Wykład br. Marka Bejgera, wygłoszony na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 4 lipca 2021 roku:

——-
W 1 Mojżeszowej 41:45 znajdujemy decyzję faraona o ustanowieniu Józefa namiestnikiem Egiptu. Było to po śnie faraona o krowach tłustych i chudych oraz kłosach pełnych i pustych. Sen wyjaśnił dopiero Józef i to Józef znalazł też sposób na przetrwanie trudnych czasów, które sen ten zwiastował.

To, co zapisane w Biblii, ma nie tylko wartość historyczną, ale również typiczną. Jest to obraz lub proroctwo obrazowe na większego Zbawcę świata, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1 Mojżeszowa 41:16 – Skromność Józefa i wiara w Stwórcę. „Nie w mojej to mocy, ale to Bóg udzieli odpowiedzi”. Reakcja faraona na wyjaśnienie snu: „czy znajdziemy podobnego Józefowi?”.

W antytypie w faraonie pokazany jest BÓG OJCIEC, a w Józefie – JEZUS, którego dzieło jest przed nami i już w trakcie, to panowanie jest już w toku.

Obraz chudych lat to okres sądu, czas będący „strasznym”, ponieważ będzie to czas próby, ale w obrazie wtedy właśnie Józef udzielał pokarmu drugim. Tak jak w tamtych czasach w Egipcie, konieczne było ostatecznie oddanie wszystkiego Józefowi, tak w tysiącleciu coraz głębsza prawda i jej duch będą dostępne wyłącznie dla tych, którzy zdecydują się na oddanie samych siebie Bogu.

Ewangelia wg Jana 6:31-32 mówi, że prawdziwy chleb z nieba to żywa prawda o Jezusie, o Odkupicielu. Chleb dawał życie w Egipcie, okup Jezusa daje zaś szansę na życie wieczne.

Księżniczka Asenata, żona Józefa, przedstawia kościół Chrystusowy, oblubienicę Jezusa. Wybór Oblubienicy jest po to, aby ostatecznie uratować resztę, a nie tylko po to, by wszystkich tylko zgładzić. Lecz nim przyjdę powszechne czasy odnowienia, Bóg doświadcza ludzkość uciskiem, bo chce, aby narody DOBROWOLNIE zwróciły się w stronę Mesjasza.

„Idźcie do Józefa, a co wam powie, to czyńcie”, „Idźcie do Józefa” – takie były słowa faraona. W Królestwie aktualne będą słowa: „Idźcie do Jezusa”. Nie będzie przymusu osiągnięcia zbawienia, Egipcjanie musieli świadomie wybrać posłuszeństwo Józefowi, a ludzkość otrzyma wybór posłuszeństwa Jezusowi.

Gehenna, dolina Hinnom, używano była przez mieszkańców Jerozolimy jako spalarnia śmierci.

Jezus użył wyrazu gehenna w sensie metaforycznym lub obrazowym jako ilustracji drugiej śmierci, która będzie udziałem wszystkich całkowicie dobrowolnych grzeszników. On użył tego wyrazu także symbolicznie w związku z innymi symbolami Księgi Objawienia, gdzie, jak już zostało zauważone, wyjaśnia On, że oznacza ona drugą śmierć (Obj. 20:14, 15; 21:8).

Robaki w tej dolinie nie były bardziej nieśmiertelne niż jakiekolwiek inne robaki czy larwy, a ognie rozpalone tam nie płoną obecnie. To wyrażenie „Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie” po prostu oznacza, że zniszczenie reprezentowanej klasy będzie całkowite; że nic nie uratuje ich od pełnego i całkowitego zniszczenia, unicestwienia. Śmierć Adamowa będzie zniszczona jak oświadcza Pismo Święte. Chrystus umarł, by mógł mieć słuszną moc zniszczenia śmierci Adamowej i wydźwignięcia wszystkich tych z rasy Adamowej, którzy przyjmą Jego łaskę przywrócenia im tego, co zostało stracone w Adamie i odkupione na Kalwarii. Ale druga śmierć jest przyjacielem Boga i wszystkich tych, którzy miłują sprawiedliwość, ponieważ ona ostatecznie i na zawsze zniszczy miłujących, czyli mających sympatię do grzechu i odmawiających posłuszeństwa Boskiej woli po pełnym oświeceniu.

Jak ziemskie Jeruzalem było figurą Jeruzalem z góry, niebieskiego Jeruzalem, Królestwa Bożego, które ma być założone na całej Ziemi, tak gehenna, jej „ogień” i „robaki” były figurą drugiej śmierci niszczącej każdego dobrowolnego grzesznika w czasie Pośredniczącego Królestwa Chrystusa i po jego zakończeniu w Małym Okresie, przed ustanowieniem Królestwa na Ziemi dla tych z ludzkości, którzy staną się podobnymi owcom, z zupełnie wyrobioną sprawiedliwością.

Jak Nowe Jeruzalem nie będzie literalnym miastem z literalnymi ulicami ze złota, bramami z pereł i ścianami z klejnotów, tak ani dolina Hinnom, ani jezioro ogniste na zewnątrz miasta – Nowego Jeruzalem – nie będzie literalne; oba są symboliczne. Jedno reprezentuje harmonię z Bogiem, Boskie błogosławieństwo i żywot wieczny, drugie reprezentuje odłączenie od Boga, wieczne zniszczenie, unicestwienie, drugą śmierć. Ogień nigdy nie jest symbolem zachowania. Bynajmniej, jest on zawsze symbolem zniszczenia. Dodanie siarki pogłębia figurę, bo palenie siarki było jednym z najbardziej morderczych środków znanych światu starożytnemu. Jest to zabójcze nie tylko dla ludzi i większych zwierząt, ale także dla owadów, mikrobów i wszystkiego, co żyje.

(Więcej na ten temat znaleźć można w artykule pt. „Ogień Boskiej Gehenny”, Sztandar Biblijny nr 24)

Polecamy też nagranie na ten temat (tutaj z wersją tekstową):

—

Tak i nas Bóg zaprasza – daje nam piękne obietnice, a w zamian „5 centów”, wszystko co mamy, bardzo mało, ale nie mniej niż możemy.

Historia z książki „Echa pielgrzyma” Benjamina H. Bartona.