„Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie”

Wszyscy śledzimy to, co dzieje się na świecie. Jako ludzie wierzący mamy to spojrzenie głębsze, aniżeli świat wokół nas. Dlaczego? Ponieważ nasze oczy są symboliczne mówiąc pomazane prawdą Słowa Bożego.

To, co ludzie wokół biorą lekko i ignorują, symbole biblijne, my traktujemy bardzo poważnie i są one informacją przekazującą nam to, co się wydarzyło i to, co ma się wkrótce wydarzyć…

Wykład wygłoszony 18 września 2022 r. w Bydgoszczy, mówi brat Marek Piotrowski:

„NIGDY WIĘCEJ WOJNY” (Gdańsk, Westerplatte)

Wielu studentów Biblii zgadza się, że żyjemy w czasach szczególnego udręczenia na świecie, które następująco zostały opisane przez Daniela (12:1): „czas uciśnienia, jakiego nie było, jako narody poczęły być, aż do tego czasu”. Tymczasem Jezus, odnosząc się do tego proroctwa i wskazując, iż ono miało się wypełnić tutaj, na ziemi, przy końcu wieku Ewangelii, dodaje (Mateusza 24:21) „ani potem będzie”.

Prorok Joel (2:2) dzień ów tak opisuje: „Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i chmury, jako ranna zorza rozciągnięta po górach„. Jakąż to pociechę i pokrzepienie zawierają słowa zaznaczone kursywą! Na każdym kroku doznajemy ponurych przeczuć zła, które w Piśmie Świętym zostały przedstawione następująco: „Tak, iż ludzie drętwieć będą przed strachem i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat” (Łukasza 21: 26).

Słyszymy krzyk narodów wołających „Pokój, pokój! choć nie masz pokoju” (Jeremiasza 6:14; 8:11) i jednocześnie dostrzegamy światowy ucisk, ze wszystkich stron zagrażający wybuchem, a ponadto zapowiadający (choć Bóg na to nie pozwoli – Mateusza 24:22; Marka 13:20) zupełne zniszczenie ludzkości w związku z możliwością użycia straszliwej broni masowej zagłady, o jakiej nigdy przedtem nawet się nie śniło.

Jednak wielką pociechą dla oświeconego i wierzącego dziecka Bożego jest wiedza o tym czasie, w którym Pan „prowadzi spór z tymi narodami” (Jeremiasza 25:31), bo „Dzień ciemności i mroku” nie jest początkiem, lecz końcem panowania zła na ziemi, ten zaś czas ciemności jest „jako ranna zorza [Tysiąclecia] rozciągnięta po górach [królestwach tego świata]” (Joel 2:2)!

Prorok Izajasz (21:12) oznajmia „Przyszedł poranek, także i noc”. Te słowa są kluczem do dzisiejszej sytuacji. Bóg mówi w zacytowanym wersecie o ciemnej nocy ucisku, jaka obecnie panuje na ziemi, po brzasku poranka, który zapoczątkował nową erę, po zakończonych już ponad sześciu tysiącach lat panowania grzechu i rozpoczęcia się już siódmego tysiącletniego dnia [Tysiąclecia]. Ten czas wielkiego ucisku jawi się o wschodzie słońca jako ciemna burzowa chmura, ukazująca się tuż po zaczęciu się nowego dnia. Pomimo obecności ciemnych chmur czasu ucisku jest powód do radości, ponieważ nastąpił poranek i już wkrótce, gdy ciemne chmury ucisku, wiszące właśnie nad światem, zostaną rozpędzone, „wzejdzie Słońce sprawiedliwości [Jezus i Kościół – Mateusza 13:43], a zdrowie będzie na skrzydłach [w promieniach] jego” (Malachiasza 4:2). „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele” (Psalm 30:6)!

Poza ogólnikami, nie wiemy co nas czeka w nowym roku, i nie potrzebujemy tego wiedzieć. Podczas gdy „Tajemnica Pańska [głębokie rzeczy Boże, Jego wielki cel i plan wypełnienia się tej tajemnicy] objawiona jest tym, którzy się go boją [czczą], a przymierze swoje oznajmia im” (Psalm 25:14), On widocznie nie uważa, że Jego lud przed czasem musi poznać każdy szczegół swoich doświadczeń lub wszystkie szczegóły związane z wypełnieniem się proroctw – „Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie” (2 do Koryntian 5:7). Prawdopodobnie Bóg sądzi, że wystarcza gdy my dostrzegamy ogólne wypełnianie się proroctw. Pilny student Pisma Świętego i znaków czasu rozpozna, że żyjemy w okresie wielkiego światowego ucisku, w którym dajemy świadectwo wypełnienia się licznych proroctw.

Pośród wielu proroctw na uwagę zasługuje to, które podał Apostoł Paweł w 1 do Tesaloniczan 5:2-3: „Albowiem … on dzień Pański jako złodziej w nocy, tak przyjdzie. Bo gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo! tedy na nich nagłe zginienie przyjdzie [wojna światowa wybuchła nagle w 1914 roku i od tego czasu władza na świecie stopniowo podupada, aż do zupełnego jej zniszczenia], jako ból na niewiastę brzemienną [każdy następny paroksyzm bólu jest bardziej dotkliwy, np. druga faza wojny światowej (1939-1945) była bardziej bolesna niż pierwsza; również broń wojenna obecnie w użyciu, i ta planowana na rysownicy, jest w większym stopniu niszcząca niż broń, którą posługiwano się dawniej], a nie ujdą”. A zatem świat, jak kobieta rodząca, doświadcza serii coraz boleśniejszych skurczów ucisku, które będą trwały aż do wystąpienia ostatniego.

Mimo, że sporadyczne okresy częściowej ulgi w bólu też się zdarzają, są one tylko chwilowe. Czas ucisku będzie trwał aż, pośród konania obecnego porządku społecznego w królestwie szatana (List do Galatów 1:4; 2 List Piotra 3:7,11), nastąpi narodzenie się nowego porządku społecznego, w którym sprawiedliwość i miłość będzie prawem (w miejsce niesprawiedliwości i samolubstwa).

__________________
Cały artykuł przeczytasz w czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda”, styczeń-luty 1992. Wydaje się jeszcze bardziej aktualny w roku 2021. Kliknij tutaj, by przejść do pliku PDF.

Wykład na temat przyszłego porządku pod panowaniem Chrystusa: