Obietnica związana przysięgą – Ewangelia [„Wiersze Brzasku”, nr 6]

1 Moj. 22:16-18; Gal. 3:8,16,29

Z Pisma to wiemy i z jego tonu,
– 2 Tym. 3:16; Jana 17:17
Że mądrość ludzi i prawa Zakonu
– 1 Kor. 1:19; Izaj. 5:21; Rzym. 3:20
Nie mają mocy człowieka zbawić,
– Dz.Ap. 13:39; Rzym. 10:4; Żyd. 7:19
Wyrwać z przekleństwa, z grobu wybawić.
– Gal. 3:21; 2:16,21

Że ludzi zbawia wiara w moc krzyża,
– Rzym. 10:9; Dz.Ap. 16:31; Żyd. 11:6
Gdy doń z miłością człowiek się zbliża.
– Rzym. 10:13-15; 1 Kor. 1:21; Jana 3:16-18; 1 Tym. 2:3-6
Zbawienna wiara pochodzi z Słowa,
– Rzym. 10:17; Filip. 2:16
Które przez Zbawcę dał nam Jehowa.
– 2 Kor. 5:19; 1 Tym. 2:3-6

Wszyscy, co pragną zbawienia w wierze,
– Jana 20:31; Żyd. 5:9
Dzięki Chrystusa je znajdą ofierze.
– Mar. 10:30; Rzym. 5:10
Zbawienie bowiem darmo jest dane
– Tyt. 2:11
Tym, którzy będą podążać za Panem.
– Rzym. 2:16; Jana 3:18

Ci, co wesołą przyjmą nowinę,
– Jana 3:16; Mar. 10:30; Rzym. 6:23
Żyć będą. Zginą, gdy wzgardzą Synem.
– Dz.Ap. 3:23; Żyd. 10:26; Rzym. 6:23
Bo jedna droga do życia jest dana:
– Dz.Ap. 4:12; Jana 10:1,7,9; 14:6
To Chrystus Zbawiciel i Słowo Pana.
– Tyt. 2:13,14; Gal. 3:13; 1 Piotra 1:18,19

Niebiosa są Twoje, wielki Panie,
– Psalm 115:16; Izaj. 45:18
Ziemia dla ludzi wiecznym mieszkaniem.
– Psalm 37:29; Mat. 6:10
Źli dzierżą berło tej ziemskiej dziedziny,
– Dan. 2; 2 Tym. 3:13; Izaj. 60:2
Od złota przechodząc do nędznej gliny.
– Dan. 2:31-34

Lecz świat wnet będzie błogosławiony
-1 Moj. 12:3; 22:18; Psalm 72:17; Obj. 15:4
I światłem tej prawdy oświecony.
– Jana 1:4,7,9; 8:12
Bóg wybrał ze świata lud swego imienia
– Dz.Ap. 15:14; Psalm 45:10,11
Wierny i zdolny do władzy pełnienia.
– 2 Tym.2:12; Obj. 3:21; 5:9,10; 14:1-5

Śpiący w Chrystusie pierwsi powstaną.
– 1 Kor. 15:23,52; 1 Tes. 4:16
Pan szybko przemieni tych, co zostaną.
– 1 Tes. 4:17; Mar. 13:27; Jana 14:3
Bo przyjdzie na ziemię jeszcze raz drugi,
– Zach. 14:4,5; 1 Tes. 3:13; Judy 14
By rządzić ludzkością ze swymi sługi.
– Mat. 25:31,32; Łuk. 1:32,33; Izaj. 2:2,3; 9:6,7

I doskonałe Abrahama nasienie
– 1 Kor. 12:27; Kol. 1:18; 1 Moj. 22:18
Pokojem będzie napełniać ziemię.
– Gal. 3:8,16,29; Łuk. 2:10,14
Znajdą się wierni u boku Pana
-1 Tes. 4: 17
Jako małżonka umiłowana.
– Jana 3:29; Psalm 45:13,14; Rzym. 8:17; Obj. 21:9

Wszystkim złym władcom Pan kres położy.
– Psalm 10; Obj. 2:26,27; Jer. 25:29,33
Zniknie mniemanie, że to władcy Boży.
– 1 Kor. 15:24; Filip. 2:10
Jak plewy zniknie ich pycha i chwała,
– Dan. 2:35,44
Rząd będzie Chrystusa – Głowy i Ciała.
– Dan. 7:27; Psalm 22:27,28; Łuk. 22:29,30; 19:17,19

Gdy On przemówi, by ziemia wydała
– Izaj. 26:19,21; Oz. 13:14; Obj. 20:4
Wszystkich, co w grobach tak długo trzymała,
– Jana 5:28; 1 Kor. 15:22
Żyj – powie jednym, drugich naprawi,
– 1 Kor. 15:25,28; Psalm 110:1; Efez. 1:10
Nic na tej ziemi złego nie zostawi.
– Obj. 22:3; 21:4,5

Te czasy odnowy, gruntownej przemiany
– Dz.Ap. 3:19, 21; Mat. 24:33
Już wkrótce nadejdą wraz z naszym Panem.
– Mat. 28:18; Jana 11:25; Kol. 3:3,4; Obj. 22:17
On wyrok zdejmie, pobłogosławi,
– Psalm 104:30; Izaj. 25:6-9; Obj. 22:17
Ziemię w raj zmieni i ludzkość zbawi.
– Izaj. 35; 51:11; 55:10-13; Ezech. 36:35

Przeminą wtedy smutek i łkanie,
– Psalm 30:5; 1 Kor. 15:26; Obj. 21:4
Świat się pokoju zajmie smakowaniem.
– Zach. 9:10; Izaj. 2:4
Ludzkość zrozumie za rządów Pana,
– Psalm 22:28; Izaj.11:9; 45:23; Dz.Ap. 15:16,17
Że On jest Królem, a ona poddana.
– Psalm 22:27

Wszystkie narody oddadzą cześć Panu,
– Psalm 67:4-7; 86:9; Obj. 15:4
Hymny i pieśni będą śpiewane,
– Obj. 5:13; Psalm 102:15; Izaj. 29:18-24
Łaska znów błyśnie dla Izraela,
– Rzym. 11:26; Jer. 32:40
Kiedy w zabitym ujrzy Zbawiciela.
– Zach. 12:10; Dz.Ap. 2:23,36

Gorzko żałować będą swojej winy,
– Ezech. 36:31; 16:61,63
Za Króla Go przyjmą ojcowie i syny.
– Izaj. 25:9; Mat. 23:39; Łuk. 3:15
On im przywróci, co do nich należy,
– Ezech. 36:24; 37:21; Jer. 32:37
Z grzechów oczyści wierzących szczerze.
– Jer. 31:33,34; Ezech. 36:33; Rzym. 11:27

Jeruzalem, Pana mając za wodza,
– Dz.Ap. 15:15,16; Zach. 6:12,13; Izaj. 40:1-11; 33:20-24
Radość da ziemi zmęczonej srodze.
– Izaj. 52:9,10; 65:18,19; Psalm 48:2
Z niego żywota woda popłynie
– Zach. 14:8; Joela 3:18; Obj. 22:1
I z drzew dających życie zasłynie.
– Ezech. 47:1,12; Obj. 22:1,2

Gdy już przekleństwa nie będzie wcale,
– Obj. 22:3
Dolne się miasto połączy z tym w chwale.
– Obj. 21:10-27; Dan. 2:35,44
Każdy cześć odda Bogu od siebie,
– 4 Moj. 14:21; Obj. 5:12
Wola zaś Jego będzie na ziemi jako jest w niebie.
– Mat. 6:10

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

DUCHEM tego wieku jest niepokój. Prawie każdy poszukuje jakiejś zmiany w życiu czy jest ona konieczna czy nie. Stąd celowość naszego wykładu.

Wykład wygłoszony przez brata Marian Lewickiego na spotkaniu w Bydgoszczy, 21 września 2024 r.:

Dzisiaj kilka razy padło słowo zadowolenie. Zacytowany werset mówi o zadowoleniu, które jest trzeciorzędną łaską. Czym jest zadowolenie? To stan i okoliczności sprzyjające, w których się znajdujemy

Niepomyślne warunki sprawiają, że rozwijamy rezygnację, czyli nasze działanie powinno mieć w pewnych okolicznościach swój koniec w rezygnacji i czekaniu na Pana.

Chciałbym zacytować pewne wersety Pisma Świętego, aby pokazać, że nasze zadowolenie jest bardzo istotną rzeczą.

Z licznych wersetów Pisma Świętego wybrałem kilka:

Lepsze jest trochę ze sprawiedliwością niż wiele dochodów z niesprawiedliwością (Przyp. 16:8).

Żyw mnie tylko pokarmem według potrzeby mojej (Przyp. 30:8).

Lepsza jest pełna garść z pokojem, niżeli obie garści pełne z pracą i z udręczeniem ducha. (Kaz. 4:6).

Jednak jako każdemu udzielił Bóg, jako każdego powołał Pan, tak niech postępuje … Każdy w tym powołaniu, w którym powołany jest, niech zostaje. Jesteś powołany niewolnikiem, nie dbajże na to; ale jeśli też możesz być wolnym, raczej wolności używaj. Każdy tedy, jakim jest powołany, bracia! Takim niechaj zostaje przed Bogiem (1 Kor. 7:17, 20, 21,24).

Nie żebym to mówił dla niedostatku; bomci się ja nauczył, na tym przestawać, co mam. Umiem i uniżać się, umiem i obfitować; wszędy i we wszystkich rzeczach jestem wyćwiczony, i nasyconym być, i łaknąć, i obfitować, i niedostatek cierpieć (Filip. 4:11,12).

A jest ci wielki zysk pobożność z przestawaniem na swym; Albowiem niceśmy nie przynieśli na ten świat, z pewnością wynieść nic nie możemy; Ale mając żywność i odzienie, na tym przestawać mamy (1 Tym. 6:6-8).

Możemy przytoczyć pewne przykłady okazywania zadowolenia: Ezaw nieprzyjmujący daru od Jakuba (1 Moj. 33:9)

Mamy wiele przykładów okazywania zadowolenia, ale nie będziemy ich tu przytaczać.

ROZWAŻENIE PRZECIWIEŃSTWA ZADOWOLENIA

Zastanowienie się nad przeciwieństwem zadowolenia, być może, umożliwi nam nieco lepsze zrozumienie tego przedmiotu, bo wiemy, że nasze umysły często wyciągają wnioski na podstawie kontrastu.

Bezpośrednim przeciwieństwem zadowolenia jest szemranie, narzekanie i uskarżanie się w pomyślnych doświadczeniach.( Bardzo dziwna sprawa – komentarz)

Lecz w niepomyślnych ( przykrych być może są to straty, ograniczenia itp.) i w doświadczeniach może wystąpić buntowniczość, skrajne niezadowolenie.

Te przeciwności są wszędzie i zawsze ciężkie do zniesienia, zwłaszcza gdy przeważa poczucie nieszczęśliwości, związane np. z zarobkami i warunkami bytowymi, ustrojem politycznym, chorobami, odsetkami bankowymi itp.

Innym przeciwieństwem zadowolenia może być opieszałość, lenistwo, letarg szczególnie duchowy lub bierność w poświęceniu

– innymi słowy, zbyt dużo zadowolenia kosztem wyższych pierwszorzędnych łask, takich jak samokontrola i cierpliwość.

SKŁADNIKI ZADOWOLENIA

Składnikami zadowolenia są:

w niepomyślnych doświadczeniach – rezygnacja,

w pomyślnych doświadczeniach – zadośćuczynienie.

Widzimy więc, że składa się ono z dwóch części. Kiedy występują doświadczenia ze złem zadowolenie poddaje się rezygnacji, W pełnieniu woli Pańskiej wyrażonej w Jego Słowie, Duchu i opatrznościach, kiedy zaś doświadczenia Są pomyślne, łatwe i przyjemne, wtedy nazywamy zadowolenie satysfakcją – satysfakcją w takim znaczeniu, w jakim ludzie zazwyczaj używają tego słowa.

Okoliczności, w jakich rozwija się zadowolenie, są z jednej strony surowe, nieprzyjemne, niepomyślne, w dużym stopniu poddawane próbie i bardzo trudne, z drugiej strony mogą być łatwe, przyjemne, radosne i korzystne.

DZIEDZINY ZADOWOLENIA

Sferą zadowolenia, przede wszystkim, jest rodzina. Mężowie powinni być zadowoleni ze swoich żon, a żony powinny być zadowolone ze swoich mężów.

Bardzo często mężowie i żony wcześniej tj. w okresie narzeczeństwa stawiają się nawzajem na piedestale myśląc, że każde jest uosobieniem wszelkiej dobrej zalety, nie zdając sobie sprawy z jakichkolwiek błędów, upadków i różnic.

Ale będąc razem w codziennym współdziałaniu, w związku małżeńskim, często dostrzegają u siebie nawzajem cechy, jakie im ciężko jest znosić.

Rodzice również często myślą, że ich dzieci są wzorowe, lecz w jakimś szczególnym doświadczeniu dni powszednich często dostrzegają, że wiele ich wad występuje w ich dzieciach, takie jak upór, krnąbrność i nieposłuszeństwo, cechy jakie w dużym stopniu sami odziedziczyli po swoich rodzicach, i nadal je mają, co jednak dla rodziców jest niewątpliwie trudnym doświadczeniem.

Dzieci natomiast spodziewają się ze strony rodziców stronniczości, często liczą na to czego rodzice, nie mogą im dać, gdyż muszą roztoczyć nad nimi opiekę z większą lub mniejszą surowością i to dla ich własnego dobra.

SFERA ZADOWOLENIA W ZBORZE

Bracia w zborze często zdają sobie sprawę, że nie sązupełnie zadowoleni z siebie nawzajem.

Nieraz u nich przejawiają się cechy, z których nie jesteśmy zadowoleni, i kiedy takie osoby zamierzają zakłócić pokój, to z pewnością byłoby w zgodzie z porządkiem upomnienie ich w duchu miłości w celu poprawy. (….)

Czasami bracia spodziewając się stronniczości ze strony zboru, jako takiego, myślą, że będzie to przeciw ich interesom, jeśli zbór nie przychyli się ku ich poglądom.

A my tymczasem powinniśmy być zadowoleni z Jezusa jako naszego Nauczyciela i z Jego nauczycieli w zborze, szczególnie wtedy, gdy oni już zademonstrowali swoją wartość i zaakceptowali naukę zawartą w Dz.Ap. 17:11.

SFERA ŚWIECKA

Istnieje także wielka potrzeba użycia tych zalet w postępowaniu ze światem. Czasem nasi współpracownicy w pracy, w jakiej moglibyśmy być zatrudnieni, kładą na nas ciężary, których nie powinni kłaść i często spodziewają się, że my będziemy je dźwigać. Niekiedy też oczekują, że zrobimy to, co oni powinni zrobić, i oczywiście, ciężko jest nam w takiej sytuacji być zadowolonym. Również tam gdzie pracujemy nasza praca często jest cięższa z powodu tych osób, które usiłują zrzucić na nas ciężary, jakie sami powinni dźwigać. Gdyby im się udało pozbyć tych ciężarów, to oni byliby zadowoleni, my już niekoniecznie.

Pracodawcy też są zmuszeni, w swoich wzajemnych stosunkach handlowych, rozwijać łaskę zadowolenia. ( czasem robią to na pokaz ) Niekiedy ich interesy kolidują ze sobą.

Nasi bliscy sąsiedzi czasem są nieznośni. Mogą przeszkadzać i być złośliwymi, a jednak musimy być zadowoleni bez względu na zło jakiego doznalibyśmy z ich strony, ponieważ powinniśmy pamiętać, że nasi sąsiedzi, jak my sami, są tylko ludźmi i to niedoskonałymi.

Musimy być tak tolerancyjni wobec nich, jak byśmy chcieli, aby oni nas znosili. Innymi słowy, powinniśmy starać się przynajmniej rozwijać Złotą Regułę wobec sąsiadów mieszkających blisko nas.

Często politycy sprawiają kłopoty wyborcom. Składają różne obietnice podczas kampanii politycznej, lecz kiedy kampania się kończy w większości wypadków je łamią. Zamiast dotrzymywać obietnic, mydlą oczy wyborcom w każdy możliwy sposób, co wskazuje na ich nieszczerość podczas kampanii wyborczej. Niech to nas nie dziwi, politycy nie są wzorami cnoty, chociaż chcieliby, żebyśmy tak ich widzieli. Są grzeszni i zdeprawowani, jak cała ludzkość.

Wielu stara się dotrzymywać słowa, lecz z powodu politycznych sojuszy niemożliwością jest uczciwe postępowanie, gdyż ich praca, w połączeniu z wzajemnym uzależnieniem, często jest prowadzona przeciw wyborcom. Widząc to, czy rozwijamy zadowolenie?

ZADOWOLENIE JEST POTRZEBNE

Zadowolenie, jako przymiot charakteru jest potrzebne. Jest nam potrzebne w postępowaniu wobec samych siebie. Czasem jesteśmy z siebie zbyt niezadowoleni, bardziej niż Pan chciałby, abyśmy siebie oceniali. Taki stan przynosi nam smutek i cierpienie większe, niż na to zasługuje sama przyczyna naszego postępowania.

Zadowolenie jest również potrzebne w naszych wzajemnych związkach z drugimi. Musimy brać pod uwagę to, że drudzy też cierpią pod przekleństwem i tym samym nie są w stanie postępować wobec nas sprawiedliwie, czego pragnęlibyśmy z ich strony.

Gdy oni okazują złe cechy charakteru, które nas i ich ranią, to zamiast niezadowolenia z ich postępowania, okazanego im przez brak miłosierdzia, powinniśmy ich pozostawić Boskiemu sądowi

Widzimy więc, że zadowolenie jest łaską potrzebną ludowi Bożemu.

WROGOWIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie ma swoich wrogów. Niektórzy wrogowie są osobowymi wrogami jak na przykład świat, ciało i szatan. Świat chce narzucić nam swój styl postępowania, presja jest ogromna z każdej strony i czasem bardzo subtelna. Ciało proponuje, czasem żąda wygód i obfitości materialnej ( Ap. Paweł mówi o podporządkowywaniu ciała )

Szatan również może być zadowolony, wtedy gdy my jesteśmy niezadowolonymi. On działa zawsze przeciwko nam zostawia nas w spokoju gdy uda mu się nas zwieść, a jest walczy przeciwko nam gdy jesteśmy zaangażowani w sprawy Pańskie.

Jego nieosobowymi wrogami są niełaski, jakie często przejawiamy i jakie działają przeciwnie do łaski zadowolenia Na przykład: zbyt częste myślenie o wadach innych osób i naszych własnych. W ten sposób pozwalamy sobie na bierność i ponoszenie szkody zarówno przez własne wady, jak i drugich.

Unikniemy tego, jeśli będziemy myśleć o tych wadach, nie tylko życzliwie i miłosiernie.

NADUŻYWANIE ZADOWOLENIA

Łaska zadowolenia często jest nadużywana. Czasem zadowolenie jest przesadzone. Rodzice często przesadzają w okazywaniu tej zalety wobec swoich dzieci przez zaniedbanie okazania im niezbędnej surowości, co kończy się złem dla dzieci.

Niekiedy nauczyciele są winni stosując podobną taktykę, zaniedbując wychowania dzieci we właściwej dyscyplinie i pozwalając im na lekceważenie prawa i obowiązku w szkole, ze szkodą dla wszystkich, których to dotyczy. Zwłaszcza bracia nie powinni nadużywać tej łaski nawzajem wobec siebie.

Nie powinni być zbyt wyrozumiali jeden wobec drugiego, lecz powinni pomagać sobie wzajemnie, aby okazać jak najlepsze zalety, jakie są w stanie zamanifestować. Czyniąc tak, będą napominać i błogosławić jeden drugiego i wzajemnie obfitować. Zadowolenie często jest niedoceniane.

Rodzice często wobec swoich dzieci nie okazują zadowolenia na jakie dzieci zasługują, ponieważ nie pamiętają, że ich dzieci odziedziczyły ich wady.

Ludzie często oczekują od siebie nawzajem tego, co jest o wiele lepsze niż na to zasługują lub jest czymś więcej niż sami chcieliby dać drugim.

Pamiętajmy, że wobec drugich przynajmniej mamy praktykować Złotą Regułę, nie spodziewając się tego, co dają nam niechętnie. Tak daleko jak to jest w poświęceniu możliwe, mamy okazywać innym obfitowanie w łasce, wiedzy i służbie.

Jeśli tak postępujemy wobec osób drugich i siebie, jesteśmy pewni, że dla wszystkich, których dotyczy próba, wyniknie dobro, lecz jeśli tak nie postępujemy, bądźmy pewni, że szkoda w łasce, wiedzy i służbie spotka osoby dotknięte doświadczeniem.

PIELĘGNOWANIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie jest łaską wymagającą pielęgnowania. Ta łaska jest wtedy właściwie rozwijana, gdy jest poddana zwierzchności wyższych pierwszorzędnych łask w jej rozwijaniu, bo gdy wyższe pierwszorzędne łaski nie rozwiną tej zalety, to wkrótce stanie się niewłaściwą, wypaczoną i grzeszną. (….)

Zauważamy, że wyższe pierwszorzędne łaski chronią tę zaletę przed jej wypaczeniem, naszym własnym i drugich, dlatego koniecznością jest wzmacnianie i jej kontroli. Tak wobec braterstwa, w naszych rodzinach, oraz w naszym związkach ze wszystkimi bliźnimi w naszym życiu.

Nie tylko mamy rozwijać, chronić i wzmacniać tę łaskę, lecz podobnie mamy równoważyć ją z pozostałymi łaskami, tak aby nie stała się buntownicza i nie wyrządziła szkody w rozwoju naszego charakteru. Ta zaleta musi być doświadczana. A jest doświadczana najczęściej przez nasze i drugich wady.

Tak więc, bracia i siostry, mężowie i żony, rodzice i dzieci i wszyscy nawzajem poddają się próbie zadowolenia w relacjach między sobą. Największą próbą jednak będzie próba zadowolenia i zaakceptowania co wszystkiego co dobry Pan Bóg na daje i na co dozwala w naszym życiu.

Wytrwania w niej i zwycięstwa życzę Braterstwu i sam tego pragnę.

„Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą.” (Psalm 46:1)

Na prośbę jednego z Czytelników przypominamy dziś artykuł na temat ciekawego proroctwa z Księgi Izajasza 26:20. Tekst wyszedł spod pióra brata Charlesa Taze Russella w roku 1895.

Gdy patrzymy z perspektywy lat wyjaśnienie to nabrało jeszcze większej mocy. Czy istnieje jakakolwiek inna skała i jakakolwiek inna bezpieczna kryjówka poza ochroną Najwyższego i bliską społecznością z Nim poprzez Jezusa? My żadnej innej nie znamy i cieszymy się z tej, którą dostrzegamy w Bożym Słowie.

Napomnienie Proroka aktualne na przełomie XIX i XX wieku jeszcze bardziej „na czasie” wydaje się dziś, w dniach, gdy narasta wielki ucisk, jakiego dotąd nie było i więcej już nie będzie. Zachęcamy do lektury i życzymy Bożego błogosławieństwa na co dzień:

[R-1787 a]

* * *

„Wejdź więc, mój ludu, do swoich pokojów i zamknij swoje drzwi za sobą, skryj się na chwilkę, aż przeminie gniew”

– Izajasza 26:20 –

W SŁOWACH naszego Niebieskiego Ojca przejawia się przychylna czułość, która pomaga nam w ocenieniu Jego wielkiej miłości, jaką ma On do swego ludu i szczególną pieczę nad nim. Przez swojego proroka, patrząc z punktu widzenia końca tego wieku, daje nam przestrogę co do wielkiego dnia ucisku, który jest nieunikniony (Izaj. 26:5-6; Izaj. 26:21) ? ?czas ucisku jaki nie był, odkąd narody poczęły być„ kiedy cały obecny porządek rzeczy, cywilny, społeczny i religijny będzie zmieciony zniszczeniem. To jednak wśród tego wszystkiego jego lud będzie odpoczywał w pokoju z Nim, jak mówi prorok: ?Człowieka polegającego na Tobie zachowujesz w pokoju, w pokoju mówię; bo w Tobie ufa. Miejcie nadzieję w Panu, aż na wieki; boć w Panu jest skała wieczna” ? Izaj. 26:3-4.

I znów Pan przez innego proroka włożył w usta nasze piękne słowa wiary i zaufania ? ?Bóg jest ucieczką i siłą naszą, ratunkiem we wszelkim ucisku najpewniejszym. Przeto się bać nie będziemy, choćby się poruszyła ziemia (obecny społeczny porządek), choćby się przeniosły góry (rządy) w pośród morza (obalenie przez burzliwe morze ogólnoświatowej anarchii); choćby zaszumiały, a wzburzyły się wody jego, i zatrzęsły się?(Ps. 46:2-4) [dopiski w nawiasach – nasze]

Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest naszą ucieczką. Zaiste ?Jak ma litość ojciec nad dziećmi, tak ma litość Pan nad tymi, którzy się go boją? ? Ps. 103:13.

Chociaż oceniamy i jesteśmy wdzięczni za szczególną miłość i opiekę udzieloną nam jako ludowi jego, pociechę, zachęcenie i zapewnienie, które mamy od naszego Ojca Niebieskiego wśród wielkiego ucisku całego świata, to jednak okazalibyśmy wielki brak Jego ducha, gdybyśmy patrzyli na sprawę według swego zadowolenia, zapominając o Jego wielkiej miłości dla całego świata, które ukryte za chmurami Tego słusznego oburzenia za ich grzechy, w mądrości uderza ciężkim ciosem, który rozproszy ich bóstwa i poniży ich pychę w proch, aby bolesne rany jego gniewu mogły przygotować ich na wieczne uleczenie. Skoro Bóg tak umiłował świat, że dał swego jedynego Syna ?aby każdy kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny„ (Jana 3:16), to miłuje ich nadal, i to właśnie jego miłość dzierży laskę ku ich naprawieniu. Bóg chciałby także by Jego lud miał wzgląd na Jego wyroki także i wtedy, gdy raduje się z przyświecającego słońca Jego łaski, albowiem przez wiarę i posłuszeństwo doszli do nastawienia, w którym mogą ją otrzymać, chciałby, aby podzielali jego ducha odnośnie świata; w czasie kiedy ciężkie ciosy jego słusznego gniewu będą spadać na nich, abyśmy wykazali im przyczynę ich nieszczęść, oraz wskazali na jedyne lekarstwo ? ?Jeżeli się nawrócicie (do Boga) i odpoczniecie (w nim samym) będziecie zbawieni, w ciszy i zaufaniu będzie wasza moc„. ?Uspokójcie się„, mówi Pan, ?a wiedzcie, żem Ja Bóg; będę wywyższony między narodami, będę wywyższony na ziemi” ? Iz. 30:15 BW; Ps. 46:11.

Lecz, którzy to są ci, których Pan z przyjemnością tak czule nazywa ?Ludu mój„? Czy do tej klasy zaliczony jest każdy, który wzywa imienia Pańskiego? Nie, dlatego, że to by włączało wielką liczbę fałszywych nauczycieli. Psalmista mówi nam, że to obejmuje tych wszystkich, którzy uczynili przymierze z Bogiem przez ofiarowanie się (Ps. 50:5) ? wszystkich poświęconych i wiernych dzieci Boga, jakkolwiek młodymi lub słabymi oni mogą być, których serca są przygotowane by pewnie i stanowczo pozostać wiernymi i posłusznymi dziećmi z Jego łaski.

Jest wielkim przywilejem by być zaliczonym w pośród ludu Bożego; ale znaczy to o wiele więcej aniżeli niektórzy rozumieją ? wiele więcej tak z ich strony, jak i ze strony Boga. Z ich strony oznacza nie tylko imię, ku któremu by oni żyli, w jakiejś wielkiej organizacji noszącej Chrześcijańską nazwę, lecz także, że stali się oni synami i dziedzicami Bożymi przez Chrystusa, że oni zupełnie poświęcili się Bogu, aby postępować śladem Jego drogiego Syna, porzucili pychę i chwałę tego świata, i wiernie według przymierza starają się żyć w oddali od jego ducha, ambicji, nadziei i dążeń; nie tylko to, lecz w dalszym ciągu według przymierza usiłują codziennie być wierni, w pokorze nieść krzyż swój i naśladować Wodza i Głowę, Jezusa Chrystusa.

Ze strony Boga oznacza wypełnienie wszystkich Jego łaskawych obietnic przez Chrystusa, tak względem obecnego życia jak i tego, które będzie w przyszłości. Oznacza to, że w obecnym życiu mamy Jego ojcowską miłość, pieczę, karność, radę, naukę, protekcję i zachętę do końca, następnie będziemy przyjęci do jego osobistej chwały wiecznego odpocznienia radości i pokoju. O, jak wielkim błogosławieństwem jest być ludem Boga! nawet w tym życiu nagroda Jego jest ponad obliczenia. Przez cały wiek Bóg dozwolił, aby lud Jego był rozproszony jako owce w pośród wilków, jako pszenica między kąkolem; lecz teraz przyszedł czas żniwa tego wieku, czas, aby zebrać i zgromadzić przed Nim. Albowiem rośli w pośród tej wielkiej organizacji nominalnego kościoła, którego Bóg nazywa Babilonem (zamieszaniem), który ludzie nazywają Chrześcijaństwem (Królestwem Chrystusa). Na ten wielki system, który przywłaszczył sobie imię Chrystusa, to jednak mylnie przedstawia Jego naukę i ducha (chociaż posiada Jego słowo prawdy i wiele stosownych przepisów i przykładu Jego świętych, którym dozwolono przebywać w pośród nich) Bóg jest gotów wylać swój gniew, który obejmie cały świat; lecz zanim to uczyni, przestrzega swój lud, aby wyszedł z niego (Babilonu), aby nie byli uczestnikami grzechów jego i aby nie wzięli z plag jego (Obj. 18:4). W czasie, kiedy Bóg wywołuje ich, aby wyszli z Babilonu, powołuje ich, aby weszli w inne miejsce, czyli warunki. ?Wnijdź do komór swoich, a zamknij drzwi twoje za sobą: skryj się… dokąd nie przeminie rozgniewanie„.

Tym miejscem skrycia jest święte miejsce w ochronie Najwyższego, w cieniu Wszechmogącego (Psalm 91:l-9). Tym świętem miejscem Najwyższego, Umiłowanego, jest miejsce poufałej wspólności i obcowania z Bogiem, przez błogi przywilej modlitwy i przez wiarę w Jego drogocenne słowo, oraz w Jego opatrzność i opiekę.

?Gdy wszędzie dokoła nasze dusze pomdleją ze szczętem,
on wtedy jest całą naszą nadzieją i fundamentem?

Ach, jak cennym jest to skryte miejsce! Co za odpocznienie i odświeżenie znajdujemy wśród wstrząśnień, które już teraz wzburzyły cały świat, a zwłaszcza narody Chrześcijańskie ? odpoczywanie od pychy i nierozsądku człowieka, jego daremnych starań naprawienia obecnego niezadowalającego porządku społecznego; odpocznienie od sporu języków, które również próżno starają się rozwinąć czystą zasadę prawdy i sprawiedliwości z obecnego pomieszania ludzkiej tradycji (Ps. 31:20). Tu znajdujemy odpoczynek, pokój, światło i radość, które świat ani udzielić nie może, ani też nie jest w stanie odebrać.

Mało jest takich, którzy rozumieją nasze motywy w oddalaniu się od świata i różnych organizacji nominalnego chrześcijańskiego kościoła, aby chodzić jedynie z Bogiem; wiele jest zarzutów, które znosić potrzeba dla imienia Tego. Lecz nie obawiajmy się: ?Zamknij drzwi twoje za sobą„ nie zważaj na zarzuty; odwróć ucho od nich, a ?Pana zastępów samego poświęcajcie; a On niech będzie bojaźnią waszą i strachem waszym„ (Iz. 8:13). ?A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić„ (Efez. 6:16).

W tym szczególnym czasie największej potrzeby, byłoby dobrze, aby lud Pana miał wzgląd na wartość tej części Chrześcijańskiej zbroi, aby drzwi wiary zupełnie zamknęły ich w sekretnym miejscu Najwyższego. Kiedy zarzuty będą padać silnie i często, gdy będą mówić, że oni porzucili wiarę i udali się za bajkami, że ściągnęli na siebie Pańską niełaskę, że ich cierpienia dla Chrystusa są karą, na którą zasłużyli, gdy ich imiona precz wyrzucone będą, jako złe i zostaną odłączeni od towarzystwa tych, których długo uważali za lud Pański, albowiem nosili imię Jego, ach, wtedy będzie czas na stanowcze uchwycenie się tarczy wiary i do przyjęcia tryumfalnego wyrażenia Psalmisty:

?Pan jest światłością moją i zbawieniem moim, kogóż się bać będę? Pan jest mocą żywota mego, kogóż się mam lękać?… Przetoż choćby wojsko przeciwko mnie stanęło, nic ulęknie się serce moje; choćby powstała przeciwko mnie wojna, przecież ja w Nim ufam… Bo mię skryje w dzień zły w przybytku swoim; zachowa mię w skrytości namiotu swego, a na skale wywyższ mię… Choćby ojciec mój i matka moja (moi najwierniejsi przyjaciele) opuścili mię wszakże Pan przyjął mię… Pan jest pasterzem moim, na niczym mi nie zejdzie. Choćbym też chodził w dolinie śmierci, nie będę się bał złego, albowiem Ty ze mną; laska Twoja i kij Twój te mię cieszą„ ? Ps. 27:1; Ps. 27:3; Ps. 27:5, Ps. 27:10; Ps. 23:1; Ps. 23:4, także Ps. 56:4.

A to wszystko po to, by wzbudzić taką wiarę jak tę, którą nam Pan zaoferował, w dodatku do wszystkich jego cennych obietnic, tak wielu zachęt, aby w prostocie, jako dzieci ufali w Nim, oraz jego oferty byśmy puszczali mimo uszu urągania człowieka, przez słowa ? ?Słuchajcie mię, którzy znacie sprawiedliwość ludu, w którego sercu jest zakon mój ! Nie bójcie się urągania ludzkiego, a sromocenia ich nie lękajcie się… Ja, Jam jest pocieszyciel wasz. Któżeś ty, że się boisz człowieka śmiertelnego i syna człowieczego trawie podobnego? że zapominasz na Pana stworzyciela swego, który rozciągnął niebiosa i założył ziemię? a że się lękasz ustawicznie każdego dnia popędliwości trapiącego, gdy się gotuje, aby zatracał?… Jam włożył słowa moje w usta twoje, a cieniem ręki mojej zakryłem cię, abyś szczepił niebiosa (ustanawiał nowe niebiosa) i zakładał fundamenty ziemi (nowej ziemi) i mów do Syonu (do ludu wypróbowanego i doświadczonego w tych trudnościach, którzy są godni odziedziczenia nowego królestwa ? nowych niebios i ziemi), Tyś jest lud mój„ ? Iz. 51:7; Iz. 51:12-13; Iz. 51:16.

Co za łaskawość ze strony Wszechmogącego, że ma taki wzgląd na nasze słabości gdy uciski wroga ranią nasze serca, i że udziela wtedy balsam pociechy. Nie dozwoli, aby żadne z dzieci jego, których Chrystus uwolnił, znów wpadło w niewolę strachu. ?Lęk przed ludźmi nastawia na człowieka sidła„ (Przyp. 29:25 BW). On raczej chciałby, aby każdy mąż w Chrystusie zrozumiał swe uwolnienie od grzechu i zabobonu i swą wielką odpowiedzialność przed Bogiem na wszystkie swoje myśli, słowa i uczynki. ? ?Pana zastępów samego poświęcajcie; a on niech będzie bojaźnią waszą i on strachem waszym„ (Iz. 8:13)

W tym miejscu słowa Apostoła Pawła (1 Tes. 5:21; Gal. 6:4) są godne szczególnej uwagi ? ?Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie„. ?Ale każdy niechaj własnego swego uczynku doświadcza, a tedy sam w sobie chwałę mieć będzie, a nie w drugim„. Dlatego każda jednostka w Chrystusie ma pamiętać o swej własnej osobistej odpowiedzialności w sprawach wiary i prowadzenia się. Właściwym jest, by zajmowała zdecydowane stanowisko dopiero gdy udowodni sobie co jest prawdziwe i słuszne, przyjmując Słowo Boże jako jedyne wzorcowe kryterium; lecz gdy już sobie udowodni ?która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała” (Rzym. 12:2), to żadna siła nie powinna być zdolna zburzyć jej wiary, lub odwrócić ją z dróg jej służby, żadna bojaźń człowieka nie będzie w stanie nakłonić jej do powrotu do niewoli ludzkich tradycji, lub opinii innych. Jeśli każdy indywidualnie da dowód swojej pracy ? swą wiarę w doktryny i swe postępowanie w życiu ? jako zgodnych z wzorcem i kompasem Słowa Bożego, to ?wtedy sam w sobie chwałę mieć będzie a nie w drugim„, tzn. że jego wiara bez względu na to przez jakiego uprzywilejowanego ludzkiego pośrednika, lub pośrednictwo została przyjęta, będzie tak silnie ugruntowana przez Słowo Boże, że będzie ona jego własną i w żadnym względzie nie zależną od drugiego.

Otóż zaniedbanie tej zasady, brak właściwego obowiązku indywidualnego rozsądzania w udowadnianiu wszystkich rzeczy przez natchnione Słowo, sprowadziło na Kościół sidła wielkiego odstąpienia, które sprawiło, że papieże dyktowali w sprawach wiary i prowadzenia się, zadając kłam sumieniu ludzi. Pamiętajmy na przykazania. ?Pana zastępów samego poświęcajcie, a On niech będzie bojaźnią waszą, i On strachem waszym„ (Iz. 8:13). Obawiajmy się i lękajmy, aby nie sprawić Mu przykrości, starajmy się okazać, że posiadamy miłość i sprawiedliwość, oraz prawe Boże nie tylko w głowach naszych, ale także i w sercach, przez co zostaniemy przyjęci przez Niego, jako takich, którzy bez ustanku z wiarą polegają na Panu; którzy idą naprzód silni w mocy, której On udziela przez wiarę do sprawowania odważnej służby dla prawdy i sprawiedliwości, dla takich jest to błogie zapewnienie: ?Nie bój się, o maluczkie stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łuk. 12:32)

W czasie gdy ta burza ucisku ogarnie cały świat i dotknie każdego człowieka, tak indywidualnie jak i wspólnie, lud Pana który stara się coraz bliżej być Pana, wchodzi coraz bardziej do sekretnego miejsca społeczności i odpoczynku w Nim, zamykając drzwi wiary za sobą, będzie tam bezpiecznie ukryty od trwogi, strachu i udręczenia, które obejmą wszystkie inne klasy; i gdy oni cierpliwie znoszą ich efekty dla ich tymczasowych interesów, będą się radować nie tylko ze znajomości Boskiej opatrzności w czasie zawieruchy i burzy tak samo, jak i w spokojnym życiu, lecz także w jego błogosławionym zapewnieniu, że gniew swój okaże tylko na ?maluczką chwilkę”, a potem jego sprawiedliwe królestwo zamanifestowane będzie w mocy i we wielkiej chwale, a wtedy on lśnić się będą jako słońce ? Mat. 13:43.

?Wejdź więc, mój ludu, do swoich pokojów i zamknij swoje drzwi za sobą, skryj się na chwilkę, aż przeminie gniew„. Ach, co za błogosławione zaproszenie! Panie, zaufamy ?ochronie Twoich skrzydeł? (Ps. 61:5).

* * *