Bóg liczy włosy na naszych głowach i nigdy nie jest obojętny na potrzeby swego pokornego dziecka. O, jak błoga jest świadomość takiej miłującej, stałej troski!

„Ucz dziecko drogi, którą powinno iść, a gdy się zestarzeje nie odwróci się od niej.”
– Przypowieści Salomonowe 22:6 (KJV)

Wydaje się, że stosunkowo niewielu rodziców zdaje sobie sprawę z powierzonych im przywilejów i odpowiedzialności wobec ich własnych dzieci. Chrześcijańska matka, która ma rosnące potomstwo, z pewnością ma szerokie możliwości, aby wykorzystać wszystkie zdolności, jeśli tylko chce ich użyć, w udzielaniu swym dzieciom wskazówek na temat sprawiedliwości i czci dla Pana. Często popełnianym błędem jest przypuszczenie, że dzieci nie są w stanie pojmować zasad religijnych i dlatego nie powinno się im podawać nawet „mleka Słowa Bożego” ani podstawowych prawd związanych z Boskimi naukami.

My, wprost przeciwnie, uważamy, że chociaż dzieci rodzą się z pewną dozą deprawacji i szczególnych skłonności do grzechu, niemniej jednak ich małe umysły są w dużym stopniu czystymi kartami, na których albo zasady dobra, albo zła z pewnością mogą być głęboko wyryte. Jeśli ich umysły nie są kierowane ku sprawiedliwości, miłosierdziu, miłości i cierpliwości i jeśli nie uczy się ich, że gdy zastosują się do tych wskazówek, to spłyną na nich wspaniałe Boskie błogosławieństwa, to możemy być pewni, że one nauczą się przeciwieństw tego, co dobre i wzniosłe – gdy wejdą w kontakt z różnymi deprawującymi wpływami świata, współdziałającymi z ciałem i szatanem.

Ci rodzice, którzy uważają każde ze swych dzieci za maleńkie miejsce w ogrodzie i którzy wiernie sieją w nim nasiona sprawiedliwości, miłości, cierpliwości, łagodności, delikatności i inne owoce ducha, z pewnością otrzymają bogatą nagrodę w postaci łask charakteru, będących wynikiem Pańskiego błogosławieństwa, szczególnie wtedy, gdy ich dzieci były poświęcone Panu od niemowlęctwa lub jeszcze lepiej, przed narodzeniem.

Przeciwnie, ci, którzy nie poświęcają czasu na wszczepianie nasion, które wytworzyłyby te łaski, te umysłowe i moralne kwiaty, odkryją, że tak, jak w przypadku ziemskiego ogrodu, który nie będzie stał pusty, dopóki nie nadejdzie bardziej odpowiednia pora, aż przyjdą dojrzałe lata; lecz zamiast tych łask rozwiną się trujące chwasty złego usposobienia, zakwitną, ponownie wydadzą nasiona i zrodzą gorzkie owoce, przyniosą kłopoty nie tylko tej osobie, lecz także jej rodzicom i ogółowi społeczeństwa. Dlatego niech wszyscy rodzice, na ile to możliwe, dbają o to, by dzieci, które wydają na świat, były „dobre”, „przyzwoite”, życzliwie usposobione, przez pomocny wpływ na nich jeszcze przed ich narodzeniem; i niech dopilnują także tego, że po przyjęciu na siebie rodzicielskiej odpowiedzialności, mają do wykonania dobrą pracę w tych małych umysłach, które są pod ich opieką – aby chwasty błędu i zła były szybko usuwane, a nasiona Prawdy i dobra obficie rozsiewane i odżywiane.

***

– Wiersze Brzasku nr 304 –

WCZESNE ĆWICZENIE

Wziąłem do ręki plastyczną glinę
I dnia pewnego kształt jej nadałem.
Gdy ją me palce długo miesiły,
Zmiękła, że mogłem zrobić, co chciałem.
Gdym do niej wrócił po dniach wielu,
Glina już wtedy dobrze okrzepła
I pierwszych kształtów, które jej dałem,
Nie mogłem zmienić ani odebrać.

Wziąłem do ręki glinę żywą,
Formując czule dnia każdego
I rodzicielską sztuką prawdziwą,
Kształtując serce chłopca młodego.
A kiedy dorósł po latach wielu,
Kiedy mężczyzną się stał dojrzałym,
Te pierwsze kształty, w nim utrwalone,
Żadnym się zmianom nie poddawały!

____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, maj-czerwiec 2005

Ojciec to także ktoś, kto przynajmniej do pewnego stopnia i do pewnego momentu, sprawuje pieczę i władzę nad swym dzieckiem, obdarza je swą miłością jak również przekazuje mu, jako dziedzicowi, swój majątek. Taka sytuacja ma miejsce w relacjach pomiędzy ojcem a dzieckiem w normalnie funkcjonującej rodzinie. Analogicznie wygląda to w duchowych zależnościach pomiędzy nami a naszym niebiańskim Ojcem. On dał nam początek nowego życia, On sprawuje nad nami pieczę, troszczy się o nas, dba o nasz rozwój i nasze dobro a także obdarzy nas w przyszłości tym, co obiecał – życiem wiecznym oraz innymi aspektami związanymi z tym, iż jesteśmy Jego dziedzicami. Wszystko co powyżej opisałem wpisuje się w relacje ojciec-syn i jest oczywistością dla każdego wierzącego.

Skoro więc dla Kościoła słowo Ojciec wiąże się z otrzymaniem od Boga życia, troską, opieką, autorytetem sprawowanym nad nami z Jego strony a także otrzymaniem dziedzictwa, to czy nie powinniśmy sądzić, że w przypadku Bożego Syna sprawa będzie wyglądała podobnie (zachowując przy tym wszelkie proporcje)? Na co bowiem miałyby wskazywać słowa o ojcostwie Boga względem Jezusa jeśli właśnie nie na te rzeczy, o których wspomniałem wcześniej? Zwłaszcza, że relacje pomiędzy Bogiem a Jezusem również zostały w Biblii opisane w podobnych kategoriach jak relacje Ojciec – my. Bóg jest naszym Ojcem (Rzym. 8:4-16) oraz jest także Ojcem Jezusa (Ef. 1:3). Jest naszym życiodawcą (Jak. 1:18) a także życiodawcą Syna (Jan 5:26: 6:57). Dał nam swego Ducha (Rzym. 8:15) podobnie jak Synowi (Mat. 3:16). Kościół jest „nasieniem” Abrahama (Gal. 3:29), również jest nim Pan Jezus (Gal. 3:16) . Wreszcie członkowie Kościoła nazwani są „dziedzicami” Bożymi oraz „współdziedzicami” Chrystusa (Gal. 3:29; Rzym. 8:17) podobnie jak Boży Syn jest nazwany „dziedzicem” Ojca (Hebr. 1:2). Widać więc wyraźnie, że przynajmniej w wymienionych wyżej aspektach ojcostwo Boga w stosunku do Pana Jezusa oraz Kościoła ma pewne wspólne punkty. W tym miejscu interesuje nas najbardziej ten, który wiąże się z zapoczątkowaniem istnienia. Na dowód tego, że rzeczywiście ma to miejsce w przypadku Boga i Jego Syna warto przytoczyć dwa fragmenty z ewangelii Jana. Pierwszy brzmi następująco:

Jan. 6:57
57. Jak mię posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie. (BW)

W grece zostało użyte sformułowanie dia ton patera, a więc przyimek dia z accusativem. Według słownika Popowskiego dia w takim połączeniu oznacza „przez, dzięki” i jest użyte „dla oznaczenia czynnika sprawczego”. W tym przypadku czynnikiem sprawczym jest oczywiście Ojciec, co wynika z kontekstu.

Warto zwrócić uwagę na porównanie, którego użył nasz Pan. Ten kto “spożywa” Jezusa będzie przez Niego żył, tak samo, jak On żyje przez swego Ojca. Nie można chyba wyraźniej podkreślić faktu, iż Jezus otrzymał swe życie od Ojca, tak samo jak Kościół otrzymuje swe życie dzięki Jezusowi.

(…)

__________
Fragment książki Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Jeden Bóg i jeden Pan”. Książkę można zamówić pod adresem: Wydawnictwo „STRAŻ”, Skr. poczt. 13, 78-210 Białogard 2 lub elektronicznie: redakcja@wydawnictwostraz.org. Zamówienia przyjmujemy również telefonicznie pod numerem 602 369 553. Arkadiusz Wiśniewski prowadzi także stronę internetową o  nazwie Thaleia.