6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.

– 1 List do Koryntian 8:6

Ten sam Apostoł oświadcza, że Ojciec wysoko wyniósł Pana Jezusa i dał Mu imię ponad wszelkie inne imię, i że wszyscy ludzie powinni czcić Syna, tak jak czczą Ojca:

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią

– Filipian 2:9-10

Oznacza to, że mamy tutaj dwie osoby, ponieważ w żaden inny sposób jedna z nich nie mogłaby wywyższyć i uhonorować drugiej; skoro Syn ma być czczony tak jak Ojciec, wynika z tego (jak pokazują inne wersety), że jest On obecnie uczestnikiem Boskiej natury, i że został wyniesiony do tak wysokiej chwały i godności ­ „wysoko nad wszystkie księstwa i zwierzchności i moce” ­ jako nagrody za posłuszeństwo woli Ojca przez przyjście na świat i odkupienie ludzkości za cenę własnego życia w wypełnianiu Boskich zamiarów.

W prologu Ewangelii według św. Jana czytamy, że nasz Pan zanim przyszedł na świat (zanim świat został stworzony przez Niego, jako przedstawiciela Ojca) był Logosem, Słowem, Posłańcem Boga (w j.gr. przed słowem Bóg występuje przedimek określony), Jehowy. Był On Bogiem (bez przedimka), potężnym Bogiem, wyższym od aniołów, Tym, przez którego „wszystkie rzeczy się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało”.

Zwróćmy uwagę, że Apostoł mówiąc o Ojcu i Synu traktuje ich jako oddzielne osoby i nie odnosi się do Ducha Świętego jako kolejnego Boga ani jako trzeciej części Boga. Nie znaczy to jednak, że Apostoł lekceważy Ducha Świętego, ponieważ we wszystkich swoich listach uznaje go jako Ducha Ojca i Syna działającego dla korzyści poświęconych.

Nie powinniśmy też rozumieć, że Duch Święty jest duchową istotą, tak jak w stwierdzeniu „Bóg jest duchem”, lecz że określenie to oznacza ducha istoty, moc, wpływ, wolę, cel, siłę, czyli wszystko cokolwiek pochodzi od osoby. O Duchu Świętym mówi się, że pochodzi od Ojca i Syna jako wpływ, czyli moc, który z kolei działa przez Kościół, poświęconych wierzących, na tych, z którymi członkowie Kościoła się stykają. Jest to zawsze dobry i święty duch lub wpływ i w ten sposób wyraźnie odróżnia się od ducha świata, usposobienia świata, wpływu świata, ducha grzechu, ducha antychrysta itp.

Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. – Filipian 4:13

Niewierzący dziwi się, że ktokolwiek w XXI wieku może nadal wierzyć w Boga. A może konkretniej, że ktoś może tego potrzebować.
Niewierzący nie może wyobrazić sobie życia w świecie, w którym jest Bóg.
Chrześcijanin nie może sobie wyobrazić życia w świecie, w którym Boga nie ma.
Nawet więcej, nie wystarczyłoby mieć samego Boga: chrześcijanin musi mieć Zbawiciela!
Bo mieć Zbawiciela to także mieć Boga, który przewidział to wołanie serca grzesznika o pokój z Nim.
Taki Bóg to ktoś znacznie więcej niż „Stwórca” lub „Inteligentny projektant”. Kiedy mamy wyrzuty sumienia to co dałaby wiedza, że ktoś zaprojektował świat?
Czy kogoś doprowadzi do łez Boska inteligencja albo czy pocieszy kogoś niezwykle umiejętny projekt wszechświata?
To, co raczej rozgrzeje serce, to fakt, że Bóg jest tak dalekowzroczny, że poruszony współczuciem dla chorych na grzech, już dawno temu przewidział tę potrzebę grzesznika i wysłał Kogoś, kto doskonale pokazał samego Boga, wysłał uzdrowiciela duszy. Chrystusa ukrzyżowanego.

Czy ateiści stoją tak wysoko ponad resztą, że nigdy nie mają wątpliwości? Czy nigdy w ciemną noc lub gdy nadchodzi pewien wiek, nie odczuwają tego żalu, poczucia rozczarowania lub lęku przed śmiercią? Czy nigdy nie tęsknią za czymś poza sobą, za Czymś większym od nich samych? Czy nie brakuje im kogoś, by mu podziękować za zachód słońca i za śpiew ptaków? Czy nie brak im Dobroczyńcy, który doceni dobroć i sprawiedliwość, które przychodzą do nas ze służby innych?

Jednak ateiści twierdzą, że korzystają z tych wszystkich powszechnych radości bez psychicznego ciężaru teologii. Czy jednak nigdy nie pytają w jaki sposób bezmyślna, ślepa siła może stworzyć taką iluzję szczęścia? A może po prostu są wdzięczni temu „Procesowi”? Czy są zadowoleni z chemicznych, genetycznych i nawykowych reakcji na mechaniczne bodźce, z tej specyficznej budowy ciała i kości, ze śmiertelności, która prowadzi do wiecznego niebytu?

Dar wątpliwości! W ten sposób Pan przyciąga nas do siebie. Wiarę wzmacniają nasze wątpliwości, bo czym jest wątpliwość, jeśli nie wołaniem o odpowiedź? Przez swoje Słowo Bóg odpowiada na nasze pytania, by nas zadowolić. Mówi o tym, Kim jest i jaka jest nasza relacja z Nim. A ponad wszystko, zapewnia nas, ze zostaliśmy przyjęci w Chrystusie umiłowanym, że wybaczono nam.

___________
Źródło: UK Bible Students, Saving Grace

Przy okazji zapraszamy na kolejne spotkanie, które odbędzie się w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy w sobotę, 21 listopada, tym razem pt. „Nie tylko królowie i kapłani… Życie wieczne w niebie i na ziemi”