypadł twardy sen na Abrama, a oto strach i ciemność wielka przypadła nań. [Biblia Gdańska, Rdz 15]

HIOB:

(25): Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się. [Biblia Gdańska, Hi 3]

ELIFAZ:

(13): Przy rozważaniu nocnych widzeń, gdy ludzi twardy sen ogarnia, (14): opanowały mnie lęk i trwoga, tak że od strachu drżały wszystkie kości moje. (15): Jakieś tchnienie przeszło po mej twarzy, podnosząc włosy na mym ciele. [Biblia Poznańska, Hi 4]

MOJŻESZ:

(21): A tak straszne [foberos] to było, co widzieli, że też Mojżesz rzekł: Uląkłem [ekfobos]  się i drżę.) [Biblia Gdańska, Hbr 12]

DANIEL:

(17): Przyszedł na miejsce, gdzie stałem. A gdy on przystąpił, przeraziłem się i upadłem na twarz. Wtedy rzekł do mnie: – Zrozum, synu człowieczy, że widzenie odnosi się do końca czasu. (18): Gdy przemawiał do mnie, straciłem przytomność [i leżałem] twarzą ku ziemi. Dotknął mnie, postawił mnie na [miejscu, gdzie] stałem, [Biblia Poznańska, Dn 8]

Te przykłady dowodzą, że odczuwanie strachu nie jest związane ze słabościami albo grzechem. Strach związany jest raczej z instynktem samozachowawczym.

Jest jeszcze inny rodzaj strachu, który odnosimy do Boga. Wtedy używamy określenia bojaźń Pańska (cześć).

(10): Początek mądrości jest bojaźń Pańska; rozumu dobrego nabywają wszyscy, którzy rozkazanie Pańskie czynią; chwała jego trwa na wieki. [Biblia Gdańska, Ps 111].

Nie chcemy teraz mówić o czci, ale chcemy mówić o strachu pospolitym, który dotyka ludzi żyjących na świecie,  w tym wierzących.

W języku greckim nazewnictwo różnych emocji wywodzi się  z  mitologii. Mamy zatem Fobosa (strach), Deimosa (trwoga) i Pana (panika) – różne odmiany strachu.

W Biblii słowo strach pochodzi od greckiego słowa fobia.

Obecne czasy są bardzo trudne dla naszego pokolenia. Właściwe mieliśmy szczęście, że żyliśmy w miarę spokojnych czasach, bez wojen toczących się na naszych ziemiach. Przywykliśmy więc do świata w miarę poukładanego. Jednak od pewnego czasu wydarzenia bardzo przyspieszyły i to w skali globalnej, a do naszych umysłów wkrada się strach.

Biblia opisuje nasze czasy między innymi następująco:

Łuk 21:25

(25): Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą, gdy zaszumi morze i wały; (26): Tak, iż ludzie drętwieć będą przed strachem i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem mocy niebieskie poruszą się. (27): A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą wielką. (28): A gdy się to pocznie dziać, spoglądajcież a podnoście głowy wasze, przeto iż się przybliża odkupienie wasze. [Biblia Gdańska, Łk 21]

Co mamy robić, by nie poddawać się temu ogólnemu strachowi? Czego się chwycić, jako kotwicy?

Większość ludzi nie ma żadnego punktu oparcia, bo wszystko w co wierzyli, po kolei, zawodziło. Są zatem na bezdrożu i najzwyczajniej boją się o swoją własną przyszłość, o przyszłość swoich dzieci, czy wnuków.

My jednak mamy się o co oprzeć. Tym oparciem jest znajomość Boskiego Planu i Opatrzność Boża.

Jak pokonać strach? Trzeba być odważnym.

Paradoksalnie strach  jest niezbędny, by zaistniała odwaga. Odważne postępowanie polega na przełamywaniu strachu.

Musimy powierzyć opiekę nad nami samemu Bogu i nauczyć się korzystać z Jego obietnic. To nie jest łatwa rzecz, ale konieczna, by zachować równowagę. Zatem musimy się starać i próbować.

ZRÓBMY TYLKO DWIE RZECZY:

1. Ograniczmy bodźce.

Myślę, że pracę nad przezwyciężaniem strachu powinniśmy rozpocząć od zminimalizowania ilości zewnętrznych bodźców. Wypełniajmy nasze życia czym innym niż pozyskiwaniem wiadomości o pandemii, wojnach i rozruchach na świecie. Owszem, mamy być na bieżąco, ale nie pozwólmy się tym zagadnieniom zdominować. Poczujmy, że jesteśmy obywatelami Królestwa Bożego i ambasadorami Chrystusa. Ambasadorom nie wypada przecież mieszać się w konflikty państwa, w którym przebywają.

2. Żyjmy Słowem Bożym.

Medytacja nad Słowem Bożym, czytanie wspaniałych opisów starotestamentowych o Królestwie Chrystusa np. w Księdze Izajasza, czytanie Ewangelii i pięknych przypowieści Pana o lepszych czasach i przyłożenie serca do tych rzeczy, na pewno pozwoli nam się trochę wyciszyć i pozbyć (choćby w jakiejś mierze) strachu przed przyszłością. Pozwoli nam na złapanie równowagi, która nazywana jest pokojem.

DWA MIEJSCA POCIECHY:

Mat 10:28.

(28): A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

(29): Izali dwóch wróbelków za pieniążek nie sprzedają, a wżdy jeden z nich nie upadnie na ziemię oprócz woli Ojca waszego.

(30): Nawet i włosy wszystkie na głowie waszej policzone są.

(31): Nie bójcie się tedy; nad wiele wróbelków wy zacniejszymi jesteście. [Biblia Gdańska, Mt 10]

Psalm 46.

(1): Przewodnikowi chóru. Pieśń synów Koracha na nutę: 'Dziewice…’

(2): Bóg jest ucieczką i siłą naszą [jest naszą tarczą przed zbyt wielkim niebezpieczeństwem i daje siłę, byśmy stawili czoło doświadczeniom, które są ponad nasze ludzkie możliwości] , Pomocą w utrapieniach najpewniejszą [bardzo bliską, na wycięgnięcie ręki].

[which means that He shields us from too great danger and gives us power to enable us to face successfully dangers that are beyond our own strength

(3): Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz.

(4): Choćby szumiały, choćby pieniły się wody, Choćby drżały góry z powodu gniewu jego. Sela.

(5): Jest rzeka [prawda pauzji i epifanii], której nurty [doktryny, napomnienia, przykazania, obietnice, proroctwa, historie, typy]  rozweselają miasto Boże [zarodkowy kościół], Przybytek święty Najwyższego.

(6): Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem.

(7): Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim, i rozpłynęła się ziemia.

(8): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.

(9): Pójdźcie i zobaczcie dzieła Pana, Który czyni dziwne rzeczy na ziemi!

(10): Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, Łamie łuki i kruszy włócznie, Wozy ogniem pali.

(11): Przestańcie i poznajcie, żem Ja Bóg, Wywyższony między narodami, Wywyższony na ziemi!

(12): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela. [Biblia Warszawska, Ps 46]

Gdy będziemy cierpliwi w ograniczaniu zewnętrznych bodźców i będziemy szukać pociechy w Słowie Bożym, to na pewno poprawimy sobie jakość duchowego życia, osiągając pewien rodzaj pokoju, który będzie wynikał z zaufania do obietnic Boga.

Wraz z pokojem zyskamy pogodę ducha oraz spokojne sny.

Wołam do Ciebie jak Eljasz
Świadomy moich bied
A anioł Twój przynosi
Wodę i świeży chleb.

O Panie! Jestem Twój.
To słowo dla mnie znaczy
Że choć doznaję smutku,
Nie doznaję rozpaczy.

Usiądę pod jałowcem
A Ty mi podasz chleb
Bym z Tobą mógł dokończyć
Mój chrześcijański bieg.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

wyk. Chór Konwencji Międzynarodowej Polanica 2002

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Tylko Ty jesteś, który jesteś

Przychodzimy by odejść
A nasze życie – oka mgnienie
Dla Boga to tylko jeden moment
A dla nas czas trudów, zabiegania

 

Odchodzimy by powstać
Do życia kiedyś w Twym Królestwie
Po krótkim śnie nastanie dzień ten
Za którym człowiek ciągle tęskni.

 

Tylko Ty – Jesteś Który Jesteś
Tylko Ty – nieprzerwanie trwasz

 

Przychodzimy…
Odchodzimy…

 

[: Tylko Ty – Jesteś Który Jesteś
Tylko Ty – nieprzerwanie trwasz :]

 

Dziś Twój Plan wypełnia się – ja to wiem
Zmartwychwstania świta dzień,
Zmartwychwstania, zmartwychwstania świta dzień

 

[: Tylko Ty – Jesteś Który Jesteś
Tylko Ty – nieprzerwanie trwasz :] x 3

 

Tylko Ty

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 313
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Czy w dzień jasny czy też w mrok

1. CZY w dzień jasny, czy też w mrok,
Gdy w potrzebie dusza trwa,
Czy za chwilę czy za rok
Zawsze Pan opiekę da.

 

2. Gdy Cię gnębi smutek, żal,
Niech cierpliwość długo trwa;
Choć przed Tobą mroczna dal,
Zawsze Pan opiekę da.

 

3. Życie nasze pełne prób,
Doświadczenia znosić trza!
Lecz nim przyjdzie śmierć i grób,
Zawsze Pan opiekę da.

 

4. Jako członki klasy „nóg”,
Każdy z nas powinność zna;
W pracy naszej Ojciec Bóg
Zawsze nam opiekę da.

 

5. A gdy słońca błyśnie blask,
Gdy już minie chwila zła,
Dostąpimy Pańskich łask
I koronę Pan nam da.

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 51
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Niech się dzieje wola Twoja

1. NIECH się dzieje wola Twoja,
Przenajświętszy Ojcze nasz!
Wiary naszej Tyś ostoja!
Ty nam odkupienie dasz.

 

2. Tyś nas przyjął za Swe dzieci
Przez Chrystusa śmierć i Krew,
Niech więc dzisiaj w niebo leci
Przed Twój Tron nasz wdzięczny śpiew.

 

3. Oddajemy nasze życie
Na ofiarę u Twych stóp,
I pragniemy należycie
Służyć Tobie aż po grób.

 

4. Niech nas karmią Twoje Słowa,
Niech kierują każdy czyn.
Niech nas w swej opiece chowa
Nasz Zbawiciel a Twój Syn.

 

5. A gdy przyjdzie chwila zgonu,
Gdy już przyjdzie słuszny czas,
Staniem u stóp Twego Tronu,
Gdzie nagrodzisz Ojcze nas.