Ewangelia wg Marka 11:24 –

„Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie.”

1 List do Tesaloniczan 5:17 –

„Nieustannie się módlcie!”

Manna, 9 lutego: „Z punktu widzenia ciała w życiu chrześcijańskim jest dużo zamieszania i niepokoju, a zagrożeniem dla chrześcijanina wynikającym z tych okoliczności jest zezwolenie, by to zamieszanie i niepokój stały się częścią jego charakteru. By pokonać tę skłonność, konieczne jest stałe uciekanie się do ufności w dobrą wolę Pana i w Jego zamierzenia odnośnie chrześcijanina wyrażone w Słowie, ponieważ w takim poleganiu na Panu, przez Jego Słowo, chrześcijanin znajduje odpoczynek i pokój wśród utrapień i zamieszania.”

R-3805: „Zaawansowany chrześcijanin powinien być w tak zupełnej społeczności z Ojcem i Synem oraz z Boskim programem, czyli Planem Wieków, że całe jego życie powinno być modlitwą i pieśnią we wszystkich sprawach jego życia. Najgłówniejszą jego myślą będzie: Jaka jest Boska wola w tej lub tamtej sprawie? “Czy jemy, czy pijemy, czy cokolwiek czynimy, wszystko czyńmy ku chwale Bożej”. Serce, które w taki sposób we wszystkich sprawach życia zawsze dopatruje się Boskiego kierownictwa, znajduje się w postawie modlitwy nieustannie i dla chrześcijanina jakikolwiek inny stan nie byłby właściwy. “We wszystkich drogach twoich znaj Go, a On prostować będzie ścieżki twoje”. “Kochaj się w Panu, a dać prośby serca twego” – Przyp.3:6; Ps. 37:4.”

Gdy słyszymy słowo ewangelia to nasze myśli idą w stronę… no, EWANGELII – czterech ewangelii Nowego Testamentu. Bóg jednak „kocha się” w pokazywaniu przyszłości w typach – które jednak są zazwyczaj odkrywane dopiero po ich wypełnieniu… – dlatego nie idzie nam predykowanie co się wydarzy w przyszłości – nawet na podstawie Biblii (chyba, że w bardzo ogólnych zarysach)…

Kol 2:17: „Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.”

Takich typów, czy obrazów Ewangelicznych jest kilka, ale jeden jest szczególny i taki bardzo wyrazisty… Znajdziemy go w 22 rozdziale 1 Moj.

Kogo reprezentuje nam Abraham w tej historii? – reprezentuje on Boga, – szczególnie w jego przymiocie miłości.

Izaak to ten, w którym były ześrodkowane obietnice dane przez Boga Abrahamowi 1Moj 17:19,21 ; 21:12

Gal 3:16: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus.”

Oczywiście samo ofiarowanie jest wypełnione poprzez ofiarę Jezusa na krzyżu. Ale wejdźmy w tą historię nieco głębiej i zobaczmy jak tutaj jest to przedstawione.

Oczywiście o typach trzeba wiedzieć, że są one typami/obrazem na coś tylko w pewnych aspektach i nie w całej historii danej postaci.

Werset 4 mówi – że 3 dnia Abraham ujrzał to miejsce, na którym miał złożyć Izaaka w ofierze. I tu jest piękny obraz już zawarty bo gdy przypomnimy sobie werset z

Ps 90:4: „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna.”

Albo

2 Piotr 3:8: „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

Więc 3 dzień – to 3 tysiąclecie ….. od początku historii człowieka.

Co wydarzyło się w 3 tysiącleciu?

Na początku tego 3 tysiącletniego dnia zostało ustanowione przymierze z Abrahamem, a ok. połowy tego dnia został ustanowiony zakon przez Mojżesza.

Jakie to ma wszystko powiązanie?

w. 4 mówi nam, że Abraham ujrzał to miejsce z daleka, z takiej odległości można widzieć jakiś zarys góry, można dostrzec czy jest ona duża czy mała, ale nie widać jeszcze zbyt wielu szczegółów.

Podobnie przymierze Abrahamowe czy szczególnie Zakon i jego wszystkie ofiary były jedynie mglistą zapowiedzią Bożego planu zbawienia świata.

Ofiary dnia pojednania np. były zapowiedzią tej wielkiej ofiary pojednania złożonej przez Jezusa na krzyżu, to już było wszystko tam zawarte chociaż jeszcze odległe – dokładnie na dotarcie do tej typicznej góry zajęło jeszcze 1648 lat jeżeli spojrzymy na chronologię.

Z przebiegu historii wnioskujemy, że Izaak nie wiedział, że to on ma być tą ofiarą, którą jego ojciec będzie składał i nawet po zapytaniu o to nie uzyskuje odpowiedzi cały czas póki nie docierają na miejsce.

I tak wskazuje nam to, że Jezus jako Logos – istota duchowa, a nawet już będąc na ziemi, nie zdawał sobie w pełni zdania ze znaczenia tej ofiary pojednania.

A pytanie Izaaka? Nasz Pan również pytał – Łuk 2:46: „A po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wpośród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.”

Interesowały go sprawy Boże i próbował odnaleźć siebie w Biblii

Łuk 2:49: „I rzekł do nich: Czemuście mnie szukali? Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

Dopiero w momencie chrztu w Jordanie czytamy że… Mt 3:16: „A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody, a oto otworzyły mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego na niego.”

Proroczo opisuje ten moment prorok Izajasz:

Iz 11:1-3: „I wyjdzie gałązka z pnia Jessego, a latorośl z jego korzenia wyrośnie. I spocznie na nim Duch PANA, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni PANA. I będzie czujny w bojaźni PANA, nie będzie sądził według tego, co oczy widzą, ani karał według tego, co uszy słyszą.”

Uzbrojony w tą wiedzę Jezus, udowadnia to, że prawdziwie zrozumiał swój cel w Bożym planie i był gotowy do wykonania misji – co udowadnia gdy Szatan kusi go na pustyni.

(w. 9) Izaak daje się położyć, na drwach i związać, nie protestuje, nie szuka ucieczki z sytuacji, nie kwestionuje decyzji Abrahama (Boga).

Werset 5 naszego rozdziału, mówi o dwóch młodzieńcach, którym powiedziano by zostali w pewnej odległości.

Reprezentują nam oni dwie klasy, jak wyjaśnia nam apostoł Piotr.

1P 1:10-12: „O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.”

W tej chwili tylko Bóg i Jezus mieli pełną wiedzę o tym co ma się wydarzyć i jakie ma to znaczenie. – Podobnie jak Abraham i Izaak – tylko oni poszli dalej i brali udział w tych wydarzeniach.

Jednak w tym wersecie 5 czytamy, że Abraham obiecuje wrócić do sług – nie pozostawić ich samych.

Mt 11:27: „Wszystko zostało mi dane od mego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.”

J 16:12-15: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.”

(w.13) Baran, który został przez Abrahama ofiarowany zamiast swojego syna, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup za Adama i wszystkich ludzi, ten baran został zabity i z tego ołtarza już nie wstał – podobnie jak ludzkie życie naszego Pana już nie powstanie nigdy. Jednak Izaak wstał – tak jak Jezus powstał ale już nie jako człowiek ale jako istota duchowa.

1P 3:18: „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;”

Hbr 11:17-19: „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. On, który otrzymał obietnicę, złożył w ofierze jednorodzonego syna; On, któremu powiedziano: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo; Uważał, że Bóg może nawet wskrzesić z martwych, skąd go też otrzymał na podobieństwo zmartwychwstania.”

Abraham wierzył, że Bóg jakoś rozwiąże tą sprawę, że skoro obiecał przez Izaaka dziedzictwo to pewnie wskrzesi go po tym jak go ofiaruje… kochani czy pomylił się?

Można powiedzieć, że w pewnym sensie przewidział obraz/wypełnienie tej historii chociaż nie wiedział, że będzie to miało takie wypełnienie w przyszłości.

Potem oczywiście mamy wielkie błogosławieństwo i obietnice rozmnożenia potomstwa jako gwiazdy na niebie i jako piasek – co też ma przepiękne znaczenie i wypełnienie w planie Bożym…

Wow.. ależ Bóg zawiera treść i głębię w tych historiach biblijnych, które są piękne same w sobie ale gdy dołożymy do nich i znaczenie, wypełnienie to widzimy pełne piękno Boga i jego planu wobec człowieka.

Wiecie jak Abraham nazwał to miejsce tych wydarzeń?

Rdz 22:14: [jehovah-jireh] Pan obmyśli……..

Więc to co najważniejsze dla wszystkich ludzi czyli wybawiene od grzechu, zła, śmierci – już Bóg obmyślił – przed założeniem świata.

A teraz na pewno obmyślił już plan jak będzie nas prowadził w naszym życiu – musimy tylko z taką wiarą jak Abraham się temu poddać – Pan obmyśl… AMEN!

LINK: https://www.youtube.com/live/wvTkR3VBBGg

Aby nie przegapić naszych transmisji i innych wartościowych treści:

• Kliknij „Subskrybuj” nasz kanał.
• Włącz dzwoneczek powiadomień i wybierz opcję „Wszystkie”, aby YouTube od razu informował Cię o każdej nowej transmisji i nagraniu.
• Jeśli transmisja będzie zapowiedziana, możesz kliknąć „Przypomnij mi” przy nadchodzącej transmisji – wtedy YouTube wyśle Ci alert tuż przed startem.
• Możesz też aktywnie obserwować informacje na strone BadaczeBiblii.pl i na innych naszych kanałach (np. Badacze Biblii Bydgoszcz na Facebooku), by być na bieżąco z dodatkowymi informacjami i linkami do transmisji.

Do zobaczenia na transmisji!

W tym wykładzie brat Czesław Ruciński przedstawia pierwszy z etapów Bożego planu zbawienia – zbawienie wszystkich ludzi od wyroku grzechu, który spadł na całą ludzkość w Edenie.
Punktem wyjścia rozważania jest fragment z 1 Listu do Tymoteusza 2:3-4, gdzie apostoł Paweł przypomina, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Zapraszamy do słuchania i refleksji nad Słowem Bożym.

List do Hebrajczyków 12:12,13 – 

Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome, nie zeszło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione.

– Wykład wygłoszony przez br. Mirosława Sellina na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28 września 2025 r. –

Posłuchaj też: 
– Biblijne metody rozwijania charakteru – część 1
– Biblijne metody rozwijania charakteru – część 2: Duchowa metamorfoza

Mówiąc o mocnych i słabych łaskach charakteru należałoby rozwiać pewne nieporozumienie, które mogłoby tutaj się pojawić, a mianowicie, że wyższe pierwszorzędne łaski to łaski mocne a na przykład trzeciorzędne to łaski słabe. Taka myśl jest błędna. Apostołowie prosili przecież „dodaj nam wiary”, a jest to łaska wyższa pierwszorzędna. Klasyfikacja łask na pierwszorzędne, drugorzędne i trzeciorzędne nie jest doktryną biblijną, jest ona raczej oparta na układzie i funkcji naszego organu mózgowego. Nie mamy też rozumieć tego podziału tak jakoby łaski trzeciorzędne są mniej ważne od łask drugorzędnych.

Podczas, gdy łaski wyższe pierwszorzędne są najważniejsze, byłoby błędem powiedzieć, że łaski drugorzędne są ważniejsze od trzeciorzędnych. Te numeryczne nazwy nie powinny być rozumiane jako podawanie porządku ważności łask z wyjątkiem oczywiście tych wyższych łask pierwszorzędnych. Łaski trzeciorzędne nazywają się raczej tak dlatego, że są z reguły ostatnimi rozwiniętymi.

Jak pamiętamy nie ma organów uczuciowych, których bezpośrednie działanie wytworzyłoby drugorzędne łaski. Powstają one w wyniku tłumienia przez wyższe pierwszorzędne łaski wysiłków niższych organów uczuciowych próbujących zdobyć nad nami kontrolę.

Dla przykładu – kiedy pozwolimy niższemu organowi uczuciowemu zdobywania, czyli zamiłowaniu do pozyskiwania dóbr oraz ich zachowywania (który powoduje powstanie niższej pierwszorzędnej łaski zwanej przezornością) zdobyć nad nami kontrolę, uczyni on nas chciwymi, pazernymi i skąpymi; ale kiedy wyższe pierwszorzędne łaski zdołają stłumić wysiłki naszego pragnienia zdobywania zmierzające do zdobycia kontroli nad nami, skutkiem będzie przejawianie drugorzędnej łaski szczodrości.

Czyli widzimy, że łaski drugorzędne powstają najczęściej wcześniej niż trzeciorzędne, ponieważ powstają w wyniku tarcia pomiędzy łaskami pierwszorzędnymi, które są już od zawsze zakodowane w naszych mózgach.

Wiemy, że słaby w obecności mocnego nie ma wielkiej szansy na zwycięstwo. Podobna sytuacja ma miejsce w wielu naszych próbach.

Nasze słabe łaski często muszą konfrontować się z czymś, co jest od nich mocniejsze. Jak możemy sobie w tym wypadku poradzić?

Jak powinniśmy postąpić w krytycznym położeniu, gdy zdajemy sobie sprawę, że nasza słaba łaska prawdopodobnie upadnie w próbie? Odpowiadamy: przez wzmocnienie słabej łaski mocną, używając jej jako zachętę i podporę. Ta metoda, gdy ją dobrze zrozumiemy, jest bardzo łatwa do zastosowania.

W naszym wersecie wyrazy ręce i nogi oczywiście mają zastosowanie symboliczne. Ręce w

Biblii m.in. obrazowo przedstawiają służbę i te łaski, które objawiają się w służbie – „A trzeci Anioł szedł za nimi, mówiąc głosem wielkim: Jeźli się kto pokłoni bestyi i obrazowi jej, i jeźli weźmie piętno na czoło (przyjęcie przez nich nauk bestii i jej obrazu) swoje albo na rękę swoję (godzenie się na służenie im)” Obj. 14:9. Nogi przedstawiają przedstawiają postępowanie dobre i złe, czyli dotyczy wszystkich łask – „Słowo twe jest pochodnią nogą moim, a światłością ścieszce mojej.” Ps. 119:105. Gdy Apostoł zwraca naszą uwagę na podpieranie rąk i nóg, on chce abyśmy dawali im poparcie, jakie potrzebują, gdy są zemdlone i osłabione.

Apostoł Paweł zaczerpnął tę myśl ze Starego Testamentu – Izaj. 35:3

Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana.

Zauważamy, że ta zasada nie jest czymś dziwnym i jest widoczna w otaczającym nas świecie.

Chromy człowiek używa kuli. Dlaczego? Ponieważ nie ma on dosyć siły w swoich członkach ciała, aby się podpierać i dlatego on kładzie część swego ciężaru na kulę, aby umożliwiła mu lepiej chodzić. Gdy ktoś jest lekko kulawy tylko na jedną nogę, może on rzucić ciężar na zdrową nogę tak dużo jak jest możliwe i tym sposobem podeprzeć kulawą. Rownież, gdy podnosimy ciężar, ktory jest za ciężki dla jednej ręki, możemy skomunikować się z drugą i pomóc pierwszej. Tym sposobem jesteśmy w stanie nieść ten ciężar.

Jest pełno innych takich ilustracji.

Pewien chłopiec o jednej słabej rączce wiózł raz ziemię na taczkach. Bał się, że jeśliby dopuścił równą wagę, aby ciążyła na każdą rączkę, to słaba rączka by się złamała, więc przełożył więcej ciężaru mocnej, tym sposobem umożliwił słabej rączce, aby niosła tylko tyle ciężaru, ile mogła. Tym sposobem był on w stanie wykonać to zadanie.

Czasami w bitwie, gdy pewna część frontu napotyka na duży opór lub bardzo wiele ataków, co jest potrzebne do ratowania sytuacji? – posłanie rezerw na to miejsce, by osłabieni mogli być wzmocnieni, a także wyjść zwycięsko lub przynajmniej utrzymać swoją pozycję.

A więc w próbach, które są cięższe od łask, które wchodzą w nich w grę, możemy użyć różnorakiej pomocy w postaci podpory, przełożenia ciężaru na mocną stronę, wzmocnienia rezerwami. Dając taką pomoc tym łaskom, uodpornimy je do pomyślnego zniesienia tej próby.

Zwróćmy teraz uwagę na pewną liczbę wersetów, które pokazują, że jest to metoda biblijna.

W tym samym rozdziale Żyd.12: 2,3 o Naszym Panu jest powiedziane jako o tym, który otrzymał wzmocnienie w ten sposób:

„Patrząc na Jezusa, twórcę i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.

 Pomyślcie więc o tym, który zniósł tak wielki sprzeciw wobec siebie ze strony grzeszników, abyście nie zniechęcali się w waszych umysłach i nie ustawali”

 „który z powodu przygotowanej mu radości (tak radość, jak i nadzieja są objęte w tej myśli), wycierpiał krzyż”. Był On cierpliwym, ponieważ miał nadzieję i radość, które Go wspierały w doświadczeniach. Możliwym jest, że On upadłby, gdyby nie był przez nie podpierany.

„Pomyślcie więc o tym, który zniósł tak wielki sprzeciw wobec siebie ze strony grzeszników, abyście nie zniechęcali się w waszych umysłach i nie ustawali „. No właśnie. Gdy o tym pomyślimy to zauważymy, że to miłość jaką miał Nasz Pan, pomogła Mu znosić sprzeciwianie od grzeszników i zarazem podpierać także Jego wytrwałość, cierpliwość.

Przez przypadek obejrzałem przemówienie na uroczystości pogrzebowej zamordowanego Charliego Kirka jego żony i następnie przemówienie Donalda Trumpa. Oboje dużo mówili o wierze i chrześcijaństwie. Lecz tylko żona płacząc powiedziała publicznie, że przebacza mordercy swojego męża, bo tak uczyniłby jej mąż a przede wszystkim Chrystus. Natomiast prezydent Trump powiedział, że nie potrafi wybaczyć swoim wrogom, że ich nienawidzi i wie, że Charlie patrząc w tej chwili na niego z góry nie jest zadowolony, że tak właśnie mówi. Myślę, że prezydent Trump musi jeszcze wykonać dużo pracy nad swoim charakterem, chociaż jednego mu nie zabrakło – szczerości.

Żyd.10: 32,34

Przypomnijcie sobie dawne dni, kiedy to po oświeceniu znosiliście wielkie zmagania z cierpieniem;

Cierpieliście bowiem ze mną w moich więzach i przyjęliście z radością grabież waszego mienia, wiedząc, że macie w sobie lepszą i trwałą majętność w niebie.

 Wspomnienie „dawnych dni”, czyli przywołanie duchowej siły i odwagi, odwołanie się do tych mocnych łask charakteru, które wtedy przejawialiśmy oraz myśl o „lepszej i trwałej majętności w niebie” (lub w naszym przypadku w Królestwie Naszego Pana) pozwolą nam walczyć dzielniej i stać lepiej w warunkach, które będą próbować naszą siłę i wytrwałość. My mamy mocne strony charakteru, które jakiś czas nie są wykorzystywane. Nie było ku temu potrzeby. Ale w chwili takich prób sięgnijmy po nie aby podeprzeć atakowane słabe łaski charakteru.

Nie na darmo mówi się, że przeciwnik stara się znaleźć nasz „słaby” lub „czuły” punkt i go zaatakować. Tak czynią właśnie szatan, nasze upadłe ciało i świat.

Stąd Apostoł Piotr zwraca na to i mówi w 1 Piotra 5:8,9

„Bądźcie trzeźwi, czuwajcie, bo wasz przeciwnik, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożreć. Przeciwstawiajcie się mu, mocni w wierze, wiedząc, że te same cierpienia są udziałem waszych braci na świecie”

Tutaj widzimy też, że świadomość tego, że zauważamy miłość i moc w wierze naszych braci, którzy cierpią podobnie jak my, inspiruje nasze serca i dają siłę, moc do dawania odporu szatańskim atakom.

Mat 11:28-29

Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.

Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek dla waszych dusz.

 W ten sposób on pokazuje nam, że cichość (łagodność) i pokora serca umożliwiają nam podtrzymywać pokój. Łagodność i pokora serca, jako mocne łaski naszego charakteru mogą podtrzymać nasz pokój, gdy przyjdą na nas próby, które ten pokój atakują.

Łuk. 17:5

I powiedzieli apostołowie do Pana: Dodaj nam wiary.

Jezus wyjaśniając w jaki sposób powinno to być osiągnięte dał do zrozumienia, że sługa nie będzie wymagał, aby jego pan mu służył, ale po skończonej swojej pracy przyjdzie i będzie

służył swemu panu w.6-9

A Pan odpowiedział: Gdybyście mieli wiarę jak ziarno gorczycy i powiedzielibyście temu drzewu morwy: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się do morza, usłuchałoby was.

Kto z was, mając sługę, który orze albo pasie, powie mu, gdy wróci z pola: Chodź i usiądź za stołem? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi kolację, przepasz się i usługuj mi, aż się najem i napiję, a potem i ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze, że zrobił to, co mu nakazano? Nie wydaje mi się.

Potem w w. 10 dodaje:

Także i wy, gdy zrobicie wszystko, co wam nakazano, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy. Zrobiliśmy to, co powinniśmy byli zrobić.

 Jaka jest tutaj lekcja? Nasz Pan wyraźnie pokazuje tutaj, że pokora jest tą zaletą, jaką On doradził wypracować Apostołom, aby wzrosła ich wiara. Czyli pokora wzmacnia wiarę.

Mamy również tę metodę przedstawioną w naszych wzajemnych stosunkach między braćmi i możemy tę myśl przenieść do tego co dzieje się w naszym własnym postępowaniu.

Rzym 15:1:

A tak my, którzy jesteśmy mocni, powinniśmy znosić słabości słabych, a nie szukać tego, co nam się podoba.

Tak i my możemy powiedzieć naszym mocnym łaskom, które są w nas: „Nie szukajcie tego, aby podobać się samym sobie”, czyli nie spoczywajmy na laurach. Tak, mamy niektóre mocne łaski, ale jednocześnie dopuszczamy, aby nasze słabe łaski upadały. Zaprzęgnijmy siłę tych mocnych łask na wzmocnienie tych słabych, aby tym sposobem umożliwić im wyjść z tej walki zwycięsko. Parafrazując myśl tego wersetu możemy powiedzieć, że łaski, które są mocne, winny znosić słabości słabych, pomóc im, a nie podobać się samym sobie, czyli spocząć na laurach.

Aby zastosować tę metodę trzeba najpierw zrozumieć proces, dzięki któremu ona działa. Musimy ciągle badać, które z naszych łask są silne, a które słabe, a kiedykolwiek jesteśmy wprowadzeni w doświadczenia, które atakują nasze słabe zalety, powinniśmy natychmiast wezwać na pomoc łaski – dzięki którym jesteśmy mocnymi. Nabierając doświadczenia w takich próbach, nasz umysł będzie nam bezbłędnie doradzał, jakie mocne łaski mają działać w tym właśnie doświadczeniu, w którym aktualnie się znaleźliśmy, aby przez nałożenie na nich wymaganego ciężaru, dawały słabym łaskom podporę, umożliwiającą im ostać się w próbie i wyjść z niej zwycięsko.

Co jest nam potrzebne w zastosowaniu tej metody?

1. Poznanie samego siebie. Musimy wiedzieć w czym jesteśmy słabymi, a w czym mocnymi. Musimy wiedzieć co pomoże, a co prawdopodobnie spowoduje nasze potknięcie się.
2. Znajomość naszych otoczeń i wpływów działających na nas, dzięki czemu będziemy wiedzieć, które z naszych słabych łask są najczęściej narażone na atak i dzięki temu możemy być w stanie wezwać na pomoc takie mocne łaski, które nam pomogą. (np. impreza zakładowa – apetyt J – żarłoczność i pijaństwo L – pomoc w aprobacie u kolegów jako chrześcijanin) (np. wspólny pobyt rodziny z innymi rodzinami – miłość do rodziny J – preferowanie i stronniczość – pomoc możemy znaleźć w łasce uprzejmości)
3. Dbanie o równowagę ciężaru. Jeżeli włożylibyśmy cały ciężar na to w czym jesteśmy mocnymi popełnilibyśmy błąd, bo przez zaniedbanie okazania pomocy nie wzmocnilibyśmy tego co jest słabe. Mamy odjąć ciężar słabej łaski, tam, gdzie nie jest w stanie znieść, a postawić na nią tą która jest mocna. Podczas treningów, gdy jedne partie mięśni są przeciążone, a inne zaniedbane, może to prowadzić do braku równowagi mięśniowej. W rezultacie stawy i mięśnie są bardziej podatne na urazy, takie jak naciągnięcia, zerwania czy stany zapalne. Przykładem jest dysbalans między mięśniami czworogłowymi a mięśniami dwugłowymi uda, co zwiększa ryzyko kontuzji kolana.

Podajmy teraz kilka konkretnych przykładów, aby pokazać jak ta metoda działa.

Przypuśćmy, że nasza wiara jest słaba jak u Apostołów

Z różnych przyczyn może objawiać się jej słabość. Nasz Ojciec Niebieski może zwlekać w udzieleniu nam pomocy, jaką ze swej strony uważamy, że jest nam niezbędna. Może nam się wydawać, że to co do tej pory przeżyliśmy w naszym poświęconym życiu nie ułożyło się tak jak uważaliśmy, że powinno było się ułożyć.  Być może, że przyszłość dla nas jest pełna niepewności. Zaczynamy pytać się czy możemy dłużej pokładać swoją ufność w Bogu. Nasza wiara słabnie i szatan wykorzystuje to do ataku na nią.

Jak możemy wesprzeć ją w doświadczeniu?

Co możemy wezwać na naszą pomoc, tak ażeby to doświadczenie mogło być lepiej zniesione? Sprowadźmy nadzieję na naszą pomoc. Nadzieja pokaże, że Bóg jest zawsze po naszej stronie, gdy jesteśmy mu wierni. Nadzieja pokaże, że On powołał nas do zwycięstwa a nie do porażki. Nadzieja pokaże nam, że Ojciec Niebieski jest gotowy nas nagrodzić. W ten sposób, gdy część ciężaru jest włożona na nadzieję, to ona zrównoważy nas mocno i umożliwi słabej wierze wyjść jako zwycięzca.

Miłość będzie nam przypominać, że Bóg nas miłuje i nigdy nas nie opuści i dlatego wiara może być spokojna wzmocniona miłością w myśli, że On zamierza uratować nas w ucisku i nie zostawi nas tak jak kochający rodzic nigdy nie zostawi swojego dziecka w potrzebie.

Następnie pokora (tak jak w przykładzie naszego Pana) jest pomocą w podpieraniu naszej słabej wiary, bo pokora utrzymuje nas w niskiej ocenie samych siebie w obliczu Boga i drugich. Nie będziemy myśleć, że jesteśmy traktowani niegodnie w tym doświadczeniu, ale że jesteśmy doświadczani przez naszego Ojca Niebieskiego, który nas miłuje.

Cierpliwość, to wytrwałość, która trwa w czynieniu dobrze z radością pomimo przeciwności,

lekceważeń i przeszkód. A właśnie najczęściej w związku z tymi przeciwnościami i przeszkodami mamy osłabianą wiarę. Dlatego taka cierpliwość wspaniale może przyjść na pomoc wierze i zachować ją przed upadkiem w walkach, bo inaczej byłoby dla niej za ciężko.

Teraz zwróćmy uwagę na słabą braterską miłość.

Jak przypominamy sobie, jest to dobra wola jaką jesteśmy zobowiązani prawem w stosunku do drugich.

Jak możemy ją wesprzeć, gdy jest słabą? A ta słabość wychodzi szczególnie wtedy, gdy mamy tę miłość praktykować w stosunku do tych, którzy nas skrzywdzili.

Nadzieja błogosławienia drugich w Królestwie, może udzielić wzmocnienia słabej braterskiej miłości, ponieważ pobudzi nas do takiej myśli, że skoro w przyszłości będziemy pomagać rodzajowi ludzkiemu w ich potrzebach, również w sferze wybaczania, to dlaczego teraz nie mielibyśmy przyjść im z pomocą.

Radość jest praktycznym źródłem pomocy działającym w braterskiej miłości. To, dlatego w 2 Kor.9:7 czytamy: „ochotnego dawcę Bóg miłuje”. „Hilaron”, wyraz grecki który tutaj w BG przetłumaczono na „ochotny” według Diaglotta znaczy „wesoły”, „radosny”. Stąd UBG i BT tłumaczą to słowo na „radosny” a Kody na „wesoły” czyli – „radosnego, wesołego dawcę miłuje Bóg”.

Taka radość niesie dużą pomoc braterskiej miłości. Jeżeli mamy radość jako część naszego

charakteru i gdy przekonujemy się, iż jesteśmy kuszeni, aby być niesprawiedliwymi lub nieżyczliwymi dla drugich, natychmiast wezwijmy radość na pomoc. Ona przyjdzie nam z pomocą i udzieli mocnego wsparcia. Dlaczego? Bo siła radości polega na tym, że kiedy dzielimy się radością z bliźnimi, budujemy silne więzi. Radość, która pochodzi od Boga, potrafi jednoczyć ludzi, pomagać w wybaczaniu i wspierać w trudnych chwilach. Powinniśmy radować się z błogosławieństw drugich. Gdy w naszej najbliższej rodzinie ktoś odnosi sukces to radujemy się, jesteśmy dumni. To samo powinniśmy odczuwać wobec każdego z naszej duchowej rodziny. Powinniśmy znajdować przyjemność, radość w udzielaniu. Ta myśl ogromnie wzmocni naszą słabą miłość braterską.

Łagodność powstrzyma wszelką niegrzeczność i pobudzi braterską miłość i tym sposobem ją wzmocni. Przysłowie mówi: „Łagodność uśmierza ból”. Czyli pozwoli zapomnieć o doznanych krzywdach od naszych bliźnich i przez to ułatwi nam praktykowanie braterskiej miłości wobec nich.

Wdzięczność jest jeszcze jedną zaletą, która często wspomoże naszą słabą braterską miłość.

Wdzięczne serce za to co zostało uczynione dla nas, pobudzi nas do czynienia dobra, nie tylko tym, którzy uczynili nam dobrze, lecz także innym. Myśl o tym, jak braterska miłość innych w stosunku do nas ubłogosławiła i uweseliła nasze serca, powiększy naszą wdzięczność i pobudzi nas do starania się, aby podobnie błogosławić i rozweselać serca innych.

Ciekawe spostrzeżenia brata Johnsona mamy opisane w TP 1949 str.5

„W przesiewaniu 1908-11 było wielu takich, co poważali osoby i postępowali za wodzem bez różnicy kto nim był. Owce Pańskie słuchają tylko głosu swego Pasterza. Oni doświadczają i wiedzą, że to jest głos Jego, bez względu, przez którego podpasterza oni go słyszą. Było jednak wielu takich wtedy, jak i teraz jest, co poszli za tym lub owym według swego upodobania, bez względu, gdzie Prawda znajdowała się. Tak wtedy jak i teraz wielu ciągnęło za swoimi mężami lub żonami, albo też rodziny trzymały się razem…. Drudzy trzymali się tych co przyprowadzili ich do znajomości Prawdy lub nauczali ich, inni zaś trzymali się ulubionych im starszych lub pielgrzymów, bez względu, gdzie znajdowała się Prawda.”

 Jakie łaski charakteru mógł tutaj wykorzystać szatan, które były w osłabionym stanie?

Wszystkie, które prowadzą do stronniczości – niższe pierwszorzędne takie jak – ostrożność, współmałżeńskość, braterskość, przyjacielskość (w tych trzech ostatnich występuje faworyzowanie, gdy te łaski są przesadzone, czyli też słabo rozwinięte)

A które łaski mogłyby nam tutaj pomóc, pod warunkiem, że byłyby mocne?

Odwaga, subwspółmałżeńskość (brak stronniczości małżeńskiej), subbraterskość (brak stronniczości braterskiej), subprzyjacielskość (brak stronniczości przyjacielskiej) i oczywiście bezstronność.

Wielkim przykładem dla mnie jest postawa pewnego braterstwa z naszego Zboru, które, gdy następował podział w naszym Zborze, początkowo poszli tam, gdzie poszła reszta rodziny cielesnej. Lecz po niedługim czasie przełamali wpływ rodzinnych uczuć i zastąpili to bezstronną, duchową oceną zaistniałej sytuacji.

Takie przykłady można byłoby podać do każdej łaski charakteru. Musimy tylko zdawać sobie zawsze z tego sprawę, który z naszych cech, łask charakteru są słabe i być świadomym tego, że te nasze „słabe, czułe punkty” będą atakowane.

Jak dobrze jest jednak mieć świadomość, że mamy też wiele cech, łask charakteru, które są w nas mocne. Niektóre z nich wynikają z dziedziczności a inne z wykonanej pracy na samym sobą.

Wykorzystujmy więc te mocne łaski, aby wzmacniać te słabe.

Jak więc cudownym jest, że Biblia podaje nam metodę wzmacniania naszych słabych łask, która jest szybką pomocą w godzinie próby. Pod warunkiem, że dobrze zrozumiemy tę biblijną metodę. Mam nadzieję, że tych kilka myśli tutaj przedstawionych pomogą nam w tym.

Żyd.12:12,13

Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome, nie zeszło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione.

Niech Pan pobłogosławi te rozważania. Amen!

Posłuchaj też: 
– Biblijne metody rozwijania charakteru – część 1
– Biblijne metody rozwijania charakteru – część 2: Duchowa metamorfoza

Wykład wygłoszony w ramach szkoły proroczej zboru Pana w Bydgoszczy.

br. Jonatan Urban, 21 września 2025 r. 

Czy życie chrześcijanina można porównać do zjawiska symbiozy znanego z przyrody?
Na przykładzie pustelnika i ukwiała odkrywamy, że Biblia mówi o czymś jeszcze głębszym – o duchowej więzi między wierzącym a Chrystusem.

W kazaniu poruszamy cztery główne zagadnienia:
1️⃣ My w Chrystusie – nasze miejsce i pozycja dzięki Jego ofierze.
2️⃣ Chrystus w nas – Pan, który przez Ducha Świętego zamieszkuje w sercach wierzących.
3️⃣ Symbioza z grzechem – przeszłość, z której Jezus nas wyrwał.
4️⃣ Symbioza ze zborem – błogosławieństwo wspólnoty, ale też ostrzeżenie przed zastąpieniem nią osobistej relacji z Chrystusem.

Kluczowe wersety: Efezjan 1–3, Kol. 1:27, Gal. 2:20, Jan 14:23, Rzym. 8:10, 2 Kor. 13:5, 1 Jan 2:5.

Zachętą dla każdego wierzącego jest trwać w Jezusie i pozwolić, aby On żył w nas – to najpiękniejsza i najważniejsza „symbioza”, jaka może istnieć.

Wykład wygłoszony w ramach szkoły proroczej zboru w Bydgoszczy.

Ukwiał i pustelnik (Zdjęcie: atlanterhavsparken.no / Finn Refsnes)

Przypowieść ta została powiedziana przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa i zapisana w Ewangelii wg Mateusza 22:1-14 –

„1 A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: 2 Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. 3 I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść. 4 Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. 5 Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. 6 A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. 7 I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił. 8 Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. 9 Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. 10 Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi. 11 A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. 12 I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. 13 Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 14 Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.”

Zachęcamy do wysłuchania!

Wykład nr 1: „Nowe życie”

Bydgoszcz 14.09.2025

Temat obecny poświęcony będzie jednej z przypowieści naszego Pana. Już w tzw. Modlitwie Pańskiej nasz Pan Jezus nauczył nas modlić się min. i o to Królestwo. Mówi on Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi (Mat. 6:10). Królestwo, o którym jest w tej modlitwie mowa, to Królestwo Boże, Królestwo Najwyższego z Królów. Ma ono mieć zasięg zarówno Niebiański jak i Ziemski (faza duchowa i faza ziemska). Omawiana przypowieść dotyczyć będzie głównie fazy duchowej, czyli Królestwa Niebios.

Temat: Przypowieść o Uczcie Weselnej (Mat. 22:1-14)

WSTĘP

Przypowieść jest dziełem literackim, którym często posługiwano się w czasach antycznych, stąd także nasz Pan także korzystał z tego typy przedstawiania Jego nauk. Inne pokrewne słowa to podobieństwo, alegoria lub parabola. Jezus odwoływał się w nich do świata znanego swoim odbiorcom. W ten prosty sposób przedstawiał głębokie treści.

Kiedy mówimy o uczcie, musimy pamiętać, że Biblia naucza o różnych ucztach. U Izajasze proroka czytamy np. o wielkiej uczcie na górze, o uczcie z tłustych potraw i wystawnych win (Izaj 25:6). Nie jest to jednak ta uczta, o której my dzisiaj będziemy mówić. My mówimy o uczcie weselnej. Kiedy mamy przed oczyma wesele, to także i tutaj pojawiają się nam różne biblijne obrazy. W zależności co zostało podkreślone, to taki podany jest obraz. Np. Jezus i Kościół często przedstawieni są na tym weselu jako Oblubieniec i Oblubienica. W naszej przypowieści jest jednak nieco inaczej. Tutaj kandydaci do klasy Kościoła pokazani są w gościach, ponieważ główny środek ciężkości tej przypowieści nie jest położony na małżeństwie, ale na poszukiwaniu gości weselnych.

Niektóre przypowieści zostały wytłumaczone przez naszego Pana uczniom na osobności (np. o Siewcy czy o Czworakiej Roli). Inne niestety nie. Nasza przypowieść należy właśnie do tych nie wytłumaczonych. Dlatego będziemy się starali podać takie wyjaśnienie, które według naszego zrozumienia jest najlepsze, a które będzie zgodne i harmonijne z innymi zagadnieniami Biblii. Jeżeli uda nam się znaleźć początek tej przysłowiowej nitki, to postaramy się dobrnąć po nitce do kłębka.

Podzielimy sobie naszą przypowieść na kilka części.

PIERWSZE POSŁANIE

Mat. 22:1-3 (BW)

A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Na samym początku dowiadujemy się, że to Królestwo Niebios ma króla i że ten król ma syna, któremu chciał wyprawić wesele. To Bóg Ojciec jest tym królem, a jego Syn Jezus Chrystus jest królewiczem. I to jemu Bóg chce sprawić ucztę weselną i chce zaprosić na nią gości. W obrazowy sposób Bóg przedstawił to swoje królestwo w narodzie żydowskim. Izrael stanowił jego wybrany naród. I choć posiadali oni różnych królów takich jak Dawid czy Salomon, to jednak zasiadali oni na tronie królewskim tylko reprezentacyjnie, ponieważ ich prawdziwym królem był sam Bóg. Po górą Synaj, Bóg powiedział do nich tak:

2 Moj. 19:5, 6 (BW)

A teraz, jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia. A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Takie są słowa, które powiesz synom izraelskim.

Obietnice Boże i Jego opatrzność nad Izraelem pod Przymierzem Zakonu były przeznaczone dla nich, aby ich uzdolnić, aby ich przygotować do tego, by w przyszłości mogli oni się stać tym Boskim, świętym narodem. Kiedy nastał czas przyjścia Jezusa Chrystusa w jego pierwszym adwencie, to właśnie z nich miała być wybrana odpowiednia ilość gości, odpowiednia liczba tych, którzy razem z Synem Królewskim świętowaliby na tej uczcie weselnej. Ponieważ sam król jak i jego syn, jako królewicz i dziedzic, są istotami duchowymi, a ich władza jest niebiańska, to także i ci, którzy zostali zaproszeni na tą ucztę weselną mieli stanowić współdziedziców tego Niebiańskiego Królestwa. Zanim więc cały świat ludzkości będzie mógł skorzystać z ziemskich błogosławieństw Królestwa, to najpierw musi być przygotowana ta duchowa część. Najpierw muszą być wybrani ci, którzy mają stanowić to Królestwo Niebiańskie.

Czytaliśmy, że król posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Z tych słów zauważamy, że na tę ucztę już wcześniej zaproszeni byli pewni goście, ale teraz, kiedy nastał właściwy czas, słudzy króla jedynie mieli ich wezwać. Tymi zaproszonymi byli właśnie Izraelici. Oni byli w Przymierzu z Bogiem i mieli pierwszeństwo w tym, aby być uczestnikami tej uczty.

Sługami króla, którzy mieli wzywać tych gości w pierwszej kolejności byli Jan Chrzciciel i jego uczniowie. To oni przygotowywali naród Izraelski na to wielkie przyjęcie i wzywali ich do oczyszczenia się. Upamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios (Mat. 3:2). Oni także wykonywali dzieło zwrócenia uwagi narodu żydowskiego na fakt, że Syn królewski był już pomiędzy nimi. Przy pewnej okazji Jan użył nawet języka weselnego i odniósł się do naszego Pana jako do Oblubieńca.

Jana 3:29

Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie, słysząc głos oblubieńca. Tej właśnie radości doznaję w całej pełni.

Jan Ch. był przyjacielem Oblubieńca, był on sługą króla, który wzywał zaproszonych na ucztę weselną, ogłaszał czas rozpoczęcia się powołania do klasy Królestwa Niebios. On cieszył się z tego faktu, choć sam nie mógł być jej członkiem. Niestety poza nielicznymi wyjątkami zaproszeni Izraelici nie chcieli przyjść. W Jana 1:11 czytamy: Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Tylko nieliczni, o których Biblia mówi, prawdziwi Izraelici, w których nie było zdrady, skorzystali z tego zaproszenia. I choć król był może taką reakcją nieco zdziwiony, to jednak nie zniechęcił się i ponowił swoje wezwanie.

DRUGIE POSŁANIE

Mat. 22:4-7 (BW)

Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił.

Aby zachęcić zaproszonych król polecił sługom, aby tym razem podali więcej szczegółów na temat tej uczty. Również i w tych wersetach tymi już zaproszonymi gośćmi byli Izraelici. Żydzi żyjący za czasów pierwszego adwentu naszego Pana mieli szczególny przywilej poznania go, słuchania jego kazań, obcowania z nim (zadawali mu pytania, byli nakarmieni, byli uzdrawiani). Tymi innymi sługami, którzy w drugiej kolejności wysłani zostali do narodu Żydowskiego, byli głównie Apostołowie, ale także inni uczniowie Jezusa, np. tych 70ciu, których Jezus wysyłał w misje. Także po śmierci Jezusa w Dzień 50tnicy wezwanie do współudziału w Niebiańskim Królestwie zostało wystosowane szczególnie wobec Żydów będących w Przymierzu z Bogiem. Czy oni pozytywnie zareagowali na to wezwanie? Podobnie jak wcześniej, niestety nie (poza nielicznymi wyjątkami).

Naród pod kierownictwem swoich przywódców religijnych, kapłanów, uczonych w Piśmie, faryzeuszów, sadyceuszów, zlekceważył i to kolejne posłannictwo. Oni woleli chodzić ich własną drogą, jedni zajęli się ponownie ich rolą, inni ich handlem, nie chcieli naśladować Jezusa, jako Oblubieńca. Niektórzy z nich posunęli się nawet jeszcze dalej. To ci pierwotnie zaproszeni na ucztę weselną goście nie tylko że doprowadzili do ukrzyżowania samego Jezusa. Oni także zaczęli prześladować jego wiernych naśladowców, a niektórych z nich pozabijali (znany nam przykład z DzAp. ukamienowanie św. Szczepana).

Takie haniebnie traktowanie sług samego króla pociągnęło za sobą konsekwencje. Król się rozgniewał i miał ku temu powód. Ich klęskę narodową w proroczy sposób zapowiedział już sam Jezus.

Mat. 23:37, 38

Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wam dom wasz pusty zostanie.

W taki to sposób naród Izraela utracił szczególną łaskę stania się Królewskim Kapłaństwem. Bóg rozgniewał się na Izraela i nie tylko odwrócił od nich oblicze swojej łaski, ale dopuścił wobec nich szczególny rodzaj doświadczeń. W latach 69 i 70 ne. armia Rzymska pod wodzą Tytusa oblegała Jeruzalem tak długo, aż miasto upadło. Tak jak czytaliśmy w przypowieści gniew Boga doprowadził do tego, że w tej wojnie zginęli wszyscy mordercy jego sług, a ich miasto, czyli resztki struktury państwowej razem ze stolicą Jerozolimą, zostały doszczętnie zniszczone. Jak uczy nas historia ci Żydzi, którzy przeżyli ten ognisty ucisk, zostali później rozporoszeni po całym świecie. I tak skończyła się dla tego narodu nadzieja na Królestwo Niebiańskie. Po tym jak naród Żydowski okazał się być niegodnym, Bóg postanowił rozpocząć całkiem nową działalność. Obietnice dane im, miały być im zabrane, i dane innym.

Mat. 21:43

Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce.

TRZECIE POSŁANIE, nowe zaproszenie

Mat. 22:8-10 (BW)

Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi.

Bóg wysłał ponownie swych sług, aby zapełnić salę weselną nowymi gośćmi. Oni poszli na rozstajne drogi, tzn. działali na całym świecie i zapraszali kogokolwiek spotkali, tzn. oni nie ograniczali już odtąd ich działalności tylko do jednego narodu, do Żydów, ale zwracali się do ludzi z różnych innych narodowości (pogan). Ta działalność rozpoczęła się od roku 36 ne. od rzymianina Korneliusza i jego domu.

Słudzy Boży informowali cały świat ludzkości o błogosławieństwach, jakie Bóg przygotował przez Jezusa dla wszystkich ludzi. Wszyscy grzesznicy, którzy dali im posłuch, którzy szczerze pokutowali i którzy głęboko uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy oni zapraszani byli do tego, aby skorzystać z przywileju wejścia przez otwarte drzwi na salę, na której miała odbyć się uczta weselna.

Jak czytaliśmy, ci nowo zaproszeni goście byli źli i dobrzy. Niektórzy ludzie odziedziczyli po rodzicach czy dziadkach lepsze, dobre cechy charakteru, byli bardziej szlachetni. Inni natomiast po swych przodkach otrzymali gorsze cechy charakteru, byli bardziej zdegradowani i nie byli tak szlachetni. O ludzie Bożym Ap. Paweł napisał, że niewielu jest między wami … możnych, niewielu wysokiego rodu … ale to, co u świata głupiego … co jest niskiego rodu… co wzgardzone, wybrał Bóg… (1. Kor. 1:26-28). O sobie napisał, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy. (1. Tym. 1:15)

Bez względu na to, jak dobrzy czy jak źli są ludzie, skąd pochodzą, jaki mają kolor skóry czy status społeczny, jeżeli mają uszy ku słuchaniu i są chętni przyjąć łaskę Bożą, Bóg nie ma wtedy względu na osobę. Nie ma znaczenia dla niego, czy ktoś był biedny, chodził w obszarpanych ubraniach, czy ktoś był bogaty i stać go było na lepsze ubranie. Jednak aby stanąć przed obliczem króla, musieli przyoblec się w szatę weselną, która im została zaoferowana. Podczas wesela wszyscy są równi, a ich stan poprzedni nie ma znaczenia, ponieważ okryci zostali inną nową szatą.

Kiedy sala została napełniona gośćmi, uroczystość weselna mogła się rozpocząć i już nie było dalszego zapraszania innych gości na tą ucztę. Fakt ten wskazuje nam na to, że liczba wybranych, liczba tych, którzy mieli stanowić to Królestwo Niebios, była z góry ustalona. Gdy ta liczba została osiągnięta, powołanie zostało zakończone. Poganie więc uzupełnili brakującą część gości weselnych.

Rzym. 11:25 (BW)

A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą.

Rozumiemy, że liczba 144.000 w odniesieniu do tej klasy ludu Bożego podana np. w Obj. 7:4 jest dosłowna, a nie symboliczna. Jak nas uczy ta przypowieść klasa ta była więc wybierana przez okres 19 stuleci, od Żniwa WŻ do Żniwa  WE, kiedy to w roku 1914 drzwi do Wysokiego Powołania zostały ostatecznie zamknięte. Kiedy ostatni członek Niebiańskiej klasy Królestwa opuścił ziemię w 1950 uczta weselna mogłaby się rozpocząć. Jak wiemy, kilka lat czekano jeszcze na towarzyszki, druhny tj. aż do roku 1979 i wtedy już nic nie stało na przeszkodzie, aby ta uczta weselna się odbyła. My obecnie żyjemy w czasie, kiedy ta uczta weselna Niebiańskiego Królestwa trwa.

SZATA WESELNA

Mat. 22:11-14 (BW)

A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.

W niektórych krajach orientalnych był taki zwyczaj, aby zaproszonym gościom podawać białą szatę weselną. Chodziło głównie o to, aby wszyscy goście traktowani byli na równo. Jak to często bywało, na wesela zapraszane były nie tylko osoby zamożne, ale także ubodzy. Ich szaty często różniły się jakością, więc życzeniem gospodarza było, aby przynajmniej na czas tej uczty weselnej wszystkich zrównać, aby nikt nie wyróżniał się nad innego. Ta szata okrywała ich własne ubranie, stąd wszyscy goście byli na równym stopniu godności.

Ta szata przedstawia nam zasługę Jezusa, Jego sprawiedliwość.

Izaj. 61:10

Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty.

Każdy, kto chciał skorzystać z zaproszenia króla i kto chciał wziąć udział w uczcie weselnej, obojętnie czy był lepszy w charakterze czy gorszy, musiał być odziany w tą szatę. Po tym jak pokutowali za swe grzechy, po tym jak uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy zostali usprawiedliwieni darmo. W naszym języku badackim mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu tymczasowym, próbnym. Ci z tego grona usprawiedliwionych, którzy przyjęli zaproszenie na ucztę weselną, przez poświęcenie weszli na salę weselną. Aby podobać się królowi założyli na siebie białą szatę tj. przyjęli zasługę Jezusa i w pełni z niej korzystali. W naszym języku mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu ożywionym. Sprawiedliwość Jezusa została im rzeczywiście przypisana. Następnie zostali oni spłodzeni z Ducha Świętego do niebiańskiej natury.

Jak czytaliśmy, na tej sali król zauważył wśród gości człowieka bez takiej szaty. Ponieważ każdy, kto wchodził otrzymał taką szatę przy wejściu, wynika z tego, że ten ktoś ją zdjął. Oznaczało to brak uznania dla gospodarza, ponieważ nałożył on wiele starań, aby taką szatę przygotować. Ten gość bez szaty weselnej nie przedstawia nam tylko jednej osoby. W nim przedstawieni są wszyscy Ci, którzy zlekceważyli starania Boga w przygotowaniu zasługi Jezusa i dali dowód znieważenia sprawiedliwości Jezusa. Osoba, która zdjęła szatę weselną reprezentuje nam wszystkich tych, którzy całkowicie utracili przykrycie szatą sprawiedliwości Jezusa tj. członków Wtórej Śmierci. (Br. Russell WK). Początkowo należeli oni do grona kandydatów do Królestwa Niebios. Otrzymali oni szatę weselną, ale później ją zdjęli. Takie osoby pokazały, że już więcej nie mieli oni zaufania do zbawczej mocy ofiary Jezusa. Odrzucili w ten sposób Jezusa jako ich Zbawiciela, który był ich pojednawcą za ich grzechy. W ten sposób okazali się oni nieprzydatni jako członkowie klasy Niebiańskiej.

O takich, którzy zlekceważyli ofiarę Pana Jezusa (po tym jak z niej już raz w pełni skorzystali) Ap. Paweł pisze tak:

Hebr. 6:4-6

Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.

zewnętrzne ciemności I ZGRZYTANIE ZĘBÓW

Przypowieść pokazuje dalej, że ten gość bez szaty, szybko został usunięty z uczty. Został on związany i wyrzucony do ciemności zewnętrznej. Kiedy lud Boży WE został powołany z tego świata został on przeniesiony z ciemności do światłości, przeniesiony z niewiedzy i zabobonów do prawdy Słowa Bożego. Kiedy przebywamy dłuższy czas w ciemności możemy się do niej jakoś przyzwyczaić. Kiedy jednak jesteśmy w jasno oświetlonym pomieszczeniu i nagle powstaje ciemność, to przez jakiś czas nie widzimy kompletnie nic.  Wyrzucenie z sali weselnej oznacza proces odwrotny. Takie osoby traciły stopniowo wyrozumienie Słowa Bożego, a ich stan końcowy był gorszy niż ten, zanim zostali powołani do światłości. Jest to dla nich czas ucisku, podczas którego będą także przeżywać płacz i zgrzytanie zębów. Ponieważ ich niebiański płód Nowego Stworzenia został zagaszony różnymi ludzkimi, ziemskimi pragnieniami, ambicjami, ich grzesznością i samolubstwem, stan ten oznacza dla nich niezadowolenie, udręczenie i rozczarowanie.

Ten zwrot płacz i zgrzytanie zębów może odnosić się do różnych osób i rzeczy w zależności od kontekstu i nie zawsze dotyczy on wtórej śmierci. Czasem może on oznaczać niezadowolenie związane z uciskiem, z niedolą jaka na kogoś przechodzi np. WK, głupie panny z Mat. 25. (TP51, 28) albo Mat. 13. gdzie ucisk przyrównany jest do pieca ognistego (TP71, 5) lub też nieużyteczny sługa z Mt. 13:42. Czasem może się on odnosić do wielkiego smutku, który ktoś przechodzi np. faryzeusze w Królestwie, gdy ujrzą Abrahama i innych SG (TP84, 76; 61, 101). Kontekst naszej przypowieści wskazuje jednak na to, że ten płacz i zgrzytanie zębów odnosi się do klasy Wtórej Śmierci (TP26, 13).

WIELU POWOŁANYCH, MAŁO WYBRANYCH

Końcówka tej przypowieści jest bardzo wymowna. Nasz Pan kończy swoją przemowę ciekawą puentą: Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych. Naród Żydowski był najpierw wezwany. Niestety tak jak rozważaliśmy zlekceważyli oni ten przywilej. Ap. Paweł pisze, że tylko mała garstka, resztka, zrealizowała to zaproszenie i stała się naśladowcą Jezusa. Niektórzy bibliści podjęli się oszacowania tej małej resztki. Przypuszcza się, że z Żydów może 10.000 lub 20.000 znalazło się w gronie gości Królestwa Niebios. Sam Jezus i Apostołowie zebrali początkowo ok. 500 osób. W Dz Ap. mowa jest o dalszych kilku tysiącach (trzy i pięć). Następne tyle może uzbierało się w WE.

Jeżeli chodzi o pogan to także musimy powiedzieć, że stosunkowo mało ostatecznie należy do klasy Kościoła. Ilu ludzi żyło na ziemi przez 19 stuleci w czasie trwania całego WE? Miliony a nawet miliardy. Owszem posłannictwo Ewangelii nie zawsze docierało do wszystkich zakątków ziemi, szczególnie w początkowych wiekach n.e., ale pod koniec WE, szczególnie w jego żniwie wiemy, że Biblie tłumaczone były na wszystkie znane języki świata. Pod koniec XIX w. ludność szacuje się na ok. 1,5 Miliarda. Z tego jedynie ok. 350 Milionów to byli chrześcijanie różnych wyznań. Ilu z nich było rzeczywiście usprawiedliwionych przez wiarę? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych, ale ostatecznie utracili korony i stali się WK? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych ale ostatecznie stali się członkami klasy Wtórej Śmierci? Trudno powiedzieć. To co jednak wiemy, to fakt, że ostatecznie klasa Kościoła, Królewskie Kapłaństwo, liczy 144.000 członków i to zebranych z wszystkich zakątków ziemi przez ok. 1900 lat. Dlatego możemy chyba zgodzić się z naszym Panem, że niewielu ostatecznie osiągnęło warunek wybrania.

Łuk. 12:32 (BW)

Nie bój się, maleńka trzódko (stadko)! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo.

Maluczkie Stadko, składające się zarówno z Żydów, jak i pogan, dzięki swojej wierności stało się właśnie tym wybranym i świętym narodem, Kościołem, którego Głową jest nie kto inny jak nasz Pan Jezus Chrystusa. To oni odziedziczyli to obiecane im Królestwo Niebiańskie i razem z ich królem staną się już niebawem boskim przewodem dla błogosławienia wszystkich rodzajów ziemi. Dlatego nadal się modlimy: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi.

Amen

Wykład nr 1: „Nowe życie”

To nowe życie zaczyna się z chwilą naszego poświęcenia lub oddania samych siebie na służbę Bogu. Mówi o tym pierwszy werset 12. rozdziału Listu do Rzymian. Następnie, w wersetach 9-21, opisane jest na czym powinno polegać chodzenie w nowości żywota:

List do Rzymian 12

9 Miłość niech będzie nieobłudna. Brzydźcie się złem, trzymajcie się dobrego. 10 Miłością braterską jedni drugich miłujcie, wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku, 11 W gorliwości nie ustawając, płomienni duchem, Panu służcie, 12 W nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwie wytrwali; 13 Wspierajcie świętych w potrzebach, okazujcie gościnność. 14 Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie. 15 Weselcie się z weselącymi się, płaczcie z płaczącymi. 16 Bądźcie wobec siebie jednakowo usposobieni; nie bądźcie wyniośli, lecz się do niskich skłaniajcie; nie uważajcie sami siebie za mądrych. 17 Nikomu złem za złe nie oddawajcie, starajcie się o to, co jest dobre w oczach wszystkich ludzi. 18 Jeśli można, o ile to od was zależy, ze wszystkimi ludźmi pokój miejcie. 19 Najmilsi! Nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu, albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan. 20 Jeśli tedy łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go; jeśli pragnie, napój go; bo czyniąc to, węgle rozżarzone zgarniesz na jego głowę. 21 Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.

Zachęcamy do wysłuchania różnych wyjaśnień i rad, które wynikają z tej lekcji Bożego Słowa.

Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu biblijnym w Witaszycach. 

30 sierpnia 2025 r.

Proroctwa: Jeremiasza i innych proroków wskazują na nadejście Królestwa Bożego. Ostrzeżenia Jeremiasza dotyczą nie ludzi, lecz nominalnego chrześcijaństwa – systemu, który zostanie poddany próbie. To będzie trudny i bolesny okres, wymagający od nas czujności i wierności Bogu.

Bóg zawsze daje szansę uniknięcia kary, jeśli człowiek się opamięta i zmieni postawę. Może w ten sposób wymazać winę jednostek i całych narodów.

Jer. 18:7,8 –  Raz postanawiam przeciw narodowi lub królestwu, że je wyplenię, obalę i zniszczę. Lecz jeśli ten naród, przeciw któremu orzekłem karę, nawróci się ze swej nieprawości, będę żałował nieszczęścia, jakie zamyślałem na niego zesłać.

Zmiana postawy daje szansę uniknięcia kary. Nominalne chrześcijaństwo wielokrotnie otrzymywało takie ostrzeżenia, między innymi przez lud Boży za czasów Brata Russella, jednak nikt ich nie traktował poważnie. W konsekwencji Bóg przystępuje do wymierzenia kary poprzez zniszczenie systemu nominalnego chrześcijaństwa.

Rozważając ten temat, warto zadać sobie kilka kluczowych pytań:

1. Jeremiasz nie mówi wprost o chrześcijaństwie, więc jakie symbole wskazują na nominalnych chrześcijan?
2. kim są nominalni chrześcijanie?
3. czy proroctwo dotyczy także narodów pogańskich oraz
4. na czym polega zapowiedziane zniszczenie?

Jakie symbole w proroctwie Jeremiasza wskazują na nominalne chrześcijaństwo?

Przede wszystkim widać tam naród Izraela i jego królestwo, ale również inne wymienione narody i kraje, np.:

Egipt – Jeremiasza 46:25: „Pan zastępów, Bóg Izraelski, mówi: Oto Ja nawiedzę ludne miasto No, także Faraona i Egipt, i bogów jego, i królów jego, Faraona mówię, i tych, którzy w nim ufają.”

Moab  – Jeremiasza 48:42: „I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż butnie wystąpił przeciwko Panu.”

Edom – Jer. 49:7,8 – Przeciwko Edomowi – tak mówi Pan Zastępów: …Sprowadzę na Ezawa zagładę gdy będę ich karą nawiedzał. (EDOM – Edomici to potomkowie EZAWA)

Ammon – Jer. 49: 2 – Dlatego nadejdą dni wyrocznia Pana  kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów słychać będzie okrzyk wojenny. Stanie się ono zwaliskiem gruzów, a jego osiedla pochłonie ogień.

Wspólnym mianownikiem wersetów jest zapowiedź zniszczenia. Pojawia się pytanie, czy symbole dotyczą chrześcijańskich narodów, czy tylko rzeczywistych narodów za czasów Jeremiasza. Problem rozwiązuje sam prorok, dając wskazówkę, która wyjaśnia znaczenie tych narodów.

Jeremiasza 9:25-26 – „Oto idą dni – mówi Pan – w których nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania. Egipt, Judę, Edom, Amon, Moab i wszystkich z obciętymi włosami, którzy mieszkają na pustyni, gdyż wszystkie narody są nieobrzezane i cały dom izraelski jest nieobrzezanego serca..”

„Oto nadchodzą dni, kiedy nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania.” Chodzi tu o tzw. obrzezanie serca – narody mogą być obrzezane cieleśnie, ale nie w sercu. Obrzezanie było znakiem przymierza z Abrahamem i dotyczyło wyłącznie Izraela, dlatego kara nie mogłaby obejmować innych narodów. W Nowym Testamencie zwrot „obrzezanie serca” pojawia się u Pawła, który łączy go z poświęceniem i życiem w chrześcijaństwie.

Rzymian 2:28–29 – „Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga.”             

Obrzezanie w sercu jest symbolem chrześcijanina. Fragment Jeremiasza wskazuje, że niektóre narody symbolizują nominalnych chrześcijan – zewnętrznie deklarują się jako chrześcijanie, ale w rzeczywistości nimi nie są. Takie osoby mają pozorną religijność: uczestniczą w nabożeństwach, uznają autorytety, lecz ich życie nie odpowiada słowu Bożemu. Termin „nominalni chrześcijanie” odnosi się do postawy, nie do konkretnej grupy religijnej.

Nominalne chrześcijaństwo jest tak powszechne, że całe „chrześcijańskie” narody są częścią tego systemu, gdyż prawdziwych chrześcijan jest niewielu. Zapowiedź zniszczenia dotyczy narodów symbolizujących nominalnych chrześcijan, np. Egipt, Edom, Amon, Moab, Juda. Obraz ten jest szerszy – Jeremiasz i inni prorocy mówią, że wszystkie narody na ziemi będą karane w czasie wielkiego ucisku.

Jer. 1:10 – Oto daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami (Jezusowi – Psalm 2), abyś (przede wszystkim) wykorzeniał i wypleniał, niszczył i burzył, (ale także) odbudowywał i sadził.

Chrystus otrzymuje władze nad wszystkimi narodami i królestwami, żeby zniszczyć to co te narody stworzyły tylko po to, aby potem odbudować już coś lepszego – czyli kończy się wiek zły, w którym to co złe zostanie zniszczone, po czym na gruzach tych królestw powstanie królestwo naszego Pana.

Proroctwa mówią o karaniu wszystkich narodów, ze szczególnym uwzględnieniem narodów chrześcijańskich, które są wymienione z nazwy. Bóg wyodrębnia je, bo ich kara będzie szczególnie surowa, zgodnie z Bożą zasadą:

Łuk. 12:47,48 – Ten sługa, który znał wolę swego pana, ale nie starał się ani nie czynił według jego woli, wielką chłostę otrzyma; ten zaś, który nie wiedząc, uczynił coś zasługującego na karę, otrzyma mniejszą chłostę. Od tego, kto wiele otrzymał, wiele się będzie wymagało, a komu zlecono dużo, tym więcej też od niego zażądają.

Chrześcijaństwo, które wiele otrzymało, powinno reprezentować najwyższy poziom człowieczeństwa, a tymczasem w wielu narodach panuje upadek, niemoralność i degradacja, będąc źródłem wielkiego zła.

Co oznacza to zniszczenie i w jaki sposób się ono dokona.

Widzenie Eliasza na górze Horeb przedstawia Kościół w czasie Wielkiego Ucisku (WE) i pierwsze zmartwychwstanie. W widzeniu pojawiają się trzy etapy: silny wiatr (wojny światowe), trzęsienie ziemi (rewolucja) i ogień (anarchia), po czym nastaje cichy powiew – warunki Królestwa Bożego. Pierwsza faza ucisku nie zniszczyła systemu nominalnego chrześcijaństwa, więc wypełnienie proroctwa Jeremiasza należy spodziewać się w kolejnych etapach – rewolucji i anarchii.

• 25:32 – Tak mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście idzie od narodu do narodu i groźna burza zrywa się od krańców ziemi. wicher wielki
  => symbolizuje rewolucję i anarchię. – TP 1927

E3 – s.49 – Dlatego przesłanie Pana dla chrześcijaństwa brzmiało, że zgrzeszyło ono tak bardzo …że będzie całkowicie zniszczone w rewolucji, następującej po wojnie

Przed nami druga faza ucisku – światowa rewolucja, w czasie której zostanie zniszczony system nominalnego chrześcijaństwa. Nie można twierdzić, że rewolucja już była, ponieważ nie widzimy upadku tych systemów, a jej brak byłby trudny do przeoczenia.

Biblia definiuje światową rewolucję inaczej niż zwykłe zmiany społeczne czy gospodarcze, np. reformy edukacji czy służby zdrowia. Nawet rewolucja przemysłowa nie odpowiada tej biblijnej definicji, ponieważ nie niszczy obecnego porządku rzeczy.

Biblia pokazuje, że rewolucja to społeczny gniew narodów. Buntujące się masy społeczne, doprowadzone do ostateczności, doprowadzą do zniszczenia obecnego systemu, symbolizowanego przez „trzęsienie ziemi”.

• 16:18 – I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie.
• 11:18 – I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych. gniew narodów – rewolucja społeczna
• 57:20 – Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto.
• 46:2,3,7 – Bóg jest naszą ucieczką i obrońcą naszym, przychodził nam z pomocą w nieszczęściach, już nie raz i niezawodnie. Nie zlękniemy się więc, nawet gdy (uwaga) zadrży ziemia i góry zaczną się zapadać w samym środku morza (BG – góry przeniosły się w pośród morza). W.7 – Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim i rozpłynęła się ziemia.

Narody wzburzyły się jak morze, powstało ogromne trzęsienie ziemi, które pochłonęło wszystkie struktury społeczne, polityczne i gospodarcze. Tego jeszcze nie było – wciąż stoimy przed tą rewolucją i następną anarchią.

Ciekawostką jest fragment opracowania Jacka Goldstone’a, amerykańskiego socjologa i historyka, który podobnie jak Biblia porównuje rewolucję do trzęsienia ziemi.

Szczególna sytuacja rewolucyjna ma charakter bifurkacyjny. Może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych drobnych czynników, punktów zapalnych, przypadkowych zbiegów okoliczności.  Tak więc z tej niestabilnej równowagi, można zejść dwiema drogami — albo w stronę wybuchu rewolucji albo powrotu do porządku — zatem przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi (Goldstone 2014).

Dlaczego możemy przypuszczać, że żyjemy blisko wypełnienia proroctwa Jeremiasza, czyli zniszczenia systemów w wyniku światowej rewolucji? To jedynie przypuszczenia oparte na Biblii. Trzy kluczowe aspekty wynikające wprost ze Słowa Bożego.

Pierwsza istotna rzecz to rok 1914 – początek Wielkiego Ucisku, potwierdzający chronologię Brata Russella. Wiatr z widzenia Eliasza wiał od 1914 do 1945, kończąc pierwszą fazę ucisku. Problem pojawia się po zakończeniu wojny. Bo wojna była już dawno…

Od zakończenia II wojny światowej, czyli już 80 lat, żyjemy w Europie i w chrześcijańskim kraju w okresie względnego spokoju. Czy to oznacza, że Boży plan się zatrzymał? Odpowiedź jest oczywista – nie.

Bóg często odwleka pewne wydarzenia, ale wszystko dzieje się dokładnie w Jego czasie, inaczej niż oczekujemy. Z naszej perspektywy wydaje się to długim oczekiwaniem, co może prowadzić do zniechęcenia. Przykładem jest oczekiwanie na drugą obecność Pana, pokazane w przypowieści o mądrych i głupich pannach.

Mat. 25:1-5 – Wtedy podobne będzie królestwo  niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy pan młody się opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły.

…Gdy się pan młody opóźniał …Pan młody opóźnił swoje przyjście – BG: A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem.

Przykładem jest ruch Brata Williama Millera, który spodziewał się drugiej obecności Jezusa w 1844 roku. Pan wtedy nie przyszedł, bo przyjście nastąpiło później niż oczekiwano.

Drugi przykład: 2 Piotra 3:9 – Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.

Apostoł Piotr wyjaśnia, że niektórzy uważają, iż Pan zwleka z obietnicą, ponieważ wypełnia się ona później niż oczekujemy. Z ludzkiej perspektywy wydaje się to zwłoką, lecz z Bożej strony Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy.

Abakuk 2:3 –  Gdyż widzenie dotyczy oznaczonego czasu i wypełni się niezawodnie. Jeżeli się odwleka, wyczekuj go, gdyż na pewno się spełni, nie opóźni się.

Abakuk podkreśla, że u Boga wszystko dzieje się w zaplanowanym czasie i proroctwa wypełnią się niezawodnie. Jeśli wydaje się, że Pan zwleka, należy cierpliwie czekać – wypełnienie nastąpi na pewno.

Z Bożej perspektywy wizja Abakuka wypełniła się dokładnie na czas, choć dla ludu Bożego realizacja przyszła później. Abakuk opisuje tę ludzką perspektywę, mówiąc znane słowa:

Abakuk 3:17,18 – Zaiste, drzewo figowe nie wydaje owocu (a myśleliśmy, że będzie wydawać), (spodziewaliśmy się że na winoroślach będą winogrona) a na winoroślach nie ma gron. Zawodzi drzewo oliwne – (miały być oliwki ale i to drzewo również nie przyniosło owocu), a rola nie dostarcza pożywienia. W ogrodzeniu nie ma owiec, a w oborach nie ma bydła.

Nie stało się nic z tego na co oczekiwaliśmy… Abakuk nie mówi, że to się w ogóle nie stało, bo proroctwo niezawodnie się spełni, tylko nie spełniło się w tym czasie kiedy się tego spodziewaliśmy …

Podsumowując: lud Boży może oczekiwać wypełnienia proroctwa, które wydaje się odwlekane. W rzeczywistości proroctwo wypełni się nieco później. Do czasu oczekiwania należy więc dodać czas Bożego „odwlekania”, po którym nastąpi realizacja proroctwa.

W 1945 roku, po zakończeniu wojny światowej, lud Boży spodziewał się kolejnej fazy ucisku – światowej rewolucji – stosunkowo szybko. Jednak proroctwo nie spełniło się w tym czasie. Gdybyśmy założyli z naszej perspektywy 10–30 lat, to należy doliczyć jeszcze czas Bożego „odwlekania”, który trwa dłużej niż oczekiwano – od 1945 minęło już 80 lat. To oznacza, że czas odwlekania kończy się i wkrótce zacznie się wypełniać druga część wizji Eliasza – wielkie trzęsienie ziemi. Pytanie jednak pozostaje, dlaczego Bóg odwleka.

– TP 1962 s. 123 –

Ten długi odstęp w Czasie Końca okazuje się być bardzo dotkliwą próbą dla oświeconego ludu Bożego, z powodu licznych opóźnień prowadzących do zakłopotania i rozczarowania związanego z pozornym odciąganiem się i powolnością wypełniania się proroctwa …Poprzez takie opóźnienia i wynikające z nich zakłopotania i rozczarowania Bóg poddaje próbie Swój oświecony lud, a podczas tych prób wielu zarzuciło chrześcijańskie postępowanie albo częściowo, albo całkowicie; osłabli po drodze i ponownie zwrócili się ku kościołowi nominalnemu lub ku nędznym żywiołom tego świata; a jeszcze inni popadli w różne błędy i spekulacje.

Czy brak wypełnienia proroctw i Królestwa w oczekiwanym czasie spowoduje zniechęcenie i odejście od poświęcenia? Takie sytuacje są próbą Ludu Bożego, bo zaangażowanie w doczesne korzyści zawsze odbywa się kosztem poświęcenia.

Czyli to może być pierwsza wskazówka, że żyjemy w czasie końca Bożego odwlekania ponieważ ten czas trwa dużo dłużej niż lud Boży się spodziewał

Drugi element to nagłość i nieprzewidywalność wydarzeń. Choć dziś widać tylko częściowo społeczne niepokoje, ludzie żyją normalnie, Biblia mówi, że czas ucisku zaskoczy nagłością – coś wydarzy się niespodziewanie.

Albowiem jak było za dni Noego, takie będzie z obecnością (nie przyjściem – parousia) Syna Człowieczego: Bo jak w dniach owych przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki, I nie spostrzegli się, że nastał potop i zmiótł wszystkich, tak będzie i z obecnością Syna Człowieczego.

Za czasów Noego zalanie ziemi wodami potopu wydawało się niemożliwe – przez 1656 lat ani razu nie padał deszcz. Ludzie widzieli, że Noe buduje arkę, ale nie rozumieli po co i nie spodziewali się potopu. Żyli zwyczajnie: jedli, pili, żenili się i wydawali za mąż, aż pewnego dnia nagle zaczęło padać – wydarzenie niespodziewane i niemożliwe do przewidzenia.

Nasz Pan dodaje zaraz pod dniach Noego w Łuk. 17 w.28: Podobnie też było za dni Lota: Jedli, pili, kupowali, sprzedawali, szczepili, budowali; A w dniu kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba ogień z siarką i wytracił wszystkich.

Dla Ludu Bożego dzisiaj oznacza to, że wydarzenia zapoczątkowujące rewolucję będą nagłe, zaskakujące i trudne do przewidzenia.

Jack Goldstone w podobny sposób mówi o zjawisku wybuchu rewolucji (jeszcze raz ten fragment): Sytuacja może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych czynników i przypadkowych zbiegów okoliczności.  Ale przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi.

Nie powinniśmy oczekiwać, że warunki będą się stopniowo pogarszać aż ludzie zdecydują się na rewoltę. Systematyczne i powolne pogarszanie życia nie pociągnie ludzi do rewolucji – to stara metoda drobnych kroczków lub „powolnego gotowania żaby”.

Wprowadzanie stopniowych zmian jest najskuteczniejsze – ludzie zniosą pogarszające się warunki, jeśli następują powoli. Rządy mogą doprowadzić społeczeństwo do skrajnego ubóstwa, ale jeśli zmiany są nagłe, wywołują opór. Podobnie jak przy zmianie kształtu materiału – powolna zmiana działa, nagła powoduje pęknięcia.

Za dni Noego i Lota życie toczyło się normalnie, a katastrofa przyszła nagle. Nie wiemy, co wywoła światową rewolucję, ale najpewniej będzie to nagłe, niespodziewane zdarzenie – coś, co uruchomi niepowstrzymany ciąg wydarzeń i rozbudzi gniew narodów.

Izaj. 64:1-2 (EKU’18): „₁ Jak płomień spala chrust i ogień sprawia wrzenie wody, tak daj poznać swe imię Twoim wrogom! Narody będą drżeć przed Tobą, ₂ gdy dokonasz rzeczy przerażających, których się nie spodziewaliśmy. Zstąpiłeś! Góry zadrżały przed Tobą!”

1 Tes. 5:3 – „Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo — wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Aifnidios olethros – nagłe niespodziewane zniszczenie, opisuje coś, co spada gwałtownie, bez ostrzeżenia.

Brak wyraźnych sygnałów nie oznacza, że początek tych wydarzeń jest odległy. Światowa rewolucja może rozpocząć się nagle, w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia, i wydarzyć się zarówno w ciągu kilku najbliższych lat, jak i już w nadchodzących miesiącach.

Ostatni element, zwiastujący bliskość tego czasu to zagrożenie trzecią wojną światową.

Media często podkreślają zagrożenie wojną światową, jednak jak zauważa brat Johnson, przed 1914 rokiem realnym niebezpieczeństwem była rewolucja. Rewolucja bezpośrednio podważa władzę i kontrolę nad społeczeństwem, podczas gdy wojna, choć niszczycielska, nie zagraża fundamentom systemu. Rewolucjoniści można symbolicznie porównać do wzburzonego morza, które może zdestabilizować struktury państwowe, społeczne i religijne, w tym nominalne chrześcijaństwo.

Z cytatu brata Johnsona można wyciągnąć wniosek, że groźba wojny skutecznie tłumi nastroje rewolucyjne. Współcześnie, zwłaszcza w państwach chrześcijańskich, władze zdają się wzbudzać strach przed konfliktem zbrojnym, co przypomina atmosferę sprzed 1914 roku. Można to traktować jako świadome działanie – odwraca uwagę ludzi od realnej kontroli władzy i hamuje potencjalne powstania społeczne. Innymi słowy, obecne napięcia międzynarodowe mogą być narzędziem do tłumienia społecznej niezgody.

Prawdopodobieństwo globalnego konfliktu z użyciem nowoczesnej broni masowej jest niewielkie, ponieważ Bóg nie dopuściłby do całkowitego zniszczenia życia na ziemi. Możemy natomiast obserwować wyraźne sygnały nadchodzących znaczących przemian społecznych i duchowych, które poprzedzą nadejście Królestwa Bożego. Uważna obserwacja pozwala dostrzec te znaki i zrozumieć, że czas Bożego działania jest bliski.

2 Piotra 3:11-14 [SNP’18]: ₁₁ Skoro w taki sposób to wszystko ma ulec zniszczeniu, to jak święcie i pobożnie wy sami powinniście postępować na co dzień? ₁₂ Mówię do was, oczekujących, a nawet pragnących przyśpieszyć nastanie dnia Bożego, w którym niebo zginie w ogniu i żar stopi podstawy świata. ₁₃ Bo przecież oczekujemy — zgodnie z obietnicą — nowego nieba i nowej ziemi, w których na stałe zamieszka sprawiedliwość. ₁₄ Dlatego, kochani, w oczekiwaniu tych wydarzeń postarajcie się, aby Pan mógł was zastać pełnych pokoju, niesplamionych i nienagannych.

Ten wykład był wcześniej wygłoszony w dwóch częściach w zborze Pana w Chełmie:

CZĘŚĆ 1
CZĘŚĆ 2

ZAPOBIEGLIWOŚĆ (PRZEZORNOŚĆ)

A jeśli kto o swoich, zwłaszcza o domowników nie ma starania, ten zaparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego – 1 Tym. 5:8

Wersety poprzedzające nasz wersetu (1 Tym. 5:8) mówią o wspomaganiu wdów, czyli ich utrzymywaniu, bowiem w ówczesnych realiach, gdy nie było emerytur, a kobiety w ogólności nie pracowały zawodowo, lecz zajmowały się domem i dziećmi, gdy umierał ich mąż, a one zostawały wdowami, traciły źródło dochodów i nie miały środków do życia. Tak, jak pisze apostoł Paweł, w takiej sytuacji ich utrzymywanie stawało się obowiązkiem dzieci lub nawet wnuków. A jeśli nie było potomstwa, utrzymanie takiej wdowy spełniającej warunki podane przez Apostoła, przechodziło  wówczas na zbór. Tak więc z kontekstu wynika, że staranie, o którym mowa w w. 8., jest staraniem o zabezpieczenie bytu swoich domowników.

Dodatkowo greka wyraźnie wskazuje na to, że chodzi o zaspokajanie potrzeb swoich bliskich, o zabezpieczenie bytu domowników (coś jak ‘zabezpieczliwość’). Użyte tu greckie słowo ‘pronoei’ składa się z przedrostka ‘pro’ znaczącego ‘wcześniej, przed, zawczasu’, oraz czasownika ‘noeo’ znaczącego ‘postrzegać, rozumieć, myśleć, rozważać’. Po złożeniu przedrostka i czasownika uzyskujemy greckie słowo ‘pronoei’ oznaczające ‘dostrzegać coś z wyprzedzeniem, myśleć o czymś zawczasu, rozważać coś wcześniej’. Z tego powodu przekład Textus Receptus oddaje ‘pronoei’ jako ’nie myśli zawczasu’.

Czasownik προνοέω ‘pronoei’ jest używany w Nowym Testamencie do opisywania czynności przewidywania lub troszczenia się o coś z wyprzedzeniem. Wskazuje na poczucie odpowiedzialności i troski, często w kontekście zapewnienia innym potrzebnych środków lub dbania o zaspokojenie ich potrzeb.

Kojarzy się z przewidywaniem i zapewnianiem środków. Używany jest do opisywania czynności rozważania przyszłych potrzeb i podejmowania kroków w celu ich zaspokojenia. Słowo to występuje w kontekstach podkreślających znaczenie odpowiedzialności i troski, zwłaszcza w odniesieniu do innych ludzi.

Występuje tylko 3 razy w NT, w naszym 1 Tym. 5:8 oraz w Rzym. 12:17, gdzie apostoł Paweł poucza wierzących: „Nikomu złem za złe nie oddawajcie, starajcie się o to, co jest dobre w oczach wszystkich ludzi.” Tutaj ‘pronoei’ jest przetłumaczone jako „starajcie się”, co podkreśla potrzebę przemyślanego i aktywnego działania, by zachować pokój i sprawiedliwość – zanim coś zrobicie, pomyślcie wcześniej, czy jest to dobre w oczach wszystkich ludzi.

Trzeci raz słowo ‘pronoei’ występuje w 2 Kor. 8:21, gdzie Paweł pisze: „staramy się bowiem o to, co dobre, nie tylko przed Panem, ale i przed ludźmi” W tym kontekście προνοέω podkreśla znaczenie uczciwości i odpowiedzialności – zarówno przed Bogiem, jak i w oczach ludzi. Zanim coś zrobimy, myślimy wcześniej, czy jest to dobre w oczach Bogach, a nawet przed ludźmi.

Pojęcie ‘pronoei’ jest zgodne z biblijną zasadą szafarstwa, w której jednostki są wzywane do mądrego zarządzania zasobami i relacjami z ludźmi, do przewidywania przyszłych potrzeb i działania z wyprzedzeniem. Myśl ta jest w harmonii z szerszym biblijnym tematem życia w sposób odpowiedzialny i z troską o dobro innych.

Czy nie kłóci się to z Mat. 6:34, który mówi: Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia. Niniejszy werset można zrozumieć jako zachęcający do tego, by nie starać się o zabezpieczenie swojego bytu w przyszłości. Przecież, skoro dzisiaj mam co jeść, a na jutro nie mam jedzenia ani pieniędzy na jego zakup, to nie muszę się przecież martwić? Nie tak mamy rozumieć niniejszy werset. Gdy nasz Pan w Mat. 6:25-34 mówi, byśmy nie się troszczyli o różne ziemskie rzeczy, ma na myśli to, byśmy się nie zamartwiali, nie niepokoili, nie byli niespokojni o nasz ziemski byt. Angielski przekład Amplified Bible, który stara się wydobyć pełne znaczenie greckich słów użytych w Biblii oddaje niniejszy werset następująco: „Dlatego też, przestańcie martwić się i niepokoić (być ustawicznie niespokojni i zaniepokojeni) o swoje życie. W powyższej wypowiedzi nasz Pan nie zachęca nas do tego, byśmy nic nie czynili w kwestii zabezpieczenia swojego bytu, pokarmu, odzienia i tym podobnych, ale mówi nam, byśmy nie starali się o nie za bardzo. Diaglott podpisując greckie słowa pisze w w. 6:25, “Nie bądźcie zbytnio ostrożni co do waszego życia.” Istnieje zapobiegliwość, której praktykowanie jest z naszej strony jak najbardziej właściwe, a nawet konieczne, ale nie jest to przesadne martwienie się, troskanie się, które sprawia, że nie jesteśmy w stanie cieszyć się dniem dzisiejszym z powodu martwienia się, czy też obaw o dzień jutrzejszy.

Człowiek zapobiegliwy według definicji słownika Języka Polskiego PWN to taki człowiek, który przewiduje przyszłe potrzeby i przygotowuje się do ich zaspokojenia. Według Wielkiego Słownika Języka Polskiego zapobiegliwość to cecha kogoś, kto postępuje tak, by zawczasu przygotować się do zaspokojenia potrzeb lub uniknięcia czegoś niekorzystnego. Jest to cecha potrzebna człowiekowi do tego, by mógł podejmować zawczasu, z wyprzedzeniem, działania, które zabezpieczą jego byt w zarówno w teraźniejszości jak i w przyszłości.

Bóg stwarzając człowieka, wyposażył go w taką cechę, czyli w taką zdolność serca i umysłu, by człowiek mógł podejmować starania o zabezpieczenie swego bytu. Jest to niższa pierwszorzędna łaska (zaleta) charakteru. Pierwszorzędna dlatego, że jest cechą wrodzoną człowiekowi, nasz praojciec Adam nie musiał jej wytworzyć w sobie poprzez korzystanie z innych cech charakteru; lecz otrzymał ją od Boga w akcie stworzenia. A niższą jest nazywana dlatego, że nie powinna rządzić człowiekiem, lecz znajdować się pod kontrolą wyższych zalet, takich jak wiara, nadzieja, samokontrola, wytrwałość (cierpliwość), pobożność, miłość braterska i miłość bezinteresowna. To one powinny nią sterować, a zapobiegliwość powinna być używana tylko w takim stopniu, w jakim zezwolą na to wyższe pierwszorzędne zalety.

Literatura Prawdy definiuje zapobiegliwość jako cechę, dzięki której nabywamy i zachowujemy środki na teraźniejsze i przyszłe potrzeby nas samych, osób będących na naszym utrzymaniu oraz ubogich. Co oznacza, że dzięki zapobiegliwości (przezorności) zdobywamy środki konieczne do zaspokojenia obecnych i przyszłych potrzeb nas samych, osób na naszym utrzymaniu oraz takich znanych nam ubogich, którzy na to zasługują. Zdobywanie środków w praktyce oznacza wykonywanie pracy, bo większość z nas (z wyjątkiem emerytów) uzyskuje środki do życia dzięki temu, że pracuje: chodzi do pracy lub pracuje na własny rachunek, prowadząc taką czy inną działalność gospodarczą.

Warto chwilę zastanowić się nad kwestią pomagania ubogim. Wydaje mi się, że Literatura Prawdy słusznie wprowadza tu dwa ograniczenia. Po pierwsze mają to być ubodzy znani nam. Ubodzy żyjący obok nas. Nie jest naszym obowiązkiem pracować po to, by udzielać środków do życia ludziom nam nieznanym na drugim końcu świata. Gdy wybucha klęska głodu w Somalii lub Etiopii, nie musimy szukać dodatkowej pracy po to, by zdobyć pożywanie dla Somalijczyków lub Etiopczyków – nie jest to nasz obowiązek, co oczywiście nie oznacza, że nie wolno nam wesprzeć tych ludzi, jeśli w naszym posiadaniu znajduje się wystarczająco dużo środków – w Marka 14:7 czytamy przecież:  Albowiem ubogich zawsze macie pośród siebie i gdy zechcecie, możecie im dobrze czynić, mnie zaś nie zawsze mieć będziecie. Chcę zaznaczyć tylko, że pracowanie na utrzymanie innych ludzi nie jest naszym obowiązkiem.

Po drugie, mamy wspierać tylko tych ubogich, którzy na to zasługują. Apostoł Paweł pisze w 2 Tes. 3:10-12:  Bo gdy byliśmy u was, nakazaliśmy wam: Kto nie chce pracować, niechaj też nie je.  Albowiem dochodzą nas słuchy, że niektórzy pomiędzy wami postępują nieporządnie: nic nie robią, a zajmują się tylko niepotrzebnymi rzeczami. Tym też nakazujemy i napominamy ich przez Pana Jezusa Chrystusa, aby w cichości pracowali i własny chleb jedli.

Są tacy ludzie, którzy nie chcą pracować, ale wolą żebrać, czy też zabiegają o to, by inni utrzymywali ich poprzez różne fundacje lub inne zasiłki bądź dotacje. Takich ludzi nie należy wspierać. Tak jak mówi apostoł Paweł, skoro nie chcą pracować, nie powinni też jeść. A że wszyscy jeść muszą, wszyscy powinni też pracować, chyba że uniemożliwia im to choroba lub starość. Pomaganie takim czyni im tylko krzywdę i deprawuje ich charaktery, bo robią sobie z tego styl życia i pasożytują na dobroci innych. Tak samo nie powinno dawać się pieniędzy tym, którzy potrzebują ich po to, by zaspokajać swój nałóg alkoholowy, nikotynowy, narkotykowy, itd. i itp.

Na naszą pomoc nie zasługują również ci, którzy prośbami wyrażanymi tak lub inaczej chcieliby podwyższyć swój standard życia. Tak naprawdę, nie są to potrzebujący, są to ludzie, którzy posiadają własne środki wystarczające im na prowadzenie skromnego życia i zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych. Jednakże widząc, iż inni żyją na wyższym poziomie, uważają, iż ci zamożniejsi inni mają obowiązek dawać im pieniądze, by i oni mogli podwyższyć swój standard życia. Nie mają prawa stawiać żadnych żądań. Nie należy im się pomoc od innych. Nikt nie ma obowiązku pracować po to, by podwyższać poziom życia innych – przykład jednej siostry, jej emerytury i dwóch wielkich psów, na utrzymanie których nie było ją stać, więc uważała, iż bracia w zborze powinni dawać jej pieniądze. To tylko przykład braku rozsądku, a nie rzeczywistej potrzeby. Tak samo jest w przypadku tych, którzy próbują żyć ponad stan i przez to popadają w tarapaty i kłopoty finansowe. Zaciągają kredyty na rzeczy bez których można żyć, lub kupują je na raty, a potem, gdy okazuje się, że nie są w stanie płacić rat kredytowych lub opłat ratalnych, chcą, by inni opłacali ich zobowiązania finansowe.

Chrześcijanin powinien tak kontrolować i ograniczać swoje wydatki, by nie tylko nie przekraczały jego dochodów, ale by jeszcze coś mu z nich zostawało na przyszłe potrzeby, na sprawy Pańskie i dla tych znanych mu ubogich, którzy na to zasługują.

Do takowych zasługujących na pomoc należą inni chrześcijanie, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej z powodu takiego czy innego kryzysu na świecie. Czytamy bowiem w Rzym. 15:26  Macedonia bowiem i Achaja postanowiły urządzić składkę na ubogich spośród świętych w Jerozolimie. A w Gal 2:10 dowiadujemy się:  mieliśmy tylko pamiętać o ubogich, czym się też gorliwie zająłem i co starałem się wykonać – chodzi o ubogich chrześcijan w Jerozolimie i Judei, których było sporo, bowiem chrześcijanie pochodzenia żydowskiego byli traktowani przez innych Żydów jako wyrzutkowie i zdrajcy, przez co byli prześladowani i nie mogli liczyć na pomoc ani życzliwość. Trudno również było im znaleźć dobrze płatną pracę. Dlatego też byli ludźmi biednymi. Ponadto występowały głody w cesarstwie rzymskim oraz w Judei, o czym jest mowa w Dz. Ap. 11:27-30. To w takich sytuacjach bracia z bogatszych prowincji cesarstwa urządzali składki i udzielali wsparcia materialnego ubogim świętym w Jerozolimie i Judei, którzy nie mogli liczyć na pomoc zamożniejszych Żydów.

Cytaty z Książki Pytań i Odpowiedzi brata Russella dotyczące pomocy ubogim:

„Jednakże, drodzy przyjaciele, w kwestii dawania ubogim braciom lub komukolwiek innemu, jest to okazja do użycia rozsądku i modlitwy. Dać nierozważnie może oznaczać zachęcanie kogoś do niewłaściwego postępowania, natomiast dać mądrze może być sposobem na pomoc komuś w dostrzeżeniu właściwej drogi.”

„Ale nie powinniśmy zapominać o tym, co mówi św. Jakub — że jeśli widzimy brata lub siostrę w potrzebie, byłoby to niechrześcijańskie z naszej strony odmówić pomocy, nawet jeśli w przeszłości postępowali nierozsądnie pod pewnymi względami. Być może nie urodzili się z tak trzeźwym umysłem, jakim ty zostałeś obdarzony. Ale prawdą jest, że większość ludzi nie ma zdrowego rozsądku, jeśli chodzi o posługiwanie się pieniędzmi.”

„Ale wierzę, że byłoby całkowicie błędne z naszej strony pozwolić komukolwiek, kogo uznajemy za prawdziwego brata w Panu, cierpieć z powodu braku podstawowych środków do życia. To, ile luksusów powinno się do tego dodać, to już inna kwestia. Znam przypadki, w których, moim zdaniem, przyjaciele może podjęli się zrobienia dla kogoś więcej, niż byłoby to, według mojego osądu, rozsądne; ale powiedziałem sobie: to nie twoja sprawa.”

„Żyjemy w czasach, jak wiesz, w których za konieczne uważa się rzeczy, które niedawno jeszcze koniecznymi nie były. Wszyscy mamy więcej wygód i błogosławieństw w sferze materialnej niż nasi dziadkowie, jestem tego pewien, i te błogosławieństwa stają się niemal koniecznością dla ludzi — przynajmniej dla niektórych. Tak naprawdę człowiek może żyć za bardzo niewiele, jeśli sprowadzić wszystko do absolutnej potrzeby. Ziemniaki są zawsze tanie; sól również; owsianka także — i naprawdę absolutne potrzeby życiowe nie kosztują wiele”.

„Pamiętajmy, że w naszych czasach cywilizacja przyjęła sposoby traktowania ludzi, jakich nie stosowano w przeszłości — i uważam, że są to bardzo dobre metody. Zamiast tego, by niewidomi żebracy siedzieli przy drodze, jak w czasach naszego Pana, cywilizacja mówi: Nie, weźmy tych niewidomych żebraków i umieśćmy ich wygodnie w porządnym domu, gdzie nie będą musieli żebrać, gdzie nie będą musieli siedzieć cały dzień na słońcu, gdzie nie zabraknie im odpowiedniego pożywienia i opieki; umieśćmy ich w odpowiednim ośrodku. Gdybym był na ich miejscu, myślę, że wolałbym pójść do takiej instytucji przygotowanej specjalnie dla mnie, niż siedzieć na krawężniku czy gdziekolwiek indziej i prosić o jałmużnę. Jednak to kwestia, którą każdy musi rozważyć sam. Ogólna zasada nauki Pana jest taka, że nie powinniśmy pozwolić, by ktokolwiek głodował — czy to przyjaciel, czy wróg. Jeśli twój nieprzyjaciel głoduje — nakarm go, a jeśli jest nagi — daj mu coś, czym mógłby się okryć. Ale to nie znaczy, że masz mu dać swoją najlepszą szatę, czy coś w tym rodzaju”.

Za czasów naszego Pana, państwo nie interesowało się biednymi, sierotami, ślepcami, trędowatymi ani żadnymi innymi nieszczęśnikami, którzy byli pozostawiani na łasce rodziny, jeśli takową posiadali, a jeśli nie, to na łasce innych, tak zwanych dobrych ludzi. Musieli żebrać i żyć z tego, co o inni udzielali im z litości. Tak było bardzo długo, aż do końca XIX wieku. Chrześcijanie żyjący w tamtych czasach nie mogli przechodzić obojętnie obok głodujących ludzi, czy też małych osieroconych dzieci błąkających się po ulicach z pustym brzuchem i bez dachu nad głową.

George Müller, chrześcijański kaznodzieja żyjący w XIX wieku, jest przykładem takiego chrześcijanina. Jego dobroczynna działalność zaczęła się od tego, że idąc ulicą swojego miasta w Anglii zauważył małe dziecko stojące przy drodze:

„Wzrok George’a Müllera przykuła pewnego razu mała żebraczka. Miała najwyżej pięć lat i niosła na plecach młodszego braciszka. Jej matka umarła w czasie epidemii cholery, która dziesiątkowała ludność Anglii. Jej ojciec poszedł do pracy w kopalni i nigdy nie wrócił. Stała tak pośrodku błotnistej ulicy – uosobienie ogromnego problemu, jakim były w ówczesnym Bristolu masy osieroconych bezdomnych dzieci.” Mimo że z trudem udawało mu się wykarmić i utrzymać własną rodzinę, George Müller otworzył swoje serce i swój dom. Dzięki wierności Bożego zaopatrzenia to, co rozpoczęło się jako Klub Śniadaniowy, gromadzący w jadalni Müllerów trzydzieścioro dzieci, przerodziło się w pięć dużych budynków, w których znajdowało kompleksową opiekę dziesięć tysięcy sierot.” George Müller prowadził sierocińce przez 63 lata do końca swojego życia.

Obecnie, w przynajmniej naszej części świata, żyjemy w państwach opiekuńczych, które maja rozbudowany system opieki społecznej, co zwalnia nas jako chrześcijan z obowiązku karmienia głodnych i zapewniania im dachu nad głową, bowiem państwo oraz różne organizacje pozarządowe tym się zajmują. Dla sierot są domy dziecka, nie błąkają się głodne po ulicach. Nie musimy zachowywać się tak, jak robił to George Müller, ale gdybyśmy byli na jego miejscu, jako chrześcijanie powinniśmy zachować się tak, jak on to uczynił. Nie moglibyśmy powiedzieć, ja zajmuję się studiowaniem Biblii i Literatury Prawdy i nic mnie nie interesuje, że wokół mnie dzieci umierają z głodu i zimna. Nie byłaby to chrześcijańska postawa.

W dzisiejszych czasach też uczestniczymy w pomaganiu biednym i chorym, ale już inaczej niż chrześcijanie robili to w przeszłości. Dziś państwo się nimi opiekuje, a my mamy w tym swój udział pracując i płacąc podatki z naszej pracy. Dzięki temu opieka społeczna (państwowa) ma pieniądze na zasiłki oraz inne formy pomocy dla tych, którzy tego potrzebują. Te pieniądze nie biorą się z nikąd, nie rośną na drzewach, a pochodzą z wszelkiego rodzaju podatków, które codziennie płacimy i nie tylko z naszych wypłat pensji lub emerytur, ale płacimy je również robiąc codzienne zakupy. W niektórych państwach dobrobytu system opieki społecznej jest aż nadmiernie rozwinięty, co szkodzi ludziom, bo sprawia, że robią się leniwi i nie mają ochoty pracować, a wolą żyć z zasiłków.

Wróćmy do naszej definicji zapobiegliwości: jest to cecha, dzięki której nabywamy i zachowujemy środki na teraźniejsze i przyszłe potrzeby nas samych, osób będących na naszym utrzymaniu oraz ubogich.

Środki te są zarówno świeckie jak i religijne. Świeckie potrzeby obejmują przede wszystkim pożywienie, odzież i schronienie, a w drugiej kolejności takie rzeczy świeckie, które są niezbędne, aby zdobyć środki zaspokajające te potrzeby: takie jak świecka edukacja, przygotowanie zawodowe, zdobycie zawodu dla siebie i swoich bliskich. Środkami, dzięki którym zapewniamy obecne i przyszłe potrzeby swoje, swoich bliskich i ubogich, są pieniądze, za pomocą których zdobywamy i zachowujemy pożywienie, odzież oraz schronienie w postaci domu, jak również wszystko, co się wiąże z posiadaniem odpowiedniego pożywienia, odzieży i domu.

Zapobiegliwość rozciąga się również poza sferę świecką. Działa również w sferze religijnej, gdzie dąży do zdobycia i zachowania środków niezbędnych do zaspokojenia obecnych i przyszłych religijnych potrzeb własnych, swoich bliskich i ubogich. Religijne potrzeby to: (1) pokarm dla serca i umysłu — Słowo Boże, (2) odzienie dla serca i umysłu — przede wszystkim sprawiedliwość Chrystusa, a w drugiej kolejności zalety serca i umysłu, oraz (3) schronienie dla serca i umysłu na czas utrapień, prób i pokus. Jak można je zdobyć i zachować?

Środkami do zdobycia takiego pożywienia, odzienia i schronienia są Duch Boży, Słowo Boże i Opatrzność. Właściwe z nich korzystanie oznacza dla nas samych studiowanie i praktykowanie Słowa Bożego; a właściwe ich użycie względem naszych religijnych podopiecznych i religijnie ubogich polega na rozpowszechnianiu Słowa wśród nich, w celu edukowania ich i przygotowywania do ich religijnego powołania, a także obejmuje wspieranie i pocieszanie ich na tej drodze. Mówiąc krótko, praktykowanie zapobiegliwości w sferze religijnej oznacza bycie dobrym chrześcijaninem, studiowanie Słowa Bożego, jego praktykowanie, pokładanie ufności i nadziei w Bogu i Jego obietnicach, itd.

Wielu ludzi nie tylko nie posiada takiej zapobiegliwości, co przejawia się w ich niedbałości i obojętności wobec zdobywania i zachowywania środków na zaspokojenie obecnych i przyszłych potrzeb własnych, swoich bliskich i ubogich, ale posuwają się jeszcze dalej na drodze braku zapobiegliwości, czy też przezorności. Niektórzy z nich są zbyt leniwi, by podjąć trud niezbędny do rozwinięcia zapobiegliwości, a następnie jej praktykowania. Inni są wielkimi marnotrawcami, przez co lekkomyślnie pozwalają, aby środki służące zaspokojeniu potrzeb własnych, swoich bliskich i znanych im zasługujących na to ubogich zostały bez potrzeby roztrwonione — czy to przez zbyt obfite używanie ich na dane potrzeby, czy też przez ich wykorzystanie na rzeczy zbędne. Jeszcze inni zupełnie ich nie używają, przez co ulegają one rozkładowi, zepsuciu lub innemu zniszczeniu. Są też tacy, którzy są rozrzutnikami, wydając i trwoniąc nadmiernie zasoby, które powinny  posłużyć do zaspokojenia przyszłych potrzeb ich samych oraz innych.

Zbyt często niektórzy dają w swoim życiu przykład zasady wyrażonej słowami: „łatwo przyszło, łatwo poszło”, co widać na przykładzie tych, którzy niespodziewanie otrzymali spadki lub nagle wzbogacili się w inny sposób. Powyższe uwagi odnoszą się do braku świeckiej zapobiegliwości, lecz te same zasady mają zastosowanie do braku zapobiegliwości religijnej, który przejawia się nie tylko brakiem troski o zaspokojenie religijnych potrzeb własnych i innych, ale wręcz marnotrawstwem i rozrzutnością w zakresie sprawiedliwości Chrystusa i osobistej prawości — poprzez niesprawiedliwe życie oraz utratę Prawdy, wyższych uczuć i łask Ducha.

Jedną z części składowych zapobiegliwości jest przedsiębiorczość, czy też rzutkość, inicjatywa, która skłania człowieka do podejmowania ryzyka niezbędnego do zdobywania środków, bowiem często prawdziwym okazuje się przysłowie „kto nie ryzykuje, ten nie zyskuje”, o czym obficie świadczą sukcesy i porażki w biznesie oraz innych dziedzinach życia.

Drugą częścią zapobiegliwości jest jej zdolność do zdobywania środków, która przejawia się w tym, że ludzie wykorzystują działalność biznesową, zawodową, przemysłową, pracę fizyczną, kapitał, sztukę, literaturę, sport, rolnictwo, politykę, rząd, itd., by zdobywać środki do życia dla siebie i innych.

Trzecim elementem zapobiegliwości jest umiejętność zatrzymywania (czyli zachowywania) środków uzyskanych za pomocą wcześniej wymienionych sposobów.

Czwartym elementem jest oszczędność, czyli cecha umożliwiająca unikanie wszelkiego marnotrawstwa i nadmiaru w wydatkach związanych z zaspokajaniem potrzeb swoich oraz innych, tak aby zachować środki na przyszłe potrzeby. Dzięki byciu oszczędnymi, nie wydajemy wszystkiego, co mamy, ale zachowujemy część naszych środków na przyszłe potrzeby. Jest to zdolność do odkładania wszelkich nadwyżek na przyszłe potrzeby własne i cudze.

Piątym elementem zapobiegliwości jest gospodarność, czyli umiejętność dobrego i oszczędnego zarządzania własnym lub powierzonym mieniem. Oznacza to skuteczne i efektywne zarządzanie zasobami, które pozwala na optymalne ich wykorzystanie i osiągnięcie założonych celów. Gospodarność polega na umiejętnym zarządzaniu zasobami, takimi jak czas, pieniądze, energia czy materiały. Osoba gospodarna potrafi osiągnąć zamierzone cele przy jak najmniejszym zużyciu zasobów, a jednocześnie dba o ich optymalne wykorzystanie.

Szóstym elementem zapobiegliwości jest umiarkowanie. Przez umiarkowanie rozumiemy taką postawę, która sprawia, że zaspokajając potrzeby własne oraz tych, za których jesteśmy odpowiedzialni, unikamy luksusu, wystawności, nadmiaru i marnotrawstwa, a zamiast tego kształtujemy w sobie postawę zadowolenia z rzeczy prostych, skromnych i niedrogich, biorąc pod uwagę ich użyteczność oraz odpowiedniość do naszej pozycji życiowej.

Ostatnim siódmym elementem zapobiegliwości jest roztropność w korzystaniu z sześciu poprzednich cech, tak aby zapobiegliwość była błogosławieństwem zarówno dla nas jak i dla innych. Dzięki takiej roztropności możemy uchronić się przed jej skrajnymi wypaczeniami, w jakie zapobiegliwość może zostać przekształcona.

Zapobiegliwość może bowiem zostać wypaczona, nadmiernie się rozwinąć i  doprowadzić do negatywnych przejawów przesadnej zapobiegliwości: takich jak chciwość, zachłanność, zaborczość, cwaniactwo, skąpstwo i sknerstwo.

Chciwość to nadmierna, nienasycona żądza posiadania, najczęściej bogactwa, władzy lub statusu, wykraczająca poza to, co jest potrzebne. Można ją rozumieć jako silne pragnienie zdobycia i posiadania czegoś, co przekracza zwykłe potrzeby, prowadząc do zachłanności i skłonności do egoistycznych działań.

W psychologii chciwość jest silną, samolubną potrzebą ciągłego zdobywania lub posiadania czegoś więcej niż jest to rzeczywiście uzasadnione lub konieczne. Uczucie chciwości zazwyczaj charakteryzuje kogoś, kto im więcej osiąga, tym więcej chce i nigdy nie jest tym usatysfakcjonowany. W pogoni za swoimi materialnymi potrzebami nie zna granic i często je przekracza. Chciwi ludzie są nawet w stanie złamać wartości moralne (oszukiwać, kraść a nawet zabijać), aby osiągnąć swoje cele

Chciwość to złe podejście do życia. Owładnięta nią osoba ma poczucie pustki i skupia się na obsesyjnym szukaniu pocieszenia w zdobywaniu potencjalnych dóbr, które mają wyeliminować to bolesne uczucie.

Człowiek chciwy odczuwa wewnętrzny przymus, by spełniać swoje potrzeby, negując przy tym inne – równie ważne. Im bardziej jesteśmy chciwi, tym bardziej ulegamy samozniszczeniu. Wypełnianie wewnętrznej pustki rzeczami materialnymi tylko pogłębia problem i sprawia, że czujemy się gorzej ze sobą w otaczającym świecie.

Nadmierne skupienie na sobie jest charakterystyczną cechą ludzi ogarniętych chciwością. Takie osoby zawsze stawiają siebie na pierwszym miejscu, okazując bardzo małe zainteresowanie potrzebami i uczuciami innych. Uczucie chciwości wpływa na to, że nie chcemy robić czegoś dla innych.

Osoby chciwe nie są zdolne do empatii, a żyjąc, nie troszczą się o innych. W związku z tym nie zważają na to, iż mogą być sprawcami czyjegoś bólu. Ich egocentryzm oraz niechęć do brania osobistej odpowiedzialności za swoje zachowanie i działania sprawiają, że bardzo trudno jest z nimi żyć.

Zachłanność to nadmierna i nienasycona żądza czegoś, często w kwestii pieniędzy lub dóbr tego świata. Jest to cecha osoby, która pragnie mieć więcej niż potrzebuje. Zdobywa środki i dobra materialne nie po to, aby móc żyć, ale żyje po to, by móc zdobywać środki i dobra materialne.

Skąpstwo i sknerstwo to przesadzona oszczędność, często w odniesieniu do pieniędzy, ale także do innych zasobów. Jest to cecha osoby, która niechętnie wydaje pieniądze i woli je gromadzić niż korzystać z nich. Innymi słowy, sknerstwo to brak hojności. Skąpi ludzie żałują wszystkim wszystkiego, skąpią na wszystkim. Biedne są dzieci rodziców ogarniętych skąpstwem, bowiem ich możliwości rozwoju i prosperowania w życiu zostają ograniczone poprzez sknerstwo ich rodziców, którzy żałują środków na ich rozwój, edukację i wszystkie inne, co się tylko da.

Zapobiegliwość powinna czynić nas oszczędnymi, ale nie skąpymi i sknerowatymi. Jaka jest różnica pomiędzy byciem oszczędnym, a byciem sknerowatym? Jedną wskazówką może być to, że osoba oszczędna kieruje się dwoma wskaźnikami w swoim życiu: jakością oraz ceną, zaś sknera tylko i wyłącznie ceną. Dla przykładu, oszczędni kupując sprzęt RTV/AGD będą szukać dobrego jakościowo sprzętu o relatywnie niskiej cenie, podczas gdy sknera będzie szukała sprzętu jak najtańszego, żeby po prostu działał. Ponadto osoba oszczędna odkłada pieniądze po to, by móc realizować swoje plany, ambicje i cele, a zwykły sknera po prostu chce mieć jak najwięcej pieniędzy na koncie, nie zależy mu na tym, żeby je w jakikolwiek sposób wydawać. Nienawidzi wydawania pieniędzy.  

Kolejnym wypaczeniem przezorności jest cwaniactwo, czy też wykorzystywanie innych po to, by zdobyć i zachować jak najwięcej środków materialnych dla siebie. Wielu jest przedsiębiorców, którzy oszukują innych co do ilości i jakości towarów, które oferują do sprzedaży. Wielu jest naciągaczy, którzy wykorzystują łatwowierność ludzi i podstępem wyłudzają od nich pieniądze. Wielu jest oszustów, którzy fałszywie przedstawiają swoje produkty, by oszukać innych i pozbawić ich pieniędzy.

Powiedzenie „W każdym fachu są sztuczki” to zasada, którą wielu się kieruje – ze szkodą dla tych, którzy, nie znając tych sztuczek, muszą robić interesy z przedstawicielami różnych fachów.

Ograniczenie przesady w zapobiegliwości polega na wyważonym podejściu, które zachowuje troszczenie się o potrzeby własne i innych, ale nie pozwala, by troska ta przekształciła się w egoizm, materializm czy brak ufności wobec Bożej opieki i łaski. Właściwie rozwinięta zapobiegliwość nie gromadzi środków dla samego ich posiadania, ale traktuje je jako narzędzia służby — dla dobra rodziny, bliźnich i sprawy Bożej.

W tym duchu, miłość, hojność, ufność Bogu i poczucie odpowiedzialności są skutecznymi środkami powściągającymi przesadną zapobiegliwość. Gdy są obecne, pomagają utrzymać równowagę między troską o zabezpieczenie potrzeb, a gotowością do dzielenia się i życia w duchu opierania się na Bogu, nie na rzeczach.

Zapobiegliwość – czyli rozsądna troska o przyszłość, mądre planowanie i odpowiedzialne zarządzanie tym, co mamy – to coś znacznie więcej niż tylko cecha charakteru. To postawa, która ma szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach życia.

Pierwszym i najważniejszym miejscem, gdzie zapobiegliwość się objawia, jest rodzina. To właśnie w domu – jako mąż lub żona, ojciec czy matka – mamy najwięcej okazji, by ją praktykować. To tam uczymy się odpowiedzialności, oszczędności i troski o dobro wspólne. To tam kształtują się nawyki, które przenosimy potem w inne sfery życia.

Drugim obszarem jest praca – niezależnie od tego, czy zajmujemy się handlem, rzemiosłem, sztuką, rolnictwem, nauką czy biznesem. W każdej z tych dziedzin zapobiegliwość odgrywa kluczową rolę – pomaga nam nie tylko zdobywać, ale też mądrze utrzymywać to, co już osiągnęliśmy.

Kolejna sfera to państwo. Także tutaj zapobiegliwość ma ogromne znaczenie – zarówno dla zwykłego obywatela, jak i dla polityka, urzędnika, ustawodawcy czy żołnierza. Bez niej nie ma odpowiedzialnego zarządzania, nie ma rozwoju, nie ma bezpieczeństwa.

I wreszcie – zbór, czyli duchowa wspólnota. W tej sferze zapobiegliwość przejawia się w trosce o duchowe wartości – wiedzę, usprawiedliwienie, uświęcenie, wybawienie. Dzieląc się tymi darami z innymi, nie tylko im pomagamy, ale też umacniamy własne powołanie i budujemy głębszą relację z Bogiem.

Jak więc widzimy, zapobiegliwość działa na wielu poziomach – rodzinnym, zawodowym, obywatelskim i duchowym. I właśnie dlatego jest tak konieczna.

Bo zapobiegliwość to nie luksus. To potrzeba. Jest niezbędna w codziennym życiu fizycznym – bo wiąże się z troską o jedzenie, zdrowie, ubranie, dom, komfort – czyli wszystko to, co pozwala dbać o ciało i zapewniać godne warunki życia.

Jest potrzebna dla rozwoju umysłowego – ponieważ pomaga zdobywać i utrzymywać wiedzę, rozwijać się, przygotować do życia – do radzenia sobie z jego wyzwaniami.

Jest konieczna moralnie – bo pomaga nam wywiązywać się z obowiązków wobec siebie, naszych bliskich i tych, którzy naprawdę potrzebują pomocy, a których nie powinniśmy ignorować.

I wreszcie – jest absolutnie nieodzowna w sferze duchowej. To dzięki niej jesteśmy w stanie zdobywać i pielęgnować duchowe wartości i przywileje – nie tylko dla siebie, ale też dla tych, których prowadzimy lub wspieramy na ich drodze wiary.

Szczerze mówiąc, bez zapobiegliwości nie bylibyśmy w stanie wypełnić wielu zadań, jakie stawia przed nami życie – ani tych fizycznych, ani umysłowych, ani moralnych, ani duchowych.

Dlatego właśnie warto ją pielęgnować. Warto ją rozwijać. I warto ją przekazywać – jako wartość, jako postawę, jako świadectwo odpowiedzialności za siebie i za innych.

Dlatego też zapobiegliwość trzeba kultywować, czyli świadome rozwijać i stosować w codziennym życiu.

Osoby niewierzące czy niepoświęcone mogą rozwijać zapobiegliwość po to, by zdobywać uczciwie majątek, pozycję, wiedzę i inne dobra – nawet ponad to, czego realnie potrzebują oni sami, ich bliscy czy znani im ubodzy, którzy zasługują na wsparcie.

Jednak osoby poświęcone, czyli te, które oddały swoje życie Bogu, mają inne zadanie. Dla nich rozwijanie zapobiegliwości nie powinno wykraczać poza to, co jest potrzebne – im samym, ich rodzinie i ludziom naprawdę potrzebującym, których znają. Bo właśnie tego wymaga miłość obowiązkowa. Przekraczanie tych granic może prowadzić do niewierności wobec ślubów złożonych Bogu. I przed tym ostrzega nas sam apostoł Paweł w 1 Tym. 6:6-12: „Korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy…”.

Ale uwaga – brak zapobiegliwości również jest problemem. Jeśli ktoś z poświęconych nie potrafi jeszcze zdobywać i zachowywać tego, co potrzebne dla siebie, swoich bliskich i znanych mu ubogich zasługujących na pomoc – powinien tę cechę rozwijać. Tak mówi nasz główny werset: „jeśli kto o swoich, zwłaszcza o domowników nie ma starania, ten zaparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego” (1 Tym. 5:8; Ef. 4:28). Ale – i to bardzo ważne – nie wolno przekraczać granicy. Kto to robi, naraża się na duchowe szkody, o których apostoł Paweł pisze w bardzo mocnych słowach (1 Tym. 6:9-10).

Jednakże jest jedna sfera, w której zapobiegliwość powinna być rozwijana bez ograniczeń – i to jest sfera duchowa. Apostoł Paweł mówi w Liście do Kolosan: „Myślcie o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi” (Kol. 3:2). Jest to wezwanie, by oderwać nasze uczucia od rzeczy ziemskich – poza tym, co konieczne – i skierować je ku rzeczom niebiańskim.

A czym są te „rzeczy w górze”? To Bóg, Chrystus, Prawda, wyższe uczucia, duchowe przywileje, służba braciom, pomoc ludziom – także tym, którzy są naszymi wrogami. To również obiecana natura, charakter, dziedzictwo, duchowe bogactwa, urzędy, braterska wspólnota i wieczny dom. Właśnie tego powinniśmy pragnąć, o to się starać – i nigdy tego z serca nie wypuszczać.

Jeśli zdarzy się, że nasze uczucia się od tego oderwą – natychmiast je do tych wyższych spraw zawróćmy. Ale najlepiej, jeśli nigdy, w żadnych okolicznościach, z żadnego powodu, nie dopuścimy, by się od nich oderwały. Uczmy się codziennie skupiać nasze serca i umysły na tych wyższych wartościach – aż stanie się to naszym nawykiem, niezależnie od tego, czy życie nam sprzyja, czy stawia wyzwania.

I co więcej – nie tylko mamy o tych rzeczach myśleć i pragnąć ich, ale też przy każdej nadarzającej się okazji aktywnie je zdobywać i zatrzymywać w praktyce życia. W ten sposób rozwijamy najczystsze i najszlachetniejsze uczucia – które stają się wiernymi sługami prawdy, sprawiedliwości i świętości. A to właśnie czyni naszą zapobiegliwość naprawdę szlachetną.

Podsumowując, możemy wyróżnić 2 rodzaje zapobiegliwości – świecka i religijna.

W swoim świeckim aspekcie zapobiegliwość dotyczy przede wszystkim zdobywania i zachowywania dóbr ziemskich, tych materialnych. Mówię tu także o rozwijaniu naszych zdolności — umysłu, rąk i nóg — tak, byśmy mogli zdobywać i przechowywać to, co niezbędne do zaspokojenia naszych potrzeb i potrzeb innych — w kwestiach takich jak jedzenie, ubranie czy dach nad głową.

Zapobiegliwość świecka obejmuje także przygotowanie siebie, swoich podopiecznych i innych osób do podjęcia różnych zawodów, które pozwolą im przejawiać zapobiegliwość — zarówno dla siebie, jak i dla innych.

W praktyce oznacza to, że zapobiegliwość to cecha, która pomaga nam „zarabiać na życie” — nie tylko dla siebie, ale także dla naszych bliskich i tych, którzy są pod naszą opieką. To ona pozwala nam radzić sobie w życiu, podejmując pracę, która pozwoli na utrzymanie siebie i swoich podopiecznych, a także na wsparcie znanych nam, zasługujących na to ubogich.

A teraz spójrzmy na zapobiegliwość w jej religijnym aspekcie — szczególnie w znaczeniu chrześcijańskim. Tu zapobiegliwość skłania nas przede wszystkim do dążenia do poznania Boga i Jego planu. Pobudza nas do uważnego i starannego badania Prawdy, do zdobywania jej — ale również do jej pielęgnowania poprzez częste przypominanie sobie i powtarzanie.

Ponadto, w wymiarze religijnym, zapobiegliwość zachęca nas do zdobywania i zachowywania błogosławieństw usprawiedliwienia — czyli przebaczenia grzechów i sprawiedliwości Chrystusa, a także społeczności, czyli bliskiej relacji z Bogiem. To dzięki nim mamy prawdziwe życie.

Idąc dalej, zapobiegliwość pobudza nas do dążenia do błogosławieństw uświęcenia,  do stanu, w którym nasza wola jest umarła na samą siebie i świat, a żywa dla Boga. To przywilej składania swojego życia na ofiarę aż do śmierci w służbie Bożej. To także rozwijanie uczuć skierowanych ku wyższym wartościom i rozwijanie wszystkich łask.

Wypaczenia zapobiegliwości zdarzają się nie tylko w sprawach materialnych (o czym było już wcześniej), ale też w religijnych. Pozwólcie, że omówię sześć przykładów takiej duchowej przesady.

Po pierwsze duchowa zawiść, ktoś może stać się zazdrosny o duchowe przywileje i urzędy, które posiadają inni. Niestety, czasem widać to w zgromadzeniach lokalnych czy w Kościele ogólnym. Zamiast cieszyć się z błogosławieństw, które brat czy siostra otrzymali od Boga, pojawia się duch rywalizacji i zazdrości – a to szkodzi zarówno osobie zazdroszczącej, jak i całej społeczności. Efektem tego bywa niepokój, podziały, urażona duma i napięcia między braćmi. I tak, zamiast budować, ranimy Ciało Chrystusowe.

Po drugie duchowa zachłanność, ktoś może być tak chciwy duchowego pokarmu albo służby, że popada w przesadę. Z jednej strony, może niemal całkowicie poświęcić się tylko studiowaniu – kosztem innych obowiązków i równowagi w życiu. Z drugiej strony, może próbować zawładnąć każdą możliwą formą służby, wypierając innych, zamiast dzielić się okazjami do służenia. Jest to duchowy egoizm, ukryty pod płaszczykiem gorliwości.

Po trzecie pragnienie władzy, religijna żądza władzy, chwytanie po władzę – pragnienie dominacji i kontroli. Objawia się to często wśród starszych – zarówno lokalnych, jak i ogólnych – którzy bardziej chcą rządzić niż służyć. Zamiast być sługami, próbują być panami. Taka postawa niszczy ducha Chrystusowego w zborach i przynosi podziały.

Po czwarte duchowe wykorzystywanie, dochodzi do duchowego nadużycia wpływu – gdzie silniejsze umysły wykorzystują słabsze, czy to przez fałszywe nauki, czy przez niewłaściwe praktyki. To sytuacja, gdy silniejsze umysły zniewalają słabsze, i to nie przez siłę, lecz przez fałszywe nauki lub niewłaściwe praktyki. Najbardziej rażące przykłady takiego działania widzimy w historii papiestwa – zarówno tego wielkiego, jak i jego mniejszych odpowiedników.

Po piąte duchowe skąpstwo, które objawia się tym, że ktoś dzieli się prawdą – duchowym pokarmem – w sposób ograniczony, mały, wręcz głodowy. A przecież Bóg udziela nam Swoich darów hojnie – nie po to, byśmy je zatrzymywali dla siebie, ale byśmy dzielili się nimi obficie.

I wreszcie, po szóste, pojawia się duchowe sknerstwo – ktoś otrzymał prawdę, ma możliwość służenia innym, ale wszystko to zatrzymuje dla siebie. Nie dzieli się, nie pomaga, nie służy – i pozwala, by to, co żywe i święte, leżało bezczynnie.

Niech te ostrzeżenia będą dla nas lustrem. Bo nie wystarczy mieć zapobiegliwość – trzeba nią właściwie zarządzać. Niech będzie służebnicą miłości, a nie narzędziem pychy czy egoizmu. I niech prowadzi nas ku większemu oddaniu Bogu i Jego ludowi – nie ku samozadowoleniu.

I na koniec, zapobiegliwość pobudza nas do zdobywania i zachowywania zwycięstwa. Zwycięstwa w walce z diabłem, ze światem i z własnym ciałem — nad grzesznością, błędami, egoizmem i światowością, w każdym ich przejawie. Dzięki temu zwycięstwu osiągamy ostateczne zwycięstwo nad śmiercią i grobem w zmartwychwstaniu.